Zweevteev

"Kordie zei: Kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf: Ik mag er zijn en ik heb een top report geschreven PS: als tripreport van de maand nog bestond zou deze (voor mij) winnen, ongetwijfeld. Klik om te vergroten... Lief van je, dankjewel."

"JeetjeMineetje zei: Wel heftig joh, om dit allemaal zo mee te maken @Zweevteev. Maar daarentegen ook heel knap dat je dit hier zo open en kwetsbaar durft te delen. Het lijkt me heel vermoeiend voor je, met al die zware thema's in je hoofd die constant maar aan je duwen en trekken. Wat een goed geschreven tripreport van je. Hopelijk gaat het inmiddels al wat beter goed met je. ❤️ Klik om te vergroten... Ja, het is ook doodvermoeiend en dat merk ik behoorlijk de afgelopen dagen. Ik ben nu wel van al mijn slaapmedicatie af, maar nu ik ook mijn ADHD-medicatie niet meer mag slikken heb ik last van hypersomnie en slaap ik het overgrote deel van de dag. Voel me zo moe dat ik meermaals per dag in slaap val en ook overal doorheen slaap, terwijl ik letterlijk niet eens mijn huis uit ga. M'n eetproblematiek draagt denk ik voor een groot deel bij aan die vermoeidheid, maar nu je het zegt vraag ik me af wat het aandeel is van de lading van mijn eigen gedachten hierin, want aandacht schenken aan alle dingen die in mijn hoofd spelen vereist ook energie natuurlijk, energie die ik eigenlijk helemaal niet heb. Het gaat inmiddels wel beter dan toen, zeker, maar iedere keer als ik eraan terugdenk of denk aan R dan word ik direct angstig en dat is wel echt heel erg hinderlijk. Ik hoop echt dat dat snel wegtrekt en dat dit me niet zo erg opgefokt heeft dat ik hier speciaal traumatherapie of zo voor moet herpakken. Niet dat ik anti-traumatherapie ben, maar momenteel staan er al drie behandelingen in de wacht die ik ook echt nodig heb (denk ik voor nu tenminste) en het idee van dat nog verder uitstellen of pauzeren voor traumabehandeling word ik echt helemaal naar van. Dank voor je berichtje."

"Metalcored00d zei: Hoe voelde het op je lichaam? Had een soort entactogeen gevoel met veel energie of werd je er rustig van, ondanks de lange werking? Klik om te vergroten... Ik vond het bijna identiek aan de bodyhigh die ik op 2C-B ervaar, wellicht iets milder vanwege de relatief milde dosis. Denk dat het vrijwel dezelfde ervaring was geweest als de keren dat ik een goede dosis 2C-B op had. Hoewel ik 90% van de trip op bed heb gespendeerd, zou ik wel zeggen dat ik me heel energiek voelde en ook goed had kunnen genieten van de trip als ik naar buiten was gegaan of zo, maar er waren gewoon zoveel mega boeiende dingen die ik aan het onderzoeken was en ook zoveel dingen die ik met mensen wilde delen (met DrugsForum eigenlijk vooral), dat ik me uitstekend heb weten te vermaken op mijn kamer voor 15 á 16 uur. Geen idee of iemand snapt wat ik bedoel hiermee, maar de body-high aan de 2C-B zou ik beschrijven als "elektrisch," op een positieve manier! Metalcored00d zei: Het klinkt inderdaad vrij gelijkaardig aan hoe ik αMT had ervaren, dus grappig dat je die nu als sample kreeg . Klik om te vergroten... Interessant! Ben heel benieuwd hoe ik αMT ga ervaren. Had het al eens eerder gedaan, maar had volgens mij maar 15mg of zo genomen, omdat ik toen nog wel een antidepressivum slikte (niet wijs, ik weet het, maar ik was te nieuwsgierig). Had er niets van gevoeld uiteindelijk. Hoeveel mg had je genomen? Levensgenieter🌈 zei: Ik vind het altijd zo leuk om jouw teksten te lezen! Je bent een goede schrijfster. Klik om te vergroten... Wat lief, dankjewel! Het verbaast me eigenlijk een beetje dat mensen dat zeggen, want in mijn beleving schrijf ik nogal zakelijk/matter-of-facterig, aangezien ik zo'n accuraat mogelijke beschrijving wil geven van hoe ik mijn trips ervaar, maar wel echt heel chill om te horen dat wat ik schrijf kennelijk prettig is om te lezen. Kordie zei: @Zweevteev begin een boek Klik om te vergroten... Heb meerdere pogingen gedaan, maar ben zo ziekelijk perfectionistisch dat ik gewoon niet verder kom dan één pagina schrijven en die dan eindeloos corrigeren. Er is ook gewoon te veel om over te schrijven. Misschien dat ik ooit wel een boek schrijf dat specifiek gaat over de impact van drugs op mijn leven en over mijn zeer diverse en uitgebreide ensemble van drugservaringen. Wat me er ook een beetje van weerhoudt om hier serieus wat mee te doen is dat ik niet zo goed weet voor wie ik het dan zou schrijven. Zoveel uren spenderen aan een boek schrijven puur en alleen voor mezelf zou ik het niet waard vinden en eigenlijk ga ik er automatisch van uit dat anderen, zeker mensen die mijn niet kennen, het ook echt niet interessant genoeg zouden vinden om te lezen over de relatie die een of andere random Zweevteev heeft met drugs , maar ik moet zeggen dat de vele positieve reacties die ik de afgelopen dagen gehad heb op mijn tripreports wel degelijk mijn motivatie om meer te gaan schrijven een nieuw leven in hebben geblazen. Daar wil ik jullie heel erg voor bedanken. Jullie reacties hebben me best wel geraakt, merk ik. Relmuis zei: Dan ga ik natuurlijk vragen; enig idee hoe dat komt? Klik om te vergroten... Tijdens deze trip heb ik geen seconde last gehad van negatieve emoties/gevoelens (op één kort momentje na, maar dat door iets buiten mezelf), geen last van m'n dwangklachten, geen last van een verstoord lichaamsbeeld... wat eigenlijk behoorlijk bizar is: bijna altijd als ik psychedelica doe (vrijwel altijd hoog gedoseerd) en ik kijk in de spiegel, dan voel ik me goed over mezelf, terwijl ik op dat moment juíst niet zie hoe ik er werkelijk uitzie en ik me hier volledig bewust van ben. Ik trip fucking hard, maar één ding voel ik met zekerheid en dat is dat ik écht mezelf zie. Als ik nuchter ben, dan heb ik geen idee naar wie ik kijk en hoe langer ik blijf kijken, in de hoop dat er een punt komt dat ik mezelf weer herken, hoe erger het wordt. Ik heb geen idee waarom dit voor mij is zoals het is. Dit schrijvende besef ik me het eigenlijk ook pas voor het eerst. Ik ga het zeker inbrengen tijdens m'n volgende schematherapiesessie...​veel minder last van extreem vermijdingsgedrag en angstigheid (was er eindelijk weer enigszins toe in staat om contact te leggen met mensen), aanzienlijk minder bezig geweest met dingen die gerelateerd zijn aan mijn eetproblematiek, bijna geen last van trauma-gerelateerde klachten; daarmee waren zeker niet alle problemen die ik heb meteen getackeld, maar ik werd in ieder geval op mentaal niveau niet talloze keren geconfronteerd met alles wat ik niet kan en waar ik mee struggle. Dat alleen al was een hele bevrijding. Ik verkeerde in een constante staat van motivatie, inspiratie en een soort herboren nieuwsgierigheid voor de mysteries van het leven. Dat is hoe ik me voorstel dat ik het leven zou ervaren als ik alle destructieve neuronale circuits in mijn hoofd er niet zouden zijn. Oké, misschien een tikkeltje minder euforisch, maar voor de rest vind ik het niet geheel absurd om me voorstellen dat dat is hoe ik zou zijn."

"Metalcored00d zei: Ik nam destijds 80mg Klik om te vergroten... Oh wow, ik dacht dat αMT vanaf 60mg al vrij riskant werd door de lage veiligheidsmarge, ook zonder dat het wordt gecombineerd met een andere drug, niet? Had je kruistolerantie door andere psychedelica?"

"Metalcored00d zei: Leuke nieuwe afbeelding trouwens Klik om te vergroten... Thanks!"

"Roze Olifant zei: Het blijft wel iets vreemds, die medicatie-instelling. Ik heb het een paar jaar prima gedaan op 30 mg. Het was ook echt niet mogelijk om op te hogen omdat ik dan teveel bijwerkingen en ondergewicht zou krijgen. Klik om te vergroten... Mijn psychiater zegt dat het bij lisdexamfetamine niet zo zou zijn dat je daarmee moet blijven ophogen in verband met tolerantie. Zo te zien blijkt dat bij jou het geval te zijn, maar zelf ben ik begonnen op 10mg en inmiddels ben ik van 10 naar 20, 30, 40 naar momenteel 60mg opgehoogd en ervaar ik al een tijdje niet meer het optimale effect wat ik ooit wel had met 60mg. Ik kan mijn medicatie innemen en vervolgens gewoon in slaap vallen. Medication works in mysterious ways sometimes."

"Relmuis zei: Bizar. Hoe bevalt de schematherapie? Klik om te vergroten... Het is geweldig. Iedere sessie krijg ik nieuwe inzichten, dat heb ik met alle voorgaande therapieën totaal niet gehad. Mijn schematherapeut is een absolute legend. Van de 100+ hulpverleners die bij mijn casus betrokken zijn geweest is hij de beste. Helaas moet ik bij hem stoppen binnenkort, omdat hij eigenlijk alleen maar mensen die opgenomen zijn in de kliniek mag helpen. Dat ik hem maanden na ontslag nog steeds zie is extreem uitzonderlijk. Vind het wel echt kut, maar ja, niets aan te doen."

"Relmuis zei: Zoiets hoor ik wel vaker. Er zijn helaas veel te weinig schematherapeuten. Klik om te vergroten... Ik ken iets van 5 mensen die schematherapie gehad hebben en letterlijk iedereen is er positief over en raadde me het aan in het verleden. Snap echt niet hoe mijn zorgteam me eerst 6 andere therapieën heeft laten doen. Dat ik nu schematherapie heb is zelfs toeval geweest."

"WIE: mijn twee beste vriendinnen (R & Y) en ik. WAT: 750μg 1V-LSD, MDMA en uiteindelijk 4mg lorazepam. WAAR: ergens ver weg van de randstad. WANNEER: een paar dagen geleden. GEBRUIKSHISTORIE: ik heb maandenlang 100mg clomipramine, 5mg olanzapine en bijna twee jaar 400mg quetiapine geslikt. Hierdoor moest ik gedurende die tijd altijd extreem hoge dosissen nemen van bijna alle soorten drugs om er ook maar iets van te kunnen voelen. Iets meer dan een maand voor deze trip ben ik met alles gestopt en heb ik voor het eerst sinds jaren weer eens getript zonder antipsychotica en antidepressiva te slikken. De reden dat ik alsnog zo hoog besloot te doseren, is omdat ik dacht dat ik alsnog niet helemaal terug zou zijn bij mijn originele gevoeligheid voor psychedelica. Ik had gewoon zin om hard te trippen en de setting was daarvoor ideaal. PRE-TRIP Het ging extreem slecht met me in de weken voor deze trip. Ik zat al drie weken achter elkaar alleen maar thuis door een zware terugval in m'n eetstoornis. Ik dronk alleen nog maar soep één keer per dag en dat was het. Lichamelijk was ik er heel slecht aan toe. Had continu last van mijn lichaam. Als het niet door misselijkheid was, dan was het wel door zeer pijnlijke buikpijn, diaree, hoofdpijn, duizeligheid en algehele zwakte. Dit had ik niet ineens op magische wijze opgelost vlak voordat ik op vakantie zou gaan, want zo werken eetstoornissen helaas niet. Ik werd midden in de nacht wakker (de dag van vertrek) en ik vroeg me af: "Als het me al letterlijk 3 weken niet lukt om naar buiten te gaan, waaronder naar belangrijke afspraken met de GGZ, hoe de fuck ga ik het dan überhaupt voor elkaar krijgen om de deur uit te gaan, met bagage, om vervolgens 5 uur zowel met OV als lopend onderweg te moeten zijn? Dat is letterlijk niet mogelijk als ik mijn huidge eetpatroon voortzet." Ik heb dus door de dag heen heel erg mijn best gedaan om voldoende voeding binnen te krijgen, maar mijn lichaam trok dat helemaal niet, omdat ik al zo lang ondervoed was. Dat had dus als resultaat dat ik me alsnog misselijk/buikpijnig/hoofdpijnig voelde gedurende de hele vakantie. Ondanks hoe bad ik lichamelijk aan het gaan was besloot ik toch om de 1V-LSD te gaan doen, want daar zat ik al maanden naar uit te kijken en een betere setting dan deze ging er voorlopig niet meer komen. Daarnaast had Y toevallig xtc-pillen bij zich en ik dacht: "Goh, waarom ook niet? Ik zit nu toch geen medicatie meer en heb het al jaren niet meer gebruikt." Dat bleek echt een grote fout te zijn geweest achteraf gezien. TIJDENS DE TRIP Eerlijk gezegd heb ik geen idee meer waar ik het allemaal over gehad heb vlak voordat ik extreem bad begon te gaan. Iets staat me bij van dat ik ineens aan het huilen was over dat ik er zo schijtziek van word dat ik door m'n verstoorde lichaamsbeeld/laag zelfbeeld gewoon weiger om naar buiten te gaan, omdat ik me te lelijk voel. Ze probeerden dingen tegen me te zeggen om me beter te doen voelen, maar als je body dysmorphia zo extreem is dan is er simpelweg niets wat iemand kan zeggen om daar een positieve verandering in teweeg te brengen. Toen ik het er op het moment zelf over had, ervaarde ik het wel als opluchtend en helend of zo, want het was de eerste keer dat ik erover kon praten en tegelijkertijd ook dicht bij mijn gevoel kon blijven. Na dat gesprek ervaarde ik ineens extreem veel liefde en zei ik dat ik van ze hield, de bla-bla die altijd wel naar boven komt als je MDMA gebruikt. Niet dat ik het niet meende, maar ik ervaarde het wel alsof zeggen dat ik extreem van ze hield hier erg uit me geforceerd werd. Het voelde gewoon nogal dwingend, iets wat ik nooit ervaar met psychedelica op zichzelf (eigenlijk waren alle keren dat ik LSD met MDMA combineerde inferieur aan trips waar ik enkel een hele hoge dosis LSD nam). *Even wat context: ik ken R iets langer dan Y en met R heb ik ook veel meer dingen meegemaakt. Vanaf het begin af aan had ik al bij haar dat zij waarschijnlijk wel een van de meest belangrijke mensen in mijn leven ging worden. Ik houd van haar en zou vrijwel alles voor haar doen, onvoorwaardelijk (voor Y ook, daar niet van, maar door alles wat er gebeurd is ben ik aan R iets meer gehecht). Even later ging Y even wat tijd voor zichzelf nemen en had ik een gesprek met R. Heb ook geen idee meer waar dat over ging. Het enige wat ik me kan herinneren is dat ik weer een extreem dwingend gevoel ervaarde om te zeggen tegen haar dat ze de liefde van mijn leven is (wat ze ook is, daar zijn mijn gedachten onveranderd over gebleven). Ik begon ineens allemaal inzichten te krijgen. Sinds 2020 ben ik al single en heb ik tot dat zekere moment nooit meer gedacht dat ik ooit in een relatie zou willen zitten met iemand. Voor mij persoonlijk betekent het label "relatie hebben met" niets. Ik houd niet ineens meer van iemand als ik een "officiële" relatie met diegene zou hebben; als ik van iemand houd, dan houd ik van iemand en wil ik dat diegene een actief deel van mijn leven blijft uitmaken, hoe dat zich ook vorm mag geven, maar ineens moest en zou ik aan R vragen of ze mijn vriendin wilde zijn. **Nog wat extra context: in de 3 jaar dat we elkaar kennen is onze omgang met elkaar geenszins romantisch of seksueel geweest, echt totaal niet, dus toen ik dat zo plotseling aan haar vroeg stond ze natuurlijk nogal versteld ervan. Mijn gedachtengang was: "Wow, ze is werkelijk de liefde van mijn leven en als ik denk aan de toekomst, dan is dat sowieso geen toekomst zonder haar. Ik weet vrij zeker dat zij daar ook zo over denkt, dus ik ga het gewoon aan haar vragen en ik ga sowieso niet afgewezen worden. Dat kan gewoon niet." ***Nóg meer extra context: ik kan niet omgaan met afwijzing, gewoon hardcore niet. Ik ben zo als de dood ervoor, dat ik het bijna altijd voor elkaar krijg om ook daadwerkelijk geen afwijzing te ervaren. Ik leef eigenlijk 24/7 in pure doodsangst voor afwijzing en als ik ook maar enigszins een risico zie om dat te moeten verdragen, dan vermijd ik het gewoon volledig. De momenten dat ik wel afgewezen word, wil ik gewoon direct niet meer bestaan en ben ik gegarandeerd maanden depressief, dus dat mijn gedachtengang op dat moment zo ging en ik het nog eens heb uitgesproken ook is iets wat ik nuchter nóóit gedaan zou hebben. Hell, met alleen 1V-LSD op had ik dat ook nooit gedaan, want ik heb talloze keren met haar hele hoge dosissen psychedelica gebruikt en die shit is me nooit te binnen geschoten. Alas, terug naar het verhaal: zij was er direct stil van. Op een gegeven moment zei ze dat ze geen idee had wat ze hierop moest antwoorden, waarop ik zei dat ik dat begreep (like, no shit lol). Toen begon ik ineens te spiralen en ging ik heel snel extreem bad. Ik voelde me niet zomaar afgewezen, nee nee, ik voelde me afgewezen door de liefde van mijn leven en mijn hele verwachting van hoe de trip zou verlopen viel in duigen. We hebben nog met z'n drieën zitten schilderen en zitten kletsen, maar ik heb daar amper nog van kunnen genieten. Ik heb ook geen idee waar we het überhaupt allemaal over gehad hebben, alles wat ik zei kwam er op de automatische piloot uit terwijl ik in mezelf eindeloos aan het herhalen was dat ik er niet meer wilde zijn en ik probeerde mezelf ook nog aan te praten dat dit allemaal niet echt was, maar gewoon een hele realistische nachtmerrie. In mijn herinnering gingen we best wel vroeg op de avond alweer terug de yurt in. Ik was nog totaal niet moe, maar ik voelde me zo ellendig dat ik z.s.m. wilde gaan slapen en ik heb toen 4mg lorazepam genomen (en nou, dat heb ik de volgende dag nog geweten). POST-TRIP: dag 1 De dag erna vertrokken we en ik kan me helemaal niks meer herinneren van de weg terug. Ik weet dat R vroeg of we nog zin hadden om een jointje te gaan halen in de buurt van het station, maar Y die wilde liever naar huis. Om een of andere bizarre reden heb ik toen ja gezegd, terwijl ik me, bovenop het halve trauma van de dag ervoor, ook nog steeds lichamelijk fucking beroerd voelde door chronisch ondervoed te zijn. Opnieuw heb ik geen idee meer waar R en ik het over gehad hebben toen we in de stad waren, maar wat ik wel zeker weet is dat we allebei deden alsof wat er de dag ervoor gebeurd was, nooit gebeurd was, lol. Eenmaal thuis hadden we alle drie leuke foto's en dingetjes gepost van onze reis en met name R had me ook in heel veel dingen getagd met lieve captions erbij en zo, maar dat heb ik allemaal genegeerd. Ze had me de dag na terugkomst thuis ook best wel veel berichten gestuurd, maar die heb ik nog steeds niet geopend, omdat ik bang ben dat ik een gekke herbeleving ga krijgen als er weer een gevoel van afwijzing bij me getriggerd wordt. De grap is: ze heeft me tot nu toe nog helemaal niet effectief afgewezen. Het is puur en alleen het gevoel van afgewezen zijn waar ik zo extreem bad op gegaan ben en bang ben weer bad door te zullen gaan als ik haar berichten besluit te lezen. POST-TRIP: dag 2 Ik voelde me compleet miserabel. Iedere keer dat ik aan haar dacht moest ik huilen en beleefde ik het moment dat ik bad ging over and over and over again. Mijn emoties gingen alle kanten op. Ik voelde me op een gegeven moment zelfs boos over dat ze mij dit gevoel gegeven had, maar dat kon ik direct relativeren door stil te staan bij het feit dat a) zij mij nooit expres zo slecht zou willen laten voelen, b) zij net zoals ik ook gewoon fucking overweldigd was en niet wist was ze aan moest met haar emoties en c) ze onmogelijk kon en kan weten dat ik me zo verschrikkelijk hierover voel, omdat ik haar tot op heden nog steeds niet verteld heb wat er allemaal door me heen ging. Die woede veranderde in pure angst, want stel dat zij zo blijkt te zijn van "Ok laten we een relatie hebben dan," dan weet ik niet of ik dat nu ook nog wil, want nu dat ik weet hoe diep zij mij kan kwetsen en ontregelen, terwijl het niet eens haar intentie is geweest, ben ik eigenlijk best wel bang voor haar geworden. Als dit is hoe erg ze me onbedoeld kan raken, dan wil ik echt niet weten wat ze in me teweeg kan brengen als ze er ooit wel op uit zou zijn om mij te kwetsen. POST-TRIP: van dag 3 tot nu Sindsdien gaat het wel beter met me. Het was alleen de tweede dag na de trip dat ik heel diep in de put zat en ik alleen maar kon denken in doemscenario's, maar ja, het lukt me nog steeds niet om haar berichtjes te openen en contact met haar te zoeken. Het zal vast wel weer goedkomen en zodra ik mentaal weer sterk genoeg ben neem ik echt wel weer contact met haar op, maar deze trip heeft er wel echt voor gezorgd dat ik een nog heftigere angst voor afwijzing ontwikkeld heb dan dat ik initieel had en dat ervaarde ik al als fucking beperkend. Ik ben voor nu dus ook echt helemaal uitgekeken op MDMA. 't Is nu de 8e keer dat ik het gedaan heb en m'n ervaringen waren: 3x leuk 2x matig/gemixt 1x slecht 2x fucking slecht Deze trip heeft me er weer aan herinnerd waarom extase door enkel een psychedelicum duidelijk superieur is aan de extase van MDMA voor mij. Ik ben ervan overtuigd dat deze trip echt niet zo kut had hoeven verlopen als ik geen MDMA gedaan had. Ter afsluiting: dit had ik gemaakt samen met R & Y tijdens de trip: RATING: al met al een 5/10, want ons schilderijtje is wel gruw."