Walterego

"RosseGod96 zei: Ik heb het na 28 jaar nog steeds moeilijk met mezelf & iemand nieuw te leren kennen. Nu het (weeral) zover is, en ik iemand heb leren kennen, merk ik op dat dat meisje "niet stilgezeten" heeft bij wijze van spreken voor mij, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Dat verwacht ik ook niet trouwens, dat zou zo hypocriet van mezelf zijn. Maar er blijft zo een rot gevoel plakken als zij hier (ongewild) haar verhaal over vertelt. Komt er ook nog bij dat ik soms wat onzeker/stress heb in de slaapkamer, wat nergens voor nodig is want alles gaat meestal perfect. Communicatie is hier ook een belangrijke, dus dat doe ik ook. Enig idee hoe of tips hoe ik hiermee kan omgaan, zonder haar of mezelf te kwetsen, omdat rot gevoel gewoon maar wat te temperen ... Klik om te vergroten... Tja.. het is nou eenmaal zo dat vrouwen het wat dat betreft een stuk makkelijker hebben. Die hebben het voor het uitkiezen. Ik snap het ergens wel dat je daarmee zit. Tegelijkertijd vind ik het zelf ook altijd gruwelijk irritant die man-vrouwrollen waarin iedereen geduwd wordt. Mannen moeten veroveren, en vrouwen moeten hun seksualiteit bewaken. Misschien dat jij daar ergens ook last van hebt? Dat je je in je mannelijkheid voelt gekrenkt omdat je het idee hebt dat je om de aandacht moet concurreren met allerlei andere mannen (uit het verleden)? Uiteindelijk kan het heel bevrijdend zijn als je van jezelf ontdekt waar de gevoelens vandaan komen. Want vaak is het een ingeprente illusie Wat je ook doet, ik denk dat het beste is om gewoon open te zijn over dit soort dingen. Maar houd het wel bij je zelf dan. Zo van: ik vind het lastig om verhalen over je exen te horen omdat (..). Net zoals @wolftrance je wat reflecterende vragen probeert te stellen kun je dit soort dingen gebruiken als een leermoment om meer over jezelf te leren. Als jullie een goede match zijn dan zal ze helpen om die kant van je te ontdekken. Van daaruit kun je dan weer samen kijken wat je allemaal wel/niet moet doen. Als ik eerlijk ben denk ik dat niemand heel vrolijk wordt als een bedpartner allerlei verhalen gaat ophalen over "ja die ene was zo goed in bed! Kan jij nog wat van leren!""

"Mindless zei: Ben je nou zo naïef om te denken dat het meest intieme dat je met een ander mens kunt doen geen invloed op je heeft? En dat met tientallen, zoniet honderden mensen. Alleen al (niet fysieke) omgang met de mensen om je heen heeft grote invloed op je. Je wórdt (deels) de mensen waar je mee omgaat. Klik om te vergroten... Ik denk niet dat intimiteit voor iedereen hetzelfde is. Voor sommigen is een beetje seksen alleen even wat spannend, en die mensen vinden een diepgaand gesprek over wat hun echt bezighoudt intiem. Ikzelf (en ik denk jij ook) heb het andersom. Ik zit met jan en alleman te kletsen over mijn interne belevingswereld, maar als een random iemand mijn arm aanraakt tijdens het praten kan ik dat al te intiem vinden."

"RosseGod96 zei: Ik sluit mij bij bovenstaande bericht volledig aan. Een verleden heeft iedereen, en kan niet teruggedraaid worden, maar stel je voor dat ik niet "genoeg" ben? Klinkt zielig, maar zo klote voel ik mij 70% van de tijd wel als ik met iemand een langere tijd date. Klik om te vergroten... Dit kan je prima zo tegen haar zeggen hoor. Als ze je echt leuk vindt dan zal ze het schattig vinden en dan is dit juist weer iets wat jou anders maakt. Komt goed"

"HuisbaasBob zei: Het komt wel vanuit een goede plek, maar je ziet vrouwen en de verhouding tov mannen vanuit een rigide beeld wat je er zelf van hebt. Klik om te vergroten... Over man-vrouwrollen bij het daten ben ik wel wat cynisch ja. Mensen vragen bijvoorbeeld wel eens aan me of ik dan dating apps gebruik. Meestal zeg ik dat dat niks voor mij is (wat ook wel deels klopt). Maar de waarheid is dat het weinig zin heeft om op Tinder of Bumble of OKCupid te gaan. Ik heb het geprobeerd hoor, met enorme tegenzin, want het was onderdeel van de exposure therapie. Maar op die platforms moet ik me een ongeluk swipen, allerlei abonnementen afsluiten voor boosts of superlikes of weet ik wat, en zelfs dan heb ik misschien na een week hard werken een match, die vervolgens meestal niet terugpraat. Wat ik ook snap want ik keek toevallig een keer mee met mijn ex-vriendin (met wie ik nog bevriend ben) op haar telefoon, en zij scrollde dus echt letterlijk door enkele tientallen superlikes die ze in principe op elk moment kon beantwoorden als ze daar zin in zou hebben. Goed nou zal ik ook niet beweren dat ik de mooiste, normaalste, meest succesvolle, rijkste of grappigste man ooit ben. Maar kom op, ik heb gewoon een normaal uiterlijk en mijn ex ook. En het is ook niet zo dat ik met karpers op de foto sta ofzo. We hebben volgens mij een sociaal stelsel wat van mannen verwacht om te jagen op wat er te krijgen valt en van vrouwen verwacht om zichzelf te bewaren en te kiezen. Dat is natuurlijk niet altijd volledig waar, maar ik zie zeker wel grote man-vrouwverschillen om me heen."

"Mindless zei: Niet respectloos bedoeld: Heb je daar echt goed op gereflecteerd? Ten eerste: Porno IS het tot lust-object maken van (voornamelijk) vrouwen. Of ben jij zo iemand die de playboy koopt voor de interessante levensverhalen voor de dames in kwestie? Klik om te vergroten... Haha ik heb nog nooit een Playboy gekocht, maar dat is een beetje een definitiekwesite dan. Ik versta onder objectificeren het onverschillig staan tegenover interne processen van een ander persoon (of organisme). Dusja, porno zonder lust gaat lastig worden, eens. En ook zeker waar: ik gebruik porno om lastige gevoelens rondom liefde en seks op afstand te houden, maar dat betekent niet dat ik onverschillig sta tegenover de actrices of acteurs. Mindless zei: Ik denk dat het belangrijk is om hier heel eerlijk tegenover jezelf in te zijn: tijdens porno objectificeer je vrouwelijke lichamen tot lust-objecten. En als je dat héél veel doet en hier zelfs een verslaving in hebt, dan is dat niet ineens weg als je contact met vrouwen in het echte leven hebt. Klik om te vergroten... Dit begrijp ik misschien niet zo goed. Ik kan toch zowel opgewonden raken van het uiterlijk en daden van bepaalde vrouwen, maar me tegelijkertijd realiseren dat dat mijn interpretatie is van de buitenkant van een persoon met gevoelens en wensen en herinneringen? Of bedoel je dat seksuele opwinding door liefde een levendigere ervaring is dan die van porno, dus dat je van porno gewend raakt aan een lege huls van iets wat op seks zou moeten lijken? Mindless zei: Het objectificeren hoeft niet alleen het tot een lust-object maken te zijn. Wat ik lees in jouw verhaal en wat ik ook herken in hoe ik er eerst in stond, is zoals je zegt een angst in het omgaan met vrouwen. Met andere woorden: je ziet vrouwen niet als je gelijke. Je plaatst ze in zekere zin op een voetstuk en tegelijk daarmee plaats je jezelf onder hen, als de mogelijke viezerik/pervert. Dit is imo cruciaal in jouw probleem (als ik het zo lees hè). Klik om te vergroten... Dit is heel erg waar ja. Mindless zei: Belangrijk is dus om gezonde manieren te zoeken om om te gaan met die gevoelens en een mogelijk teveel aan energie. Voorbeelden van dingen die ik zelf gebruik en enorm goed werken: Klik om te vergroten... Ja het gaat inderdaad vaak mis als ik in mijn vrije tijd te weinig dingen heb gepland en me dan ga vervelen. Of als ik die verveling van te voren zie aankomen maar dan om een of andere reden niet echt tot de actie komen om daar wat aan te doen. Wat dat betreft is een sportvereniging wel handig want dan moet je wel op gezette tijden trainen en wedstrijden doen. Tegelijkertijd is dat precies wat ik niet leuk vind aan teamsport 😂"

"Mindless zei: Nou, ik heb al die tijd dat ik porno verslaafd was ook wel gerealiseerd dat de (mooie) vrouwen die ik in het echte leven tegenkwam niet écht lustobjecten zijn. Maar als je zoals vele porno verslaafden uren op een dag op je scherm zit te lusten op de mooiste vrouwen, dan doet dat wat met hoe je naar echte vrouwen gaat kijken. Tenminste, als ik even voor mezelf spreek: dat deed het voor mij wel. Vaak was het ook (deels) onbewust, maar omdat ik privé naar zoveel mooie vrouwen zat te kijken, daarop zat te lusten en min of meer vrouwen zat te raten qua aantrekkelijkheid, ging dat in bepaalde mate door wanneer ik vrouwen tegenkwam in het echt. Natuurlijk, ik wist dat ze niet echt lustobjecten waren, maar met urenlang thuis te zitten lusten op de mooiste vrouwen, kun je dat imo niet helemaal uitschakelen. Er is een gedeelte van je brein dat bezig is met vrouwen in dat licht te bekijken, terwijl je ook natuurlijk dondersgoed weet dat vrouwen geen lustobjecten zijn. Hopelijk is het zo duidelijk wat ik bedoel(?) Klik om te vergroten... Ja ik snap wel wat je bedoelt, maar ik denk dat dat bij mij nog wel meevalt. Ik ben wel bezorgd om erectiestoornissen. Want na een sessie van porno en stims heb ik meestal nog wekenlang moeite om een erectie te krijgen. Ik begin dus in toenemende mate bezorgd te worden dat zulke effecten deels blijvend zijn. Daarnaast kan ik wel gewoon vrouwen waarderen ook als ze niet een zogenaamd perfect uiterlijk hebben. Dan zijn het ook heel andere dingen die ik eigenlijk veel meer mis die opwindend zijn, zoals het gevoel van een zachte huid of lang haar. Dat soort dingen voelen dan juist heel intens omdat ik dat vaak uit de weg ga. Een paar maanden terug had ik dus een scharrel en zij vroeg me wat voor fantasieën ik had. We lagen lepeltje-lepeltje, en toen zei ik 'nou, dit eigenlijk' 😅 Maar goed, daaraan merkte ik dus ook wel dat ik het deel van zelf wensen en fantasieën bedenken nogal onderontwikkeld heb gelaten. Dat ben ik denk ik expres ook uit de weg gegaan, omdat ik anders steeds de teleurstelling voel van dat niet kunnen/mogen ervaren. Dan kom ik voor mezelf al snel tot de conclusie dat ik daar niet leuk genoeg voor ben. Dusja ik denk zeker wel dat je gelijk hebt dat zelfbeeld t.o.v. vrouwen centraal staat in de problemen die ik ervaar. Maar dat is ook een zelfbeeld wat ik in de loop der jaren steeds verder heb ontwikkeld door allerlei ervaringen. Het begon voornamelijk met de vriendin op wie ik zo verliefd was dat ik er alles voor had gelaten; zij zoende wel eens met me of bleef bij me slapen. Maar seks hebben we nooit gehad, want ze vond me niet leuk. Iets van een jaar geleden werd ik ongewild verliefd op een huisgenote. Ik vond natuurlijk dat ik geen avances kon maken want dat mag niet met huisgenoten. Er was uiteindelijk wel een soort van kans toen ze mee ging naar een feestje en we bij een gemeenschappelijke vriend bleven slapen die zei dat zijn bank groot genoeg was voor ons tweeën. Maar ik heb toen zelf een slaapmatje meegenomen en ben een paar meter verder gaan liggen, want ja, stel je voor dat zij er andere ideeën bij heeft en dan moet je nog met elkaar in huis wonen. Twee maanden later had ze een relatie met een andere (oud-)huisgenoot op wie ze overduidelijk smoorverliefd is (en waarvan ik dan denk: 'zie je wel, hij wordt wel leuk gevonden'). Zo zijn er op zich met enige regelmaat, toch zeker wel een paar keer per jaar, dames van wie ik denk van 'oh jij bent wel leuk/aantrekkelijk'. Maar dat blijft altijd onbeantwoord, en dat betrek ik dan op mezelf. En ik zie aan de ene kant ook wel dat het meer ligt aan mijn angst die flirten gewoon haast onmogelijk maakt. Maar aan de andere kant is het ook echt lastig om dat los te zien van hoe aantrekkelijk vrouwen mij vinden, en in welke mate ik het dus 'verdien' om liefde 'te mogen ervaren'."

"dupont zei: Dit is precies wat ik in therapie / 12 stappen / herstel heb gevonden. Voorwaarde is wel geweest dat ik alles heb verteld, zelfs de meest vanzelfsprekende gedachten en gevoelens. Klik om te vergroten... Dit lukt op zich wel. Hoewel alleen in beschermde setting. Bij de verslavingszorginstelling had ik echt een super goede therapeut sowieso. Met bepaalde vrienden kan ik het wel hebben over moeite met daten, maar stimfappen laat ik altijd achterwege. Aan de vrouwen met wie ik heb gedate heb ik daar wel meer over verteld, maar dan laat ik toch altijd wel details weg over de frequentie en oorzaken. dupont zei: En door alle angsten en weerstand en twijfel heen knallen en veel dingen doen die ik niet leuk vond / waar ik bang voor was enz. Klik om te vergroten... Dit moest ik dus wel doen bij de therapie van de verslavingszorg. Maar dat was ook in coronatijd wat daten natuurlijk echt kut maakt. Ik heb alle datingapps geprobeerd hoor, ook websites zoals Parship. Maar het enige wat ik daaraan overhoud is nog meer onzekerheid. Ik krijg dus al weinig matches op zulke platforms, en als er dan een match is dan weet ik niet zo goed de balans te vinden tussen leuk, geïnteresseerd en snel afspreken. Liever praat ik een tijd over 'echte' zaken zoals hoe je de wereld ziet of wat voor band je hebt met je ouders. Maar volgens mij wordt het dan te serieus en saai en verliezen veel dames dan interesse. Dat voelen ze misschien ook wel wat beter aan dan ik, want eigenlijk zou ik verder ook niet zo goed weten hoe je gaat van 'in mijn familie praten mensen niet echt' naar 'hee heb je zin om deze kleine bierbrouwer in Amsterdam eens te bezoeken?' Mindless zei: Dus is het een kwestie van je ware zelfvertrouwen - dat van binnenuit komt - te vinden/realiseren. Dat uiteindelijk niet afhankelijk is van externe factoren. Klik om te vergroten... Nog tips om dit te vinden?"

"Mindless zei: Elk moment je volle aandacht geven, aanwezig zijn in het hier en nu. In alles wat je doet bewust zijn van jezelf. Niet proberen jezelf compleet te maken met dingen/personen extern van jou, maar simpelweg jezelf accepteren hoe je bent hier en nu. Klik om te vergroten... Ja ik heb wat dat betreft altijd sterk dit gevoel: Niet dat ik een autisme spectrum stoornis heb. Ik ben er namelijk op getest omdat behandelaars het wel vermoedden, maar ik voldoe niet aan genoeg criteria voor een diagnose. Ik heb een vrij hoge intelligentie, en mensen denken vaak dat het leuk is om slim te zijn. Maar dat is het dus helemaal niet zo eigenlijk. Het is heel lastig om een plek te vinden waar je tot je recht komt als je steeds echt heel anders denkt dan anderen. Mindless zei: Ga sporten, bouw je fysiek op, maak iets waar je trots op bent, doe de dingen waar je angst voor voelt om aan jezelf te bewijzen dat je dat zelfvertrouwen echt wel in je hebt. Deze laatste zijn allemaal goed. Niet per se nodig, omdat je zelfvertrouwen in elk moment in principe(!) aangeboord kan worden, omdat het essentieel aan jou is. Maar als je erg sterk gelooft in dat je dat niet hebt of niet kan, zijn die indirecte wegen wellicht toch goed voor je. Klik om te vergroten... De therapeut bij de verslavingszorginstelling raadde wel aan om een plek te vinden waar ik gelijkgestemden tegenkwam. Uiteindelijk heb ik dat wel een beetje gevonden op de universiteit. Blijkt alleen wel dat (zeker het begin van) een PhD nogal vaak gepaard gaat met onzekerheid over wat je moet doen, en daaraan gekoppelde identiteitscrises. Daar heb ik dus ook wel een beetje last van gehad de laatste tijd. Dus ik denk dat dat, samen met een paar tegenslagen in het daten, me dan wel weer terugzet waardoor ik dus grijp naar stimulanten en porno, en me dan weer kut voel, waardoor de problemen met mijn PhD dan weer lastiger lijken te worden (..). Maar goed, uiteindelijk zijn dat niet echt de dingen waar ik onzeker over ben. Qua oefenen met daten heb ik wel vooruitgang geboekt door het te proberen, maar echt plezier kan ik niet zeggen dat ik erin heb."

"FredKroket zei: Merel Tombroek, 18, is sinds 5 december 2022 precies een jaar clean van GHB. Op TikTok deelt ze haar verhaal om het taboe rondom drugsverslaving te doorbreken. Merel (18) was verslaafd aan GHB en wil taboe doorbreken Merel Tombroek (18) is sinds 5 december 2022 precies een jaar clean van GHB. Op TikTok deelt ze haar verhaal om het taboe rondom drugsverslaving te doorbreken. www.ad.nl Klik om te vergroten... Merel wil stigmatisering tegengaan en daarom maken we deze video met voor en na-foto's, want die helpen altijd zo lekker om gebruikers te stigmatiseren."