Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Het belangrijkste inzicht dat me de laatste jaren werd bijgebracht valt samen te vatten onder 1 woord, nl Foert. Dat is een woord dat de laatste jaren steeds vaker in mijn hoofd opkomt. Ik heb geleerd dat perfectionisme ook z'n nadelen kan hebben en sinds ik foert heb leren zeggen ben ik minder perfectionistisch geworden. Iedereen zou volgens mij eens wat vaker foert moeten zeggen."
"Psychedelibee zei: Betekent foert ook nog iets of is het gewoon een willekeurig woord om jezelf bewust te houden? Klik om te vergroten... Hahaha, ik was er me niet van bewust dat 'foert' een Vlaams woord was, het betekent zoveel als 'de pot op', 'wat kan mij het schelen'"
"Hallo iedereen, Ik ben reeds meer dan 1 jaar gestopt met weed, na 20 jaar dagelijks gebruikt te hebben. Een jaar geleden werd ik opgenomen omdat ik kampte met een burn out. Op de psychiatrie afdeling waar ik een maand heb verbleven werd ik erop gewezen dat ik aan het afkicken was. Afkicken van weed, ik wist niet eens dat dat mogelijk was, maar toch heeft 1 verpleegster me gewezen op afkickverschijnselen. Ik was nogal hard aan het beven tijdens het drinken van m'n soep. Na die maand was het terug mogelijk voor me om terug te beginnen met het gebruik van weed, maar omdat m'n vrouw daar niet achter stond ben ik blijven volhouden. In samenwerking met psychologen en medicatie ben ik er tot nu toe niet meer aan geweest. Maar, nog elke dag verlang ik ernaar om eentje te roken. M'n rookgedrag is ondertussen vervangen door drinken. Ik ben een beetje beginnen drinken enkele maanden na m'n opname maar vandaag zit ik terug al aan m'n derde Duvel bezig. Ik weet me geen raad meer. Ik ben bang dat ik een drankverslaving ga krijgen, maar dat is dan weer sociaal aanvaardbaar. Weed gebruik is nog steeds verboden in België. Ik gebruik ook nog steeds medicijnen dat ze me een jaar geleden hebben voorgeschreven, hierdoor mag ik van m'n dokter eigenlijk niet drinken, maar toch kan ik het me niet laten. Waarom ik dit hier post? Omdat ik ten einde raad ben. Ik ben eigenlijk een gesloten persoon en loop met dit soort problemen zeker niet te koop. Zelfs m'n vrouw weet niet dat ik het hier moeilijk met heb. Ik heb wel m'n echte naam opgegeven maar omdat m'n vrienden en kennissen niet op dit forum zitten heb ik toch het gevoel dat het anoniem is. Is het normaal dat ik na anderhalf jaar op de tanden bijten nog steeds hunker naar weed? Ga ik nu een alcohol verslaving krijgen? Zou ik niet beter terug een jointje roken? Dit zijn vragen waar ik elke dag met te kampen heb. Bij vrienden gaan doe ik ook niet meer, omdat al m'n vrienden weed roken. Ik zit steeds thuis nu en heb het gevoel dat dat me ook niet echt helpt. Vanwege een gefrustreerd nieuw lid."
"Dank voor de reacties. Een dagje verder en eens goed kunnen nadenken. @chipmunk Ik lag niet in de zetel en werd eerder actief door het gebruik. Daarom mis ik het ook wel. En nee, een alcoholverslaving wil ik echt niet krijgen. Daarom heb ik een ander besluit genomen vandaag, maar hier zal ik straks op ingaan. @MDMAap Je hebt gelijk, ik ben toentertijd begonnen met weed om bepaalde zaken te onderdrukken. Tot een jaar geleden heeft me dat goed geholpen en gebruikte ik voornamelijk nog om te kunnen slapen. Ondertussen neem ik slaapmiddelen (tegen mijn gedacht omdat ik liever natuurlijke middelen gebruik) . En nee hoor, ik hoop niet dat bekenden dit verhaal lezen, heb daarstraks even zitten zoeken om m'n naam te wijzigen en zal daar straks dieper op in gaan. M'n vrienden kennen m'n verhaal wel, maar zijn helaas geen rots in de branding voor me omdat ze zelf ook veel baat hebben bij het gebruik van. Wat nu? Dat is de vraag die ik me al de hele dag stel. Straks meer hierover. @Fool U heeft ook gelijk, ik probeer mezelf te overtuigen of toch deed dat gisteren. Vandaag heb ik een goed gesprek gehad met m'n vrouw hierover Dus vandaag met m'n vrouw gesproken en tot de conclusie gekomen dat ik beter eens contact zou opnemen met de druglijn. Zo gezegd zo gedaan. Helaas was dat gesprek niet zo bemoedigend als ik had gehoopt. Tijdens vroegere psychologische gesprekken werd me nl voorgehouden dat het eerste jaar het moeilijkste zou zijn, daar heb ik me dan ook aan opgetrokken. Nu heb ik vernomen, omdat ik rond m'n 18e begonnen ben en dit 20 jaar heb volgehouden, ik me dit voor de rest van m'n leven zal moeten bekopen. Er werd een vergelijking gemaakt dat het gevoel van terug willen gebruiken is zoals een golf op de zee en dat ik moet leren surfen in plaats van te vechten tegen de golven. Nu, surfen kan ik nog niet en heb het gevoel op een wel heel onstuimige zee te zitten. Dus deze stelling kon me niet echt bevredigen om vrede te vinden met dit gevoel. Zorg ervoor dat je terug sociale contacten krijgt was de volgende stelling. Helaas zijn al m'n vrienden gebruikers en durf ik geen contact meer zoeken met hen uit angst te hervallen. Waarom ben je gestopt, kreeg ik de vraag. Nou, en ik legde haar mijn situatie uit. Bleek dat ik een a-typisch geval ben. De meeste stoppen uit eigen wil en halen daar dan hun krachten uit. Conclusie: ga eens praten in een centrum voor geestelijke gezondheidszorg. Hmmm, heb ik in het verleden al gedaan en heb het gevoel dat eens ze hun trucen en raad hebben gebruikt het ophoud. Daarmee wil ik zeggen dat dit wel kan helpen maar dan op korte termijn. Eens je stopt met therapie komt het duiveltje terug uit zijn doosje. Ik ben een beetje ten einde raad, ik zit nu al zover dat ik eigenlijk niet terug wil herbeginnen, maar heb het gevoel dat het mijn leven wel eenvoudiger en positiever zou maken. Dus wat gaan we doen? We gaan beginnen met geen drank meer te kopen zodat ik niet meer in de verleiding kom. Ik ben nu vastberaden om geen alcohol meer te nuttigen. Een vriend van me gebruikt CDB in z'n damper en is daar heel positief over. Misschien is dat wel iets voor mij? Iemand ervaring met CDB? Werkt dat ook verslavend? Ik ga me vanavond eerst eens goed inlezen over het gebruik hiervan en misschien later deze week daar eens met experimenteren. Hopelijk krijg ik zo de drang naar een joint onder controle. Waarom niet terug een beetje weed roken? Misschien wil ik dat ook niet. Het gevoel van stoned of high te zijn boeit me eerlijk gezegd niet meer. Waarom gebruikte ik dan? Om tot rust te komen en dat mis ik nu."
"Hoi @chipmunk bedankt voor de info, hier heb ik wel iets aan. Maar weed is voorlopig geen oplossing voor me. Het heeft me zoveel moeite gekost om ermee te stoppen dat herbeginnen zonde zou zijn. Heb gisteren wel CDB gekocht in de vorm van liquid voor in een damper. Gisteren heb ik dus voor het eerst CDB gebruikt en het beviel me wel, ik kreeg een ontspannen gevoel en stond licht op m'n benen. Dat was het, zoals te verwachten zeker geen gevoel van stoned/high. Het gevoel beviel me wel en ben eens vroeg in mijn bedje gekropen en heb heel goed kunnen slapen. Misschien heb ik wel iets gevonden dat me kan helpen. Nu er nog kunnen afblijven overdag, want het kriebelt al om er terug aan te zitten maar dat ga ik bewaren voor deze avond."
"@Mindless Bedankt om dit zo uitgebreid neer te schrijven! Uw woorden doen me nadenken. Spiritualiteit! Dit is iets dat ik uit m'n leven heb geband omdat dit niet echt thuishoort in mijn of onze manier van leven. We zijn veel te druk bezig met het uitvoeren van taken die we moeten doen en 's avonds ploffen we neer ik onze zetel om wat 'ontspannend' voor de buis te hangen. Maar is dat wel zo ontspannend? Je doet me beseffen, en toeval wil dat ik vandaag ook een mail heb ontvangen van iemand die de spirituele kant van het leven naar boven bracht, dat dit misschien wel eens kan bijdragen aan een positiever leven. Voor mijn opname ben ik een paar maand na elkaar, eens per week naar een boeddhistisch klooster geweest om daar meditatielessen te volgen. Nu ik erop terugkijk heb ik daar in die periode veel aan gehad. Helaas heb ik dat laten verwateren maar ik ben vastbesloten om deze avond terug de juiste stap te zetten. Stilletjes aan begin ik erin te geloven dat stoppen met cannabis ook wel iets positiefs met zich meebrengt. Tot over een paar dagen dacht ik steeds "Die burn out heeft ervoor gezorgd dat ik nu geen cannabis meer kan/mag gebruiken" en had dit altijd een negatieve bijklank. Nu begin ik pas in te zien dat dit ook een positieve bijklank heeft. Ik begin ook te geloven dat het gebruik van cannabis ervoor zorgt dat je meditatie niet ten volle kan beoefenen en kijk er naar uit om meditatie eens nuchter te beoefenen. Dat ga ik deze avond eens doen, terugkeren naar dat klooster en opnieuw, op een andere manier leren mediteren. Er is altijd wel een reden waarom je begint met cannabisgebruik. Voor mij was dit een vlucht uit de realiteit. Ik weet nog goed dat meditatie ook een vlucht is uit de realiteit, maar dan op een positieve manier. Wat me ook bijgebleven is, is dat meditatie ook kan meegenomen worden in het dagelijkse leven. Meditatie komt er in feite op neer naar het rustpunt in je lichaam te gaan, ja dat rustpunt is bij iedereen nog aanwezig, maar we weten gewoon niet meer wat het is. Dankzij meditatie kan je dat terug leren kennen en meenemen naar je dagelijkse leven."
"@SneeuwSnuiver Ik wou je gewoon even laten weten dat je niet alleen bent met die depressieve gevoelens. Ik neem nu anti-depressie, een beetje tegen mijn principes maar ik kon het echt niet meer aan zonder. Die pillen kunnen je wel helpen. Misschien geen slecht idee om dit eens met je dokter te bespreken, of eens op gesprek gaan met een psycholoog, dat heb ik ook gedaan en het lucht wel eens op. Verder sluit ik me aan bij @Qwertyuiopa buiten komen! Je zeker niet opsluiten anders dwaal je gewoon verder af in een depressie. En sporten kan naar het schijnt ook heel goed helpen, maar dat moet je liggen uiteraard, het heeft geen zin om dingen tegen je wil te doen."
"Hehehe, ik moest lachen met mijn status 'experimenterende gebruiker', ik ben er eigenlijk wel een beetje trots op dat ik geen gebruiker meer ben. Het lijkt of de dagelijkse meditaties zijn vruchten lijken af te werpen. Mijn geest is al een heel stuk rustiger en ik heb blijkbaar mijn gedachten al goed onder controle. Gedachten, sinds ik besef dat gedachten niet eigen zijn aan het ego kan ik er al een stuk beter met omgaan. Ik heb gelezen dat wat wij onze geest noemen, bestaat uit een heleboel verschillende delen. Die delen zijn volgens mijn inzicht gemaakt uit gevoelens zoals liefde, vertrouwen, wantrouwen, frustratie, plezier, haat, drang, enz. Het gevoel dat het meest actief is, zorgt voor het ontstaan van de gedachten. Als ik daar eens goed over nadenk kan ik me daar wel in vinden. Dit inzicht stelt me in staat om gedachten te zien als een trein. Ik sta in het station en de trein (gedachte) komt aangereden en ik bepaal zelf of ik al dan niet opstap. Het is vreemd, maar de laatste dagen komt het gevoel en de bijhorende gedachten dat ik nog eens een joint wil nuttigen niet meer in mijn hoofd. Het lijkt erop dat ik mijn gevoelens onder controle begin te hebben, of toch bepaalde gevoelens."
"Cool, we kunnen nog een filosoferen. Is niet alles een illusie? En ben ik niet mijn ego? Ik ben mijn ego als we het ego definiëren als de som van mijn lichaam, mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn herinneringen. Mijn lichaam is vergankelijk Mijn gedachten ook, want iedere minuut heb ik wel andere gedachten. Mijn gevoelens, net hetzelfde. Mijn herinneringen ook, vandaag herinner ik me andere zaken die ik gisteren herinnerde. Dus morgen ben ik een andere ik dan vandaag. De som levert een andere uitkomst op. Het ego is onderhevig aan veranderingen. "Het 'bestaat' juist alleen in gedachten", of bestaat het uit gedachten, gevoelens, herinneringen en het lichaam? Zonder het lichaam zouden we geen gevoelens hebben, zonder gevoelens geen gedachten en zonder gedachten geen herinneringen. Wat zijn gedachten? Zonder onze taal zouden we misschien geen gedachten hebben, zouden we onze gevoelens niet kunnen uitdrukken, zouden we hier nu niet zitten en onze gedachten met elkaar delen via woorden. Het ego is een illusie maar toch kunnen we praten over het ego. Het is gewoon een woord in ons taalgebruik om ons uit te drukken over de som van."
"Mindless zei: Moet er niet íets echt zijn? Ik denk het wel. Klik om te vergroten... Moet er niet iets echt zijn? Ik bekijk het leven graag uit het standpunt van het oneindige, en daardoor denk ik dat we oneindig klein zijn, daarom onbestaande. Maar misschien moet ik maar eens terug in de realiteit komen. Mindless zei: Ja, elk moment een andere 'ik'. Alleen stel ik mezelf dan de vraag: Kan ik iets 'zijn' wat veranderlijk is? Ben ik niet eerder dat wat veranderlijkheid ziet? Klik om te vergroten... Ik ben iets dat veranderlijk is als som van bovengenoemde EN ik ben dat wat veranderlijkheid ziet Mindless zei: Zijn gevoelens, herinneringen en zelfs het lichaam (perceptie) ook niet gedachten? In de bredere zin van het woord? Klik om te vergroten... Volgens mij niet, volgens mij ontstaan gevoelens en gedachten ergens in het lichaam en zijn herinneringen iets dat we meedragen in ons lichaam en geest. Mindless zei: Hmm, ik ben geneigd het eens met je te zijn. Maar aan de andere kant weet ik dit ook weer niet zeker. Heeft "God" geen gedachten? Is dit universum niet een gedachte van God? Of heeft God ons nodig om iets te ervaren dat niet zichzelf is? Klik om te vergroten... Daar kan ik niet over meepraten, voor mij is God ook een illusie Ik hou ervan om mezelf Boeddhist te noemen. Volgens het Boeddhisme is het universum ontstaan door het samenkomen van 3 krachten: het positieve, het negatieve en het neutrale."