Vaper

"Hallo iedereen, Ik ben reeds meer dan 1 jaar gestopt met weed, na 20 jaar dagelijks gebruikt te hebben. Een jaar geleden werd ik opgenomen omdat ik kampte met een burn out. Op de psychiatrie afdeling waar ik een maand heb verbleven werd ik erop gewezen dat ik aan het afkicken was. Afkicken van weed, ik wist niet eens dat dat mogelijk was, maar toch heeft 1 verpleegster me gewezen op afkickverschijnselen. Ik was nogal hard aan het beven tijdens het drinken van m'n soep. Na die maand was het terug mogelijk voor me om terug te beginnen met het gebruik van weed, maar omdat m'n vrouw daar niet achter stond ben ik blijven volhouden. In samenwerking met psychologen en medicatie ben ik er tot nu toe niet meer aan geweest. Maar, nog elke dag verlang ik ernaar om eentje te roken. M'n rookgedrag is ondertussen vervangen door drinken. Ik ben een beetje beginnen drinken enkele maanden na m'n opname maar vandaag zit ik terug al aan m'n derde Duvel bezig. Ik weet me geen raad meer. Ik ben bang dat ik een drankverslaving ga krijgen, maar dat is dan weer sociaal aanvaardbaar. Weed gebruik is nog steeds verboden in België. Ik gebruik ook nog steeds medicijnen dat ze me een jaar geleden hebben voorgeschreven, hierdoor mag ik van m'n dokter eigenlijk niet drinken, maar toch kan ik het me niet laten. Waarom ik dit hier post? Omdat ik ten einde raad ben. Ik ben eigenlijk een gesloten persoon en loop met dit soort problemen zeker niet te koop. Zelfs m'n vrouw weet niet dat ik het hier moeilijk met heb. Ik heb wel m'n echte naam opgegeven maar omdat m'n vrienden en kennissen niet op dit forum zitten heb ik toch het gevoel dat het anoniem is. Is het normaal dat ik na anderhalf jaar op de tanden bijten nog steeds hunker naar weed? Ga ik nu een alcohol verslaving krijgen? Zou ik niet beter terug een jointje roken? Dit zijn vragen waar ik elke dag met te kampen heb. Bij vrienden gaan doe ik ook niet meer, omdat al m'n vrienden weed roken. Ik zit steeds thuis nu en heb het gevoel dat dat me ook niet echt helpt. Vanwege een gefrustreerd nieuw lid."

"Mindless zei: Jammer dat het gister "mis" ging, maar misschien dat het nu makkelijker is voor je, aangezien je geen wiet meer in huis hebt. Klik om te vergroten... Zo denk ik er ook over en ik ga de komende dagen niet meer op bezoek gaan bij gebruikende vrienden zodat ik ook niet in de verleiding kan komen. Mindless zei: Ik zie het niet zo. Dat wat normaal gezien de fysieke wereld wordt genoemd is imo weldegelijk onze (subjectieve) werkelijkheid. Dat wat illusie is, is enkel de mentale projectie daar overheen die zegt dat we in een wereld in tijd en ruimte leven. Klik om te vergroten... Wat je zegt is moeilijk om te begrijpen, laat ik het effe anders formuleren om zeker te zijn dat ik je begrijp. Dus onze perspectief op het leven is dus de realiteit, de wereld die we met onze zintuigen kunnen waarnemen. Het leven hier op aarde is de realiteit. En het is een illusie te stellen dat we in een wereld van tijd en ruimte leven. Maar de wereld dat we waarnemen is toch opgebouwd uit tijd en ruimte. Dus als tijd en ruimte een illusie is, is onze wereld dat dan ook niet? Neem tijd en ruimte weg, waar zijn wij dan?"

"acht.zes zei: Wat mij altijd enorm verbaast in deze materie is dat veel mensen een mening hebben en daar enorm van overtuigd zijn zonder dat er ook maar enig bewijs is in deze en het onmogelijk is om te toetsen of ze het wel bij het juiste eind hebben. Wat dat betreft lijkt spiritualiteit enorm op religie. In plaats van die dogmatische aanpak kies ik dan toch liever voor het openhouden van verschillende opties, want ik weet het gewoonweg niet. Klik om te vergroten... Ja, geloof, religie, spiritualiteit zijn allen vluchtige bewoordingen van zaken die niet te bewijzen zijn, maar als je ernaar op zoek gaat kun je deze wel voelen. En heb wel degelijk iets gevoeld tijdens meditatie wat me een gelukkig gevoel gaf, dus geloof ik ook in het nut ervan. Geloven, de een gelooft dit en de ander gelooft dat. Op een gegeven moment wordt het geloof een waarheid, een persoonlijke waarheid. Een waarheid, zoals bv het boeddhisme dat door veel mensen wordt gelooft is voor hen de waarheid en een ander gelooft in iets anders bv Christus en voor hen is Christus de waarheid. Inderdaad, een wereld zonder bewijzen, maar als je het voelt is het al voldoende om bewezen te zijn. Mindless zei: Onze ervaring is onze (subjectieve) werkelijkheid, maar enkel als ervaring. Klik om te vergroten... Daar zeg je wel iets. Iedereen heeft zijn eigen ervaringen, dus iedereen heeft zijn eigen werkelijkheid. Alhoewel we allen deel uitmaken van dezelfde wereld leven we allen in een andere wereld. We bekijken de wereld allemaal met andere ogen. Maar toch hebben we iets gemeen. Mindless zei: Niet als de gedefineerde concepten (zoals 'wereld', 'tijd' en 'ruimte') die we over onse daadwerkelijke perceptie heen leggen. Klik om te vergroten... De gedefinieerde concepten zoals jij ze noemt, ik geloof dat materie daar ook bij behoort. We nemen allen deze concepten waar op dezelfde manier."

"@acht.zes Waarom zou er maar 1 waarheid kunnen zijn? Ik begrijp je wel hoor! Maar voor mij is de waarheid te vinden in het boeddhisme. Voor anderen in een ander geloof. Kunnen deze waarheden niet naast elkaar bestaan? Allen geloven in een bepaald 'leven' na de dood. Ik ken de andere geloofsovertuigingen niet tot in detail, maar ik geloof wel dat dat hun bedoeling is, zin geven aan het leven. God en de hemel bv. Ik kan mezelf daar niet in vinden, maar dat wil niet zeggen dat het voor de gelovigen geen realiteit is. Ik heb daar ook respect voor en als zij hun leven willen toeleggen om de poort van de hemel te bereiken, dan zorgt dat ervoor dat ze een goed mens zullen zijn en zoveel mogelijk goede daden zullen doen. Is dat niet het doel van een geloof? Een positieve samenleving creëren. En misschien komt er wel niets na de dood. Is het wel zoals inslapen en niets meer beseffen. Misschien komt er wel een nieuw leven, wie zal het zeggen. Er zijn een bepaald aantal geloven, zelfs geloven in niets zoals ik doe is een geloof. Kunnen deze niet naast elkaar bestaan dan? Kan het niet zijn dat de ene naar de hemel gaat en de andere oplost in het niets? acht.zes zei: Daarnaast stop je met onderzoeken als je wat je gelooft voor waarheid aanneemt, en daar heb je ook niks aan. Je stopt dus met je zoektocht want je hebt het al gevonden. Iets in me zegt dat dit niet goed is voor je zelfontplooing en ontwikkeling. Klik om te vergroten... Ik ben net begonnen aan mijn zoektocht. Of ik iets zal vinden laat ik in het midden, maar eens ik gedaan heb met mediteren heb ik een goed gevoel, dus waarom zou ik daar met stoppen? Ik vind het wel leuk dat je om me geeft en me probeert te waarschuwen, maar misschien is dit juist goed voor mijn zelfontplooiing? Het enige waar ik naar op zoek ben is rust te vinden in mezelf. En klopt, er is nog niemand teruggekomen om ons te vertellen wat er in het hiernamaals te vinden is, Maar wel veel mensen hebben al een glimp opgevangen van de dood door in coma te liggen of iets dergelijks. Het enige dat zij gemeen hebben is dat ze er een goed gevoel hebben aan overgehouden. En ik geloof dat dat gevoel te bereiken is via meditatie."

"acht.zes zei: je begrijpt me verkeerd, mediteren is geen geloof, maar een middel of misschien beter gezegd een bezigheid. Klik om te vergroten... Ik weet niet goed of je het nu tegen Mindless of tegen mij hebt, maar ik voel me aangesproken. Mediteren is inderdaad geen geloof en wat je religie of geloof juist is, iedereen kan mediteren. Je eerste stelling: een middel, daar kan ik me beter in vinden dan in een bezigheid. Want voor mij is het effectief een middel. Laat ons de vergelijking maken met een vlot op een rivier. Aan de overkant ligt het doel dat je wil bereiken, dan is meditatie mijn vlot. acht.zes zei: 'ik voel gewoon dat het dit of dat is dus is het waar'. Volgens mij beperk je je dan juist in plaats van dat het je verlicht of zo. Klik om te vergroten... Misschien wel, ik voel toch een gevoel van rust, van verlichting als ik de overkant heb bereikt."

"Zo, alweer een dagje zonder te gebruiken. Vandaag ben ik es op bezoek geweest bij een 'oude' vriend, die in het verleden een alcoholverslaving heeft overwonnen. Ik ben zeer blij dat ik met hem ook eens een gesprek heb kunnen voeren over verslavingen en bekijk het feit hiermee te moeten leven alweer wat positiever. Door met hem es te praten voel ik me wat minder 'alleen' met m'n probleem en besef ik dat veel mensen een goed leven hebben na hun verslaving. Het gaat er hem allemaal om hoe je het bekijkt, of liever hoe je erover denkt. De laatste dagen, na m'n laatste joint, heb ik er eigenlijk geen behoefte meer naar. Ik kan zonder best ook wel een leven hebben dat me genoegens schenkt. Ik hoef me niet meer te ontsnappen aan de 'realiteit' wan de 'realiteit' heeft ook z'n voordelen, kan ook wel best mooi zijn."

"Hehehe, ik moest lachen met mijn status 'experimenterende gebruiker', ik ben er eigenlijk wel een beetje trots op dat ik geen gebruiker meer ben. Het lijkt of de dagelijkse meditaties zijn vruchten lijken af te werpen. Mijn geest is al een heel stuk rustiger en ik heb blijkbaar mijn gedachten al goed onder controle. Gedachten, sinds ik besef dat gedachten niet eigen zijn aan het ego kan ik er al een stuk beter met omgaan. Ik heb gelezen dat wat wij onze geest noemen, bestaat uit een heleboel verschillende delen. Die delen zijn volgens mijn inzicht gemaakt uit gevoelens zoals liefde, vertrouwen, wantrouwen, frustratie, plezier, haat, drang, enz. Het gevoel dat het meest actief is, zorgt voor het ontstaan van de gedachten. Als ik daar eens goed over nadenk kan ik me daar wel in vinden. Dit inzicht stelt me in staat om gedachten te zien als een trein. Ik sta in het station en de trein (gedachte) komt aangereden en ik bepaal zelf of ik al dan niet opstap. Het is vreemd, maar de laatste dagen komt het gevoel en de bijhorende gedachten dat ik nog eens een joint wil nuttigen niet meer in mijn hoofd. Het lijkt erop dat ik mijn gevoelens onder controle begin te hebben, of toch bepaalde gevoelens."

"Cool, we kunnen nog een filosoferen. Is niet alles een illusie? En ben ik niet mijn ego? Ik ben mijn ego als we het ego definiëren als de som van mijn lichaam, mijn gedachten, mijn gevoelens en mijn herinneringen. Mijn lichaam is vergankelijk Mijn gedachten ook, want iedere minuut heb ik wel andere gedachten. Mijn gevoelens, net hetzelfde. Mijn herinneringen ook, vandaag herinner ik me andere zaken die ik gisteren herinnerde. Dus morgen ben ik een andere ik dan vandaag. De som levert een andere uitkomst op. Het ego is onderhevig aan veranderingen. "Het 'bestaat' juist alleen in gedachten", of bestaat het uit gedachten, gevoelens, herinneringen en het lichaam? Zonder het lichaam zouden we geen gevoelens hebben, zonder gevoelens geen gedachten en zonder gedachten geen herinneringen. Wat zijn gedachten? Zonder onze taal zouden we misschien geen gedachten hebben, zouden we onze gevoelens niet kunnen uitdrukken, zouden we hier nu niet zitten en onze gedachten met elkaar delen via woorden. Het ego is een illusie maar toch kunnen we praten over het ego. Het is gewoon een woord in ons taalgebruik om ons uit te drukken over de som van."

"Mindless zei: Moet er niet íets echt zijn? Ik denk het wel. Klik om te vergroten... Moet er niet iets echt zijn? Ik bekijk het leven graag uit het standpunt van het oneindige, en daardoor denk ik dat we oneindig klein zijn, daarom onbestaande. Maar misschien moet ik maar eens terug in de realiteit komen. Mindless zei: Ja, elk moment een andere 'ik'. Alleen stel ik mezelf dan de vraag: Kan ik iets 'zijn' wat veranderlijk is? Ben ik niet eerder dat wat veranderlijkheid ziet? Klik om te vergroten... Ik ben iets dat veranderlijk is als som van bovengenoemde EN ik ben dat wat veranderlijkheid ziet Mindless zei: Zijn gevoelens, herinneringen en zelfs het lichaam (perceptie) ook niet gedachten? In de bredere zin van het woord? Klik om te vergroten... Volgens mij niet, volgens mij ontstaan gevoelens en gedachten ergens in het lichaam en zijn herinneringen iets dat we meedragen in ons lichaam en geest. Mindless zei: Hmm, ik ben geneigd het eens met je te zijn. Maar aan de andere kant weet ik dit ook weer niet zeker. Heeft "God" geen gedachten? Is dit universum niet een gedachte van God? Of heeft God ons nodig om iets te ervaren dat niet zichzelf is? Klik om te vergroten... Daar kan ik niet over meepraten, voor mij is God ook een illusie Ik hou ervan om mezelf Boeddhist te noemen. Volgens het Boeddhisme is het universum ontstaan door het samenkomen van 3 krachten: het positieve, het negatieve en het neutrale."