Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Alinde zei: Er komt wel een ontslag aan uit de kliniek Klik om te vergroten... Hi @Alinde waarom komt dat onslag er dan aan denk je? Is er soms vooraf een duur van de opname afgesproken? Ze kunnen je toch niet laten gaan als jij daar nog niet klaar voor bent? Wie bepaalt dat? (Dit kan een beetje onnozel overkomen, ik ben namelijk een newby wat deze materie betreft)"
"Bedankt voor je uitgebreide reactie @Alinde nu heb ik er beter een beeld bij. Niet te doen inderdaad, als het enige plekje waar je je rustig kunt terugtrekken juist heel druk en lawaaierig is, dat doet een mens geen goed. Ik hoop dat je snel een fijnere kamer krijgt, zodat je je herstel weer verder op kan pakken - want je klinkt op zich op de goede weg! Hou vol! En blijf voor jezelf opkomen! Liefs x"
"@Alinde En een chalet op een park of (Air) b&b dan? Vaak is er voor een langer verblijf van 1 of 2 maanden wel een gunstigere prijs te maken... Ik ken iemand met een chalet op Texel, maar dat is te ver weg denk ik?"
"Hoe gaat het nu met je @Alinde? Ben je inmiddels verhuisd naar die andere kamer en geeft dat je meer rust?"
"Lieve @MissAcid94 Welkom op dit forum! Met de (inhoud) van je post heb je de eerste stappen al gezet, heel goed van je. Gun jezelf een beter leven, een vrij leven en stap naar de huisarts. Laat je niet meteen afschrikken door reacties over de noodzaak van een opname. Er zijn veel verschillende mogelijkheden, ook ambulant. Ik durfde uiteindelijk wel voor een opname te gaan, en dat helpt mij ontzettend, maar iedereen is anders. Stap in ieder geval eerst naar de huisarts, zij/hij heeft geheimhoudingsplicht en je zult merken wat een opluchting het is om je verhaal te kunnen doen en te merken dat je niet veroordeeld wordt, maar dat zij/hij graag naar je luistert, wil meedenken en je graag wil helpen. Echt, zet die stap! Je mag me altijd pm'en als je een luisterend oor nodig hebt of vragen hebt. Je hoeft dit niet alleen te doen. Liefs x"
"Ik denk dat je goed op een rijtje hebt wat je wil veranderen. Maar het is wel veel. Ik zou het stap voor stap doen - en zoals Shikantaza al zegt - eerst de verslaving en jezelf gaan aanpakken. Hoewel je op de goede weg bent, is het echt lastig om dit in je eentje te doen. We hebben goede verslavingszorg in NL, in allerlei vormen en maten. Maak daar gebruik van en geef je eraan over. Succes, je bent goed bezig en hebt waardevolle inzichten, nu doorpakken!"
"Inmiddels de tweede dag zonder suboxone. Ik vond zelf dat het verrassend goed ging zonder kratom, maar pas nu ik ook van de vervangende medicatie af ben, voel ik wat er nog 'onder' zat. Wat ik bedoel is dat ik de afgelopen 1,5 week best lekker ging, maar nu pas besef hoe groot de rol is die de suboxone daarin heeft gespeeld. Mijn lijf doet nu zeer, ik ben ontzettend moe, heel emotioneel en regelmatig ook erg verdrietig en ongerust. Maandagochtend word ik ontslagen na 15 dagen detox. Dan ben ik een week eerder thuis dan gepland en zit er dus ook een gat van een week voor het vervolgtraject begint (dagbehandeling Spoor6). Ik merk dat er vanuit 'thuis' alweer verwachtingen ontstaan, die ik wel begrijp, maar ik sta nog maar aan het begin. Ik heb het middel dat mij hielp de dag aan te kunnen niet meer tot mijn beschikking, maar ik heb nog niet geleerd hoe het zonder moet? Mijn gezin en familie lijken te denken dat de verslaving nu weg is en dat ik bijna weer de oude ben. Dat is deels mijn eigen schuld, het 'mezelf groot houden' draait alweer op volle toeren. In die zin maak ik me wel zorgen. Niet zo zeer over een terugval, helemaal niet eigenlijk, maar wel over hoe ik mezelf volgende week overeind ga houden en hoe ik er eind volgende week aan toe ben. Ik zit deze laatste dagen veel alleen op mijn kamer, heb zoveel mensen zien komen en gaan. Zoals ik me nu voel, trek ik het niet meer om naar al die ellende van nieuwkomers te moeten luisteren. Dat klinkt misschien onaardig, en zo voel ik me soms ook, maar op de momenten dat ik wel op de groep moet zijn doe ik zo vriendelijk mogelijk als lukt. Er zijn op dit moment ook nog maar weinig mensen met wie ik een klik voel, maar dat komt dus ook omdat ik nieuwe mensen niet echt meer een kans geef. Kan goed zijn dat ik een beetje als een zeur overkom, maar dat komt doordat ik me onzeker voel en uit mijn comfortzone ben. Ik ben vooral echt heel dankbaar voor deze kans. Stap 1 is gezet, nu op naar de volgende stap, maar ... het is gewoon wel een pittig proces."
"_shikantaza zei: Therapie is wel nodig, maar dat komt ook. Je hebt alleen één week te overbruggen. Je kunt naar meetings gaan. Kijk of je de week in ieder geval goed gedoseerd actief kunt zijn. Verveling is meestal niet zo best in vroeg herstel. Ik heb 'm eerder vandaag al gepost maar ik wilde jou deze video ook nog even mee geven. Ik denk dat je er wel het e.e.a. van zult herkennen als ik een beetje tussen de regels door lees hoe jij in elkaar steekt. Klik om te vergroten... Bedankt voor je reactie en tip! Een aantal delen van deze video raakt me behoorlijk 😿, dus ik denk dat je een punt hebt. Wel jammer dat ze niet echt vertelt hoe ze dat dan aanpakt, maar dat zal ook wel niet in een paar zinnen te vatten zijn. Ik ga in die tussenweek nog even wat andere videos van haar bekijken."
"En weer thuis, de derde dag al. Het is fijn om weer bij de kinderen en beestjes te zijn, maar ik ben ook erg onrustig en somber. Ik ben 's nachts heel rusteloos, rusteloze benen ook, en daarom slaap ik erg slecht. Ik val pas tegen de ochtend in slaap en het is verleidelijk om dan de hele dag te blijven liggen 😔 Vanmorgen lukte het me om me rond 10.00 uur het bed uit te slepen en ben ik gaan mediteren (nou ja, poging), de hond gaan uitlaten en daarna heb ik zelf nog 3 kwartier op een stevig tempo langs de rivier gelopen. Eerlijk is eerlijk: het hielp wel een beetje. Ik pieker veel. Over alles wat er is gebeurd, over hoe het zover heeft kunnen komen en of ik ooit weer oke zal zijn met mezelf. @De Zandman reageerde hier eerder: 'Straks ben je weer vrij!'. Dat voelt nog ver weg. Ik ben de afgelopen 1,5 jaar een grens/grenzen overgegaan, en het lukt me niet om terug te keren. Ik voel me niet verbonden met het nu, zit eigenlijk de hele dag in mijn hoofd en nou ja... soms weet ik het gewoon niet meer 💔 Ik mis de mensen van de kliniek, die hadden vaak aan een half woord genoeg. Met een aantal heb ik nog dagelijks contact. Ondanks mijn huidige staat, kijk ik terug op een waardevolle tijd vol mooie mensen en mooie momenten🙏 Op naar de dagbehandeling, die start maandag. Nog vier dagen zien door te komen. Ik hoop dat de therapie etc ook op korte termijn wat verlichting brengt? Heeft iemand daar ervaring mee? En heeft iemand nog tips tegen dat knagende gevoel in mijn buik/maag? Liefst quick-fix 🤣 En ook: bedankt voor alle fijne reacties die ik op eerdere posts heb gekregen 😍"
"Bedankt lieve mensen ❤"