hoe het nu gaat en toch nog wat advies gevraagd

Coke staat erom bekend dat het mensen egoïstisch kan maken. Daarnaast is liegen een teken dat de verslaving hem in zijn macht heeft.

Helaas denk ik dat het geen zin heeft om hem te confronteren met zijn gebruik op een negatieve manier. Dan zal hij het juist meer gaan verbergen vrees ik.

Laat hem weten dat je je zorgen maakt en om hem geeft. Probeer hem positief te benaderen en niet boos te worden.

Ik wens je veel sterkte, hopelijk komt het goed.

Beste forumers,

Sommige van jullie zullen mij nog wel kennen van enkele maanden geleden toen ik mijn verhaal over mijn vriend deed.
Nu zijn we ongeveer een half jaar verder en ik kan zeggen dat het het laatste half jaar zo goed gaat als mogelijker wijs mogelijk is.
Dit houd in dat mijn vriend het laatste half jaar geen baclofen of andere medicatie heeft genomen . Er geen overdosissen , agressie , manipulatie of iets dergrlijks meer aan de orde zijn geweest.
En hij al een paar maanden een baan heeft.
Dus het gaat super vergeleken met eerst .
Wil dat zeggen dat hij drugsvrij is? Nee, dat niet .
Ik zou kunnen zeggen dat hij zichzelf nu redelijk in de hand heeft.
Dit allemaal nog op eigen kracht zonder hulp, aangezien onze zoektocht naar de juiste hulp ook echt een ellenlange weg is.
Als het goed is gaat het binnen nu en een paar weken van start.
Het enige wat hij nu gebruikt is coke.
Maar dat blijft ook een terugkerend dingetje en daar gaat mijn vraag dan ook over.
Hij blijft liegen over zijn gebruik hiervan.
En ik krijg daar vreselijke buikpijn van, omdat ik het idee heb dat zo lang je daarover niet eerlijk kan zijn tegenover jezelf en je omgeving je eigenlijk ergens toch nog niet zover bent om echt te willen stoppen. Je moet jezelf op een gegeven moment toch beschermen tegen jezelf.
Of zie ik dit nou verkeerd?
Die leugens ondermijnen dat wat hij wel bereikt heeft en dat is al veel .
Het maakt mij ook bang want ik kan en wil dat wat eerder gebeurd is niet meer mee maken.
Wat vinden jullie?
Er zitten hier vast mensen die in hetzelfde schuitje hebben gezeten als hij en mij kunn en vertellen of ik dit juist zie of dat ik het van een andere kant moet zien of iets dergelijks.
Ik weet ik dat een verslaving eenhardnekkig iets is en dat het ook over 5 of 10 jaar kan terug komen , dat het nooit helemaal weg gaat. Is eerlijkheid dan niet de basis voor de minste ellende of is dat wishfull thinking van mij.