Joes

"Een goede collum over het paddo verbod in de Volkskrant van zaterdag 24 januari met een leuke vergelijking er in. geschreven door AD bergsma. Onbekendheid maakt paddo's eng Het ijs uit de sloten van Nederland is verdwenen, maar de vorstperiode is nog steeds herkenbaar in het straatbeeld. Her en der lopen mensen met armen in mitella's en diverse ouderen maken zich opnieuw zenuwachtig voor hun heupoperatie, die was uitgesteld omdat de bottendokters het te druk hadden met mensen die gevallen waren met het schaatsen. Schaatsen lijkt daarmee zeker zo gevaarlijk als roken in cafés of het gebruiken van paddo's. De reactie op de gevaren is echter heel verschillend. Aan het schaatsen en het vallen doet het kabinet vrolijk mee, maar de twee andere gezondheidsrisico's worden fanatiek bestreden. Een van de redenen is dat de mens nu eenmaal twee systemen heeft om risico's in te schatten. Het eerste is intuïtief en instinctief, het tweede rationeel en gebaseerd op wetenschappelijke analyses. Het eerste systeem zorgt er bijvoorbeeld voor dat we blootstelling aan straling veel gevaarlijker vinden als die afkomstig is van een kerncentrale, dan wanneer die vrij komt bij medisch onderzoek nadat we zijn gevallen. Een van de redenen waarom we risico's gevoelsmatig verkeerd inschatten, is dat ons gevoel soms moeite heeft met cijfers. Een enkel ongeval na paddogebruik, weegt daardoor veel zwaarder dan de enkele schaatser die definitief onder het ijs verdwijnt. Bij het schaatsen weet elke minister en ambtenaar uit eigen ervaring dat het meestal goed afloopt en dat de ene man die verdrinkt, de uitzondering op de regel vormt. Over paddogebruikers weten we veel minder en daardoor maakt die ene toerist die uit het raam valt bij een slechte trip veel meer indruk. Het is de onbekendheid die de paddo's enger maakt. Dat we een oogje toeknijpen bij de risico's van het schaatsen, komt ook doordat het relatief vaak goed afloopt. Stel dat er bij een bouwbedrijf met tien werknemers elk jaar iemand zijn been breekt doordat hij van een steiger valt. Het probleem is oplosbaar met meer veiligheidsapparatuur, meer rusttijden, betere steigers en meer controles. Op jaarbasis kost dit 150.000 euro. 'Doen', zeggen de meeste mensen. Maar we zijn niet bereid hetzelfde geld te investeren om de verkeerssituatie bij een bruggetje te verbeteren, wanneer hier jaarlijks 75.000 mensen langs komen er maar één enkel persoon hard valt en een been breekt. Een andere reden waarom we het schaatsen tolereren, is dat we relatief ongevoelig zijn voor grote getallen. Bij de 10.000 schaatsgewonden heb je niet meer in de gaten hoeveel individuele gevallen het eigenlijk zijn. Voor het redden van één leven sloven we ons buitengewoon uit, maar subjectief gezien is het veel moeilijker om een vergelijkbare inspanning te leveren wanneer je daarmee niet 102 maar 103 mensen zult redden. Door de intuïtieve onderschatting van de gevaren van het schaatsen, mogen we deze gevaarlijke hobby ook de volgende keer weer van de overheid uitoefenen. Dat komt niet omdat we ervan uit kunnen gaan dat schaatsers verstandige mensen zijn, die een bewuste inschatting maken van de risico's. Burgemeester Don Bijl van Wijdemeren, waaronder de Ankeveense en Loosdrechtse plassen vallen, sprak in de Volkskrant over 'domme, dwaze ouderen' die zich niets van waarschuwingen en borden met 'onbetrouwbaar ijs' aantrekken. Het zijn zielige verslaafden. Bijl: 'Ze hunkeren zo om te kunnen schaatsen dat ze onverantwoorde risico's nemen.' Eigenlijk vind ik het wel fijn om in een land te wonen, waar ook ik zo dom en onverantwoord mag zijn om mij aan de roes van het schaatsen over te geven. En dat desondanks de gemeenschap klaar staat me van het ijs te rapen en te opereren als ik ben gevallen, of me met een traumahelikopter uit het koude water te halen als ik niet zelf uit het wak kan klimmen. De vraag is alleen of dit voorrecht voorbehouden zou mogen zijn aan blanke mannen en vrouwen met ervaring met ouderwetse winters. Als dat niet zo is, zou je ook jongeren die een andere roes zoeken de ruimte moeten geven om domme of licht gevaarlijke streken uit te halen met paddo's."

"Re: Niemand? nu komen er teminste reacties, maar ik heb antwoord op mijn vraag dus speciaal voor jou zal ik de titel even aanpassen kusjes"

"ja ik hoop dat je in de toekomst nog op de zelfde manier aan dat jointje van min of meer vaste kwaliteit kan komen, namelijk via de coffeeshop. Ik wil niet zeggen dat dit 'cannabis tribunaal' bepalend is voor beleid rondom cannabis in de toekomst, maar ik denk wel dat het belangrijk is om nu eens in grote getalen te laten weten wat we vinden op dit gebied... ook de mensen die maar af en toe van deze vrijheid, om een joint te roken, genieten."

"Jammer dat je de voordelen er niet van ziet, want 'de efficiënie van dit soort bijeenkomsten' is inderdaad laag als iedereen steeds maar blijft zeggen: het heeft toch geen zin om te gaan.. ik vrees gewoon heel erg voor het huidige gedoogbeleid, gezien het gemak waarmee een aantal verboden/ wetten die de laatste tijd zijn ingevoerd. Zijn er hier mensen die deze zorgen delen en dus wel komen naar het cannabis tribunaal?"

"haha ik pas het meteen even aan, dat was toen wel mijn kijk op die film, maar nu ik hem nog 10 keer heb gezien geef ik je groot gelijk! is totaal de kern niet.."

"damn wat een lekker verhaal hebbie er van gemaakt zo te horen (lezen) een onvergetelijke trip ik vind het een mooi begin voor een nieuw zomers tripseizoen(nu alleen het weer nog even dat mee moet helpen)"

"danm, ik heb het meestal al zwaar op alle bovengenoemde producten los van elkaar (en dan nog in een lagere dosis ook). Jij dropt het 'ff' op een feestje... lekker reportje hoor!"

"welkom en heel mooi het gevoel verwoord! Mijn eerste keer was wat onrustiger maar fijn dat het bij jou meteen een heerlijke ervaring is geweest... trip on"

"we waren helemaal waus bij iemand thuis en ik zat naast een vriendin op de bank die al heel de avond steeds dacht dat ze van alles kwijt was: zij: Hee?? waar is me tas nou,,, waar is ie nou weer. dus ik natuurlijk meteen behulpzaam mee kijken waar der tas ligt (alle2 zittend op de bank) zij nog wat harder zodat iedereen het hoort: waar is me tas nou maar iedereen ging gewoon door met ze eigen gespreken.. (ik had dus ondertussen al lang gezien dat der tas gewoon op der schoot lag!) dus ik besluit der een beetje te focken en vraag dingen als waar heb je m voor het laats gebruikt enzo.. zij helemaal moeilijk denken toen zei ik kijk is op je schoot, en ze kijkt echt zo met van die grote verbaasde ogen (ja nog groter dan ze al waren) en ze schrok echt er van dat ze zo dom bezig was waarop ze zegt: ow ik wist niet dat hij daar lag hahaha heb me kapot gelachen."