Gebruikersnaam1

"Vaak zit er op een weegschaal een knop waarmee je eerst een bakje erop zet en ‘m dan op 0 zet. Je hoeft dus niet het gewicht van het bakje eraf te halen lijkt mij?"

"Dit onderwerp is nieuw voor mij. En ook voor hem. Kan ik zijn cravings, triggers en de vele emoties schalen tot verslaving? We benoemen nu het beestje niet bij de naam omdat we allebei niet goed duidelijk hebben wat dat beestje eigenlijk is. Ik heb bij mijn vriend aangegeven dat ik liever had gehad dat hij eerder had aangegeven dat hij er niet lekker bij zat. Hij wil dan blijkbaar graag weg, ik blijven. Ik zou dan denken dat hij of alvast gaat, of als ik er geen probleem mee heb we samen gaan of dat we zeggen: dan blijven we nog x aantal tijd en gaan dan lekker naar huis (een soort middenweg). Maar hij zegt niks, laat het oplopen en is dan ineens humeurig. Daar zit ik gewoon echt niet steeds op te wachten, hoe lullig dat ook klinkt. Dat het niet helemaal duidelijk is wat nou precies het probleem is, is ook een reden waarom ik aan de advieslijn van Jellinek zat te denken. Zit het probleem bij hem in de type drugs, uberhaupt drugsgebruik, de periode waarin hij het deed en wat was de reden voor gebruik (miss een link naar een ander probleem?) en welke behoefte zat daaronder? Dat zijn vragen die ik heb, waarbij antwoorden het voor mij persoonlijk makkelijker zouden maken om dit te begrijpen."

"Javelin FGM-148F zei: Is hij verder een vrolijke lieve makkelijke vent? Klik om te vergroten... Over het algemeen wel, maar als er verdriet, schaamte speelt dan uit dat zich in een enorm humeur. En zoiets als dit onderwerp brengt dat naar boven. Het is dus niet dat ik het niet begrijp, maar ik heb er wel moeite mee. Ik kan iemand niet dwingen te praten of te reflecteren, maar constant begrip hebben maakt dat ik mij er niet goed door ga voelen. Tuurlijk denk ik ook na waarom zo’n humeur mij zo beinvloed. Ik wil alleen niet mijn eigen behoefte en grenzen uit het oog verliezen."

"Kordie zei: Is hij eerlijk in hoeveel en hoelang hij heeft gebruikt? Cravings passen bij verslavingsgedrag/veel gedrag. Maar kunnen bv ook getriggerd worden door alcohol. Google maar eens op de combinatie coke en alcohol. Dat stofje wat dan vrij komt is zeer verleidelijk. Altijd een goed idee, maar niet achter zijn rug om zou ik adviseren. Zie punt 1. Coke en alcohol is een vaak gevaarlijke combinatie. Sowieso is coke een "lekkere drugs". De mate van gebruik zal jullie kunnen verduidelijken of we het hier hebben over een recreant (bv 1x per maand op zaterdagavond) of veel frequenter gebruik Klik om te vergroten... Ik het begin wist ik niet dat dit een ding was. Tot hij zei dat hij er klaar mee was. Als ik er dan inhoudelijk naar vroeg raakte hij geprikkeld. Inmiddels is hij er wel open over geweest (hoe lang, hoe vaak), maar ik kan natuurlijk niet met zekerheid zeggen of dit klopt omdat ik er niet bij was. Ik heb eerlijk gezegd dat zijn verhouding met coke volgens mij niet meer recreatief is en graag erachter zou komen met hem als er een probleem is, met welk probleem we precies te maken hebben. Hij heeft voor mij wel eens contact gehad met verslavingszorg om tips te krijgen, maar niet met een informatieverschaffende organisatie als Jellinek. Hij staat er wel voor open dus dit gaat niet achter zijn rug om. Ik vind dat hij zelf die stap moet zetten om contact op te nemen, en als hij ‘m zet sta ik naast hem. Maar ik overweeg ook om advies voor mezelf in te winnen over hoe ik hier mee om moet gaan. Ik weet er te weinig van af. Hij zegt zelf dat hij niet verslaafd is, maar ik ben van mening dat als je humeur zo wordt aangetast door cravings, je eigenlijk bepaalde muziek niet meer trekt en uitgaan en daarbij alcohol drinken een dingetje is dat het wel problematisch is. Ik meet “verslaving” niet af aan de mate van gebruik."

"N3K0 zei: Laat hem lekker mijn zijn humeur zitten en betrek niet alles zo op jouzelf. Het gaat namelijk niet over of om jou. Hij heeft gewoon wat innerlijk werk te doen. Heb zelf gewoon een leuke avond. Klik om te vergroten... Hij staat alleen nu wel in het algemeen negatief tegenover drugsgebruik en reageert paniekerig en humeurig als ik aangeef dat ik iets zou willen nemen. Hoe zou ik daarmee om kunnen gaan? Ik vind namelijk dat zijn verhouding met drugs niets zegt over drugs in het algemeen of mijn verhouding. Daarnaast wil ik wel uitstralen dat ik hem steun in zijn keuze niet meer te gebruiken. Ik zal daar nooit een ding van maken. Ik probeer een leuke avond te hebben, maar merk dat het mij wel beinvloed, die voor mij uit het niets komende humeurtjes. Dan ga je van een leuke setting binnen een minuut ineens naar een totaal niet leuke setting waarin hij ineens klaar is met het feest. Die omslag is voor mij onprettig en niet goed. Voor hem bouwen die emoties zich misschien op voordat hij er klaar mee is, maar als hij niet benoemd dat hij cravings heeft of het lastig heeft komen die humeuren voor mij uit de lucht vallen."

"Hoi allemaal. Mijn vriend heeft een periode regelmatig cocaine gebruikt (toen spraken wij nog niet af). Hij is er klaar mee en gebruikt nu niet meer. Wel heeft hij nog last van cravings door triggers (bepaalde muziek, erover praten, uitgaan en bij alcohol). Hij kapt het onderwerp drugs per definitie af, kan niet altijd genieten van een avondje uit. Hij wordt dan humeurig of gaat vermijden. Dit heeft ook invloed op hoe ik mijn uitgaansleven ervaar als ik met hem op stap ga. Als hij zich niet vermaakt of er niet lekker in zit, dan merk ik dat en beinvloed dat ook hoe ik uit ga waardoor ik er minder plezier aan beleef. Ik wil hem steunen, maar ook mijn ding kunnen doen zoals naar die soorten muziek luisteren, erop uitgaan of incidenteel een keer drugs gebruiken. Zijn aversie tegen drugs slaat wat door waardoor ik mij niet vrij voel om mezelf te zijn. Ik houd van uitgaan en heb geen associaties met drugs zoals hij die heeft. Hoe kunnen we zijn brein genoeg resetten dat hij muziekgenres, uitgaan, drinken enz niet meer koppelt aan zijn voormalig gebruik? Hij veroordeeld zichzelf snel, communiceert niet altijd over de cravings omdat hij ziet dat ik het wel leuk heb en zich denk ik dan bezwaard voelt, maar ik merk aan hem dat er iets is en dan ben ik eigenlijk alleen nog bezig met hem opvrolijken waardoor ik zelf ook geen uitlaatklep heb, eerder meer stress. Ik wil hem steunen en helpen, zonder mijn autonomie en eigen behoeften aan te passen. Ik denk als hij beter zou begrijpen waardoor de cravings feitelijk komen, een keer graaft in waarom hij zo vaak gebruikte en wat heb dat gaf, dat we ook beter op zijn onderliggende behoefte in kunnen spelen. Maar daarvoor moet wel gepraat worden en dat roept veel (voornamelijk) negatieve emoties op waardoor z’n humeur niet te harden is. Ik zit erover te denken om de advieslijn van Jellinek eens te bellen en misschien daar een afspraak te maken zodat hij met iemand kan praten zonder angst voor oordeel, die kennis van zaken heeft en hem kan uitleggen wat er nou werkelijk gebeurd bij een craving en tips kan geven hoe hij weer uit kan gaan en echt kan genieten, zonder die nare gevoelens. Ben benieuwd hoe jullie hier tegenaan kijken of ervaringen hebben. Alvast bedankt."

"Ik bedoelde daarmee dat ik mij nu inhoud en rekening houd met wat ik doe tijdens het uitgaan, om hem niet te triggeren of zorgen te geven, maar dat soms ook lastig vind. Ik probeer hem op te vrolijken omdat ik dan denk dat hij het niet naar zijn zin heeft. Pas achteraf hoor ik dat de cravings daarin een rol speelde. En ja, ik heb last van zijn humeur. Het beinvloed de sfeer. Daar mag ik toch voor mezelf ook wel een grens in stellen? Ik zeur niet over zijn triggers. Ik ‘zeur’ hooguit over het gedrag wat dat teweeg brengt, namelijk een enorm humeur. En ik merk dat hij last heeft van de emoties die de triggers oproepen en daar van baalt omdat hij daardoor minder of niet kan genieten van sommige dingen die hij doet. Dat is ook benoemd door hem."

"Javelin FGM-148F zei: Feesten jullie altijd samen? Is het mogelijk, als je met hem feest, niet te gebruiken en als je met andere vrienden bent dan wel? Klik om te vergroten... Nee, en ik zou dus ook eerder met vrienden iets gebruiken dan bij hem. Maar hij reageert al wat paniekerig/oordelend als ik er uberhaupt over praat dat ik er wel voor open sta om eens iets te nemen. Ik wil dat ook niet stiekem doen. edit: er stond dat ik het stiekem wilde doen, ik vergat een woord. My bad"

"Hoi allemaal. Een aantal weken geleden heb ik voor het eerst in bijna 20 jaar weer eens XTC gebruikt. Het was getest (150mg). Ik ben begonnen met 1/8 en heb na 1,5 uur weer 1/8 bijgenomen. Ik weeg 47kg. Ik voelde toen nog niks, maar heb netjes weer 1,5 uur bijgenomen en toen voelde ik uiteindelijk vanalles. De reden dat ik zoveel tijd ertussen heb laten zitten is omdat mijn ervaring zoveel jaar terug niet heel fijn was. Ik nam te snel bij en teveel waardoor ik niet lekker ging. Dat heeft er ook voor gezorgd dat ik al die jaren niks meer heb genomen. Daarnaast gebruik ik medicatie (25mg sertraline en 1,25 aripiprazol) voor oa een angststoornis. Ik heb een goede nacht gehad, alles is goed gegaan en heb maar 1 moment gehad dat ik even ergens rustig moest zitten, maar de trip zelf was totaal anders dan de keren in het verleden. Ik was heel rustig, in mijn hoofd (waar het normaal vrij druk is), maar ook fysiek. Ik stond veel stil tijdens een dj-set. In gesprek vergat ik constant waar ik het eigenlijk over had en voor mijn gevoel heb ik hele stukken gelopen. De afstanden leken eeuwig te duren en als ik liep leek mijn doel niet echt dichterbij te komen. Ook had ik op den duur mijn telefoon in mijn hand, maar ik herkende ‘m even niet als zijnde mijn telefoon. Ik zat veel in mijn eigen hoofd, alsof ik droomde en was dan gewoon even weg. Mijn omgeving merkte weinig van mijn gebruik. Al met al vond ik het geen onprettige ervaring, maar het is wel totaal anders dan ik mij uit het verleden herinner. Kan het komen door de medicatie die ik gebruik, dat ik ouder ben geworden of herkennen mensen dit van XTC gebruik? Ik word namelijk niet veel wijzer van het internet."