Bob Geldof - The Vegetarians of Love

Ignorance is bliss they say

Als je bent opgezadeld met een chronische wansmaak kan je om de schade te beperken beter niet bijdehand doen over dit album.

Dit album is voor echte mensen die het ware leven bezielen.

Als je het niet snapt kan je beter niks zeggen. Anders zet je jezelf alleen voor gek tegenover mensen die het wel begrijpen.

Over smaak valt tenslotte wel te twisten.

Gelukkig wel.

Toch irriteert het me dat dat zo'n algemeen 'geldende' uitspraak is. Wat zou dan nog het nut zijn van een recensie of rating? Waarom zouden we daar dan nog een oordeel aan hechten, en waarom zouden mensen dan daar hun brood mee kunnen verdienen? Iemand die zo'n uitspraak gebruikt is zo onfortuinlijk om een slechte smaak te hebben ontvangen. Iemand met gevoel voor muziek weet namelijk dat er altijd objectieve waarden zijn waaraan stukken van kwaliteit feilloos te herkennen zijn.

Zoals dat bij alle kunst het geval is. Ik trek vaak de vergelijking met een betonblok dat men uit het raam gooit of een briljant beeldhouwwerk dat tot op de millimeter geperfectioneerd is. De 'muziek' die deze mensen luisteren is veelal te vergelijken met het eerstgenoemde. En als iemand van mening is dat dat 'mooi' is maakt dat het nog zeker niet 'goed'.

Laat staan de zogenaamde mening dat het 'beter' zou zijn dan het werk van een briljante geest.

Er zijn teveel mensen met een mening. Dat is een beetje het probleem met deze samenleving.

De uitdrukking 'over smaak valt niet te twisten' bedoelt dan ook niet dat je smaken niet kan vergelijken of beoordelen. Ze bedoelt dat als je van smaak verschilt, dat je er dan niet over hoeft te discussiëren, want ieder zal toch bij zijn standpunt blijven.
En het doel van een discussie is juist een overeenkomst.

Het probleem is dat dat deze uitdrukking vaak verkeerd gebruikt wordt.

this just in: http://www.spitsnieuws.nl/archives/medi ... _hoer.html
lekker nietszeggend maar de naam is wel blijven hangen

Gezien de wijze waarop de ontdekking van dit album mij heeft aangegrepen en met regelmaat blijft beroeren; zijn een aantal woorden van lof van mijn kant waarschijnlijk wel op z'n plaats. In dit album trof ik een verborgen grootsheid aan die ik bepaald niet had zien aankomen. Gewaarwordingen als deze gaan bij mij altijd gepaard met een euforie waar de meesten waarschijnlijk heel hun leven tevergeefs naar op zoek zijn.

Bob Geldof kende ook ik van de bekende manifestaties, het opmerkelijke filmrolletje, en natuurlijk dat bandje met dat ene nummer en nog een paar die ik wel kon waarderen. Op een dag bedacht ik me dat het wellicht eens interessant zou kunnen zijn om wat van zijn solowerk een kans te geven. En zo kwam ik al gauw terecht bij dit album.

De impact die het vervolgens op mij maakte is niet makkelijk onder woorden te brengen, toch wil ik graag eens een poging wagen. Dit album heeft een zekere allure die ik enkel kan omschrijven als 'echt' en 'puur'. Ik krijg er een heel specifiek gevoel bij. Voor mij is dit kunst met een ware ziel. Het ademt een gloeiende echtheid, het is creativiteit van vurig sprankelende proporties. Alle elementen die dit werk vormen weten gezamenlijk iets van ongekende klasse en schoonheid neer te zetten.

Wat mij betreft is alles aan dit album subliem. De karakteristieke instrumentatie. De rauwe, ietwat nonchalante zang van Geldof, en kleine details zoals enkele spaarzame woordenwisselingen tussen de nummers door dragen allen bij aan het authentieke, uiterst sfeervolle geluid.

Alle elementen en fijne nuances tezamen zijn de dragers van dit onwaarschijnlijk grootse geheel. Maar wat dit meesterwerk pas echt haar identiteit geeft zijn volgens mij de prachtige woorden die het communiceert en rijk is, de weldoordachte teksten waarin ik iets aantref wat ik enkel kan omschrijven als ‘het ware vrijdenkerschap’.Woorden afkomstig uit een grootse geest van buitensporige overdenkingen, zoveel is duidelijk.

Het absolute hoogtepunt is voor mij Thinking Voyager 2 Type Things. Ik heb het idee precies te weten wat het is dat hier op briljante wijze wordt beschreven. Dit nummer roept bij mij zo’n geraffineerde herkenning op dat ik me er nog regelmatig over verbaas dat het überhaupt bestaat.

'Let me marvel in wonder and unfettered gaze at the bigness and the implausibility of being.'

En dan zijn er nog nummers als The Chains of Pain waar velen een waardevolle wijsheid in aan kunnen treffen. Want inderdaad, geloof is je geest vastnagelen en durf nou gewoon eens die bepaald niet roestvrijstalen kettingen te doorbreken als deze overduidelijk zijn versleten. Doorbreek de kettingen van pijn, en ga leven.

Vervolgens wordt dit idee op A Rose At Night schitterend geïllustreerd op het moment waar Jim op een dag ineens zijn koffers pakt en zegt: ‘it’s time to get out of here.’ Zo’n mooi en breekbaar stukje realiteit, en dan vooral ook weer die stijlvolle manier waarop Bob dit brengt.

Tot slot nog een eervolle vermelding voor No Small Wonder dat door middel van een prachtige sfeertekening perfect een gevoel weet uit te drukken van ‘de kleine dingen in het leven’ en de verborgen schoonheden hiervan die de meesten over het hoofd lijken te zien. Ook weer iets waar ik me geheel in kan vinden.

'Another moment in life's great adventure, and it's no small wonder.'

En dat gaat wat mij betreft dus ook op voor dit album.

Zit het album nu nog eens helemaal op mijn gemakje te luisteren, het is inderdaad een heel fijn album. Wat een teksten schrijft die kerel, en het is ook duidelijk te horen dat hij is beïnvloed door folk.

Ah, de album cover staat er weer. Die is ook al geniaal natuurlijk.

This is the moment we come alive, and I´m handing out the breath, and the kiss.

And I'm thinking big things, I´m thinking about mortality, I´m thinking it´s a cheap price that we pay for existance.

This is the breath, this is the kiss.

Deranged zei:

Ah, de album cover staat er weer. Die is ook al geniaal natuurlijk.

Klik om te vergroten...

Nou...

Ik vond dat altijd wel een aardig nummer, maar niets opzienbarends. Bepaald niet zoals dit album.

Deranged zei:

Bob Geldof kende ook ik van de bekende manifestaties, het opmerkelijke filmrolletje, en natuurlijk dat bandje met dat ene nummer en nog een paar die ik wel kon waarderen.

Klik om te vergroten...

The Boomtown Rats en "I don't like Mondays".. :P Ik veronderstel dat dat een lichte humor-injectie was.

Ik ga het eens beluisteren.. Ik ben eigenlijk geen fan van Geldof, dus het verbaast mij wel.

Tja, de man is geweldig. Feit.

ExceptionalInsight, don't you disappoint me on this one.

Hier moet een sticky van gemaakt worden.

This sure as hell is no small wonder.