Truffels voor inzicht?

Mindless zei:

Hier is het te vinden. Probeer misschien wat los te laten dat 'jij' allemaal zelf-therapie zult gaan moeten doen op al je problemen, je complexen. Zie het niet als een grootse operatie op jezelf. Maar kom terug naar die kinderlijke onbezorgdheid, verwondering, veiligheid, warmte, etc. Zelf heb ik erg veel trip ervaring en heb ik me jarenlang bezig gehouden met het vinden van 'iets' in zo'n trip, een soort grootse revelatie die mij zou fixen. In bepaalde zin heb ik dat ook gevonden, maar het zit hem juist in het subtiele. Je kijkt er zo over heen: gewoon dat kinderlijke, dat vredige bewustzijn. Als je dat weet te "bereiken", ga dan niet verder zoeken. Wees gewoon in dat niet spectaculaire, maar wel veilige warme vredige gevoel. Probeer niet herinneringen boven te halen om te "fixen", maar wees gewoon in die kinderlijke onschuld, zonder wat dan ook te willen. Zonder naar verleden en toekomst te kijken. En zie dan wat er gebeurt. Je kunt dan namelijk zien dat er een deel van jou is die helemaal niet gefixed hoeft te worden, dat alreeds en altijd helemaal oké is. Namelijk dat doodeenvoudige vredige bewustzijn "op de achtergrond". Neem je je plek in als dát (wat je alreeds bent), dan is het alreeds goed. Wil niet méér dan dat, maar wees simpelweg dat. En komen er dan alsnog moeilijke gedachten en gevoelens omhoog, dan heb je de geestelijke stabiliteit om deze onder ogen te komen.

Daarvoor is niet een hogere dosering nodig. Daarvoor is zelfs trippen niet nodig, al kan een tripmiddel je zeker wel goed helpen om in die staat te komen, als dat nuchter nog niet zo goed wil. Maar omdat jij zegt last te hebben van meerdere best heftige geestelijke klachten, vraag ik me toch af of het voor jou verstandig is om te gaan trippen. Misschien kun je er ook aan denken om microdoseringen te nemen, of hele lage? Ben je ook al met meditatie bezig? Dit kan je enorm helpen in dat vredige bewustzijn te komen en zo meer afstand tussen jou en je gedachten te creëren. Het is dit laatste dat zo'n genezende werking heeft op de psyche. Het brengt je in de positie waarin je de eventuele problemen die je hebt jouw liefde en aandacht kan geven, omdat jij dan zelf al vanuit dat vredige bewustzijn dat al oké is, aan het kijken bent. Eventuele gedachtepatronen en emoties kunnen je dan niet zo snel meer overmeesteren en in die tunnelvisie brengen.

Misschien heb je hier wat aan(?) Zijn dingen niet duidelijk, dan moet je het maar even aangeven.

Klik om te vergroten...

Ik heb even over je woorden nagedacht, en als ik het goed begrijp is dus het belangrijkste wat truffels kunnen bieden dat veilige, warme onbezorgde gevoel, als het aankomt op laten we zeggen 'heling'. En van daaruit kun je verder, omdat je dan afstand genomen hebt van je gedachten/herinneringen/gevoelens en deze objectieve liefdevolle aandacht kunt geven. Zonder dat ze je beheersen. Zo goed verwoord? Ik moet zeggen dat ik wel herken wat je zegt en dat ik zo'n soort staat ook heb gekregen met meditatie. Ik ben ook al een paar jaar bezig met mediteren maar dat gevoel liefdevolle, warme gevoel was met trippen wel echt sterker(ik zit even na te denken en ik denk zelfs dat dat het aller sterkst was met het roken van wiet) . Alleen natuurlijk ook van een meer tijdelijke aard omdat ik mediteren echt bijhoudt en truffels/wiet nemen gelukkig niet

Daarbij brengt mediteren me de laatste tijd niet zoveel meer als eerst. Ik weet niet of dat misschien met mijn motivatie te maken heeft, dat ik het nu na al die jaren wel zat ben..Dat ik er het geduld er niet meer van kan opbrengen en meer dingen wil ervaren ipv de 'leegte' opzoeken. Terwijl het me wel acceptatie, en dat vredige gevoel gebracht heeft toen.

Misschien dat microdosering een optie is idd..zal me daar eens in verdiepen. Thanks voor je antwoord! Heb er zeker wat aan

Hallo hallo,

Ik ben hier net nieuw op het forum, 21 jaar oud en vroeg me af wat jullie ervaringen zijn met het gebruiken van truffels bij psychische klachten. Ik heb jammer genoeg nu al 6 jaar last van psychische klachten (depressie, paniekaanvallen, dwanggedachtes, angst/inbeelding en sterke suicidale gevoelens) en merk dat ik het moeilijk vindt om dicht bij mezelf te komen. Ik heb het gevoel dat de mening/zienswijze van anderen mij teveel belemmeren en ik mezelf teveel wil sturen waardoor ik vastloop en het gevoel heb dat ik gevangenzit in mezelf.

De laatste weken heb ik dit ontzettend erg en het was dat ik laatst over truffels droomde dat ik op het idee kwam. Ik had ook laatst even een helder moment in mijn slaap waarbij ik er meer achter kwam wat er in me omging en ik dacht eraan hoe belangrijk het is bij mij dat er bepaalde blokkades wegvallen en ik meer bij mijn onbewuste kom.

Nou heb ik al wel twee keer truffels (psilocybe mexicana 15 gram) gebruikt maar het effect was heel licht. Naast wat 'lachkicks' wat misschien gewoon door de zenuwen kwam, en het gevoel alsof je weer kind bent (een vrij, veilig/warm gevoel, alsof je alles om je heen ook nog niet zo vaak gezien hebt) en het doelloos rondlopen en niet meer weten wat je van plan was, niet veel. Ohja, ik pakte wel ineens een mes (was verder niks van plan ofz), wat ik daarna wel gelijk weer teruglegde. Ik denk dat het sowieso verstandig is om scherpe voorwerpen niet in het zicht te leggen.

Maar anyway, ik glijd een beetje af; ik had er meer van verwacht. Nu wil ik aan de eene kant sterker proberen, als het überhaupt verstandig is om dit te doen. Maar aan de andere kant vraag ik me af of dezelfde dosering niet ook genoeg is als ik actief over mijn problemen na denk. Daarbij is elk moment anders en kan dezelfde dosering op een ander tijdstip harder aankomen ook.
Daarbij ben ik bang dat ik gevoelig ben voor psychoses en ik een bad trip ga krijgen. Ik hallucineer namelijk heel mijn leven al spontaan in het schemer/donker en ben heel gevoelig voor inbeelding. Lichtelijk paranoïde soms (maar ben er achter gekomen dat meer mensen dat zijn) Ik weet niet of die angst terecht is of niet, maar angst voor een psychose hebben maanden lang mijn leven geruïneerd tot aan het suicidale aan toe. Dus truffels nemen is een keiharde exposere voor die angst, en mijn gedachte is dan ook dat ik dan (als alles goed gaat) misschien wel van die angst kan afkomen. Ik wil mijn leven er ook niet teveel door laten beïnvloeden want eerlijk is eerlijk ik houd van trippen al is het met truffels nog niet echt gelukt. (met keta en wiet overigens wel maar dat is denk ik niet het juiste trippen wat ik nu nodig heb)

Wat denken jullie hiervan? Wat adviseren jullie; wel of niet, en wat met hoeveel gram? Kan een trip je bevrijden? Dit gevoel heb ik namelijk sterk maar misschien vergis ik me.

Ik ben btw ook bang dat ik dwanggedachtes krijg onder de trip want dit is gebeurt met wiet, maar daarna kon ik het loslaten en had ik echt een heel mooie ervaring! Dus ik geloof ook wel in mezelf dat ik kan loslaten...

Carootje zei:

en het gevoel alsof je weer kind bent (een vrij, veilig/warm gevoel, alsof je alles om je heen ook nog niet zo vaak gezien hebt)

Klik om te vergroten...

Hier is het te vinden. Probeer misschien wat los te laten dat 'jij' allemaal zelf-therapie zult gaan moeten doen op al je problemen, je complexen. Zie het niet als een grootse operatie op jezelf. Maar kom terug naar die kinderlijke onbezorgdheid, verwondering, veiligheid, warmte, etc. Zelf heb ik erg veel trip ervaring en heb ik me jarenlang bezig gehouden met het vinden van 'iets' in zo'n trip, een soort grootse revelatie die mij zou fixen. In bepaalde zin heb ik dat ook gevonden, maar het zit hem juist in het subtiele. Je kijkt er zo over heen: gewoon dat kinderlijke, dat vredige bewustzijn. Als je dat weet te "bereiken", ga dan niet verder zoeken. Wees gewoon in dat niet spectaculaire, maar wel veilige warme vredige gevoel. Probeer niet herinneringen boven te halen om te "fixen", maar wees gewoon in die kinderlijke onschuld, zonder wat dan ook te willen. Zonder naar verleden en toekomst te kijken. En zie dan wat er gebeurt. Je kunt dan namelijk zien dat er een deel van jou is die helemaal niet gefixed hoeft te worden, dat alreeds en altijd helemaal oké is. Namelijk dat doodeenvoudige vredige bewustzijn "op de achtergrond". Neem je je plek in als dát (wat je alreeds bent), dan is het alreeds goed. Wil niet méér dan dat, maar wees simpelweg dat. En komen er dan alsnog moeilijke gedachten en gevoelens omhoog, dan heb je de geestelijke stabiliteit om deze onder ogen te komen.

Daarvoor is niet een hogere dosering nodig. Daarvoor is zelfs trippen niet nodig, al kan een tripmiddel je zeker wel goed helpen om in die staat te komen, als dat nuchter nog niet zo goed wil. Maar omdat jij zegt last te hebben van meerdere best heftige geestelijke klachten, vraag ik me toch af of het voor jou verstandig is om te gaan trippen. Misschien kun je er ook aan denken om microdoseringen te nemen, of hele lage? Ben je ook al met meditatie bezig? Dit kan je enorm helpen in dat vredige bewustzijn te komen en zo meer afstand tussen jou en je gedachten te creëren. Het is dit laatste dat zo'n genezende werking heeft op de psyche. Het brengt je in de positie waarin je de eventuele problemen die je hebt jouw liefde en aandacht kan geven, omdat jij dan zelf al vanuit dat vredige bewustzijn dat al oké is, aan het kijken bent. Eventuele gedachtepatronen en emoties kunnen je dan niet zo snel meer overmeesteren en in die tunnelvisie brengen.

Misschien heb je hier wat aan(?) Zijn dingen niet duidelijk, dan moet je het maar even aangeven.

Ik heb wel baat gehad bij het nemen van truffels en paddo's.
Alleen wat het met je doet is vrij subtiel. Het heeft bij mij permanent mijn angst verminderd en depressief word ik ook niet echt meer.

Ik zelf ben wel voorstander van een wat hogere dosis. De sensatie van egodood of in de buurt komen daarvan is zeer therapeutisch tegen angst. Het dwingt je je doodsangst onder ogen te zien wat de moeder van alle angsten is.

Daarnaast heeft intens hallucineren mij na de trips vlink aan het denken gezet over of mijn wereldbeeld.
Ik was altijd een trouwe klant van de wetenschap en materialisme. Na mn trips ben ik me meer gaan verdiepen in meer spirituele denkwijze.

Ik weet niet of 1 trip je op het juiste punt gaat brengen. Ik heb zelf vaak te wijnig genomen van paddos om echt los te gaan. Het is lastig inschatten en ik had het rustig opgebouwd en tussendoor ook lsa en paddo thee geprobeerd.

Bad gaan is wel een risico. Maar ik heb zelf nog nooit een trip gehad dat ik na afloop dacht. Dit doe ik nooit meer. Mijn eerste trip was wel verwarrend omdat ik er toen wiet bij had gerookt en sins ik dat niet meer doe heb ik geen last van verwarrende trips.

Nu zit ik er juist weer aan te denken om er wel weer wiet bij te roken omdat die eerste trip wel gaar was 🤣

Bouw de dosis rustig op zou ik zeggen. Als je niet zeker weet of je wel kan zwemmen spring je ook niet van de duikplank.

Oef..... In mn eigen zoektocht naar de wereld van psychedelica kwam ik o.a. "a really good day" tegen van Ayelet Waldman. Wellicht eens de moeite waard op youtube te kijken:

Wie weet heb je er wat aan.

Carootje zei:

Ik heb even over je woorden nagedacht, en als ik het goed begrijp is dus het belangrijkste wat truffels kunnen bieden dat veilige, warme onbezorgde gevoel, als het aankomt op laten we zeggen 'heling'. En van daaruit kun je verder, omdat je dan afstand genomen hebt van je gedachten/herinneringen/gevoelens en deze objectieve liefdevolle aandacht kunt geven. Zonder dat ze je beheersen. Zo goed verwoord?

Klik om te vergroten...

Goed verwoord ja, althans zo zie ik er in ieder geval wel naar. Dat het je in die staat kan brengen waar je echte vrede en zelf-liefde/acceptatie ervaart. Dit gaat eigenlijk dieper dan slechts een gevoel, want deze vrede is in feite het ervaren van de ware onderliggende aard van niet-oordelen, compleet accepteren. Een tripmiddel of iets dergelijks maakt het slechts makkelijker om door de gangbare gedachtestroom heen te prikken naar dat achterliggende bewustzijn.

Carootje zei:

Ik moet zeggen dat ik wel herken wat je zegt en dat ik zo'n soort staat ook heb gekregen met meditatie. Ik ben ook al een paar jaar bezig met mediteren maar dat gevoel liefdevolle, warme gevoel was met trippen wel echt sterker(ik zit even na te denken en ik denk zelfs dat dat het aller sterkst was met het roken van wiet) . Alleen natuurlijk ook van een meer tijdelijke aard omdat ik mediteren echt bijhoudt en truffels/wiet nemen gelukkig niet

Klik om te vergroten...

Doordat een tripmiddel het makkelijker maakt én ook vaak emoties versterkt, ervaar je dat liefdevolle dan vaak sterker ja.

Carootje zei:

Daarbij brengt mediteren me de laatste tijd niet zoveel meer als eerst. Ik weet niet of dat misschien met mijn motivatie te maken heeft, dat ik het nu na al die jaren wel zat ben..Dat ik er het geduld er niet meer van kan opbrengen en meer dingen wil ervaren ipv de 'leegte' opzoeken. Terwijl het me wel acceptatie, en dat vredige gevoel gebracht heeft toen.

Klik om te vergroten...

Als je mediteren zat wordt, is er wel iets mis ja. In echte meditatie is de oordelende 'zelf' weg en ervaar je de ware aard, die per definitie vredig, liefdevol, compleet voldaan is. Dat word je niet zat. Maar het kan heel goed zo zijn dat het nog moeilijk is om tot die echte meditatie te komen. Dat heb ik ook jaren ervaren en heb ik nog steeds weleens. Zeker aan het begin van een sessie moet ik er altijd even in komen en ben ik nog niet in die ontvankelijke staat.

Mijn ervaring met meditatie is dat het vanaf het perspectief van de geest (gedachten) als leegte ervaren wordt. Maar in meditatie moet er elke keer een switch gemaakt worden van hoofd/geest naar gevoel/hart. Vanaf het perspectief van het hart wordt exact diezelfde leegte ervaren als de volheid, pure voldaanheid. En dat is de staat waarin genezing/heling plaatsvindt. En die switch vindt plaats wanneer je een tijdje geen aandacht geeft aan je gedachten. Op een gegeven moment merk je dat je neutraal aan het observeren bent en die diepe stille vrede en liefde er is.

Carootje zei:

Misschien dat microdosering een optie is idd..zal me daar eens in verdiepen. Thanks voor je antwoord! Heb er zeker wat aan

Klik om te vergroten...

Microdoseren kan je een heel goede dag geven, zonder de risico's die echt trippen met zich meebrengt. Zeker aan te raden! Door dan ook nog tegelijkertijd bezig te zijn met meditatie, kun je makkelijker in het hart-bewustzijn komen.

Carootje zei:

Hallo hallo,

Ik ben hier net nieuw op het forum, 21 jaar oud en vroeg me af wat jullie ervaringen zijn met het gebruiken van truffels bij psychische klachten. Ik heb jammer genoeg nu al 6 jaar last van psychische klachten (depressie, paniekaanvallen, dwanggedachtes, angst/inbeelding en sterke suicidale gevoelens) en merk dat ik het moeilijk vindt om dicht bij mezelf te komen. Ik heb het gevoel dat de mening/zienswijze van anderen mij teveel belemmeren en ik mezelf teveel wil sturen waardoor ik vastloop en het gevoel heb dat ik gevangenzit in mezelf.

De laatste weken heb ik dit ontzettend erg en het was dat ik laatst over truffels droomde dat ik op het idee kwam. Ik had ook laatst even een helder moment in mijn slaap waarbij ik er meer achter kwam wat er in me omging en ik dacht eraan hoe belangrijk het is bij mij dat er bepaalde blokkades wegvallen en ik meer bij mijn onbewuste kom.

Nou heb ik al wel twee keer truffels (psilocybe mexicana 15 gram) gebruikt maar het effect was heel licht. Naast wat 'lachkicks' wat misschien gewoon door de zenuwen kwam, en het gevoel alsof je weer kind bent (een vrij, veilig/warm gevoel, alsof je alles om je heen ook nog niet zo vaak gezien hebt) en het doelloos rondlopen en niet meer weten wat je van plan was, niet veel. Ohja, ik pakte wel ineens een mes (was verder niks van plan ofz), wat ik daarna wel gelijk weer teruglegde. Ik denk dat het sowieso verstandig is om scherpe voorwerpen niet in het zicht te leggen.

Maar anyway, ik glijd een beetje af; ik had er meer van verwacht. Nu wil ik aan de eene kant sterker proberen, als het überhaupt verstandig is om dit te doen. Maar aan de andere kant vraag ik me af of dezelfde dosering niet ook genoeg is als ik actief over mijn problemen na denk. Daarbij is elk moment anders en kan dezelfde dosering op een ander tijdstip harder aankomen ook.
Daarbij ben ik bang dat ik gevoelig ben voor psychoses en ik een bad trip ga krijgen. Ik hallucineer namelijk heel mijn leven al spontaan in het schemer/donker en ben heel gevoelig voor inbeelding. Lichtelijk paranoïde soms (maar ben er achter gekomen dat meer mensen dat zijn) Ik weet niet of die angst terecht is of niet, maar angst voor een psychose hebben maanden lang mijn leven geruïneerd tot aan het suicidale aan toe. Dus truffels nemen is een keiharde exposere voor die angst, en mijn gedachte is dan ook dat ik dan (als alles goed gaat) misschien wel van die angst kan afkomen. Ik wil mijn leven er ook niet teveel door laten beïnvloeden want eerlijk is eerlijk ik houd van trippen al is het met truffels nog niet echt gelukt. (met keta en wiet overigens wel maar dat is denk ik niet het juiste trippen wat ik nu nodig heb)

Wat denken jullie hiervan? Wat adviseren jullie; wel of niet, en wat met hoeveel gram? Kan een trip je bevrijden? Dit gevoel heb ik namelijk sterk maar misschien vergis ik me.

Ik ben btw ook bang dat ik dwanggedachtes krijg onder de trip want dit is gebeurt met wiet, maar daarna kon ik het loslaten en had ik echt een heel mooie ervaring! Dus ik geloof ook wel in mezelf dat ik kan loslaten...

Klik om te vergroten...

Mijn ervaring (vanuit mijn werk) is dat trippen als je instabiel bent erg risicovol is. Als je het wilt proberen doe het dan met een vertrouwd iemand erbij en bespreek vooraf wat jou rustig maakt (bepaalde muziek, je tripervaring tekenen etc). Als je echt je angsten wilt confronteren kun je dit het beste nuchter doen.

ik heb gister een trip gehad. heb in het verleden een psychose gehad, maar ik voelde dat ik er nu klaar voor was. ook mijn intentie was om naar inzichten te komen. het was niet een geweldig fijne trip, maar dat was precies wat er gezien mocht worden. vanmorgen toen ik wakker werd had ik meer energie om bepaalde zaken in mijn leven weer op te pakken. ik kon heel duidelijk ervaren dat als ik de volgende x een fijne trip wil hebben dat ik eerst dingen in mijn leven op te pakken heb. Wat me heel erg gesterkt heeft is het idee dat ik mezelf volledig kan dragen. daar heb ik de afgelopen jaren ook erg hard aan gewerkt, ik heb veel proces werk met mezelf gedaan en ben mijn psychose met opname ook zonder medicatie door gekomen. mijn angst om nog een x zo een psychose mee te maken was al behoorlijk verdwenen maar na gister is die angst volledig weg.
Hoe ik het heb aangepakt gaat op zich tegen alle adviezen in, maar gelukkig kan ik heel sterk op mijn intuïtie vertrouwen en dat is nogmaals bevestigt.

Even een update...want nu na 3 maanden het toch geprobeerd (8 gram Spaceshuttle->geen idee hoe ze in het echt heten, maar het was er een voor beginners, wel veeel sterker dan de mexicana). En ik kan je vertellen dat ik er zeker wat van heb opgestoken, al was het echt niet alleen maar leuk.

Dus hier mijn TripReport

Ik was samen met een vriendin die ook had genomen, maar wel minder dan ik. Het was jammer dat de stemming een beetje omsloeg tussen ons doordat we daarvoor een conflict hadden en ik daarna heel erg twijfelde of we hier wel mee door moesten gaan. Toch gedaan en ik merkte het effect al heel snel (na 10-15 minuten) Het voelde alsof ik een soort van half uit mijn lichaam zweefde. Ook voelde ik het vanbinnen razen en werd ik helemaal warm. Ook van de paniek denk ik, want ik zat echt te twijfelen of ik het niet gewoon eruit moest gooien. Daarna liep ik met mn vriendin naar het park. Als ik naar de grond keek en ik deed daarna mijn ogen dicht zag ik het beeld nog steeds op mijn netvlies staan, heel apart.

Toen begon de trip echt in te kicken. Toen we in het park lagen en ik mijn ogen dicht deed zag ik allemaal vloeiende patronen die steeds veranderde waar drakenkoppen in verwerkt waren. Ik vond het eng worden, had het gevoel dat ik de controle verloor en nam heel veel dextro, die ik uit voorzorg gekocht had. Mijn vriendin zei dat ik even moest gaan zitten op een bankje en toen begon ik ineens te huilen zonder dat ik echt heel veel emotie voelde. Het voelde meer alsof ik de verbinding met mijn omgeving en haar kwijtraakte, ook al hield ze me wel vast. Het was meer huilen van angst. Voor ons was een vijvertje met een boom en struiken eromheen. Als ik mijn ogen dicht deed dan zag ik datzelfde vijvertje maar dan abstract, zich uitvouwen in twee delen. Ik zag hoe de zon op kwam en de lucht blauw werd. De kleuren om me heen waren ook echt feller. Toen liepen we weer terug, want ik voelde me heel kwetsbaar op een open plek, ik voelde me ook eigenlijk te kwetsbaar om met haar samen te zijn. Als ik naar mijn arm keek zag ik dat mijn aderen allemaal hartjes vormden. Ook als ik mijn hand voor mijn ogen liet zwaaien zag ik dat vertraagd en bleven er rood met blauw gekleurde boogjes achter.

Eenmaal thuis ging ik buiten op de tuinset liggen en verdween mijn vriendin naar boven. Ik staarde naar de muur van het huis en zag tussen de bakstenen allerlei gekleurde vormen opkomen en ook weer snel wegschieten. Maar ze waren half doorzichtig, en bijna niet te volgen, alsof ik ze niet écht zag. Er verscheen nog een zonnetje met een blij gezichtje, waarna ik het huis binnen stapte en naar boven liep. Het was echt net alsof ik boven alles uit steeg. Niks kostte meer moeite en alles wat ik aanraakte of oppakte voelde ontzettend licht. Alles leek ook kleiner dan normaal, afstanden leken korter; alsof mijn geest ernaar toe kon zweven.

Op mijn kamer lag mijn vriendin in het donker op mijn bed en toen ik de kamer binnenstapte was de hele ruimte gevuld met allemaal groene hartjes. Het gezicht van mijn vriendin zag ik helemaal vervormen, haar oor werd ook ineens een gezicht. De badkamertegels raakten gevuld met allemaal bloemige patronen, net zoals de overloop waar gekleurde lijnen het blokjespatroon over schoten. Ik raakte toen wel een beetje wanhopig, ik wilde gewoon weer nuchter worden. Dus probeerde ik alles eruit te gooien, wat ik amper voelde. Helaas werd ik daar niet meer nuchter van. Dus begon ik opnieuw te huilen, ik wilde ook eigenlijk dat mijn vriendin weg ging. Het was teveel en ik voelde dat ze me totaal niet begreep. Dus dat zei ik ook. Heel gekwetst ging ze weg, terwijl ik nog uitlegde dat het niet aan haar lag.

Anyways, ik was heel opgelucht dat ze naar huis ging en toen ik ging wandelen ervoer ik pas de vrijheid. Ik kwam eindelijk uit mijn hoofd en de inzichten trokken aan me voorbij. Ik besefte dat ik meer vanuit vertrouwen moest leven, dat anderen er voor me waren om me te helpen en dat de mogelijkheden dan voor me open lagen. (ik weet niet of dit ook echt zo is of dat ik dit zo ervaarde als de waarheid omdat ik 'high' was) Dat mijn binnenwereld te groot was, en ik in balans zou komen als ik meer van de buitenwereld binnen zou laten. Ook dat ik zo graag gewoon wil zijn bij anderen zoals ik me voel, en me niet gedraag zoals ik zou willen dat ik ben. Ik ontdekte dat het uit mijn hoofd stappen op elk moment kon, als ik maar telkens de tegengestelde beweging maakte in mijn hoofd en de verleiding van het meegaan in gedachtes weerstond. Tussen mijn gedachtes leek veel meer ruimte te zitten waardoor ik ze beter kon bekijken, en kon overzien. Ik besefte ineens heel goed dat ik dwangmatig bezig was mijn wil op te leggen en me onafhankelijk te maken van anderen wat niet de weg is naar bevrijding.

Daarnaast ervaarde en besefte ik dat ik ook al denk ik vaak anders over mezelf; een sterk persoon ben, en ik niet bang hoefde te zijn dat mijn dwanggedachtes/angstbeelden waarin ik ontspoor ineens werkelijkheid worden. Ik voelde het vertrouwen dat ik geen dingen ging doen die ik niet wilde.

En wat een toeval dat ik tijdens mijn wandeling mijn neef tegen kwam die ik al een paar jaar niet meer gesproken had. Hij heeft aan mijn ogen moeten zien dat ik wat op had maar ik kon gelukkig vrij normaal een gesprek voeren waarin ik bijna geen remming of ongemakkelijkheid voelde. Zo vrij had ik sinds geen tijden meer met iemand gesproken! De uren daarna wilde ik vooral in beweging blijven, want dan voelde ik me het meest vrij. Fietsen door de natuur wat voelde als een droom; ik was zo licht als een veer en leek niet uitgeput te kunnen raken. Ik weet niet meer wat op dat moment allemaal door me heen ging. Een ding weet ik nog wel en dat was dat ik mezelf op de kop gaf dat ik weer in mijn hoofd raakte. Ik had voor mijn gevoel niet de kansen benut die de truffels me gaven dus ik moest thuis opnieuw een dosis nemen. Heel raar, ook al wilde ik het niet, het móest en het was de waarheid.

Dus thuis nam ik weer een dosis terwijl ik merkte dat ik eigenlijk heel uitgeput was. Ik kreeg er meteen spijt van en spuugde het even later weer uit. Toen raakte ik weer in paniek. Ik ging op bed liggen om te slapen maar merkte dat van slapen echt niks ging komen. Dus ik ging weer aan de wandel, het was inmiddels al donker geworden. De angst verdween gelukkig totaal en ik ervaarde een sfeer die ik op vakantie ook weleens voelde. Lantaarnpalen gaven veel licht af en als ik naar beneden keek dan zag ik stippeltjes met me mee zweven die uiteindelijk een school gekleurde vissen werd. Toen ik terug liep en weer in bed ging liggen viel ik uiteindelijk in een diepe slaap, de dag daarna volledig uitgeput en prikkelbaar.

De vraag was het het waard? Vind ik lastig te beantwoorden; ja ik heb inzichten gekregen, ja het was óók een bevrijdende ervaring, maar aan de andere kant ook een angstige en de dagen erna was mijn energielevel heel laag. Ik heb er ook een tot nu toe onopgeloste ruzie met mijn vriendin aan overgehouden en ik merkte toen ik me geestelijk ging voorbereiden op de truffels ook al gevoelens van bevrijding en het wegvallen van blokkades ervaarde. Wat liefdevoller, warmer en meer in contact was dan tijdens de trip. Ik heb er in die zin geen spijt van, ik vind het oprecht een wonder dat ik geen bad trip heb gekregen ondanks de angst, de ruzie met mijn vriendin, en de heftigheid die ik niet verwachtte.

Carootje zei:

Ik was samen met een vriendin die ook had genomen, maar wel minder dan ik. Het was jammer dat de stemming een beetje omsloeg tussen ons doordat we daarvoor een conflict hadden en ik daarna heel erg twijfelde of we hier wel mee door moesten gaan.

Klik om te vergroten...

Dit is het punt waarop je beter besluit het niet te doen. Dat had je ook die tot nu toe onopgeloste ruzie met je vriendin bespaart.

Wel mooi dat je er nog goede inzichten uit kreeg, maar het komt op mij over dat je met een paar simpele aanpassingen in set en setting een betere ervaring had kunnen hebben en nu geen ruzie.

Mindless zei:

Dit is het punt waarop je beter besluit het niet te doen. Dat had je ook die tot nu toe onopgeloste ruzie met je vriendin bespaart.

Wel mooi dat je er nog goede inzichten uit kreeg, maar het komt op mij over dat je met een paar simpele aanpassingen in set en setting een betere ervaring had kunnen hebben en nu geen ruzie.

Klik om te vergroten...

Ja dat denk ik inderdaad ook...leer voor de volgende keer dan maar! Tenminste..als ik het nog een keer wil proberen dan..