"Even een update...want nu na 3 maanden het toch geprobeerd (8 gram Spaceshuttle->geen idee hoe ze in het echt heten, maar het was er een voor beginners, wel veeel sterker dan de mexicana). En ik kan je vertellen dat ik er zeker wat van heb opgestoken, al was het echt niet alleen maar leuk.
Dus hier mijn TripReport
Ik was samen met een vriendin die ook had genomen, maar wel minder dan ik. Het was jammer dat de stemming een beetje omsloeg tussen ons doordat we daarvoor een conflict hadden en ik daarna heel erg twijfelde of we hier wel mee door moesten gaan. Toch gedaan en ik merkte het effect al heel snel (na 10-15 minuten) Het voelde alsof ik een soort van half uit mijn lichaam zweefde. Ook voelde ik het vanbinnen razen en werd ik helemaal warm. Ook van de paniek denk ik, want ik zat echt te twijfelen of ik het niet gewoon eruit moest gooien. Daarna liep ik met mn vriendin naar het park. Als ik naar de grond keek en ik deed daarna mijn ogen dicht zag ik het beeld nog steeds op mijn netvlies staan, heel apart.
Toen begon de trip echt in te kicken. Toen we in het park lagen en ik mijn ogen dicht deed zag ik allemaal vloeiende patronen die steeds veranderde waar drakenkoppen in verwerkt waren. Ik vond het eng worden, had het gevoel dat ik de controle verloor en nam heel veel dextro, die ik uit voorzorg gekocht had. Mijn vriendin zei dat ik even moest gaan zitten op een bankje en toen begon ik ineens te huilen zonder dat ik echt heel veel emotie voelde. Het voelde meer alsof ik de verbinding met mijn omgeving en haar kwijtraakte, ook al hield ze me wel vast. Het was meer huilen van angst. Voor ons was een vijvertje met een boom en struiken eromheen. Als ik mijn ogen dicht deed dan zag ik datzelfde vijvertje maar dan abstract, zich uitvouwen in twee delen. Ik zag hoe de zon op kwam en de lucht blauw werd. De kleuren om me heen waren ook echt feller. Toen liepen we weer terug, want ik voelde me heel kwetsbaar op een open plek, ik voelde me ook eigenlijk te kwetsbaar om met haar samen te zijn. Als ik naar mijn arm keek zag ik dat mijn aderen allemaal hartjes vormden. Ook als ik mijn hand voor mijn ogen liet zwaaien zag ik dat vertraagd en bleven er rood met blauw gekleurde boogjes achter.
Eenmaal thuis ging ik buiten op de tuinset liggen en verdween mijn vriendin naar boven. Ik staarde naar de muur van het huis en zag tussen de bakstenen allerlei gekleurde vormen opkomen en ook weer snel wegschieten. Maar ze waren half doorzichtig, en bijna niet te volgen, alsof ik ze niet écht zag. Er verscheen nog een zonnetje met een blij gezichtje, waarna ik het huis binnen stapte en naar boven liep. Het was echt net alsof ik boven alles uit steeg. Niks kostte meer moeite en alles wat ik aanraakte of oppakte voelde ontzettend licht. Alles leek ook kleiner dan normaal, afstanden leken korter; alsof mijn geest ernaar toe kon zweven.
Op mijn kamer lag mijn vriendin in het donker op mijn bed en toen ik de kamer binnenstapte was de hele ruimte gevuld met allemaal groene hartjes. Het gezicht van mijn vriendin zag ik helemaal vervormen, haar oor werd ook ineens een gezicht. De badkamertegels raakten gevuld met allemaal bloemige patronen, net zoals de overloop waar gekleurde lijnen het blokjespatroon over schoten. Ik raakte toen wel een beetje wanhopig, ik wilde gewoon weer nuchter worden. Dus probeerde ik alles eruit te gooien, wat ik amper voelde. Helaas werd ik daar niet meer nuchter van. Dus begon ik opnieuw te huilen, ik wilde ook eigenlijk dat mijn vriendin weg ging. Het was teveel en ik voelde dat ze me totaal niet begreep. Dus dat zei ik ook. Heel gekwetst ging ze weg, terwijl ik nog uitlegde dat het niet aan haar lag.
Anyways, ik was heel opgelucht dat ze naar huis ging en toen ik ging wandelen ervoer ik pas de vrijheid. Ik kwam eindelijk uit mijn hoofd en de inzichten trokken aan me voorbij. Ik besefte dat ik meer vanuit vertrouwen moest leven, dat anderen er voor me waren om me te helpen en dat de mogelijkheden dan voor me open lagen. (ik weet niet of dit ook echt zo is of dat ik dit zo ervaarde als de waarheid omdat ik 'high' was) Dat mijn binnenwereld te groot was, en ik in balans zou komen als ik meer van de buitenwereld binnen zou laten. Ook dat ik zo graag gewoon wil zijn bij anderen zoals ik me voel, en me niet gedraag zoals ik zou willen dat ik ben. Ik ontdekte dat het uit mijn hoofd stappen op elk moment kon, als ik maar telkens de tegengestelde beweging maakte in mijn hoofd en de verleiding van het meegaan in gedachtes weerstond. Tussen mijn gedachtes leek veel meer ruimte te zitten waardoor ik ze beter kon bekijken, en kon overzien. Ik besefte ineens heel goed dat ik dwangmatig bezig was mijn wil op te leggen en me onafhankelijk te maken van anderen wat niet de weg is naar bevrijding.
Daarnaast ervaarde en besefte ik dat ik ook al denk ik vaak anders over mezelf; een sterk persoon ben, en ik niet bang hoefde te zijn dat mijn dwanggedachtes/angstbeelden waarin ik ontspoor ineens werkelijkheid worden. Ik voelde het vertrouwen dat ik geen dingen ging doen die ik niet wilde.
En wat een toeval dat ik tijdens mijn wandeling mijn neef tegen kwam die ik al een paar jaar niet meer gesproken had. Hij heeft aan mijn ogen moeten zien dat ik wat op had maar ik kon gelukkig vrij normaal een gesprek voeren waarin ik bijna geen remming of ongemakkelijkheid voelde. Zo vrij had ik sinds geen tijden meer met iemand gesproken! De uren daarna wilde ik vooral in beweging blijven, want dan voelde ik me het meest vrij. Fietsen door de natuur wat voelde als een droom; ik was zo licht als een veer en leek niet uitgeput te kunnen raken. Ik weet niet meer wat op dat moment allemaal door me heen ging. Een ding weet ik nog wel en dat was dat ik mezelf op de kop gaf dat ik weer in mijn hoofd raakte. Ik had voor mijn gevoel niet de kansen benut die de truffels me gaven dus ik moest thuis opnieuw een dosis nemen. Heel raar, ook al wilde ik het niet, het móest en het was de waarheid.
Dus thuis nam ik weer een dosis terwijl ik merkte dat ik eigenlijk heel uitgeput was. Ik kreeg er meteen spijt van en spuugde het even later weer uit. Toen raakte ik weer in paniek. Ik ging op bed liggen om te slapen maar merkte dat van slapen echt niks ging komen. Dus ik ging weer aan de wandel, het was inmiddels al donker geworden. De angst verdween gelukkig totaal en ik ervaarde een sfeer die ik op vakantie ook weleens voelde. Lantaarnpalen gaven veel licht af en als ik naar beneden keek dan zag ik stippeltjes met me mee zweven die uiteindelijk een school gekleurde vissen werd. Toen ik terug liep en weer in bed ging liggen viel ik uiteindelijk in een diepe slaap, de dag daarna volledig uitgeput en prikkelbaar.
De vraag was het het waard? Vind ik lastig te beantwoorden; ja ik heb inzichten gekregen, ja het was óók een bevrijdende ervaring, maar aan de andere kant ook een angstige en de dagen erna was mijn energielevel heel laag. Ik heb er ook een tot nu toe onopgeloste ruzie met mijn vriendin aan overgehouden en ik merkte toen ik me geestelijk ging voorbereiden op de truffels ook al gevoelens van bevrijding en het wegvallen van blokkades ervaarde. Wat liefdevoller, warmer en meer in contact was dan tijdens de trip. Ik heb er in die zin geen spijt van, ik vind het oprecht een wonder dat ik geen bad trip heb gekregen ondanks de angst, de ruzie met mijn vriendin, en de heftigheid die ik niet verwachtte."
In: Truffels voor inzicht?
1-1-2024