Angst voor een verslaving

Je hebt gelijk. Neem nu speed. Dat is net zo verslavend als alcohol. Puur objectief gezien, natuurlijk. Echter is het geen aanvaard cultureel gegeven zoals alcohol en ik denk dat die sfeer aanleiding geeft tot heel wat negatieve denkpatronen wat dan weer een hoop problemen met zich meebrengt.

Lees Darwin en bedenk of je tot de sterksten behoort voor je met dope gaat stunten.

Angst voor verslaving zou je juist moeten behoeden voor verslaving. Het is eerder overmoed en denken dat jij niet verslaafd bent of word, terwijl je elke dag drugs gebruikt nog denken dat je het onder controle hebt en elk moment kan stoppen, waardoor het erin sluipt en je op een dag beseft dat je niet meer zonder kan en jezelf voor de gek houdt. Lijkt me.

Neem nou coke. als ik dat snuif voel ik meteen een giga craving naar de volgende lijn. Dan gaan er meteen alarmerbellen rinkelen in mijn hoofd en weet ik dat ik moet uitkijken voor het spul. Dan wil ik het ook meteen niet meer.

Maar toen ik bv. ging roken dacht ik: dit spul is zo goor, daar raak ik nooit aan verslaafd. Ik keek naar mensen die buiten stonden te rillen met hun peuk en dacht: wat triest. Gelukkig ben ik niet zo. Totdat ik zelf ook lang genoeg rookte en merkte dat ik onrustig werd als ik geen sigaretten had. Voor ik er erg in had was het erin geslopen, de verslaving..

Maar als je je bewust bent dat jij ook verslaafd kan worden, zal je eerder pauzes inlassen en dan bij jezelf nagaan of je naar het spul verlangt en of je ook zonder kan, voordat je het ooit weer neemt. Een beetje angst voor verslaving is dus best gezond denk ik.

Je hebt gelijk, dat bang zijn voor dingen vaak juist kunnen zorgen dat ze gebeuren, en dat als je ergens tegen vecht, het juist sterker word.

Echter, ik denk niet dat dit ervoor zorgt dat je sneller verslaafd word als je bang bent voor een verslaving. Vroeger toen ik nergens ooit aan verslaafd was geweest, snapte ik een verslaving niet en was ik er dus ook niet bang voor, mij zou het niet overkomen. Zo ben ik dus naief dagelijks gaan blowen en verslaafd geworden.
Doordat ik nu wel enigzinds bang ben voor verslavingen ga ik met andere drugs heel anders om. Ik gebruik ze dusdanig weinig dat ik er niet aan verslaafd zal worden. Als ik niet bewust zou zijn van het gevaar van verslaving zou ik hiermee misschien net zo naief omgaan, en wel verslaafd worden.

ik denk dus dat een gedegen respect voor het verslavingsrisico (omdat angst een kutwoord is) juist belangrijk is om een verslaving te voorkomen.

En om terug te gaan naar mijn eerste alinea, het is wel van toepassing wanneer je al verslaafd bent. (wel al in een vroeg stadium wanneer mensen nog niet bewust zijn van hun verslaving) Mensen die verslaafd zijn, zijn bang om hun verslaving onder ogen te zien en zullen mentaal vechten tegen die realiteit. (ontkenningsfase in de volksmond) Hierdoor word het mogelijk erger. Beter zijn ze af door die angst opzij te zetten, niet meer te vechten, en de realiteit van hun verslaving te accepteren en onder ogen te zien. Dat is volgens mij het begin om de verslaving op te lossen.

Dus angst voor het verslavingsrisico die ervoor zorgt dat je je verstand gebruikt is goed.
Angst voor de ontwikkelende verslaving die ervoor zorgt dat je hem niet onder ogen wil zien is slecht.
Waarschijnlijk kunnen ze ongemerkt in elkaar overlopen.

We hebben een mooi nieuw subforum over verslavingen, ik zet deze daar tussen...

Hoi,

Net kreeg ik even een inzicht (waar ik nog stevig op moet kauwen btw):

Juist die angst voor een verslaving aan een roesmiddel kan een manier zijn om verslaafd te raken aan drugs.
Want, als je iets niet wilt doen ga je er vaak wel aan denken (welbekend effect in de psychologie). Ik denk dat er vanuit angst een obsessieve gedachtegang over het middel kan ontstaan.
- Angst vormt voor mij een uitstekende inspiratiebron, alleen wel voor de goede dingen in het leven. -

Wat nog meer meespeelt: het verloop van je leven.
Mijn leven verloopt over het algemeen positief, en ik ben absoluut niet bang voor een verslaving. Deels komt dat door de overtuiging van voldoende zelfkennis (Twijfel altijd aan je overtuiging(en))
Omdat ik weet dat ik zelf veel liever nuchter ben wanneer het slecht met mij gaat, alleen bestaan daar weer diverse fases in, want als je echt op straat leeft en daar een leven moet opbouwen, vormt drugs (lees: smack) een uitstekende manier om te kunnen ontsnappen aan jouw situatie, om vanuit daar ergens vrede te krijgen met jouw levenspatroon, want jij wordt als zwerver gek gemaakt van verlangens naar de normale basisbehoefte; liefde, eten, schone omgeving, veiligheid, enz. enz. enz.

Stelling: "mensen krijgen voornamelijk met (een) verslaving(en) te maken, in hun goede tijden"

Wat versta ik onder goede tijden?: Dat jij als individu bent voorzien in al je basisbehoefte.

(er spelen meer factoren mee bij het ontstaan van een verslaving, maar ik wil nu dat we ons richten op die angst, en later evt. op andere factoren)

Hoe denken jullie hierover?