Mijn broer is verslaafd aan cannabis

Lastig hoor, je moet je beseffen dat het alleen lukt als hij zelf wil.
Hier kan je op inspelen door er naar te vragen en m aan te moedigen.
Maar vragen als heb je nu weer geblowd etc gaan waarschijnlijk alleen maar tegen je werken.

Beste forumleden,

Ik zit met een dilemma. Mijn broer is nu ongeveer 6 jaar verslaafd aan cannabis. Na een periode waarin hij een schooljaar niet haalde is het gebruik toegenomen. Hij rookt nu (voor zover ik weet) 4 joints per dag. Het is hem godzijdank gelukt om zijn HBO-diploma in de wacht te slepen, maar helaas betekent dat niet dat het hem nu helemaal goed af gaat. Hij is nu 24, heeft geen baan, woont weer bij pa en ma, is (ongewild) vrijgezel, zijn sociale omgeving beperkt zich tot mij, onze andere broer, onze ouders en een klein handjevol vrienden. 2 maanden geleden kon ik het niet langer aanzien dat hij zijn leven wegblowd en heb ik hem erop aangesproken. Hij wil het er eigenlijk nooit over hebben, maar uiteindelijk hebben we er een hele vrijdagmiddag rustig over kunnen praten. Zelf kwam hij met het idee om de maandag daarop te stoppen. De verandering was mijns inziens groot. Hij werd actiever, gedroeg zich socialer, was alerter, minder snel geïriteerd. Ik was echt trots op hem. Ik was enorm trots op hem. Hij wilde het namelijk pertinent zonder hulp van anderen doen, en het leek ook goed te gaan. Maar helaas viel hij terug in zijn oude patroon.

Na twee weken zag ik het gedrag weer terug veranderen. Dan wilde ie liever niet afspreken. Ging ie op rare momenten een uur weg. Was weer sneller geïrriteerd. Voor mij duidelijke signalen dat het bergafwaarts ging, maar als ik ernaar vroeg, ontkende hij in alle toonaarden. Begrijpelijk, want we hadden afgesproken dat als het hem niet zou lukken om er vanaf te blijven dat hij dan contact op zou nemen met het Jelinec oid. Ik heb het maar even gelaten in de hoop dat hij zelf naa me toe zou komen om het erover te hebben, maar dat bleef helaas uit.

Nu, in totaal 2 maanden verder sinds hij was gestopt, ben ik plots bij hem langs gegaan. Eigenlijk in de hoop om hem te betrappen, zodat er geen uitweg meer was om het te ontkennen. Dat lukte ook min of meer. In de asbak lagen 2 opgerookte joints, gezien de hoeveelheid peuken in de asbak, waren de joints op 1 dag gerookt. Wederom heb ik het een dag gelaten in de hoop dat hij we zelf over wilde beginnen. Maar dat bleef wederom uit. Dus ik heb hem er toch maar op aangesroken. Wederom ontkennen, maar toen ik de lege verpakkingen uit zijn jaszak had gevist, sloeg hij helemaal dicht, werd bozig en wilde er niet meer met me over praten.

Wat moet ik nu???? Ik vind het zo sneu voor hem. Hij verdient het om een leuke baan te hebben, voor zichzelf in een eigen huisje te kunnen zorgen. Een vriendin te ontmoeten en van die troep af te blijven. Ik weet dat hij het zelf moet willen, maar als zijn omgeving het gedoogd (zoals we nu al een paar jaar hebben gedaan) gebeurt er ook niks. Mijn zorg is dat ie in een isolement terecht komt(voor zover dat nu al niet het geval is). Is er iemand die me raad kan geven?

Hey man,

Wat in ieder geval niet helpt is hem controleren, confronteren en vermanend op zijn gedrag (terugval) aan te spreken.
Hoe zou jij dat vinden als je je in zijn situatie verplaatst? Dat iemand jou aanspreekt op je alcohol-, rook- of eetgedrag?
Vaak werkt confronteren averechts, het zal zijn vertrouwensband naar jou enorm schaden.
Het heeft meer zin om met samen hem te achterhalen wanneer zijn behoefte om te blowen sterk is en wanneer het moeilijk is nee te zeggen. Als hij daar klaar voor is!
Probeer dat met een open mind te doen. Geen wijzend vingertje of zinloos verwijt.
Vaak is het stoppen met middelen een proces van vallen en opstaan.
Veel gebruikers die niet meer willen hebben meerdere afkickpogingen nodig om uiteindelijk nee te zeggen. Dat is een deel van het proces.
Uiteindelijk zal hij stoppen als hij het moment bereikt dat blowen voor hem meer nadelen dan voordelen oplevert. Tot die tijd denk ik dat jou belangrijkste taak is er voor hem te zijn. Natuurlijk kun je aangeven dat je zijn blowgedrag niet fijn vind, maar dat weet hij waarschijnlijk al lang.
Succes in ieder geval!

Bedankt voor jullie reactie,

Ik snap inderdaad dat een wijzende vinger alleen maar averechts werkt. Maar goed, ik heb ook elke keer aangegeven dat ik begrijp dat stoppen gewoon heel lastig is en dat ik hem alleen wil steunen en niet wil afvallen. Ik heb echt mijn best gedaan om naast hem te staan en niet tegenover hem. En ik heb telkens gezegd dat het me niet uitmaakt, maar dat ik het er alleen maar met hem over wil praten over wat het moeilijk voor hem maakt. Ik verwijt hem niet dat het hem niet gelukt is, ik heb hem alleen verweten dat hij erover liegt. Ik heb begrip getoont en de ruimte gelaten om te vertellen hoe het met hem gaat en hoe het met zijn blowen gaat. Ik heb tegen hem gezegd dat ik denk dat ie zich er klote over voelt, en dat ie het stoppen heel moeilijk vind, maar hij negeert het gewoon.

Hij heeft gezegd dat ie er klaar mee is, dat ie het er pertinent niet meer met me over wilt hebben en dat ie absoluut geen probleem met blowen heeft. Ik heb gezegd en gemailed dat ie bij me kan komen als ie het er toch over wilt hebben, dat ik dan geen verwijtende vinger zal heffen, maar ik heb ook gezegd dat ik het blow-gedrag afkeur (en hem dus niet). Dat ie stoned niet welkom is bij mij en dat ik wens niet met hem te praten als we ergens anders zijn en ik zie dat ie stoned is. Ik kan wel poeslief blijven, maar waar hij grenzen heeft over waar ie het wel en niet over wilt hebben heb ik ook grenzen. Als ie hulp nodig heeft zal ik alles voor hem doen, zo niet, dan moet ie het zelf maar uitzoeken.

En zo is het, zolang je contact met hem blijft houden blijf je hem steunen in zijn verslaving. Laat hem zichzelf maar tegenkomen, en als hij diep genoeg heeft gezeten zal hij vanzelf hulp willen.

Ik kan je aanraden om het tijdschrift lef te kopen, dat is voor mensen die verslaafd zijn/afkiken en hun familie.