#1
Hier ben ik het fundamenteel mee oneens. Als de zwerver gelukkig is, dan is dat zijn subjectieve realiteit. Er is niet ergens een objectieve realiteit waar het feit bestaat dat dat een kut situatie is. Er is alleen subjectieve beleving/realiteit. Enkel het woordje 'is' zorgt ervoor dat de objectieve wereld "in bestaan" komt. Een zogenaamde objectieve realiteit bestaat alleen als een gedachte in ons voorstellingsvermogen.Als we een zwerver zien dan vinden we hem zielig, terwijl hij of zij dat misschien niet ervaart maar het neemt niet weg dat het gewoon een kut situatie is voor die persoon.
Een soortgelijke situatie: Het is grijs regenachtig weer, maar je hebt net geweldig nieuws te horen gekregen. Extatisch en intens gelukkig dans je in de regen. Je hele ervaring, inclusief de regen is jouw vreugdevolle beleving. Aan de andere kant van de straat zit iemand binnen en kijkt naar buiten. Hij voelt zich somber, tegen het depressieve aan. Voor hem is zijn dag verpest, want voor hem Ãs het kutweer. Maar ook hier: er bestaat geen objectieve realiteit waar het een feit is dat het kutweer is. Er is alleen de subjectieve ervaring van het individu, die compleet afhangt van interpretatie.
In het westen geloven we dat er een gedeelde objectieve wereld is. Niemand heeft deze wereld ooit gezien, maar het is het fundament van onze wereldbeschouwing. Dit geloof hoeft niet vervangen te worden door een ander geloof. We kunnen gewoon blijven bij onze directe subjectieve ervaring en deze onderzoeken door het onze aandacht te geven zónder interpretatie.
Nee, niet proberen je gelukkig te voelen, maar: gelukkig zijn. Ook ondernemen is voor velen een subtiele manier om te blijven zoeken. "Als ik dit doe, krijg ik..." Gelukzoeken is de schijnbare verhulling van geluk, want als je echt helemaal niets doet is geluk er vanzelf. Sterker nog, je bént geluk. Ja, uiteraard is dit hippie shit voor velen, maar dat is omdat zij dit niet zelf in hun directe ervaring aandachtig onderzocht hebben. Iedereen die niet intens gelukkig is, is per definitie een gelukzoeker. Want als je het niet zocht dan had je het al en iedereen weet dat geluk je geboorterecht is. Als we echt accepteren dat we ongelukkig zijn, dan zijn we paradoxaal genoeg gelukkig omdat in de acceptatie het geluk ligt. Met helemaal niets doen bedoel ik natuurlijk niet thuis gaan zitten niets doen en je (actief) afzetten tegen de wereld. Maar een innerlijk niets doen. Niet meer willen/streven/verlangen. Stoppen met gelukzoeken.Ergens moet je toch accepteren dat je ongelukkig bent en daar wat aan doen. En niet proberen om je gelukkig te voelen ipv iets te ondernemen.
Dat je moet werken voor je geluk is nog een aanname van de westerse mindset. Wij denken dat niets voor niets komt. Er moet actie ondernomen worden (vanuit persoonlijke wilskracht bedoel ik dan) om resultaten te behalen. Maar niemand onderzoekt of dit wel echt waar is. Ja, het is 1 manier om te leven, maar het is een onnodig moeizame zelf-saboterende manier van leven. Als je namelijk begint vanuit geluk(kig) zijn, komt actie/ondernemen daar spontaan uit voort. Dan is het niet meer ik tegen het universum, maar ik mét het universum. En dat is al teveel gezegd want de 2 zijn 1.
Dit is misschien een nogal radicale denkwijze, maar ik denk echt dat we de plank volledig misslaan hier in het westen. En dat is inclusief mezelf hoor. Ondanks dat ik het zie, sla ik zelf meestal ook de plank mis. Het is allemaal gewoonte. We doen het al honderden, zoniet duizenden jaren op deze manier. Dat verandert niet zomaar even.