10 jaar cannabis: een balans die pijn doet

Ik zou graag hier mijn verhhaal plaatsen over hoe cannabis in de voorbije 10 jaar steeds aanwezig is geweest in mijn leven.



Eerst zou ik graag omschrijven hoe de plant gegroeid is in mijn leven. Het begon allemaal onschuldig toen ik zo'n 20 jaar was. Ik weet mijn eerste joint nog heel goed. Ik kan me nog herinneren hoe het voelde. Het gelukzalige zorgeloze gevoel. Gedurende de volgende jaren groeide het gebruik van maandelijks naar wekelijks tot dagelijks gebruik. Tijdens mijn universitaire studies kon ik de disipline opbrengen om mijn gebruik tijdens examenperiodes terug te schroeven. Daardoor heb ik mijn diploma kunnen behalen. Ik begon toen een relatie. Naast het vinden van mijn eerste baan, betekende dit een positieve invloed op mijn verslaving. Het klinkt misschien raar, maar ik ging meer uitkijken naar blowen. Het werd terug iets om echt van te genieten.



Toen begon het echter fout te lopen. Mijn vriendenkring begon meer en meer te bestaan uit mensen die ook cannabis gebruikten. Ook moest ik voor mijn partner een groot deel van mijn gebruik verborgen houden. Toen begon de plant in mijn leven te woekeren. Vriendschappen draaiden meer en meer om het gezamelijk gebruiken van cannabis, of het praten over het gebruik, het samen aankopen er van. Toen ik merkte dat ik ook wel in de week kon gebruiken en de volgende dag nog kon werken, verdween die zelfopgelegde regel van niet blowen in de week als sneeuw voor de zon. Mijn job zorgde er ook niet voor dat ik, als tijdens mijn studies, ergens moest naartoe werken. Er was geen extra factor om mijn gebruik terug te dringen. Mijn relatie liep op termijn ook fout. De daarop volgende jaren heb ik mezelf echt niets qua grens meer opgelegd. ik rookte bijna dagelijks. Andere drugs heb ik in de voorbije 10 jaar ook wel sporadisch gebruikt maar nooit meer dan een keer per maand. Nu op mijn 30 lijkt het me wel tijd om het probleem bij de wortel aan te pakken.



Kijk ik naar hoe ik cannabis heb ervaren dan is er toch heel veel veranderd tussen die eerste lachbui en vandaag. Aanvankelijk werd ik high en moest ik lachen, voelde een niet werkend korte termijn geheugen als grappig aan en was een boek lezen stoned een reis in mijn fantasy. Gelijdelijk aan is het meer een deken geworden waar alle problemen, uitdagingen, ik daagde me zelf niet meer uit en de uitdagingen van het leven ging ik uit de weg, worden verstopt.



Er zijn een aantal aanleidingen die me er toe gebracht hebben om dit neer te schrijven en voor mezelf in te zien dat cannabis voor veel negatieve effecten heeft gezorgd in mijn leven in de voorbije 10 jaar.

Ten eerste zie ik in dat het aantal vrienden dat nooit cannabis gebruikt quasi nul is. Als ik nieuwe mensen ontmoet zijn dit meestal ook mensen die blowen.

Ten tweede zie ik via sociale media (ik weet ook dat het een wat vertekend beeld geeft) dat ik op veel vlakken bij wijze van spreken 10 jaar achter hobbel. Mensen zijn getrouwd, hebben kinderen een eigen huis, een carriëre.

Ten derde is er het feit dat ik over 1 maand met een nieuwe baan begin. Ik voel terug de extra factor om mijn gebruik te verminderen en dus te analyseren. Bij het in kaart brengen merk ik natuurlijk hoe vaak ik gebruik en op welke manier het in mijn leven een rol is gaan spelen.

Ten vierde las ik een artikel over hoe cannabis je slaapritme beïnvloed. Ik wist zelf niet dat het je slaappatroon zo wijzigde. Ik heb onlangs 4 dagen niet geblowd en kreeg inderdaad superrealistische dromen. Dat was langs de ene kant wel vreemd maar ook wel leuk. Ik kon echter wel heel moeilijk in slaap geraken.

Die 4 dagen stoppen resulteerde daarnaast ook in veel depressieve gedachten: Wat heb ik met mijn leven al gedaan?, waar had ik gestaan had ik niet zo veel geblowd?, hoe kan ik dingen nuchter terug leuk vinden?, gevoelens van eenzaamheid….



Ik schrijf dit alles voornamelijk voor mezelf neer, maar ik hoop dat iemand dit leest en zich in mijn verhaal herkent en me tips kan geven...

Ik herken veel uit je verhaal. Het blowen dat van maandelijks naar wekelijks naar uiteindelijk dagelijks gaat, je alleen nog vrienden hebt die blowen, etc.

Goed dat je je verhaal hier neer zet, alleen het opschrijven geeft je al inzicht en kan ook een uitlaat klep zijn. Wellicht dat mijn verhaal je enigszins kan helpen of extra inzichten kan geven.

Ikzelf heb ruim 6 jaar dagelijks geblowd, wel altijd pas 's avonds nadat ik mijn verplichtingen voor studie en later werk had voldaan. In het begin was het nog pas aan het eind van de avond blowen, uiteindelijk was het direct als ik thuis kwam en was ik mijn vrije tijd gewoon continu stoned. Het eerste jaar maakte ik mezelf nog wijs dat ik elk moment kon stoppen en dus niet verslaafd was. Toen ik na ruim een jaar dagelijks blowen echter wilde stoppen ontdekte ik in enen dat ik wel degelijk verslaafd was en heb dat stoppen toen niet langer dan een paar dagen volgehouden. In de loop der jaren volgde nog vele stop pogingen, maar veel langer dan een week hield ik het nooit uit, tenzij ik op vakantie was.

Na een jaar of 5 dagelijks blowen had ik me er zelfs bij neergelegd dat dit gewoon bij me hoorde en dat stoppen geen optie was maar ook niet nodig. Na een tijd werd mijn tolerantie echter zo hoog dat ik letterlijk de ene na de andere joint opstak en niet eens meer echt stoned werd, wel suffig uiteraard. Tijdens een LSD trip ben ik toen gaan inzien dat dit moest stoppen en dat ik geen slaaf van de wiet meer wilde zijn. Heb toen echter ook besloten dat ik niet volledig wilde stoppen met wiet, maar het gewoon af en toe wilde gebruiken als ik er zin in had. Sommigen zullen volledig moeten stoppen wellicht, maar in mijn optiek blijf je dan verslaafd omdat je dus zelf geen controle meer over je gebruik zou kunnen hebben.

Na die LSD trip heb ik duidelijke regels voor mijn gebruik opgesteld en ben mij daar toen per direct aan gaan houden. Mijn regels houden simpelweg in dat ik niet meer doordeweeks mag blowen (met uitzondering van vakantie) en in het weekend ook nog enkel wanneer ik er zin in heb en wanneer ik niks belangrijks heb. Op een paar kleine misstapjes af en toe houd ik me hier nog steeds met gemak aan en dit nu al ruim 2,5 jaar. Ik heb doordeweeks ook eigenlijk geen zin meer om te blowen en soms zelfs in het weekend niet. Ik blow waarschijnlijk nog steeds vrij veel voor de meeste mensen, maar ben persoonlijk erg tevreden met mijn huidige gebruik. Mijn gebruik nu heeft in ieder geen slechte impact meer op mijn leven en is ook totaal niet meer obsessief zoals dat het wel was jarenlang.

Tijdens de periode dat ik dagelijks blowde heb ik overigens wel gewoon een universitaire studie afgerond met hoge cijfers en goed gepresteerd op werk. Maar mijn vrije tijd en persoonlijke ontwikkeling ging er wel enorm onder leiden zie ik nu achteraf, ik ging steeds minder sporten bijvoorbeeld, mijn vriendschappen met mensen die niet blowden verwaterden langzaam, etc.

Ook uit het verhaal dat jij schetst herken ik zeer veel. Het is ergens wel fijn om te lezen dat er veel gelijkenissen zijn.
Ik zou het blowen ook niet volledig willen afzweren. Ik wil gewoon terug genieten van cannabis en van het leven en niet dat het eerste het tweede volledig beheerst.

"Maar mijn vrije tijd en persoonlijke ontwikkeling ging er wel enorm onder leiden zie ik nu achteraf, ik ging steeds minder sporten bijvoorbeeld, mijn vriendschappen met mensen die niet blowden verwater"
Dat realiseer ik me nu dus ook enorm en door het feit dat ik nuchter ben en geen verdoving voel van de cannabis komt dat erg pijnlijk en direct aan. Het resulteert in depressieve gevoelens over de kansen die ik heb laten liggen, de vriendschappen die verwaterd zijn, het gebrek aan een hobby, iedereen kent me als blower maar daar stopt het vaak. Die gedachten maken me droevig. Op een leeftijd van 30 ligt het ook niet meer voor de hand om vrienschappen op te bouwen, iedereen is gesetteld...

Vergeet aub niet dat je ook leuke dingen hebt meegemaakt en ookal ist een verslaving je hebt ook lange tijd ervan genoten
Dit staat haaks op jullie verhalen maar ik vind dat dit ook ertoe doet

Ik zelf ben meerdere keren afgekickt en schoon gebleven ik snap hoe je je voelt
Enkel ga je alleen negatieve dingen ophalen
Word je helemaal depri
Want zeg eerlijk:
Zonder dagelijks je dope ist best saai

Liefhebbertje zei:

Want zeg eerlijk:
Zonder dagelijks je dope ist best saai

Klik om te vergroten...

Ik vind het eigenlijk wel meevallen eerlijk gezegd, zonder dope vind ik mijn leven niet saai ofzo gelukkig. Maar ben het verder wel met je eens dat je niet alleen op het negatieve hoeft te focussen. Ik heb ook veel aan het blowen gehad, heb genoten en mooie herinneringen op gedaan, het heeft mijn kijk op het leven ook positief veranderd in een aantal opzichten.

dondersteen zei:

Op een leeftijd van 30 ligt het ook niet meer voor de hand om vrienschappen op te bouwen, iedereen is gesetteld...

Klik om te vergroten...

Je bent toch nooit te oud om vriendschappen op te bouwen? Natuurlijk ging dat makkelijker in je tiener of begin twintiger jaren, maar het kan nog steeds als je er maar voor open staat.

@Psychedelibee
Ik bedoel de periode net na het stoppen
Ik loop er elke keer tegen aan
En verbaas me hoeveel tijd erover blijft
Dus dat noem ik saai

Liefhebbertje zei:

@Psychedelibee
Ik bedoel de periode net na het stoppen
Ik loop er elke keer tegen aan
En verbaas me hoeveel tijd erover blijft
Dus dat noem ik saai

Klik om te vergroten...

Ik kan me daar iets bij voorstellen, maar misschien heb je dan ook gewoon te weinig om handen. Las ergens dat je niet werkt omdat het niet hoeft, dan kan ik me goed voorstellen dat het snel saai wordt wanneer je stopt met drugs.

Financieel hoeft het niet
Maar ik lees je en denk:
Voor mij als persoon is het misschien wel heel verstandig

PakTaxi zei:

Als we een zwerver zien dan vinden we hem zielig, terwijl hij of zij dat misschien niet ervaart maar het neemt niet weg dat het gewoon een kut situatie is voor die persoon.

Klik om te vergroten...

Hier ben ik het fundamenteel mee oneens. Als de zwerver gelukkig is, dan is dat zijn subjectieve realiteit. Er is niet ergens een objectieve realiteit waar het feit bestaat dat dat een kut situatie is. Er is alleen subjectieve beleving/realiteit. Enkel het woordje 'is' zorgt ervoor dat de objectieve wereld "in bestaan" komt. Een zogenaamde objectieve realiteit bestaat alleen als een gedachte in ons voorstellingsvermogen.

Een soortgelijke situatie: Het is grijs regenachtig weer, maar je hebt net geweldig nieuws te horen gekregen. Extatisch en intens gelukkig dans je in de regen. Je hele ervaring, inclusief de regen is jouw vreugdevolle beleving. Aan de andere kant van de straat zit iemand binnen en kijkt naar buiten. Hij voelt zich somber, tegen het depressieve aan. Voor hem is zijn dag verpest, want voor hem ís het kutweer. Maar ook hier: er bestaat geen objectieve realiteit waar het een feit is dat het kutweer is. Er is alleen de subjectieve ervaring van het individu, die compleet afhangt van interpretatie.

In het westen geloven we dat er een gedeelde objectieve wereld is. Niemand heeft deze wereld ooit gezien, maar het is het fundament van onze wereldbeschouwing. Dit geloof hoeft niet vervangen te worden door een ander geloof. We kunnen gewoon blijven bij onze directe subjectieve ervaring en deze onderzoeken door het onze aandacht te geven zónder interpretatie.

PakTaxi zei:

Ergens moet je toch accepteren dat je ongelukkig bent en daar wat aan doen. En niet proberen om je gelukkig te voelen ipv iets te ondernemen.

Klik om te vergroten...

Nee, niet proberen je gelukkig te voelen, maar: gelukkig zijn. Ook ondernemen is voor velen een subtiele manier om te blijven zoeken. "Als ik dit doe, krijg ik..." Gelukzoeken is de schijnbare verhulling van geluk, want als je echt helemaal niets doet is geluk er vanzelf. Sterker nog, je bént geluk. Ja, uiteraard is dit hippie shit voor velen, maar dat is omdat zij dit niet zelf in hun directe ervaring aandachtig onderzocht hebben. Iedereen die niet intens gelukkig is, is per definitie een gelukzoeker. Want als je het niet zocht dan had je het al en iedereen weet dat geluk je geboorterecht is. Als we echt accepteren dat we ongelukkig zijn, dan zijn we paradoxaal genoeg gelukkig omdat in de acceptatie het geluk ligt. Met helemaal niets doen bedoel ik natuurlijk niet thuis gaan zitten niets doen en je (actief) afzetten tegen de wereld. Maar een innerlijk niets doen. Niet meer willen/streven/verlangen. Stoppen met gelukzoeken.

Dat je moet werken voor je geluk is nog een aanname van de westerse mindset. Wij denken dat niets voor niets komt. Er moet actie ondernomen worden (vanuit persoonlijke wilskracht bedoel ik dan) om resultaten te behalen. Maar niemand onderzoekt of dit wel echt waar is. Ja, het is 1 manier om te leven, maar het is een onnodig moeizame zelf-saboterende manier van leven. Als je namelijk begint vanuit geluk(kig) zijn, komt actie/ondernemen daar spontaan uit voort. Dan is het niet meer ik tegen het universum, maar ik mét het universum. En dat is al teveel gezegd want de 2 zijn 1.

Dit is misschien een nogal radicale denkwijze, maar ik denk echt dat we de plank volledig misslaan hier in het westen. En dat is inclusief mezelf hoor. Ondanks dat ik het zie, sla ik zelf meestal ook de plank mis. Het is allemaal gewoonte. We doen het al honderden, zoniet duizenden jaren op deze manier. Dat verandert niet zomaar even.

dondersteen zei:

"Maar mijn vrije tijd en persoonlijke ontwikkeling ging er wel enorm onder leiden zie ik nu achteraf, ik ging steeds minder sporten bijvoorbeeld, mijn vriendschappen met mensen die niet blowden verwater"
Dat realiseer ik me nu dus ook enorm en door het feit dat ik nuchter ben en geen verdoving voel van de cannabis komt dat erg pijnlijk en direct aan. Het resulteert in depressieve gevoelens over de kansen die ik heb laten liggen, de vriendschappen die verwaterd zijn, het gebrek aan een hobby, iedereen kent me als blower maar daar stopt het vaak. Die gedachten maken me droevig. Op een leeftijd van 30 ligt het ook niet meer voor de hand om vrienschappen op te bouwen, iedereen is gesetteld...

Klik om te vergroten...

Maar realiseer je je ook dat dat een enorm limiterende en zelfs destructieve manier van denken is?

Vanuit de gedachte en vooral: het gevoel dat je hebt gefaald in het leven is het onmogelijk om de boel 180 graden om te gooien en ineens "succesvol" te worden. Ik zet met opzet succesvol tussen aanhalingstekens, want wat is succes? Is succes de som van een goede carrière, een vrouw met kinderen, een grote groep vrienden, een vrijstaand huis, een mooie auto, enzovoort? Is dat jouw eigen diepste wens? Of is dat het beeld, het idee, de gedachte die de maatschappij in jou (en in ons allemaal) geplaatst heeft? Als je deze voorwaarden stelt om tevreden/gelukkig te zijn, dan ben je zolang als er niet aan wordt voldaan ongelukkig. En denk niet dat het bereiken van die doelen je blijvend geluk zal brengen. De eigenlijke oorzaak van je droevige negatieve gevoelens is niet weggenomen en een tijdje na het behalen van je doelen zullen je gedachten je moeiteloos weer in een staat van gebrek/verlangen terugtrekken door nieuwe doelen te creëeren. Je doelen behalen beïnvloedt alleen de oppervlakte situatie. En dan nog, de instelling van gebrek, van niet genoeg te hebben of zijn zal niet magisch leiden tot positieve gebeurtenissen. Dat is gewoon niet hoe het werkt. Succesvolle mensen zijn succesvol omdat ze in hun hoofd al succesvol waren vóórdat ze hun doel behaalden. Of ze dan ook werkelijk voldaan zijn is natuurlijk een tweede, maar dit universum manifesteert altijd dat wat je gelooft. Door in een staat van verlangen (naar dit of dat) te leven zal de wereld je niet geven waar je naar verlangt, maar terugspiegelen aan je dat je inderdaad niet hebt waar je naar verlangt, resulterend in nog meer verlangen, de miserie van zelfhaat en zelfs daadwerkelijke gebeurtenissen in je leven die aan je bevestigen dat je gefaald hebt. Dat is een vicieuze cirkel, een valstrik die - wanneer je eruit probeert te ontsnappen - zich vaster en vaster zet.

Zelf ben ik 32. Ik heb weliswaar een baan, maar ik heb niet het standaard burgerlijk leventje met vrouw/kinderen dat de meesten van mijn leeftijd hebben. Eerder kwelde dat idee me, maar toen ben ik goed gaan kijken naar waarom dit eigenlijk niet is gebeurd en dat is omdat het niet mijn eigen wens is. Het is niet wat ík wil. Het is slechts het sociaal geaccepteerde idee van wat normaal en wenselijk is. Geregeld kom ik mensen tegen die niet begrijpen waarom ik niet "verder" wil. Maar dat is niet mijn probleem. Ik ben gelukkig, juist omdat ik meer en meer onafhankelijk wordt van die stem in het achterhoofd die me wijs wil maken dat ik meer zoals de rest moet zijn en dat ik niet tevreden zou moeten zijn nú. Het is de stem van de maatschappij, ook wel het 'super-ego' genoemd. De stem die ons gevangen houdt in negatief (patroon)denken. Door die stem meer en meer te negeren doorbreek je het patroon en kun je gewoon nu al gelukkig zijn. En het bijzondere is dat als je vanuit die invalshoek begint te kijken, de wereld ook dat geluk aan je terugspiegelt. Ineens gebeuren er allerlei dingen die nooit waren gebeurd als je vanuit de tunnelvisie van je verlangen - wat eigenlijk een statement aan het universum is: "ik heb/ben niet genoeg" - had gekeken. Maar je weet van tevoren niet wát er zal gebeuren. Voor hetzelfde geld krijg ik straks wel ineens een burgerlijk leventje. Je weet nooit wat er echt gaat gebeuren, maar zo is het leven. En het maakt niet eens uit, want je geluk heeft geen voorwaarden meer.

Ik zou het op die manier gaan bekijken. So what dat je al die jaren kwijt bent aan cannabis. Het verleden ben je sowieso kwijt, want het is niet meer. Ook niet voor mensen met een "succesvol" verleden. Herinneringen aan een mooi verleden zijn bedrieglijk, want het kan je weghouden van leven in het nu, het enige moment dat levend is. Je herinneringen daarentegen zijn (hoe mooi dan ook) altijd dood. Je ziet weleens van die heel oude mensen vertellen over het leven en wat echt belangrijk is. Dan vertellen ze over het koesteren van herinneringen. Dit maakt me verdrietig, want blijkbaar kunnen mensen een heel leven doorlopen zonder de illusie van tijd te doorzien, zonder de levendigheid van het nu te ervaren. Die mensen zitten vast in nostalgie, een verlangen naar een dood verleden. Nooit hebben ze zich afgevraagd of hun gedachten waar, authentiek en überhaupt van hen zélf zijn. Gooi je leven niet weg aan die onzin. Wees gelukkig nu en laat het verleden los! En is het moeilijk om je gelukkig te voelen, onderzoek dan eerst je ongelukkige gedachten en gevoelens. Rechtvaardigt de gedachte "ik heb "vul maar in" verkeerd gedaan" dat ik me nu slecht zou moeten voelen? Natuurlijk niet. Het leven begint nu, niet in het verleden.

Hoi Mindless,

Ik vond je post erg inspirerend. Het zette me inderdaad aan het denken. Het is inderdaad de maatschappij of het superego dat ons dat ideale leven voorspiegelt.
Dat superego is echter overal aanwezig.... op televisie, sociale media etc.... Het niet hebben van kinderen, die droombaan, dat leuke huis met tuin, het wordt gezien als een soort falen. Het is natuurlijk aan mezelf om dit ook zo te zien. Die klik maken valt echter zwaar, stoned dacht ik er niet zo over na, maar als ik nuchter ben besef ik dat ik die klik moet maken om te genieten van elk moment. Dat ik in de spiegel moet zien wie ik ben en daar tevreden mee moet zijn en die spiegel mag niet een schilderij zijn waar ik mezelf plaats binnen dat mooie kader dat ons door de maatschappij wordt voorgehouden.

Gewoon vaker lsd doen zie je misschien nog wat meer

De LSD trips die ik heb gedaan in het verleden waren inderdaad vaak verhelderend. Nu is het toch al weer ruim een jaar geleden. Misschien moet ik eens lsd nemen om te reflecteren.... natuurlijk is er altijd het risico op een bad trip. Maar ja die kunnen ook leerijk zijn he

dondersteen zei:

Hoi Mindless,

Ik vond je post erg inspirerend. Het zette me inderdaad aan het denken. Het is inderdaad de maatschappij of het superego dat ons dat ideale leven voorspiegelt.
Dat superego is echter overal aanwezig.... op televisie, sociale media etc.... Het niet hebben van kinderen, die droombaan, dat leuke huis met tuin, het wordt gezien als een soort falen. Het is natuurlijk aan mezelf om dit ook zo te zien. Die klik maken valt echter zwaar, stoned dacht ik er niet zo over na, maar als ik nuchter ben besef ik dat ik die klik moet maken om te genieten van elk moment. Dat ik in de spiegel moet zien wie ik ben en daar tevreden mee moet zijn en die spiegel mag niet een schilderij zijn waar ik mezelf plaats binnen dat mooie kader dat ons door de maatschappij wordt voorgehouden.

Klik om te vergroten...

Mooie metafoor.

Als je diep gaat contempleren op wat die stem van de maatschappij eigenlijk is, dan zie je dat het allemaal alleen maar in ons zit, in ons voorstellingsvermogen. Daarbuiten in de natuur, in de "fysieke" wereld bestaat er niet iets als 'de maatschappij'. Het is niet werkelijk iets dat rondhangt in de lucht. Het zit alleen maar in ons als een idee. Eigenlijk weten we dat ook wel, maar we leven het compleet tegenovergestelde van dat inzicht. We splitsen onszelf mentaal op in de kleine ik en de grote ik (big brother, het super-ego). In letterlijke zin heeft iedereen dus een gespleten persoonlijkheid. We denken dat we alleen de kleine ik zijn en dat de grote ik autoriteit over ons heeft. Maar eigenlijk zijn we beide én geen van beide. De gekte van de wereld is niet van de wereld. Het zijn alleen wij - mensen - die gek zijn. Ik vind dat een geruststellende gedachte, want je kunt altijd terecht bij de natuur. De dieren, de bomen, de planten. Zij laten ons zien hoe je uit de gekte stapt.

Vind je gelijk hebben maar aan de andere kant, wordt ik echt wel een stuk gelukkiger als ik weet dat ik op een dikke vakantie ga deze zomer, omdat ik "vroeger" me best deed om dit te kunnen verwezenlijken.

Dit is dus niet gebeurt en nu heb ik spijt van mijn verleden, want die jointjes die ik rookte gingen wel ten koste van de momenten dat ik er moest staan. Om uiteindelijk de dingen te doen die ik wil doen.

In een trip reflecteer je toch ook telkens en leg je jezelf onder de loep? Je kan me echt niet wijs maken dat herinneringen niks waard zijn.

Dat zou betekenen dat ik mezelf alles kan vergeven en daardoor dus een ego opbouw van heb ik jou daar.

PakTaxi zei:

Vind je gelijk hebben maar aan de andere kant, wordt ik echt wel een stuk gelukkiger als ik weet dat ik op een dikke vakantie ga deze zomer, omdat ik "vroeger" me best deed om dit te kunnen verwezenlijken.

Dit is dus niet gebeurt en nu heb ik spijt van mijn verleden, want die jointjes die ik rookte gingen wel ten koste van de momenten dat ik er moest staan. Om uiteindelijk de dingen te doen die ik wil doen.

Klik om te vergroten...

Dan maak je dus je geluk afhankelijk van de situatie waarin je je bevindt. Ik begrijp best dat je een leuke vakantie verkiest boven geen vakantie. Je verkiest het ene boven het andere. Niets mis mee, dat doen we allemaal. Maar je geluk er vanaf laten hangen is een stap verder. Als jij treurig gaat zitten zijn omdat de vakantie niet door is gegaan, dan heb je zelf de keuze gemaakt om je geluk af te laten hangen van een ervaring.

In een trip reflecteer je toch ook telkens en leg je jezelf onder de loep? Je kan me echt niet wijs maken dat herinneringen niks waard zijn.

Klik om te vergroten...

Hee, wij (als mensen) zijn degenen die ergens waarde aan geven. Als jij waarde aan iets wilt geven, dan kun je dat uit eigen vrijheid doen. Maar er is een verschil tussen waarde geven aan een herinnering en ons identificeren mét een herinnering. Veel oude mensen komen tot het besef dat ze dichtbij de dood komen. In de toekomst kan niet meer gevlucht worden, dus wordt gevlucht in het verleden. Meer dan slechts een mooie herinnering, koppelen zij hun hele identiteit aan wie ze vroeger waren. Ze zijn lichamelijk hier en nu, maar geestelijk zijn ze ver weg in het verleden.

Dat zou betekenen dat ik mezelf alles kan vergeven en daardoor dus een ego opbouw van heb ik jou daar.

Klik om te vergroten...

Echte vergiffenis heeft absoluut niets met ego te maken. Vergiffenis is niet eerst iets stouts doen en dan dat aan jezelf "vergeven". Dat is het kinderachtige concept van vergeven dat we tegenwoordig hebben. Echte vergiffenis kan niet door het ego gedaan worden. Het is een diep loslaten. Een diepe acceptatie van jezelf.

Ja oke ik snap je punt, maar het is een beetje hippy talk met alle respect hoor, zouden meer mensen moeten doen.

Als we een zwerver zien dan vinden we hem zielig, terwijl hij of zij dat misschien niet ervaart maar het neemt niet weg dat het gewoon een kut situatie is voor die persoon.

De ideale situatie is dan weer leuke auto huis tuin etc.

Ergens moet je toch accepteren dat je ongelukkig bent en daar wat aan doen. En niet proberen om je gelukkig te voelen ipv iets te ondernemen.

Maar je hebt gelijk, sommigen zijn nooit gelukkig terwijl ze alles hebben. En sommigen gelukkig met niks. Ergens in het midden lijkt me wel perfect.

Citeer jou:
""
Dit is misschien een nogal radicale denkwijze, maar ik denk echt dat we de plank volledig misslaan hier in het westen.En dat is inclusief mezelf hoor. Ondanks dat ik het zie, sla ikzelf meestal ook de plank mis. Het is allemaal gewoonte. We doen het al honderden, zoniet duizenden jaren op dezemanier. Dat verandert niet zomaar even.""

Daarom het is dus de standaard en dat bedoel ik met het hippie denken. Vind het mooi dat je out of the box probeerd te denken en enigzins moeten we vaker zo kijken. Maar dit is de standaard en dat is gewoon zo.

Kijk maar naar de evolutie theorie, van organismen in het water dat zich evolueerd om op land te kunnen lopen omdat daar meer eten te vinden was. Gelukzoeken noem je dat dus. Ik noem het essentieel en zo is de mens gemaakt.

En nu ff terug te komen bij het roken van wiet
De wiet houd je in een standby stand een stand waar alles chill is en je emoties worden onderdrukt zoals verdrietig zijn boos zijn, en als je lang genoeg rookt valt het lachen ook wel mee.

Stop je cold turkey. Dan komt alles terug zoals dromen etc. Maar die ken je wss wel.

En je kan me echt niet vertellen dat mensen in een oorlog niet een beter leven willen voor hun kinderen en hun kinderen weer. Tuurlijk kan je het beste ervan maken in een oorlog, maar je moet in sommigen gevallen meer willen en daar zal je soms alles voor moeten opgeven.


Waarom gebruiken we drugs? Voor de fun toch? En omdat het ons anders laat denken/inzichten krijgen, Maar waarom willen we het vaker? Is dat gelukzoeken? Waarom kunnen we niet tevreden zijn met wat je hebt?

De eerste 3x psycheldics geeft je goede inzichten daarna hebben we het echt niet meer nodig hoor. We weten al hoe we kunnen denken en hoe we onszelf van een andere kant hebben gezien.

Daarom vind je uitleg cool en best wel complex aan de ene kant, maar vind dat je te veel vast houd aan die mening.


Tegelijkertijd typ ik dit ook tegenmezelf btw haha


Edit:
Over de regen leuk voorbeeld maar vind hem niet echt toepasselijk. De regen boeit niet omdat je geweldig nieuws hebt, daarom. Maar als je kut nieuws hebt dan zeg je: oh en ook nog kut weer wat een kut dag.

In afrika willen ze wel wat vaker regen het is dus maar wat je nodig hebt(zekerheid).

Ik vind btw de piramide van maslow eigenlijk best wel goed weerleggen waar geluk een beetje van afhangt.

Terug bij die zwerver, klopt als hij zich gelukkig voelt dan moeten we hem niet zielig vinden, maar heel vaa, niet altijd, zitten er velen problemen achter zo een zwerver, verslavingen etc. Noem maar op.

Dan kan de zwerver zich nog wel gelukkig voelen op het moment maar toen hij jong was en er was niks aan de hand was dit wss nooit zijn droom. Om op straat te leven en hopen dat je de dagen doorkomt. En dan kan je wel zeggen van ja komt door het beeld dat de maatschappij creeerd maar het is gewoon heel super super fijn om een dak boven je hoofd te hebben en elke dag genoeg te eten. Hoe meer hoe beter. Probleem is er niet genoeg voor iedereen.



Och wat kan ik krom lullen

Ik denk dat je mijn punt niet begrijpt. Lang verhaal kort:

Een comfortabel leven staat niet gelijk aan een gelukkig leven. Een dakloze kan intens gelukkig zijn. Iemand die leeft in alle comfort kan intens miserabel zijn. Wat de dakloze eigenlijk had gewild is compleet irrelevant als hij/zij nu gelukkig is. Hoe kun je over iets in zitten of spijt van hebben als je nu gelukkig/voldaan bent? De twee sluiten elkaar compleet uit.

Ik zeg niet dat comfort zoeken geluk zoeken is. Ik zeg dat als je vanuit geluk leeft je geluk onafhankelijk is en als je vanuit verlangen leeft je geluk afhankelijk. Actie/doen gebeurt sowieso. Maar ga je tegen de stroom in of met de stroom mee? Een beter leven wensen voor jezelf en je naasten en daar naar handelen is niets mis mee en volkomen begrijpelijk. Maar als je je geluk - wat een diepe vrede en een diep weten is dat álles uiteindelijk oké is - laat afhangen van de situatie, dan geloof je in de wereld als een objectieve op zichzelf staande werkelijkheid die met jou kan doen wat het wil. En dan worden dingen ernstig en van levensbelang. En als dat gebeurt zijn mensen tot alles in staat. Dankzij deze misinterpretatie hebben we alle haat, ellende en oorlogen op aarde. Niemand was tot deze dingen in staat geweest als er het weten was dat alles oké is. Maar misschien moest het zo zijn. Dat we in onbewustheid vallen zodat we er daarna weer uit kunnen komen. Wie weet spelen we dit spelletje voor eeuwig.