Hey kerel,
Ikzelf kamp ook met een hevige wietverslaving, al denk ik dat mijn ontwenningen minder heftig zijn. Dit is de vierde dag dat ik ben gestopt, en de trek is er nog steeds. Maar daar is een trucje voor, geleerd van yoram: verzin een gebaar of tic als trek opkomt. Tik bijvoorbeeld drie keer op je voorhoofd. De eerste dagen zul je denken, ja dan moet ik elke fucking keer op me hoofd tikken; sla dit eerste paar dagen dan over. Dit lijkt onzin, maar omdat je nadat je langere tijd gestopt bent geen trek hebt, maar dan plotseling een vlaag kan ervaren, is dit een soort van geheugensteuntje, om je eraan te herinneren dat de trek er nog is. Een sluipmoordenaar zou een goede omschrijving zijn. Vaak is het een kettingreactie die je zelf niet door hebt. Het ontkent zich, en pas nadat je weer hebt geblowd denk je: 'ah fuck, wat heb ik gedaan?'
Ik heb zelf al langere tijd met suïcidale gedaches rondgelopen. Het ging zelfs zo ver dat ik er heilig van overtuigd was dat zelfmoord plegen en andere mensen de dood mee in te sleuren de oplossing was. Ik zag geen oplossing voor mijn problemen, het was uitzichtloos. Dus er bleef maar 1 optie over: 'De dood'. Heb zelf ongeveer 3 jaar geblowd. Ik had 3 enorm goeie vrienden, maar echt vrienden met wie je alles deelde, echt bloedsbroeders (wat een kutwoord eigenlijk) Doordat ik dus zoveel blowde hield ik alleen nog maar blow-maatjes over.
Twee weken geleden kreeg ik erge steken in mijn hart. Een drukkend gevoel. Ik gelijk doodsbang natuurlijk, maar er was niks. Tot eergister: een enorme druk op me borst, happen naar adem, duizelig, alles tintelen, ik werd helemaal paranoia. Naar het ziekenhuis gereden als een malle, wat bleek: Paniekaanval. Op dat moment ging er zo'n enorme openbaring over me heen. Het was de schuld van de wiet. Alle stress en alle emoties had ik al die tijd weggeblowd. Ik had 2 gezichten, een masker, waar niemand vanaf wist. Ik kon het zo goed verborgen houden, totdat het op een gegeven moment gewoon niet meer ging. Ik stortte in.
Nu heb ik simpel gezegd geen vrienden meer. Helemaal niemand. Ik vertelde mijn blow-maatjes dat ik wilde stoppen, en na een ruzie en veel gezeik ben ik tot de conclusie gekomen dat deze vrienden geen echte vrienden waren. Ze hebben me laten vallen als een baksteen. Ik ben er achter dat ik verslaafd ben. Ik ben echt zo zwaar verslaafd dat ik MOET stoppen, voor de rest van mij leven.
Ik weet niet hoe oud je bent. Ben je volwassen, met een eigen stekkie en een eigen leven? Of woon je nog bij pa en ma? Ikzelf ben 18 jaar oud. Woon bij me ma. Ik weet dat het enorm moeilijk is. Ik lees dat je heftige lichamelijke ontwenningen meemaakt. Dit valt bij mij persoonlijk redelijk mee. Ik heb vaak last van koppijn en zweten, maar verder is het bij mij allemaal psychisch. Het is meer een gevoel.
Even heel serieus nu. Stel je zelf voor, eerlijk, hoe je leven eruit gaat zien als je niet stopt. Ik wil je geen angstaanval aanpraten, absoluut niet. Maar denk er eens over na. Denk je dat je echt iets gaat bereiken? Denk je dat je, met al die heftige verschijnselen die je opnoemt, je jezelf echt kan ontwikkelen tot een volwaardig en prachtig persoon? Zoiets zie je niet als je verslaafd bent. Ik ook niet. Dat is precies de roes die cannabis je geeft: je leeft met een roze bril op. Je stapt in een andere wereld. Je stapt in de roes als iemand die in zijn jas stapt. En het wordt niet makkelijker. Het wordt alleen maar moeilijker.
Ik weet uit ervaring zo ongeveer wat stoppen met wiet heel moeilijk kan maken, vooral als je lange tijd (zeg maar 2 jaar of langer) veel hebt geblowd. Als je zovaak blowt onderdruk je bepaalde gevoelens en emoties door te gaan blowen.
Wat vaak gebeurt bij mensen die blowen en erachter komen dat ze toch echt moeten stoppen
(problemen komen overduidelijk door het blowen) is dat ze tijdens het stoppen al hun binnenkomende gedachtes en emoties uitbundig gaan bestuderen. Je gaat je afvragen wat je nou eigenlijk al die tijd hebt gedaan. 'Wat heb ik nou bereikt al die tijd?' 'Wat is mijn doel in het leven?' Omdat een verslaving een langzaam en geleidelijk proces is heb je vaak niet door wanneer je écht verslaafd bent. En al ben je er wel achter, dan gebeurt datgene waar verslaafden kampioen in zijn: uitstellen. Je wilt niet onder ogen zien dat je een probleem hebt. Dat zie jij gelukkig wel. Mensen denken vaak dat de achterliggende problematiek eerst opgelost moet worden voordat ze gaan stoppen. Dit is precies omgekeerd. Blowen is oorzaak van de problemen, niet de problemen oorzaak van het blowen.
De eerste paar dagen zal je je vreselijk gaan voelen. Je moet gaan robotten. Ga binnenkomende gedachtes absoluut niet bestuderen, blijf niet stilzitten, onderneem dingen! Doe iets, wat dan ook! Door bezig te zijn zul je je gedachtes van het blowen af kunnen zetten. De eerste 2 weken zou ik blijven robotten. Daarna kun je langzaamaan gaan uitstippelen wat je nieuwe leven voor indeling gaat krijgen.
Ik weet niet of je dit verhaal tot het eind hebt gelezen. Ik heb veel van deze tips gehaald uit Yoram Stein's boek 'Stoppen met Blowen'. Lees het maar eens, het helpt je heel veel. Die kerel was echt een extreem geval. Hij blowde dag in dag uit, zeker 20 joints per dag zowat. En het is hem gelukt om te stoppen. Hij heeft het nooit meer aangeraakt.
Heb je behoefte aan een mede-afkicker? Mijn msn staat open voor je, stuur me maar n berichtje ofso.
Het gaat je lukken. Heel veel succes!
(weet niet of alles opgaat voor jou situatie, maar dat hoor ik dan nog wel)