#1
Ja ik heb daar een beetje moeite mee omdat ik dus mensen om me heen heb waar ik echt véél te veel om geef en heel graag mee omga, maar hun gebruiken ook allemaal(vriend, beste vriendin, broer en vader), zeker niet zoals mij maar wel dagelijks blowen en vaak drinken en bv mijn beste vriendin gebruikt ook wat meer 3m nu en ik ben bang dat het door mij komt.
Maar wil hun absoluut niet kwijt
Het zou het beste zijn als je deze mensen een tijd niet ziet. Als je uitlegt hoe erg je verslaving is (als ze dat niet al weten) dan is daar vast wel begrip voor. Betekent niet dat je ze nooit meer ziet, alleen het eerste half jaar na de kliniek lijkt me wel slim om van te voren al af te spreken. Bellen kun je bijvoorbeeld nog wel doen als je afspreekt dat de anderen rekening houden met jouw triggers, dus niet over middelen of gebruik praten of jou onder druk zetten etc. Je merkt vanzelf wel of telefonisch contact kan of niet. Als je dan na een tijdje weer nuchter om ze kan geven, geeft dat zo'n goed gevoel.
Nou ben ik geen gediplomeerd behandelaar maar als jij praat over jouw neiging tot obsessie denk ik dat de herkenning en erkenning jou een vliegende start kan geven bij een behandeling. Verslaving is bij uitstek obsessie (vaak met een genot dat je niet meer kunt bereiken). Blijf eerlijk naar jzelf kijken en je krijgt 't er echt onder. Wel hard werken maar daar ben je volgens mij niet bang voor. Doorzetten, en blijf om hulp vragen ook. Nina 2.0 komt dan langzaam maar zeker in zicht