#1
Het probleem is eigenlijk kraakhelder, voor ons buitenstaanders, maar niet voor hem.Hij staat alleen nu wel in het algemeen negatief tegenover drugsgebruik en reageert paniekerig en humeurig als ik aangeef dat ik iets zou willen nemen. Hoe zou ik daarmee om kunnen gaan? Ik vind namelijk dat zijn verhouding met drugs niets zegt over drugs in het algemeen of mijn verhouding. Daarnaast wil ik wel uitstralen dat ik hem steun in zijn keuze niet meer te gebruiken. Ik zal daar nooit een ding van maken.
Ik probeer een leuke avond te hebben, maar merk dat het mij wel beinvloed, die voor mij uit het niets komende humeurtjes. Dan ga je van een leuke setting binnen een minuut ineens naar een totaal niet leuke setting waarin hij ineens klaar is met het feest. Die omslag is voor mij onprettig en niet goed. Voor hem bouwen die emoties zich misschien op voordat hij er klaar mee is, maar als hij niet benoemd dat hij cravings heeft of het lastig heeft komen die humeuren voor mij uit de lucht vallen.
Hij heeft leuke ervaringen gekoppeld aan de cocaine waardoor hij het gevoel heeft dat het een essentieel middel is waarmee hij zonder niet van situaties kan genieten. Dat is onzin. Niemand heeft cocaine nodig. Maar het is een drug waar dat erg lastig is over te brengen. De meest lastige gebruikers om te overtuigen van hun eigen imbeciliteit (excuus, niet beledigend bedoeld) zijn rokers, drinkers/benzogebruikers en cocaine gebruikers.