#1
Interessant YT filmpje dat ik vandaag heb gekeken met veel herkenning.
Herstel en emotionele volwassenheid
9 antwoorden
1 weergaven
18-5-2026
#2
Het is eigenlijk zo vanzelfsprekend maar ze legt het heel helder uit. Goede video.Interessant YT filmpje dat ik vandaag heb gekeken met veel herkenning.
Komt er toch altijd weer op neer dat we het eigenlijk altijd wel weten dat het (short term gratification/numbing dmv drugs of andere externe middelen/methoden) nooit werkt en de dingen vaak juister erger maakt, maar... We hebben als mens de mogelijkheid om ons interne oog als het ware daar vanaf te wenden, zodat we even kunnen doen alsof ons probleem - wat het ook is - weg is.
#3
Ja, precies. En hoe het voor mij op het moment voelt is hoe dichter ik bij mijzelf blijf hoe stabieler ik ben. Als ik ga pleasen drijf ik steeds verder af. Het lastige voor mij was dat pleasen zo lang mijn standaard is geweest en dat dat dus goed voelde. Maar uiteindelijk toen ik daar doorheen ging, ging ik er aan wennen. En nu is er steeds minder bullshit in mijn levenHet is eigenlijk zo vanzelfsprekend maar ze legt het heel helder uit. Goede video.
Komt er toch altijd weer op neer dat we het eigenlijk altijd wel weten dat het (short term gratification/numbing dmv drugs of andere externe middelen/methoden) nooit werkt en de dingen vaak juister erger maakt, maar... We hebben als mens de mogelijkheid om ons interne oog als het ware daar vanaf te wenden, zodat we even kunnen doen alsof ons probleem - wat het ook is - weg is.
En wie weet wat mijn volgende inzicht gaat worden. In ieder geval dat dingen die niet helpend zijn opgeruimd kunnen worden. Ik hoef me er niet meer slecht over te voelen of me er voor te schamen. Mijn weg is OK, hoe kronkelig of lang de route ook is.
"Take no shit, do no harm" las ik laatst ergens. Prima richtlijn voor het leven in 6 woorden.
#4
Goed om te horen en ook herkenbaar.Ja, precies. En hoe het voor mij op het moment voelt is hoe dichter ik bij mijzelf blijf hoe stabieler ik ben. Als ik ga pleasen drijf ik steeds verder af. Het lastige voor mij was dat pleasen zo lang mijn standaard is geweest en dat dat dus goed voelde. Maar uiteindelijk toen ik daar doorheen ging, ging ik er aan wennen. En nu is er steeds minder bullshit in mijn leven![:)]()
Ik was in bepaalde situaties ook een pleaser maar dat is zo toxisch. Zo is er geen expressie van jezelf en dus onderdrukking van jezelf: je eigen echte mening.
Toen ik ben omgeschakeld naar mijn eigen mening uitdrukken zag ik in de communicatie met anderen die mensen ontspannen en ook zichzelf zijn. Ondanks het (soms compleet) niet met elkaar eens zijn is er het gevoel beide veilig jezelf uit te kunnen drukken, want als je merkt dat iemand zijn eigen mening geeft, kun je diegene vertrouwen dat 'ie je niet naar de mond zit te praten.
Ik praat weleens met mensen die het eens zijn met álles dat ik zeg en dat maakt mij ongemakkelijk. Want dat kan helemaal niet, dus wat zijn diegene zijn echte gedachten?
Ik weet dat ik ook makkelijk over de grens van hard/scherp overkomen ga. Daar is schaaf werk voor mezelf te doen, al is het denk ik ook deels gewoon mijn persoonlijkheid. Nadeel van dit op internet is dat je er mijn gezicht niet bij ziet. In het echt ben ik ook hard/scherp en recht voor zijn raap en is er eigenlijk nooit een probleem.
Wat je zegt: geen bullshit meer. Vrij jezelf kunnen uitdrukken en iedereen weet wat 'ie aan je heeft. En ligt het echt te ver uit elkaar, dan maar geen vrienden.
Het helpt mij ook enorm om nu met veel mensen om te gaan waarbij hun "keel chakra" ook wijd open staat.
#5
Inspirerend! Bedankt voor het delen.
#6
Ik wil hier nog even op terugkomen. Het dichterbij mezelf blijven. Ik heb een paar pittige dagen gehad waarbij ik dicht bij mezelf ben gebleven maar ik hadGoed om te horen en ook herkenbaar.
Ik was in bepaalde situaties ook een pleaser maar dat is zo toxisch. Zo is er geen expressie van jezelf en dus onderdrukking van jezelf: je eigen echte mening.
Toen ik ben omgeschakeld naar mijn eigen mening uitdrukken zag ik in de communicatie met anderen die mensen ontspannen en ook zichzelf zijn. Ondanks het (soms compleet) niet met elkaar eens zijn is er het gevoel beide veilig jezelf uit te kunnen drukken, want als je merkt dat iemand zijn eigen mening geeft, kun je diegene vertrouwen dat 'ie je niet naar de mond zit te praten.
Ik praat weleens met mensen die het eens zijn met álles dat ik zeg en dat maakt mij ongemakkelijk. Want dat kan helemaal niet, dus wat zijn diegene zijn echte gedachten?
Ik weet dat ik ook makkelijk over de grens van hard/scherp overkomen ga. Daar is schaaf werk voor mezelf te doen, al is het denk ik ook deels gewoon mijn persoonlijkheid. Nadeel van dit op internet is dat je er mijn gezicht niet bij ziet. In het echt ben ik ook hard/scherp en recht voor zijn raap en is er eigenlijk nooit een probleem.
Wat je zegt: geen bullshit meer. Vrij jezelf kunnen uitdrukken en iedereen weet wat 'ie aan je heeft. En ligt het echt te ver uit elkaar, dan maar geen vrienden.
Het helpt mij ook enorm om nu met veel mensen om te gaan waarbij hun "keel chakra" ook wijd open staat.![:wink:]()
een paar (voor mij) lastige gesprekken te voeren waarbij ik mijn grenzen heb gehandhaafd bij iemand die dacht dat ik wel mee zou buigen (en iemand waarvan ik dacht dat hij de weerstand in zou gaan maar dat gebeurde niet. Had ik dan van te voren weer last van...). Poe, piekerstand. De rust daalt wel wat in na mensen bellen, het voorval uitschrijven, mediteren, bidden, nog meer mensen bellen. Valt nog niet mee dat nieuwe gedrag
Vanavond even sporten, dan kan ik hopelijk even uit het hoofd en in m'n lijf. Zelfzorg mag ik meer aan doen ook.
@Mindless mooi hoe jij dit ook weer deelt, en zo herkenbaar. Ik heb ook eigenlijk niet echt verschillende persona voor werk/prive/vrienden/fellows en noem maar op. Ten minste ik heb nooit het gevoel een rol te moeten spelen. Zeker niet nu in herstel. Detaildingetjes misschien (mag ik ook nog aan werken maar ik neig soms te veel naar lompe humor zelfs onder vrienden 😇). Nadeel daarvan was voor mij altijd dat ik de neiging had werk mee naar huis te nemen. Zou wel fijn zijn om werk en mezelf los te zien van elkaar maar ik weet niet of dat kan.
#7
Zo'n omschakeling is zwaar ja, omdat je het niet gewend bent en omdat mensen het misschien niet gewend zijn van jou, maar het wordt er met de tijd wel veel makkelijker mee in mijn ervaring. Omdat je dus gewoon je natuurlijke eigen zelf bent en dat gebeurt spontaan vanzelf.Ik wil hier nog even op terugkomen. Het dichterbij mezelf blijven. Ik heb een paar pittige dagen gehad waarbij ik dicht bij mezelf ben gebleven maar ik had
een paar (voor mij) lastige gesprekken te voeren waarbij ik mijn grenzen heb gehandhaafd bij iemand die dacht dat ik wel mee zou buigen (en iemand waarvan ik dacht dat hij de weerstand in zou gaan maar dat gebeurde niet. Had ik dan van te voren weer last van...). Poe, piekerstand. De rust daalt wel wat in na mensen bellen, het voorval uitschrijven, mediteren, bidden, nog meer mensen bellen. Valt nog niet mee dat nieuwe gedrag![:wink:]()
Pfff ja dat schiet er bij mij nog bij in. Al is dat ook wat buiten mijn macht om. Ik kan op het moment door mijn lichaam niet sporten zoals ik dat wil. In de tussentijd doe ik meer 'oefeningen'. Nog niet sport te noemen, maar wel beweging om mijn lichaam eerst weer 'uit te lijnen' als het ware. Beter dan niets.Vanavond even sporten, dan kan ik hopelijk even uit het hoofd en in m'n lijf. Zelfzorg mag ik meer aan doen ook.
Wat je zegt: sporten haalt je zó goed uit je hoofd en brengt je in je lichaam, belangrijk en voelt zo goed!
Nu je het zegt, ik heb dat ook (bijna) niet. Al moet ik eerlijk zijn: bij opdrachtgevers heb ik het soms wel een beetje. Terwijl ik heel goed weet dat dat niet hoeft. Een soort overblijfsel uit de tijd dat je "baas" echt boven je stond, wat ik nog een hele tijd op die manier ervaren heb bij eerder werk. Ik wil daar echt helemaal vanaf en werk daar ook aan. De opdrachtgevers die ik heb willen dat zelf ook graag (geen hiërarchie), dus dat komt goed.@Mindless mooi hoe jij dit ook weer deelt, en zo herkenbaar. Ik heb ook eigenlijk niet echt verschillende persona voor werk/prive/vrienden/fellows en noem maar op. Ten minste ik heb nooit het gevoel een rol te moeten spelen. Zeker niet nu in herstel. Detaildingetjes misschien (mag ik ook nog aan werken maar ik neig soms te veel naar lompe humor zelfs onder vrienden 😇).
Nogmaals pfffffff...Nadeel daarvan was voor mij altijd dat ik de neiging had werk mee naar huis te nemen. Zou wel fijn zijn om werk en mezelf los te zien van elkaar maar ik weet niet of dat kan.
Mijn werk is nu zowat mijn leven. Het is dat ik echt hou van mijn nieuwe werk, maar ergens is de balans tussen vrije tijd en werk wel zoek. Heb je ook gauw als ZZP'er denk ik.
Daarnaast to be honest:
Ik mis een relatie. Ik mis vrouwelijke zachte energie om bij thuis te komen. Het is bij mij de hele dag en de hele week knallen, werken, presteren, grenzen verleggen. Ik hou serieus van al die dingen, maar wat zou het fijn zijn om thuis te komen bij een zachtaardige vrouwelijke vrouw als tegenhanger van dat alles.
#8
Mooi, dank voor je uitgebreide reactie, er zitten goede reminders in, gerustellende, en herkenning.Zo'n omschakeling is zwaar ja, omdat je het niet gewend bent en omdat mensen het misschien niet gewend zijn van jou, maar het wordt er met de tijd wel veel makkelijker mee in mijn ervaring. Omdat je dus gewoon je natuurlijke eigen zelf bent en dat gebeurt spontaan vanzelf.
Pfff ja dat schiet er bij mij nog bij in. Al is dat ook wat buiten mijn macht om. Ik kan op het moment door mijn lichaam niet sporten zoals ik dat wil. In de tussentijd doe ik meer 'oefeningen'. Nog niet sport te noemen, maar wel beweging om mijn lichaam eerst weer 'uit te lijnen' als het ware. Beter dan niets.
Wat je zegt: sporten haalt je zó goed uit je hoofd en brengt je in je lichaam, belangrijk en voelt zo goed!
Nu je het zegt, ik heb dat ook (bijna) niet. Al moet ik eerlijk zijn: bij opdrachtgevers heb ik het soms wel een beetje. Terwijl ik heel goed weet dat dat niet hoeft. Een soort overblijfsel uit de tijd dat je "baas" echt boven je stond, wat ik nog een hele tijd op die manier ervaren heb bij eerder werk. Ik wil daar echt helemaal vanaf en werk daar ook aan. De opdrachtgevers die ik heb willen dat zelf ook graag (geen hiërarchie), dus dat komt goed.
Nogmaals pfffffff...
Mijn werk is nu zowat mijn leven. Het is dat ik echt hou van mijn nieuwe werk, maar ergens is de balans tussen vrije tijd en werk wel zoek. Heb je ook gauw als ZZP'er denk ik.
Daarnaast to be honest:
Ik mis een relatie. Ik mis vrouwelijke zachte energie om bij thuis te komen. Het is bij mij de hele dag en de hele week knallen, werken, presteren, grenzen verleggen. Ik hou serieus van al die dingen, maar wat zou het fijn zijn om thuis te komen bij een zachtaardige vrouwelijke vrouw als tegenhanger van dat alles.
Ik zou hier zowel het knuffel-emoticon als het hartjes-als-ogen emoticon tegelijkertijd onder willen zetten. En aangezien dat niet kan gewoon een dikke duim omhoog
#9
Ik wil nog even terugkomen op het terugkomen. Hoewel ik met nieuw gedrag bezig ben geweest, heeft mijn sponsor me toch gecorrigeerd op de manier waarop. Een harde confrontatie zorgt er misschien voor dat mijn deur voor diegene op slot komt te zitten. Het voelt voor mij als een lompe fout, ik weet dat dat niet hoeft. Ik heb mijn excuus gemaakt naar diegene. Hoe pijnlijk dit ook was, ik ben een belangrijke les geleerd en pak het voortaan anders aan.Ik wil hier nog even op terugkomen. Het dichterbij mezelf blijven. Ik heb een paar pittige dagen gehad waarbij ik dicht bij mezelf ben gebleven maar ik had
een paar (voor mij) lastige gesprekken te voeren waarbij ik mijn grenzen heb gehandhaafd bij iemand die dacht dat ik wel mee zou buigen (en iemand waarvan ik dacht dat hij de weerstand in zou gaan maar dat gebeurde niet. Had ik dan van te voren weer last van...). Poe, piekerstand. De rust daalt wel wat in na mensen bellen, het voorval uitschrijven, mediteren, bidden, nog meer mensen bellen. Valt nog niet mee dat nieuwe gedrag
Vanavond even sporten, dan kan ik hopelijk even uit het hoofd en in m'n lijf. Zelfzorg mag ik meer aan doen ook.
@Mindless mooi hoe jij dit ook weer deelt, en zo herkenbaar. Ik heb ook eigenlijk niet echt verschillende persona voor werk/prive/vrienden/fellows en noem maar op. Ten minste ik heb nooit het gevoel een rol te moeten spelen. Zeker niet nu in herstel. Detaildingetjes misschien (mag ik ook nog aan werken maar ik neig soms te veel naar lompe humor zelfs onder vrienden 😇). Nadeel daarvan was voor mij altijd dat ik de neiging had werk mee naar huis te nemen. Zou wel fijn zijn om werk en mezelf los te zien van elkaar maar ik weet niet of dat kan.
#10
Mooi topic, gratis hartjes en knuffels voor alle posters😊
Hier ook een echte pleaser..
Voor mij is het de negatieve kant van mijn talenten.
Empatisch, zorgzaam, creatief, positief.
Als ik daarin doorsla komen vanzelf de negatieve kanten als een spiegel tevoorschijn.
Gebrek aan zelfwaardering, zelfverwaarlozing, destructief, negatief.
De negatieve kanten heb ik vaak geprobeert te compenseren met middelengebruik.
Na 20 jaar gebruik met daarin een drugs-pauze van 8 jaar, alcohol gebruik in regelmatige vlagen, heb ik nu wel aardig de controle gevonden. Belangrijkste daarin was om na die pauze weer middelen te gaan gebruiken om iets tóé te voegen aan de situatie, mijn positieve kanten te versterken.
De enige valkuil is soms gebrek aan zelfwaardering. Maar ook daarin heb ik wel de controle en ga bewust met mijn gebruik om. Het helpt me dan werkelijk om weer terug in mijn positieve talenten terecht te komen.
Blijft altijd wel een dun lijntje denk ik...No pun!😅
Hier ook een echte pleaser..
Voor mij is het de negatieve kant van mijn talenten.
Empatisch, zorgzaam, creatief, positief.
Als ik daarin doorsla komen vanzelf de negatieve kanten als een spiegel tevoorschijn.
Gebrek aan zelfwaardering, zelfverwaarlozing, destructief, negatief.
De negatieve kanten heb ik vaak geprobeert te compenseren met middelengebruik.
Na 20 jaar gebruik met daarin een drugs-pauze van 8 jaar, alcohol gebruik in regelmatige vlagen, heb ik nu wel aardig de controle gevonden. Belangrijkste daarin was om na die pauze weer middelen te gaan gebruiken om iets tóé te voegen aan de situatie, mijn positieve kanten te versterken.
De enige valkuil is soms gebrek aan zelfwaardering. Maar ook daarin heb ik wel de controle en ga bewust met mijn gebruik om. Het helpt me dan werkelijk om weer terug in mijn positieve talenten terecht te komen.
Blijft altijd wel een dun lijntje denk ik...No pun!😅