#1
Oké ik denk dat ik je al wat beter begrijp. En ik denk ook dat we het in de kern over veel dingen wel eens zijn, maar dat we dit (zoals zo vaak gebeurd) heel anders verwoorden.
Het ding is: negeer je jezelf (onbewustheid), dan is het resultaat inderdaad: chaos. Wordt je je bewust van jezelf, je echte zelf, dan is het resultaat: manifestatie van harmonie, vrede, liefde (dat wat jij natural law noemt). Wat wij collectief veroorzaken in de wereld is niet iets om in de wereld op te lossen. De wereld is een afspiegeling van hoe wij van binnen zijn en reageert daar direct in real-time op. Door gericht te zijn op jezelf (dit kan misschien egoïstisch lijken), wordt de wereld vanzelf geholpen. Zowel door verhoging van de frequentie van het geheel (alles staat in contact met elkaar) als door harmonische actie die spontaan in het moment ontstaat. Maar niet als een keuze, maar omdat je de keuze uit handen geeft. En het is niet dat je de ellende in de wereld bewust negeert, maar dat je inziet dat het onderdeel uitmaakt van de droom. Als goed bestaat, moet kwaad bestaan. Maar beide zijn slechts onderdeel van de droom. Als men maar op 'anderen' gericht blijft, al is het om hen te helpen, dan houdt men daarmee de droom in stand. Wanneer er ernst is, wordt de droom geloofd. Niets is ernstig, alles 'is' simpelweg. In bepaalde zin is het nodig om puur "egocentrisch" te zijn. Enkel en alleen gericht op jezelf. Niet op de valse persoonlijkheid, maar op de echte zelf, op het ongemanifesteerde. En die echte zelf manifesteert zich als wat jij natural law noemt, anderen bijvoorbeeld de Tao.
Wanneer je 's nachts een nachtmerrie hebt, dan is de oplossing niet om actief de bad guys te bestrijden of de good guys te helpen. De oplossing is wakker worden. Hetzelfde met het zogenaamde fysieke leven, of: de collectieve droom. Alleen zal deze droom doorgaan wanneer je wakker wordt. Het verschil is luciditeit.
Voor de duidelijkheid: uiteraard help je waar je kunt helpen. Ik zeg slechts dat ego extreem subtiel kan worden en dat het het allerbelangrijkste is om bewust, scherp en alert te blijven of je wel enkel en alleen leeft in het moment, of dat je weer psychologische tijd aan het creëren bent door te leven in het verstand (identificatie met gedachten: een standpunt innemen t.o.v. iets 'anders').
Wat me wat tegenstond aan de teksten van Mark Passio en ook zijn filmpjes is dat er een soort ernstige ondertoon is. De haast waarmee actie ondernomen moet worden. Hij lijkt erg gericht op de gevolgen van onbewustheid en deze als mensheid oplossen. Tenminste, dat is wat ik me herinner van zijn filmpjes die ik (al een tijd geleden) heb gezien. Het deed me wat denken aan David Icke. Iemand met waarschijnlijk goede bedoelingen, maar ook iemand die helemaal doorschiet in 'wij' tegen 'hen' en het bewust worden van het "kwaad" dat hier onder ons is. Zo'n aanpak kan compleet averechts werken. Of Mark Passio hier ook zo extreem in is, weet ik niet.
Ik zie het hele mens-zijn als onderdeel van de droom. De problemen van de wereld hoeven niet ín de wereld opgelost te worden, maar de problemen van de wereld worden vanzelf opgelost wanneer wordt ingezien dat de 'wereld' een constructie van gedachten is en dat de Zelf niet deel uitmaakt van die constructie, maar deze slechts ziet. Het enige wat nodig is, is te allen tijde bewust zijn van bewustzijn, de echte zelf, God, het ongemanifesteerde. Maakt niet uit wat voor labeltje erop plakt. Maar alles meer dan dat is naar mijns inziens terugvallen in onbewustheid, met uiteindelijk chaos ten gevolge.
Ik had daar misschien duidelijker moeten zijn. Ik bedoelde daar de persoonlijke wil. Naarmate er meer herkenning is van wat ik ben, van wat hier echt is, hoe meer de persoonlijke wil verdwijnt, omdat de persoonlijke wil (identificatie met-) gedachten is. Geen willen meer, geen verlangen, geen identificatie met gedachten en daarmee geen tijd. Enkel realiteit, welke altijd het moment zelf is. Dat dit niet compatible zou zijn met de fysieke wereld is niet waar. De fysieke wereld bestaat alleen uit/in dit moment. Het IS dit moment. Wanneer je alleen in dit moment leeft, mis je niets van die dimensie. Sterker nog: alleen daar kun je volop leven in die dimensie. Er is geen kwestie van ontsnappen daaraan en negeren daarvan. Ik zie het niet zo dat dit leven niet het echte leven is. Dit leven is 'het'. Het enige leven dat er is. Het veranderd van vorm, maar het is altijd hetzelfde leven.En hier moet je mee oppassen, ''hoe dieper de herkenning van wat ik echt ben, hoe meer de vrije wil verdwijnt'' want dit is gewoon weer een truc om in slaap te blijven in de fysieke wereld en wellicht wat daarna volgt. Wat je daarna zegt, resoneert met de waarheid ''Ja, er is een echte vrije wil, maar deze ligt in de keuze om ofwel dat te herkennen wat we zijn, ofwel dat te negeren.'' Daarnaast kun je ook herkennen wat wij collectief veroorzaken in de fysieke wereld, of dat te negeren. En ja dit kun je negeren omdat je dit leven niet als je echte leven ziet, maar ik zie het juist als een doel om in deze 'dimensie', de fysieke wereld waar we NU zijn en waar onze nakomelingen in zullen moeten leven, vrede te verspreiden, het licht aanzetten in de duisternis.
Het ding is: negeer je jezelf (onbewustheid), dan is het resultaat inderdaad: chaos. Wordt je je bewust van jezelf, je echte zelf, dan is het resultaat: manifestatie van harmonie, vrede, liefde (dat wat jij natural law noemt). Wat wij collectief veroorzaken in de wereld is niet iets om in de wereld op te lossen. De wereld is een afspiegeling van hoe wij van binnen zijn en reageert daar direct in real-time op. Door gericht te zijn op jezelf (dit kan misschien egoïstisch lijken), wordt de wereld vanzelf geholpen. Zowel door verhoging van de frequentie van het geheel (alles staat in contact met elkaar) als door harmonische actie die spontaan in het moment ontstaat. Maar niet als een keuze, maar omdat je de keuze uit handen geeft. En het is niet dat je de ellende in de wereld bewust negeert, maar dat je inziet dat het onderdeel uitmaakt van de droom. Als goed bestaat, moet kwaad bestaan. Maar beide zijn slechts onderdeel van de droom. Als men maar op 'anderen' gericht blijft, al is het om hen te helpen, dan houdt men daarmee de droom in stand. Wanneer er ernst is, wordt de droom geloofd. Niets is ernstig, alles 'is' simpelweg. In bepaalde zin is het nodig om puur "egocentrisch" te zijn. Enkel en alleen gericht op jezelf. Niet op de valse persoonlijkheid, maar op de echte zelf, op het ongemanifesteerde. En die echte zelf manifesteert zich als wat jij natural law noemt, anderen bijvoorbeeld de Tao.
Wanneer je 's nachts een nachtmerrie hebt, dan is de oplossing niet om actief de bad guys te bestrijden of de good guys te helpen. De oplossing is wakker worden. Hetzelfde met het zogenaamde fysieke leven, of: de collectieve droom. Alleen zal deze droom doorgaan wanneer je wakker wordt. Het verschil is luciditeit.
Voor de duidelijkheid: uiteraard help je waar je kunt helpen. Ik zeg slechts dat ego extreem subtiel kan worden en dat het het allerbelangrijkste is om bewust, scherp en alert te blijven of je wel enkel en alleen leeft in het moment, of dat je weer psychologische tijd aan het creëren bent door te leven in het verstand (identificatie met gedachten: een standpunt innemen t.o.v. iets 'anders').
Wat me wat tegenstond aan de teksten van Mark Passio en ook zijn filmpjes is dat er een soort ernstige ondertoon is. De haast waarmee actie ondernomen moet worden. Hij lijkt erg gericht op de gevolgen van onbewustheid en deze als mensheid oplossen. Tenminste, dat is wat ik me herinner van zijn filmpjes die ik (al een tijd geleden) heb gezien. Het deed me wat denken aan David Icke. Iemand met waarschijnlijk goede bedoelingen, maar ook iemand die helemaal doorschiet in 'wij' tegen 'hen' en het bewust worden van het "kwaad" dat hier onder ons is. Zo'n aanpak kan compleet averechts werken. Of Mark Passio hier ook zo extreem in is, weet ik niet.
Ik zie het hele mens-zijn als onderdeel van de droom. De problemen van de wereld hoeven niet ín de wereld opgelost te worden, maar de problemen van de wereld worden vanzelf opgelost wanneer wordt ingezien dat de 'wereld' een constructie van gedachten is en dat de Zelf niet deel uitmaakt van die constructie, maar deze slechts ziet. Het enige wat nodig is, is te allen tijde bewust zijn van bewustzijn, de echte zelf, God, het ongemanifesteerde. Maakt niet uit wat voor labeltje erop plakt. Maar alles meer dan dat is naar mijns inziens terugvallen in onbewustheid, met uiteindelijk chaos ten gevolge.