#1
Precies, dan is het alleen nog maar de paasei vindenAh tuurlijk, alleen tijdens de producties. Maar als de jongens al aan de estafette begonnen zijn is dat niet meer nodig.
Another mystery solved 😁
Tragische illusies
17 antwoorden
5 weergaven
18-5-2026
#2
Verslaafden worden zo gemaakt. De society needs een goed voorbeeld van een slecht voorbeeld. Driehoek needs |
we activate t-rex, the system filter t-rex out and put him in warzone on cocaine
we activate t-rex, the system filter t-rex out and put him in warzone on cocaine
#3
Nou als dit niet tragisch is dan weet ik niet wat het wel dus het kan dan misschien wel komisch zijn maar tot nu toe is dit niet mijn humorStukje uit: "De verslaving voorbij" van schrijver Jan Geurts
"Het hele systeem doet me denken aan een atoombunker. In de jaren zeventig van de vorige eeuw werd ons land beheerst door de angst voor een atoomoorlog sommige rijke mensen bouwden toen een schuilkelder diep onder de grond.
Een verslaving is als zo'n schuilkelder: de dreigingen in het moeilijke bestaan worden erdoor ontvlucht, de schuilkelder biedt veiligheid. Stel je nu eens voor dat iemand zich in zijn eentje terugtrekt in zo'n schuilkelder, omdat hij meent dat er een atoomaanval op komst is. Hij sluit de toegangsdeur hermetisch af, want het systeem is geheel selfsupporting. Er is geen enkele verbinding meer met de buitenwereld. De eenzame bunkerbewoner voelt zich nu betrekkelijk veilig. Maar wordt wel steeds meer gekweld door eenzaamheid. Soms vraagt hij zich af of het niet tijd wordt om eens buiten te kijken. Maar het idee alleen al vervult hem met angst. Want stel dat de atoomoorlog nog bezig is? Of al voorbij is maar dat er nog radioactiviteit hangt? Als hij buiten komt, wordt hij besmet en heeft het geen zin meer terug de schuilkelder in te vluchten. Nee, dan toch nog maar wachten in veiligheid. Wat de arme schuilkelderbewoner niet weet, is dat er helemaal geen atoomoorlog geweest is en ook niet zal komen. het is de schuilkelder zelf die zijn grootste probleem vormt.
Zo blijft de verslaafde maar in zijn zelfgemaakte eenzaamheid zitten uit angst dat er zonder middel geen leven mogelijk is. Hij gelooft echt dat een leven zonder middel veel eenzamer en pijnlijker is, terwijl zijn pijn en eenzaamheid inmiddels bijna volledig worden veroorzaakt en in stand gehouden door het middel. En uiteindelijk natuurlijk door het negatieve geloof dat achter alles zit. En ook dat is weer een aangeleerde illusie!
Zou het niet komisch zijn als het niet zo tragisch was?"
Het zou fijn zijn als dat nou precies is hoe een verslaving eruit ziet omdat ik al wel eens ben gaan kijken hoe het nuchter is en dan zou ik in die situatie gewoon klaar zijn met mijn verslaving.
#4
Wat jij zeg is dat de samenleving de schuld is van jou verslaving jongen! meen jij dit of val jij gewoon op diepzinnige spreuken.Verslaafden worden zo gemaakt. De society needs een goed voorbeeld van een slecht voorbeeld. Driehoek needs |
we activate t-rex, the system filter t-rex out and put him in warzone on cocaine
Ik geloof zon spreuk niet als ik hem hoor weet je maar jij mag dat wel doen van mij
#5
Gaan we hier een sport van maken?
Eufemismen voor verslaving hier opschrijven. Ik ga hier nog eens over nadenken.
Ik heb zo'n gevoel dat @Dirkjan misschien wel wat mooie uit z'n mouw kan schudden. 😂
Eufemismen voor verslaving hier opschrijven. Ik ga hier nog eens over nadenken.
Ik heb zo'n gevoel dat @Dirkjan misschien wel wat mooie uit z'n mouw kan schudden. 😂
#6
Stukje uit: "De verslaving voorbij" van schrijver Jan Geurts
"Het hele systeem doet me denken aan een atoombunker. In de jaren zeventig van de vorige eeuw werd ons land beheerst door de angst voor een atoomoorlog sommige rijke mensen bouwden toen een schuilkelder diep onder de grond.
Een verslaving is als zo'n schuilkelder: de dreigingen in het moeilijke bestaan worden erdoor ontvlucht, de schuilkelder biedt veiligheid. Stel je nu eens voor dat iemand zich in zijn eentje terugtrekt in zo'n schuilkelder, omdat hij meent dat er een atoomaanval op komst is. Hij sluit de toegangsdeur hermetisch af, want het systeem is geheel selfsupporting. Er is geen enkele verbinding meer met de buitenwereld. De eenzame bunkerbewoner voelt zich nu betrekkelijk veilig. Maar wordt wel steeds meer gekweld door eenzaamheid. Soms vraagt hij zich af of het niet tijd wordt om eens buiten te kijken. Maar het idee alleen al vervult hem met angst. Want stel dat de atoomoorlog nog bezig is? Of al voorbij is maar dat er nog radioactiviteit hangt? Als hij buiten komt, wordt hij besmet en heeft het geen zin meer terug de schuilkelder in te vluchten. Nee, dan toch nog maar wachten in veiligheid. Wat de arme schuilkelderbewoner niet weet, is dat er helemaal geen atoomoorlog geweest is en ook niet zal komen. het is de schuilkelder zelf die zijn grootste probleem vormt.
Zo blijft de verslaafde maar in zijn zelfgemaakte eenzaamheid zitten uit angst dat er zonder middel geen leven mogelijk is. Hij gelooft echt dat een leven zonder middel veel eenzamer en pijnlijker is, terwijl zijn pijn en eenzaamheid inmiddels bijna volledig worden veroorzaakt en in stand gehouden door het middel. En uiteindelijk natuurlijk door het negatieve geloof dat achter alles zit. En ook dat is weer een aangeleerde illusie!
Zou het niet komisch zijn als het niet zo tragisch was?"
"Het hele systeem doet me denken aan een atoombunker. In de jaren zeventig van de vorige eeuw werd ons land beheerst door de angst voor een atoomoorlog sommige rijke mensen bouwden toen een schuilkelder diep onder de grond.
Een verslaving is als zo'n schuilkelder: de dreigingen in het moeilijke bestaan worden erdoor ontvlucht, de schuilkelder biedt veiligheid. Stel je nu eens voor dat iemand zich in zijn eentje terugtrekt in zo'n schuilkelder, omdat hij meent dat er een atoomaanval op komst is. Hij sluit de toegangsdeur hermetisch af, want het systeem is geheel selfsupporting. Er is geen enkele verbinding meer met de buitenwereld. De eenzame bunkerbewoner voelt zich nu betrekkelijk veilig. Maar wordt wel steeds meer gekweld door eenzaamheid. Soms vraagt hij zich af of het niet tijd wordt om eens buiten te kijken. Maar het idee alleen al vervult hem met angst. Want stel dat de atoomoorlog nog bezig is? Of al voorbij is maar dat er nog radioactiviteit hangt? Als hij buiten komt, wordt hij besmet en heeft het geen zin meer terug de schuilkelder in te vluchten. Nee, dan toch nog maar wachten in veiligheid. Wat de arme schuilkelderbewoner niet weet, is dat er helemaal geen atoomoorlog geweest is en ook niet zal komen. het is de schuilkelder zelf die zijn grootste probleem vormt.
Zo blijft de verslaafde maar in zijn zelfgemaakte eenzaamheid zitten uit angst dat er zonder middel geen leven mogelijk is. Hij gelooft echt dat een leven zonder middel veel eenzamer en pijnlijker is, terwijl zijn pijn en eenzaamheid inmiddels bijna volledig worden veroorzaakt en in stand gehouden door het middel. En uiteindelijk natuurlijk door het negatieve geloof dat achter alles zit. En ook dat is weer een aangeleerde illusie!
Zou het niet komisch zijn als het niet zo tragisch was?"
#7
Nog een dan.
".....en daarmee is de verslavingscirkel rond. Dit verschijnsel doet zich vooral voor bij mensen die het vermogen hebben en gewend zijn zichzelf te analyseren. Zij zijn in staat hun eigen verslaving te bekijken. Ze zien dat ze heel erg vanuit een gebrek aan eigenwaarde leven, of vanuit een angst voor afwijzing, of vanuit een schuldgevoel. En worden vervolgens nog bozer op zichzelf, gaan zich nog afhankelijker of schuldiger voelen, zij vinden het dom dat ze zichzelf altijd dommer vinden dan anderen. Zij vinden het slap dat ze zichzelf altijd als de zwakkere gedragen. Ze vinden het echt slecht van zichzelf dat ze zich zo snel schuldig voelen. De crisis krijg een extra impuls door de analytische reflectie erop, en de verslaving neemt doorgaans met kwadratische snelheid in ernst en hevigheid toe. Totdat men doorkrijgt dat het negatieve geloof ook op destructieve wijze doorwerkt in de beschouwing van de gevolgen van het negatieve geloof, en op die manier zichzelf versterkt. Of kortweg: totdat men de illusie van het negatieve geloof doorziet."
".....en daarmee is de verslavingscirkel rond. Dit verschijnsel doet zich vooral voor bij mensen die het vermogen hebben en gewend zijn zichzelf te analyseren. Zij zijn in staat hun eigen verslaving te bekijken. Ze zien dat ze heel erg vanuit een gebrek aan eigenwaarde leven, of vanuit een angst voor afwijzing, of vanuit een schuldgevoel. En worden vervolgens nog bozer op zichzelf, gaan zich nog afhankelijker of schuldiger voelen, zij vinden het dom dat ze zichzelf altijd dommer vinden dan anderen. Zij vinden het slap dat ze zichzelf altijd als de zwakkere gedragen. Ze vinden het echt slecht van zichzelf dat ze zich zo snel schuldig voelen. De crisis krijg een extra impuls door de analytische reflectie erop, en de verslaving neemt doorgaans met kwadratische snelheid in ernst en hevigheid toe. Totdat men doorkrijgt dat het negatieve geloof ook op destructieve wijze doorwerkt in de beschouwing van de gevolgen van het negatieve geloof, en op die manier zichzelf versterkt. Of kortweg: totdat men de illusie van het negatieve geloof doorziet."
#8
Tja dat is opzich wel een treffende vergelijking. Ik moet opeens denken ook aan een stukje uit het Big Book waar ik altijd hardop om moet lachen.
"Ons gedrag ten opzichte van het eerste glas is net zo absurd en onbegrijpelijk als dat van een persoon met een passie voor bijvoorbeeld het roekeloos de straat oversteken. Hij krijgt er een kick van om voor hard rijdende voertuigen weg te springen. Hij amuseert zich een paar jaar ondanks vriendelijke waarschuwingen. Tot dusver zou je hem bestempelen als een dwaas met eigenaardige ideeën over plezier. Dan laat het geluk hem in de steek en raakt hij verschillende keren achter elkaar lichtgewond. Je zou verwachten dat, als hij normaal was, hij ermee ophield.
Niet lang daarna wordt hij weer geraakt en deze keer loopt hij een schedelbasisfractuur op. Binnen een week na het verlaten van het ziekenhuis breekt een met grote snelheid rijdende tram zijn arm. Hij zegt tegen je dat hij besloten heeft om voorgoed met zijn roekeloze gedrag te stoppen, maar binnen een paar weken breekt hij beide benen.
Door de jaren heen gaat dit gedrag zo door, samen met zijn voortdurende beloftes om voorzichtig te zijn of helemaal van de straat af te blijven. Uiteindelijk kan hij niet meer werken, laat zijn vrouw zich van hem scheiden en is hij het onderwerp van spot. Hij probeert elk mogelijk middel om zijn idee om roekeloos de straat oversteken uit z'n hoofd te krijgen. Hij sluit zichzelf op in een kliniek in de hoop zijn leven te beteren. De dag dat hij eruit komt, rent hij echter voor een brandweerwagen, waardoor hij zijn rug breekt. Zo'n man zou gek zijn nietwaar?
Je kunt denken dat ons voorbeeld té belachelijk is. Maar is dat zo? Wij, die door de mangel zijn gegaan, moeten toegeven dat, als we alcoholisme voor roekeloos de straat oversteken vervangen, de vergelijking ons precies zou passen. Hoe intelligent we ook mochten zijn in andere opzichten, waar het alcohol betrof, zijn we behoorlijk dwaas geweest."
Aldus de schrijvers van het Big Book van AA over alcoholisme/verslaving. Ik vind de vergelijking altijd erg treffend en in dit geval ook erg komisch omdat ik me niet kan herkennen in de tragie van gevaarlijk oversteken.
"Zou het niet komisch zijn als het niet zo tragisch was."
Jazeker! Haha
"Ons gedrag ten opzichte van het eerste glas is net zo absurd en onbegrijpelijk als dat van een persoon met een passie voor bijvoorbeeld het roekeloos de straat oversteken. Hij krijgt er een kick van om voor hard rijdende voertuigen weg te springen. Hij amuseert zich een paar jaar ondanks vriendelijke waarschuwingen. Tot dusver zou je hem bestempelen als een dwaas met eigenaardige ideeën over plezier. Dan laat het geluk hem in de steek en raakt hij verschillende keren achter elkaar lichtgewond. Je zou verwachten dat, als hij normaal was, hij ermee ophield.
Niet lang daarna wordt hij weer geraakt en deze keer loopt hij een schedelbasisfractuur op. Binnen een week na het verlaten van het ziekenhuis breekt een met grote snelheid rijdende tram zijn arm. Hij zegt tegen je dat hij besloten heeft om voorgoed met zijn roekeloze gedrag te stoppen, maar binnen een paar weken breekt hij beide benen.
Door de jaren heen gaat dit gedrag zo door, samen met zijn voortdurende beloftes om voorzichtig te zijn of helemaal van de straat af te blijven. Uiteindelijk kan hij niet meer werken, laat zijn vrouw zich van hem scheiden en is hij het onderwerp van spot. Hij probeert elk mogelijk middel om zijn idee om roekeloos de straat oversteken uit z'n hoofd te krijgen. Hij sluit zichzelf op in een kliniek in de hoop zijn leven te beteren. De dag dat hij eruit komt, rent hij echter voor een brandweerwagen, waardoor hij zijn rug breekt. Zo'n man zou gek zijn nietwaar?
Je kunt denken dat ons voorbeeld té belachelijk is. Maar is dat zo? Wij, die door de mangel zijn gegaan, moeten toegeven dat, als we alcoholisme voor roekeloos de straat oversteken vervangen, de vergelijking ons precies zou passen. Hoe intelligent we ook mochten zijn in andere opzichten, waar het alcohol betrof, zijn we behoorlijk dwaas geweest."
Aldus de schrijvers van het Big Book van AA over alcoholisme/verslaving. Ik vind de vergelijking altijd erg treffend en in dit geval ook erg komisch omdat ik me niet kan herkennen in de tragie van gevaarlijk oversteken.
"Zou het niet komisch zijn als het niet zo tragisch was."
Jazeker! Haha
#9
Nog een dan.
".....en daarmee is de verslavingscirkel rond. Dit verschijnsel doet zich vooral voor bij mensen die het vermogen hebben en gewend zijn zichzelf te analyseren. Zij zijn in staat hun eigen verslaving te bekijken. Ze zien dat ze heel erg vanuit een gebrek aan eigenwaarde leven, of vanuit een angst voor afwijzing, of vanuit een schuldgevoel. En worden vervolgens nog bozer op zichzelf, gaan zich nog afhankelijker of schuldiger voelen, zij vinden het dom dat ze zichzelf altijd dommer vinden dan anderen. Zij vinden het slap dat ze zichzelf altijd als de zwakkere gedragen. Ze vinden het echt slecht van zichzelf dat ze zich zo snel schuldig voelen. De crisis krijg een extra impuls door de analytische reflectie erop, en de verslaving neemt doorgaans met kwadratische snelheid in ernst en hevigheid toe. Totdat men doorkrijgt dat het negatieve geloof ook op destructieve wijze doorwerkt in de beschouwing van de gevolgen van het negatieve geloof, en op die manier zichzelf versterkt. Of kortweg: totdat men de illusie van het negatieve geloof doorziet."
Klopt als een bus. Daarom is het ook veel gemakkelijker om verslaving als ziekte te accepteren. Dat maakt het eenvoudiger om naar de situatie te kijken i.p.v. het als persoonlijk falen op te vatten.
Ik kan duizend redenen opnoemen waar het aan ligt als ik een terugval heb gehad. Maar eigenlijk is het heel simpel. Ik ben gewoon verslaafd en mijn brein is geprogrammeerd om gebruik in te zetten als ik ergens niet mee om kan gaan.
En ik ben in dat geval onvoldoende hersteld om me te wapenen tegen die machteloosheid.
Die visie maakt de weg vrij er positiever naar te kijken en maakt daarmee de kans op herstel groter en op een terugval kleiner.
#10
Heel sterk die ![:handok2:]()
Net als een muggenbultje, je wilt er niet aan krabben maar toch doe je het omdat het zooo fijn is als je eenmaal begint. Ondanks dat je weet dat de jeuk blijft of dat het krabben maar heel kort verlichting biedt. Om vervolgens naar buiten te gaan op een zomerse schemerige avond op je veranda poedelnaakt om gestoken te worden, zodat je kan krabben.
Net als een muggenbultje, je wilt er niet aan krabben maar toch doe je het omdat het zooo fijn is als je eenmaal begint. Ondanks dat je weet dat de jeuk blijft of dat het krabben maar heel kort verlichting biedt. Om vervolgens naar buiten te gaan op een zomerse schemerige avond op je veranda poedelnaakt om gestoken te worden, zodat je kan krabben.
#11
Stiekem ben ik al minutenlang aan het vernieuwen in de hoop een post van hem
#12
Zal ik eens een leuk feitje vertellen wat jeuk is? De zenuwcellen, oftewel neuronen zijn beschadigd, en deze moeten weer opgebouwd en hersteld worden. Daarom moet het gevoel weer langzaamaan terug komen. Je voelt het gevoel weer terug groeien, letterlijk. En dat jeukt. En wat was er lekkerder dan zo’n grote korst op je knie eraf trekken, langzaam, zodat je weer van voren af aan begint met het herstel.Heel sterk die
Net als een muggenbultje, je wilt er niet aan krabben maar toch doe je het omdat het zooo fijn is als je eenmaal begint. Ondanks dat je weet dat de jeuk blijft of dat het krabben maar heel kort verlichting biedt. Om vervolgens naar buiten te gaan op een zomerse schemerige avond op je veranda poedelnaakt om gestoken te worden, zodat je kan krabben.
Maarja, mijn Dirkballen hangen ook als kerstversiering tegenover mijn lies. Één hockeybal verwijderd van een scrambled egg.
Natuur is mooi, maar het is ook een domme floeper soms.
#13
Sorry ik ga een beetje off-topic, zal er morgen uitgebreid op reageren 😉
#14
Weer wat geleerd vandaag lolZal ik eens een leuk feitje vertellen wat jeuk is?
Dat schijnt nodig te zijn omdat zaadcellen koeler moeten zijn dan je lichaamstemperatuur. Maar ik ben het met je eens. Het is verre van ideaal. 😂Maarja, mijn Dirkballen hangen ook als kerstversiering tegenover mijn lies. Één hockeybal verwijderd van een scrambled egg.
Natuur is mooi, maar het is ook een domme floeper soms.
#15
Was niet de intentie maar door mijn muggen metafoor heb ik die wel afgetrapt lijkt hetGaan we hier een sport van maken?
Eufemismen voor verslaving hier opschrijven. Ik ga hier nog eens over nadenken.
Ik heb zo'n gevoel dat @Dirkjan misschien wel wat mooie uit z'n mouw kan schudden. 😂
#16
Then riddle me this. Waarom wordt koele sperma in een warme baarmoedermond gespoten tijdens ejaculatie? Of hebben ze in de baarmoeder een klein koelkastje staan?Dat schijnt nodig te zijn omdat zaadcellen koeler moeten zijn dan je lichaamstemperatuur. Maar ik ben het met je eens. Het is verre van ideaal. 😂
(heb ik al eerder gemaakt deze grap maar eens in de zoveel tijd treed je in herhaling).
#17
Then riddle me this. Waarom wordt koele sperma in een warme baarmoedermond gespoten tijdens ejaculatie? Of hebben ze in de baarmoeder een klein koelkastje staan?
(heb ik al eerder gemaakt deze grap maar eens in de zoveel tijd treed je in herhaling).
Omdat de kou alleen nodig is voor de productie van de zaadcellen. Tijdens de ejaculatie krijg je het eindproduct.
Of ze hebben natuurlijk wel een koelkastje in de baarmoeder, dan worden de zaadcellen pas in de baarmoeder geproduceerd en zijn wij niks meer dan een grondstof leverancier.
#18
Ah tuurlijk, alleen tijdens de producties. Maar als de jongens al aan de estafette begonnen zijn is dat niet meer nodig.Omdat de kou alleen nodig is voor de productie van de zaadcellen. Tijdens de ejaculatie krijg je het eindproduc
Another mystery solved 😁