Handafdruk

Las al een tijdje mee voordat ik me inschreef.
Heb genoten van je trip reports, maar ook van andere topics die voor mij vaak ´food for thought' waren.
Net toen ik me in wilde schrijven om je hiervoor te bedanken ging je op ´forumvakantie'.

Daarom alsnog, wat later dan bedoeld; thx!!

Een geruststellende massa welwillenden blijft in stilte kloven dichten, zoals men vroeger de aftandse wegen gelijk maakte met het as uit hun kolenkachels, als een menselijke behoefte om elkaar te vinden en te helpen.

En toch is er die lelijke hap uit ons collectief fortuin, waarvan de onverteerbare stukken met hetzelfde gemak wordt uitgekotst. Een groot gapend gat achterlatend.

Ik draag er de bittere brokken van en ik bezwijk onder het gewicht van misplaatste correctheid, bij gebrek aan stevigheid van een goed gewortelde boom, zoals alleen kinderen van de rekening dat doen.

Mijn vragen vormen een kluwen in mijn buik, vast gezet door een verstikkende hap adem. Wachtend op de de kracht van tedere handen en vatbare ogen die mijn zucht kunnen zien en mijn vragen kunnen dragen.

Maar dan toch eindelijk en totaal onverwacht blijft een warme handafdruk op mijn rug nagloeien. Een zachte zoen. Een onomstotelijke kracht door iemand die mij overeind houdt.

Mijn adem heeft een uitweg gevonden met een stroom tranen in zijn kielzog. Er zijn áltijd mensen die niet oordelen, die begrip hebben en willen helpen. Er schuilen moeders en vaders in sommigen onder ons. Ze zijn er. Haast onzichtbaar en geluidloos, maar wel voor iedereen.

Gemberthee zei:

Een geruststellende massa welwillenden blijft in stilte kloven dichten, zoals men vroeger de aftandse wegen gelijk maakte met het as uit hun kolenkachels, als een menselijke behoefte om elkaar te vinden en te helpen.

En toch is er die lelijke hap uit ons collectief fortuin, waarvan de onverteerbare stukken met hetzelfde gemak wordt uitgekotst. Een groot gapend gat achterlatend.

Ik draag er de bittere brokken van en ik bezwijk onder het gewicht van misplaatste correctheid, bij gebrek aan stevigheid van een goed gewortelde boom, zoals alleen kinderen van de rekening dat doen.

Mijn vragen vormen een kluwen in mijn buik, vast gezet door een verstikkende hap adem. Wachtend op de de kracht van tedere handen en vatbare ogen die mijn zucht kunnen zien en mijn vragen kunnen dragen.

Maar dan toch eindelijk en totaal onverwacht blijft een warme handafdruk op mijn rug nagloeien. Een zachte zoen. Een onomstotelijke kracht door iemand die mij overeind houdt.

Mijn adem heeft een uitweg gevonden met een stroom tranen in zijn kielzog. Er zijn áltijd mensen die niet oordelen, die begrip hebben en willen helpen. Er schuilen moeders en vaders in sommigen onder ons. Ze zijn er. Haast onzichtbaar en geluidloos, maar wel voor iedereen.

Klik om te vergroten...

Mooi geschreven theetje! Heb je een specifieke reden dit in een apart topic met ons te delen?

Nee hoor geen speciale reden. Ik had een paniek aanval gekregen na een gesprek met een jeugdvriendin, waarbij er nare en vergeten herinneringen naar boven kwamen. Ik heb daarna de huisarts gebeld. Er werd een belafspraak ingepland en hij heeft diezelfde dag nog terug gebeld. Ik vond het zo'n fijn gesprek. Nadien moest ik eerst even huilen. En daarna lekker van me af schrijven.

Misschien zou ik het nu anders schrijven. Maar schrijven helpt gewoon. De essentie van het verhaal is het belang van die kleine gebaren: die hand op m'n rug, die ogen waarin ik kan zien dat ik m'n verhaal er in kwijt kan zonder dat de blik z'n kracht en menselijkheid verliest. En die zeggen: Ik begrijp het. Het is het leven. En jij kunt dit.

Klinkt nu debiel misschien. Maar dat is denk ik wel wat ik nodig heb na opgroeien in stelselmatige agressie en afwijzing.

Ik zie zeker wel dat de meeste mensen deugen en ik neem het ervan wanneer mij die extraatjes overkomen. De mama's en de papa's onder ons. De diamantjes die mij en anderen laten gloeien vanbinnen.

Ik vind het mooi dat het komt van mensen waarbij je het niet verwacht, zoals bv een vriendin die ver weg staat en ik eigenlijk eerder een kennis zou noemen. Of een oudere vrouw die ik voor het eerst op een feestje ontmoet.

Relmuis zei:

Las al een tijdje mee voordat ik me inschreef.
Heb genoten van je trip reports, maar ook van andere topics die voor mij vaak ´food for thought' waren.
Net toen ik me in wilde schrijven om je hiervoor te bedanken ging je op ´forumvakantie'.

Daarom alsnog, wat later dan bedoeld; thx!!

Klik om te vergroten...

Aahhh! Wat lief! Knuffel!

Ik ga nu voor een langere tijd op "forumvakantie". (Wat een leuk woord!)

Ik verwacht pas na het festival seizoen weer eens te kunnen trippen, wie weet tot dan weer!

Maak er een mooi seizoen van!