#1
Ik wil mij opvatting van mijn derealisatie klachten beschrijven aangezien ik het nooit kon begrijpen hoe je het juist ervaart omdat je "ik gevoel" verdwijnt en alles in de wereld niet echt lijkt en je je zelf bekijkt als een derde persoon.
Alles lijkt niet echt maar je weet wel dat het niet klopt er is een muur tussen jouw en de werkelijkheid, je bent niet verbonden met je ziel net alsof een camera die enkel filmt, je bent ergens verdwaald in je wereld alles wat net voorbij is gekomen en vlak er na het is precies nooit gebeurd, je verlaat je huis het verdwijnt uit het zicht en die bestaat ook niet meer je weet wel het staat nog op zijn plaats maar je gevoelens zijn er niet meer, kort om je ervaart een soort gevoelloos leven maar dan nog je ervaart wel stress en pijn.
Het is een onbegrijpelijk gevoel je ervaart het enkel, je kijkt maar je begrijp het niet wat je enkel wilt wat is dit voor een gevoel ik wil me zelf helpen of hiervan af te komen, je ervaart wel pijn met deze gevoel maar je weet helemaal niet waar je het kan plaatsen, je wilt iets doen maar je kan van niks genieten alles blijft zelfde zonder gevoel, je wilt naar buiten het is een hele opgave, het buiten wereld is een grote onbekende wereld dat je niet graag komt en weer snel terug naar huis wilt, maar je moet je hebt nog steeds verplichten in het leven die moeten ook gedaan worden, je zit vaak je omgeving te bekijken je wilt het voelen ik ben op de wereld maar voelt steeds onbekend, ik weet het alles is voor mijn neus ik ken het maar het voelt niet zo, je hebt enkel je ogen en je gehoor waar je op kunt vertrouwen, je wilt alleen telkens controleren of wat je hoort of ziet of het klopt je wil je zelf weer vinden waar is mijn ik gevoel waar is eigenlijk mijn wereld het is verdwenen en zoek tocht na lange tijd kwam het mij langzamer weer op en nog steeds begrijp ik het niet omdat ik in een lege wereld was waar geen jij en ik was.
Alles lijkt niet echt maar je weet wel dat het niet klopt er is een muur tussen jouw en de werkelijkheid, je bent niet verbonden met je ziel net alsof een camera die enkel filmt, je bent ergens verdwaald in je wereld alles wat net voorbij is gekomen en vlak er na het is precies nooit gebeurd, je verlaat je huis het verdwijnt uit het zicht en die bestaat ook niet meer je weet wel het staat nog op zijn plaats maar je gevoelens zijn er niet meer, kort om je ervaart een soort gevoelloos leven maar dan nog je ervaart wel stress en pijn.
Het is een onbegrijpelijk gevoel je ervaart het enkel, je kijkt maar je begrijp het niet wat je enkel wilt wat is dit voor een gevoel ik wil me zelf helpen of hiervan af te komen, je ervaart wel pijn met deze gevoel maar je weet helemaal niet waar je het kan plaatsen, je wilt iets doen maar je kan van niks genieten alles blijft zelfde zonder gevoel, je wilt naar buiten het is een hele opgave, het buiten wereld is een grote onbekende wereld dat je niet graag komt en weer snel terug naar huis wilt, maar je moet je hebt nog steeds verplichten in het leven die moeten ook gedaan worden, je zit vaak je omgeving te bekijken je wilt het voelen ik ben op de wereld maar voelt steeds onbekend, ik weet het alles is voor mijn neus ik ken het maar het voelt niet zo, je hebt enkel je ogen en je gehoor waar je op kunt vertrouwen, je wilt alleen telkens controleren of wat je hoort of ziet of het klopt je wil je zelf weer vinden waar is mijn ik gevoel waar is eigenlijk mijn wereld het is verdwenen en zoek tocht na lange tijd kwam het mij langzamer weer op en nog steeds begrijp ik het niet omdat ik in een lege wereld was waar geen jij en ik was.