#1
Hoi!
Ik plaats dit bericht omdat ik benieuwd ben hoe jullie hier mee zouden omgaan, en ik het met mijn omgeving hier niet over kan hebben..
Ik heb bijna 10 jaar een relatie, voordat we iets kregen wist ik al van zijn dagelijkse speed gebruik en blowen. Ik gebruik zelf niks. Destijds vaak over gesproken en ik heb gezegd dat ik het niet erg vond, mits ik er geen last van heb. Samen hebben we zoiets van: je moet elkaar accepteren zoals je bent en elkaar niet willen veranderen. En ook ik ben wel eens dronken of heb een kater. Geven en nemen zullen we maar zeggen.
In het begin was het voor mij best wennen, de nachtjes doorhalen bijvoorbeeld maar hij heeft altijd zn best gedaan dat ik er zo min mogelijk last van heb. Ook deed hij nog altijd moeite voor mij. We hebben samen best wat meegemaakt en zijn heel erg op elkaar aangewezen, mijn sociale cirkeltje is met de jaren vrij klein geworden.
Waar ik me mateloos aan irriteer is de uitwerking... Hij blijft soms wel 2 dagen op bed liggen slapen door zijn nakdippie
Voorheen bedenk je nog excuses, hij had het druk met werk, oververmoeit. Doordeweeks doe je beide ontzettend je best om er wat van te maken en is het leuk maar vervolgens Maak je ruzie door gebroken beloftes die zelfs uit de hand kunnen lopen. Vervolgens is mijn dag vergalt en meneer gaat weer zijn eigen weg. Maar kan wel uit bed komen voor andere zaken, vrienden, werk, hobby鈥檚. Tegenwoordig heb ik geen zin meer om hem uit zn bed te trekken en vervolgens een grote bek te kunnen krijgen, ik moet hem niet storen als hij slaapt??? We doen al heel weinig samen doordat we beide veel werken dus als hij de dagen dat je samen even wat kan doen. Zoals Pasen, Pinksteren, verjaardag of een vrije dag in het weekend alleen maar ligt te slapen begin ik het aardig beu te worden
Ik heb alles geprobeerd,normaal blijven doen, ruzie gemaakt, genegeerd en er zo vaak over gepraat, ik vertel hem dat telkens als er iets beloofd word of word afgesproken, ik telkens degene ben die teleurgesteld word...hij probeert mij dan de schuld in de schoenen te schuiven, ik ben een teleurstelling, ik moet niet zeiken tot erger. Maar het lijkt niet tot hem door te dringen dat de uitwerking effect heeft op mij op ons... hij zou bijna niks meer gebruiken is zijn excuus en is hierdoor ook flink aangekomen, dus als hij dan een keer door gaat dan kost dat ook meer...
wat als we ooit kinderen krijgen bedenk ik me dan. Gezond is het niet. Een toekomst zonder hem zie ik niet, maar ik vind dit zo langzamerhand niks meer aan... soms zeg ik zelfs dat hij een beter een nakkie kan nemen omdat ik dan meer aan hem heb...
Wat hebben jullie gedaan om tot je partner door te dringen?? Ik heb gewoon geen zin meer in machtsspelletjes en ruzies, het gevoel het alleen te moeten doen ...
Ik plaats dit bericht omdat ik benieuwd ben hoe jullie hier mee zouden omgaan, en ik het met mijn omgeving hier niet over kan hebben..
Ik heb bijna 10 jaar een relatie, voordat we iets kregen wist ik al van zijn dagelijkse speed gebruik en blowen. Ik gebruik zelf niks. Destijds vaak over gesproken en ik heb gezegd dat ik het niet erg vond, mits ik er geen last van heb. Samen hebben we zoiets van: je moet elkaar accepteren zoals je bent en elkaar niet willen veranderen. En ook ik ben wel eens dronken of heb een kater. Geven en nemen zullen we maar zeggen.
In het begin was het voor mij best wennen, de nachtjes doorhalen bijvoorbeeld maar hij heeft altijd zn best gedaan dat ik er zo min mogelijk last van heb. Ook deed hij nog altijd moeite voor mij. We hebben samen best wat meegemaakt en zijn heel erg op elkaar aangewezen, mijn sociale cirkeltje is met de jaren vrij klein geworden.
Waar ik me mateloos aan irriteer is de uitwerking... Hij blijft soms wel 2 dagen op bed liggen slapen door zijn nakdippie
Voorheen bedenk je nog excuses, hij had het druk met werk, oververmoeit. Doordeweeks doe je beide ontzettend je best om er wat van te maken en is het leuk maar vervolgens Maak je ruzie door gebroken beloftes die zelfs uit de hand kunnen lopen. Vervolgens is mijn dag vergalt en meneer gaat weer zijn eigen weg. Maar kan wel uit bed komen voor andere zaken, vrienden, werk, hobby鈥檚. Tegenwoordig heb ik geen zin meer om hem uit zn bed te trekken en vervolgens een grote bek te kunnen krijgen, ik moet hem niet storen als hij slaapt??? We doen al heel weinig samen doordat we beide veel werken dus als hij de dagen dat je samen even wat kan doen. Zoals Pasen, Pinksteren, verjaardag of een vrije dag in het weekend alleen maar ligt te slapen begin ik het aardig beu te worden
Ik heb alles geprobeerd,normaal blijven doen, ruzie gemaakt, genegeerd en er zo vaak over gepraat, ik vertel hem dat telkens als er iets beloofd word of word afgesproken, ik telkens degene ben die teleurgesteld word...hij probeert mij dan de schuld in de schoenen te schuiven, ik ben een teleurstelling, ik moet niet zeiken tot erger. Maar het lijkt niet tot hem door te dringen dat de uitwerking effect heeft op mij op ons... hij zou bijna niks meer gebruiken is zijn excuus en is hierdoor ook flink aangekomen, dus als hij dan een keer door gaat dan kost dat ook meer...
wat als we ooit kinderen krijgen bedenk ik me dan. Gezond is het niet. Een toekomst zonder hem zie ik niet, maar ik vind dit zo langzamerhand niks meer aan... soms zeg ik zelfs dat hij een beter een nakkie kan nemen omdat ik dan meer aan hem heb...
Wat hebben jullie gedaan om tot je partner door te dringen?? Ik heb gewoon geen zin meer in machtsspelletjes en ruzies, het gevoel het alleen te moeten doen ...