#1
(LONG READ)
Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik heb gereageerd op dit forum. Na mijn schermutseling met iemand op dit forum, die schijnbaar onvergeeflijk was, heb ik dit forum een tijdje vaarwel gezegd. Nog steeds ben ik velen op dit forum dankbaar omdat ze me van een hardnekkige wietverslaving hebben afgeholpen. Ik zal dat nooit vergeten! De laatste keer dat ik een reactie gaf op dit forum had ik net een herseninfarct gehad. Ik kwam er gelukkig goed vanaf.
Hier mijn laatste reactie....
drugsforum.nl
Toen kreeg ik een hele grote terugval...
Afgelopen augustus 2020, na een heleboel testen en onderzoeken, kwamen artsen achter de werkelijke oorzaak van mijn vermoeidheid. Een verstopte nierslagader. Afgelopen augustus werd ik gedotterd en toen begon de ellende. Omdat mijn nierslagader verstopt was en was vergroeid tot een "geknakt rietje" moest er worden gedotterd en moest er een stent, een klein buisje, worden geplaatst in mijn nierslagader. Dit gebeurde in het AMC. En het werd een nachtmerrie. Het lukte de artsen niet om de stent te plaatsen en ik heb drie uur op de behandeltafel gelegen met mijn lul in een fles. Ik moest tijdens de procedure nodig plassen maar doe dat maar eens in een operatiekamer met een team van artsen en chirurgen om je heen. Uiteindelijk is het gelukt. Ik ben gedotterd en de stent is geplaatst en ik heb ook nog kunnen plassen. Ik schaamde me dood. Lig je daar met je lul in een fles terwijl je niet plassen kan van de opwinding. Dan moet je ook nog eens doodstil liggen blijven omdat ze aan het dotteren zijn. Via de lies, ook dat nog. Maar het is allemaal gelukt.
Waar ik geen rekening mee had gehouden en wat de arts me vertelde dat ik wel eens een tijdje vermoeid zou kunnen zijn na het dotteren. Ook dat nog. En ik was al heel erg vermoeid van alle stress en alles wat ik mee had gemaakt. Omdat ik tijdenlang heb rondgelopen met een gevaarlijk hoge bloeddruk en dat na het dotteren in 1 keer was verdwenen werd ik vermoeid. Heel, heel erg vermoeid. Mijn bloeddruk ging van 255/122 naar normale waarden van 125/90 binnen een minuut. Dat kon mijn lichaam niet hebben.
De volgende dag mocht ik naar huis te midden van die lange hittegolf die we verleden jaar augustus hadden. Ik kon de hitte en die zogenaamde lage bloeddruk niet aan. Ik heb een week op apegapen gelegen. Toen het wat koeler werd begon ik te herstellen maar verschrikkelijk langzaam. En wat deed ik? Tijdens het doen van boodschappen kwam ik langs de coffeeshop en ben ik bezweken. Ik haalde een zakje wiet. Ik kan werkelijk zeggen dat ik 2020 heb weggeslapen, zeker na augustus. Pas eind september merkte ik dat er vooruitgang in zat. maar het enige wat ik eigenlijk deed was slapen, slapen en slapen. Nog nooit is een jaar zo snel voorbij gegaan als 2020.
Nu woon ik in een slooppand en ik ben al jarenlang op zoek naar een woning. Omdat ik na al deze ellende niet alles meer kon in het huishouden kreeg ik via de WMO een zorgindicatie. Ik heb nu hulp in de huishouding gekregen. En een geluk bij een ongeluk was dat ik ook een indicatie kreeg voor een zorgwoning. Omdat mijn woning gesloopt gaat worden had ik ook urgentie voor een sociale huurwoning aangevraagd. En dat heb ik ook gekregen. Ik heb dus nu een indicatie voor een zorgwoning en een urgentie voor een sociale huurwoning. Maar met deze hoge woningnood heb je dus niet 1,2,3 een nieuwe woning, zelfs niet met urgentie. Het gaat spannend worden, over enkele weken moet ik deze woning uit en ik heb nog geen andere. Stress.
Min internist die ik maandelijks bezoek zegt me elke keer dat ik moet zorgen voor minder stress in mijn leven. Daar weet ik wel een oplossing voor! Wiet! Maar ja, 30 jaar verslaafd geweest en nu weer beginnen? Nee, daar kijk ik wel voor uit. En daarbij, ik zit in de schuldhulpverlening en kan me dus niet veel veroorloven. 1 blowtje in de week moet het doen en daar kijk ik echt naar uit.
Ik heb de deur platgelopen bij de huisarts maar het enige wat hij tegen stress kan voorschrijven is een pammetje. En die wil ik niet. Aan de andere kant bestaan er homeopathische middelen zoals Valdispert. Doet bij mij niets. Wiet blijft dus over als "natuurlijke rustgever" en daar doe ik het dus nu mee. Uiteindelijk is na maanden mijn kracht en conditie weer een beetje teruggekomen en als ik strakjes een nieuwe woning krijg dan stop ik weer met het roken van wiet.
Gelukkig komt mijn vriendin vaak op bezoek en zonder haar had ik het veel moelijker gehad. Ze is zo goed voor me. Wat een enorme lieverd is dat. Een jaar geleden ongeveer nam ze contact op met me omdat ze hoorde dat het erg slecht ging met me. Sindsdien gaan we wandelen, helpt ze met boodschappen en neemt me ze me af en toe mee naar het strand of doen we andere leuke dingen. Ze zorgt echt goed voor me en ik ben haar dan ook veel verschuldigd.
Maar, ik rook dus wel weer wiet, al is het af en toe. Ik had gezegd dat ik dat nooit meer doen zou maar ik verdom het om met veel stress rond te blijven lopen en strakjes krijg ik van de stress nog een keer een herseninfarct. Nee, dan nog maar even blowen en strakjes opnieuw stoppen. Dat gaat me lukken ook. Ik heb het al eerder gedaan en het is bovenal een mentale kwestie om te stoppen met blowen. Na zoveel jaren van ellende moet dat ook wel lukken. Nu kan ik nog wel uren doorgaan maar als je mijn simpele leventje wil samenvatten kan dat het beste met een videoclip....
Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik heb gereageerd op dit forum. Na mijn schermutseling met iemand op dit forum, die schijnbaar onvergeeflijk was, heb ik dit forum een tijdje vaarwel gezegd. Nog steeds ben ik velen op dit forum dankbaar omdat ze me van een hardnekkige wietverslaving hebben afgeholpen. Ik zal dat nooit vergeten! De laatste keer dat ik een reactie gaf op dit forum had ik net een herseninfarct gehad. Ik kwam er gelukkig goed vanaf.
Hier mijn laatste reactie....
Oehoeboeroe heeft Bad Karma
Enige tijd geleden (oktober 2019) werd ik min of meer verplicht om na dertig jaar te stoppen met blowen. Met hulp van mensen op dit forum is dit gelukt. Ik had last van vermoeidheid en dacht dat dit kwam door het afkicken van de wiet. In een later stadium kwam ik erachter dat ik al een hele tijd...
drugsforum.nl
Toen kreeg ik een hele grote terugval...
Afgelopen augustus 2020, na een heleboel testen en onderzoeken, kwamen artsen achter de werkelijke oorzaak van mijn vermoeidheid. Een verstopte nierslagader. Afgelopen augustus werd ik gedotterd en toen begon de ellende. Omdat mijn nierslagader verstopt was en was vergroeid tot een "geknakt rietje" moest er worden gedotterd en moest er een stent, een klein buisje, worden geplaatst in mijn nierslagader. Dit gebeurde in het AMC. En het werd een nachtmerrie. Het lukte de artsen niet om de stent te plaatsen en ik heb drie uur op de behandeltafel gelegen met mijn lul in een fles. Ik moest tijdens de procedure nodig plassen maar doe dat maar eens in een operatiekamer met een team van artsen en chirurgen om je heen. Uiteindelijk is het gelukt. Ik ben gedotterd en de stent is geplaatst en ik heb ook nog kunnen plassen. Ik schaamde me dood. Lig je daar met je lul in een fles terwijl je niet plassen kan van de opwinding. Dan moet je ook nog eens doodstil liggen blijven omdat ze aan het dotteren zijn. Via de lies, ook dat nog. Maar het is allemaal gelukt.
Waar ik geen rekening mee had gehouden en wat de arts me vertelde dat ik wel eens een tijdje vermoeid zou kunnen zijn na het dotteren. Ook dat nog. En ik was al heel erg vermoeid van alle stress en alles wat ik mee had gemaakt. Omdat ik tijdenlang heb rondgelopen met een gevaarlijk hoge bloeddruk en dat na het dotteren in 1 keer was verdwenen werd ik vermoeid. Heel, heel erg vermoeid. Mijn bloeddruk ging van 255/122 naar normale waarden van 125/90 binnen een minuut. Dat kon mijn lichaam niet hebben.
De volgende dag mocht ik naar huis te midden van die lange hittegolf die we verleden jaar augustus hadden. Ik kon de hitte en die zogenaamde lage bloeddruk niet aan. Ik heb een week op apegapen gelegen. Toen het wat koeler werd begon ik te herstellen maar verschrikkelijk langzaam. En wat deed ik? Tijdens het doen van boodschappen kwam ik langs de coffeeshop en ben ik bezweken. Ik haalde een zakje wiet. Ik kan werkelijk zeggen dat ik 2020 heb weggeslapen, zeker na augustus. Pas eind september merkte ik dat er vooruitgang in zat. maar het enige wat ik eigenlijk deed was slapen, slapen en slapen. Nog nooit is een jaar zo snel voorbij gegaan als 2020.
Nu woon ik in een slooppand en ik ben al jarenlang op zoek naar een woning. Omdat ik na al deze ellende niet alles meer kon in het huishouden kreeg ik via de WMO een zorgindicatie. Ik heb nu hulp in de huishouding gekregen. En een geluk bij een ongeluk was dat ik ook een indicatie kreeg voor een zorgwoning. Omdat mijn woning gesloopt gaat worden had ik ook urgentie voor een sociale huurwoning aangevraagd. En dat heb ik ook gekregen. Ik heb dus nu een indicatie voor een zorgwoning en een urgentie voor een sociale huurwoning. Maar met deze hoge woningnood heb je dus niet 1,2,3 een nieuwe woning, zelfs niet met urgentie. Het gaat spannend worden, over enkele weken moet ik deze woning uit en ik heb nog geen andere. Stress.
Min internist die ik maandelijks bezoek zegt me elke keer dat ik moet zorgen voor minder stress in mijn leven. Daar weet ik wel een oplossing voor! Wiet! Maar ja, 30 jaar verslaafd geweest en nu weer beginnen? Nee, daar kijk ik wel voor uit. En daarbij, ik zit in de schuldhulpverlening en kan me dus niet veel veroorloven. 1 blowtje in de week moet het doen en daar kijk ik echt naar uit.
Ik heb de deur platgelopen bij de huisarts maar het enige wat hij tegen stress kan voorschrijven is een pammetje. En die wil ik niet. Aan de andere kant bestaan er homeopathische middelen zoals Valdispert. Doet bij mij niets. Wiet blijft dus over als "natuurlijke rustgever" en daar doe ik het dus nu mee. Uiteindelijk is na maanden mijn kracht en conditie weer een beetje teruggekomen en als ik strakjes een nieuwe woning krijg dan stop ik weer met het roken van wiet.
Gelukkig komt mijn vriendin vaak op bezoek en zonder haar had ik het veel moelijker gehad. Ze is zo goed voor me. Wat een enorme lieverd is dat. Een jaar geleden ongeveer nam ze contact op met me omdat ze hoorde dat het erg slecht ging met me. Sindsdien gaan we wandelen, helpt ze met boodschappen en neemt me ze me af en toe mee naar het strand of doen we andere leuke dingen. Ze zorgt echt goed voor me en ik ben haar dan ook veel verschuldigd.
Maar, ik rook dus wel weer wiet, al is het af en toe. Ik had gezegd dat ik dat nooit meer doen zou maar ik verdom het om met veel stress rond te blijven lopen en strakjes krijg ik van de stress nog een keer een herseninfarct. Nee, dan nog maar even blowen en strakjes opnieuw stoppen. Dat gaat me lukken ook. Ik heb het al eerder gedaan en het is bovenal een mentale kwestie om te stoppen met blowen. Na zoveel jaren van ellende moet dat ook wel lukken. Nu kan ik nog wel uren doorgaan maar als je mijn simpele leventje wil samenvatten kan dat het beste met een videoclip....