#1
Ik ben een tijdje geleden erachter gekomen dat ik geen dorpsmens ben zoals ik altijd dacht. Maar juist meer een stadsmens. Ik woon mijn hele leven al in dezelfde kleine stad en merk dat mijn huidige woonplaats mij niet meer kan bieden wat ik nodig heb. Ik heb juist een nieuwe start nodig. In een grote stad waar ik niet teveel opval. En zelf kan bepalen wie mij kent en wie welk gedeelte van mijn geschiedenis kent.
Maar ik ben bang.... bang om de mensen die ik hier heb achter te laten. Bang om alleen te raken. En bang om mezelf alleen te laten. Wat als ik terug val naar mijn verslaving? Wat als ik gek word van mezelf? En wat als ik niemand meer om me heen heb waar ik direct op terug kan vallen? Hoe zou mijn vader reageren als ik zeg dat ik naar de randstad wil? Hoe zou mijn oma hierop reageren? En hoe zullen mijn vrienden hierop reageren? En de belangrijkste vraag nog.... hoe vertel ik het hun.... hoe vertel ik dat ik weg wil van hier. Op naar een nieuwe start, hoe ga ik om met hun reactie? Met hun verdriet? En hun support? Ik weet dat hun me hoe dan ook zullen steunen. Maar weten is anders als accepteren.
Ik begrijp dat een nieuwe start als dit eng is. En eng hoort te zijn. Maar ik leg zoveel vertrouwen in mijn eigen handen, terwijl ik mezelf al nieteens vertrouw om op een gezonde manier de dag door te komen...
Wat als ik verhuis.. eindelijk de stap maak om weg te gaan. En schone start te maken. Waar niemand mij kent, maar waar ik ook niemand ken. En ik terug wegglijd naar hoe ik was in mei 2022. Wie vangt me dan op? Ik zou willen kunnen zeggen dat ik het dan wel redde. Maar we zijn inmiddels bijna een jaar verder dan mei 2022. En ik ben nog steeds fysiek en mentaal uitput. En ergens, ergens twijfel ik elke dag nog aan mijn eigen kunnen en laten.
Ik weet dat ik een sterk persoon ben. Maar ik ben niet sterk voor mezelf. Ik ben sterk voor de mensen waar ik van hou. Ik zou nooit clean zijn gebleven voor mezelf. Maar ik ben clean voor de mensen waar ik van houd.
Ik weet dat ik niet moet denken in: wat als het mis gaat. Maar dat is het enigste wat mijn hoofd me toe laat.
Ik weet dat de stap om te verhuizen niet binnen 2 jaar gezet word. Maar het zou me wel bezig houden tot op het moment dat ik de deur achter me dicht doe in mijn toekomstige stekkie...
Maar ik ben bang.... bang om de mensen die ik hier heb achter te laten. Bang om alleen te raken. En bang om mezelf alleen te laten. Wat als ik terug val naar mijn verslaving? Wat als ik gek word van mezelf? En wat als ik niemand meer om me heen heb waar ik direct op terug kan vallen? Hoe zou mijn vader reageren als ik zeg dat ik naar de randstad wil? Hoe zou mijn oma hierop reageren? En hoe zullen mijn vrienden hierop reageren? En de belangrijkste vraag nog.... hoe vertel ik het hun.... hoe vertel ik dat ik weg wil van hier. Op naar een nieuwe start, hoe ga ik om met hun reactie? Met hun verdriet? En hun support? Ik weet dat hun me hoe dan ook zullen steunen. Maar weten is anders als accepteren.
Ik begrijp dat een nieuwe start als dit eng is. En eng hoort te zijn. Maar ik leg zoveel vertrouwen in mijn eigen handen, terwijl ik mezelf al nieteens vertrouw om op een gezonde manier de dag door te komen...
Wat als ik verhuis.. eindelijk de stap maak om weg te gaan. En schone start te maken. Waar niemand mij kent, maar waar ik ook niemand ken. En ik terug wegglijd naar hoe ik was in mei 2022. Wie vangt me dan op? Ik zou willen kunnen zeggen dat ik het dan wel redde. Maar we zijn inmiddels bijna een jaar verder dan mei 2022. En ik ben nog steeds fysiek en mentaal uitput. En ergens, ergens twijfel ik elke dag nog aan mijn eigen kunnen en laten.
Ik weet dat ik een sterk persoon ben. Maar ik ben niet sterk voor mezelf. Ik ben sterk voor de mensen waar ik van hou. Ik zou nooit clean zijn gebleven voor mezelf. Maar ik ben clean voor de mensen waar ik van houd.
Ik weet dat ik niet moet denken in: wat als het mis gaat. Maar dat is het enigste wat mijn hoofd me toe laat.
Ik weet dat de stap om te verhuizen niet binnen 2 jaar gezet word. Maar het zou me wel bezig houden tot op het moment dat ik de deur achter me dicht doe in mijn toekomstige stekkie...