#1
Iemand ervaring mee? We zoeken een goede therapeut of psychiater, maakt niet uit hoe duur.
paranoïde persoonlijkheidsstoornis kliniek
11 antwoorden
6 weergaven
18-5-2026
#2
Heb je wat meer informatie?
Is de diagnose al vastgesteld, is het de enige. Wil diegene ook zelf in behandeling? Meerderjarig? Al bekend met hulpverlening? Is er een aanleiding of kantelpunt geweest nav deze huidige hulpvraag, speelt er drugsgebruik mee?
Je hoeft het natuurlijk niet te delen als je wilt. Maar hoe specifieker de hulpvraag en/of informatieve onderbouwing. Hoe kleiner je zoekgebied word en daardoor een grotere kans op de juiste hulp (maatwerk)
Is de diagnose al vastgesteld, is het de enige. Wil diegene ook zelf in behandeling? Meerderjarig? Al bekend met hulpverlening? Is er een aanleiding of kantelpunt geweest nav deze huidige hulpvraag, speelt er drugsgebruik mee?
Je hoeft het natuurlijk niet te delen als je wilt. Maar hoe specifieker de hulpvraag en/of informatieve onderbouwing. Hoe kleiner je zoekgebied word en daardoor een grotere kans op de juiste hulp (maatwerk)
#3
Ze wil zelf in de behandeling, heeft het zich gerealiseerd dat ze paranoïd is vanaf klein. Het is een volwassen vrouw, was een keer opgenomen (psychose, we kennen nu de oorzak) en heeft toen een verkeerde diagnose+een berg pillen gekregen. Ook werd ze niet zo goed behandeld, enige wat ze deden was meer en meer pillen geven. Ik heb haar toen een afbouw schema gegeven en is al een aantal jaren clean.
Drugsgebruik, ja... en nee... We trippen weleens en smoken wiet (beide hebben niks mee te maken) and afgelopen weekend, onder de invloed van mdma en 2cb, is ze achter gekomen wat de oorzaak is van al die rare situaties in haar leven. Per ongeluk eigenlijk. Ze zei de hele tijd dat ik aan het friemelen was (ik dacht gewoon "een grapje") maar ze bleef maar proberen mij te "pakken". Toen vroeg ik of ze serieus was. Ja dus.
Vervolgens ging ik uitleggen dat sommige drugs een paranoia kunnen veroorzaken en dat dit het geval is (het is ooit ook een keer gebeurd, met speed) en toen ze het woord paranoia hoorde klikte er iets. Ze was in schock en begreep onmiddellijk haar hele leven.
Ik heb haar nooit zo kalm en gelukkig gezien. We hebben gehuild, besloten om contact met haar moeder te verbreken en een goede therapeut voor haar zoeken.
We begrijpen ook dat het mogelijk niet te genezen is maar eerlijk zeggen: kanker schijt aan de realiteit. We gaan ervoor.
Ze heeft nog geen diagnose, misschien is het niet zo erg hoe we denken.
Er is heel veel om te verwerken, misbruikt als een kind, dierbare vermoord, mishandeld door beide ouders en veel meer. Ik weet hoe het is (voor de meeste part) en in mij zou ze altijd steun hebben.
Drugsgebruik, ja... en nee... We trippen weleens en smoken wiet (beide hebben niks mee te maken) and afgelopen weekend, onder de invloed van mdma en 2cb, is ze achter gekomen wat de oorzaak is van al die rare situaties in haar leven. Per ongeluk eigenlijk. Ze zei de hele tijd dat ik aan het friemelen was (ik dacht gewoon "een grapje") maar ze bleef maar proberen mij te "pakken". Toen vroeg ik of ze serieus was. Ja dus.
Vervolgens ging ik uitleggen dat sommige drugs een paranoia kunnen veroorzaken en dat dit het geval is (het is ooit ook een keer gebeurd, met speed) en toen ze het woord paranoia hoorde klikte er iets. Ze was in schock en begreep onmiddellijk haar hele leven.
Ik heb haar nooit zo kalm en gelukkig gezien. We hebben gehuild, besloten om contact met haar moeder te verbreken en een goede therapeut voor haar zoeken.
We begrijpen ook dat het mogelijk niet te genezen is maar eerlijk zeggen: kanker schijt aan de realiteit. We gaan ervoor.
Ze heeft nog geen diagnose, misschien is het niet zo erg hoe we denken.
Er is heel veel om te verwerken, misbruikt als een kind, dierbare vermoord, mishandeld door beide ouders en veel meer. Ik weet hoe het is (voor de meeste part) en in mij zou ze altijd steun hebben.
#4
Er kan door een diagnose een hoop op zijn plek vallen. Maar de klachten of typeringen van je vriendin zijn vrijwel nooit zwart wit in hokjes te delen. Zeker als er sprake is van trauma en een onveilige hechting/jeugd. Ik zou dus niet specifiek enkel voor een diagnosetraject gaan. Maar eerst met een hulpverlener haar leven en klachten in beeld krijgen. Van daaruit kan gepaste hulp worden ingezet. Zelfs als er een diagnose uitkomt, is dat niet het antwoord. Maar het begin van een nieuw hoofdstuk hoe ermee om te gaan.
Heb je al eens geïnformeerd bij de ggz? Via een verwijzing van de huisarts? Of zoek je specifiek andere hulpverlening om (eventuele) wachttijden te vermijden?
Heb je al eens geïnformeerd bij de ggz? Via een verwijzing van de huisarts? Of zoek je specifiek andere hulpverlening om (eventuele) wachttijden te vermijden?
#5
De laatste. We zoeken iemand die met zware traumas kan helpen.
Ik weet wat de antwoord is: haar ouders hebben haar in ontelbare manieren gebroken en ze is nooit geholpen.
Ik hoef geen preek, ik heb een specialist nodig.
Ik weet wat de antwoord is: haar ouders hebben haar in ontelbare manieren gebroken en ze is nooit geholpen.
Ik hoef geen preek, ik heb een specialist nodig.
#6
Ze kan zichzelf idd het beste eerst aanmelden bij GGZ, of andere psychologen praktijk die ze ziet zitten. Ik zit mijn hele leven al bij GGZ en andere praktijken. maar ik geloof dat wanneer je daar voor het eerst start dat ze gelijk gaan kijken welke diagnose eventueel bij je past. En ze kunnen dan ook kijken welke behandeling daar het beste bij past.De laatste. We zoeken iemand die met zware traumas kan helpen.
Ik weet wat de antwoord is: haar ouders hebben haar in ontelbare manieren gebroken en ze is nooit geholpen.
Ik hoef geen preek, ik heb een specialist nodig.
Een diagnose kan een wereld van verschil maken, ik heb zelf een paar diagnoses, de laatste pas gediagnosticeerd na 22 jaar. Het kan soms ook een tijdje duren om de juiste diagnose te vinden, het is niet altijd zo simpel, het kan heel veel zijn, ik zou je niet vast zetten op 1 bepaalde diagnose. Wachttijden kunnen lang zijn, dus ik zou zo snel mogelijk een doorverwijzing vragen via je huisarts.
#7
Hay!🙂 Zoeken even op Google naar Psytrec traumaverwerkingcentrum.De laatste. We zoeken iemand die met zware traumas kan helpen.
Ik weet wat de antwoord is: haar ouders hebben haar in ontelbare manieren gebroken en ze is nooit geholpen.
Ik hoef geen preek, ik heb een specialist nodig.
Gespecialiseerd in zware trauma verwerking. Ik ben daar zelf ook 2x geweest. Zware intensieve therapie, veel EMDR en Exposure therapie, maar (in mijn geval) effectiever dan alleen praten over je trauma's.
Heel veel succes gewenst! 🙏🏻🍀
#8
Heeft dit je echt goed geholpen, als je er wat over wil vertellen? Ik twijfel nog altijd een keer om EMDR te gaan doen. Maar ik durf niet eens terug te denken aan vroeger. Elke dag er steeds ongewilde trauma's omhoog die ik dan vervolgens weer weg dissocieër, tot de volgende trauma weer omhoog komt. Ik word zo gek van die cycle, maar ik durf het verleden gewoon niet onder ogen te zien. Ik doe altijd al alsof het gewoon nooit gebeurd is.Hay!🙂 Zoeken even op Google naar Psytrec traumaverwerkingcentrum.
Gespecialiseerd in zware trauma verwerking. Ik ben daar zelf ook 2x geweest. Zware intensieve therapie, veel EMDR en Exposure therapie, maar (in mijn geval) effectiever dan alleen praten over je trauma's.
Heel veel succes gewenst! 🙏🏻🍀
#9
Heeft dit je echt goed geholpen, als je er wat over wil vertellen? Ik twijfel nog altijd een keer om EMDR te gaan doen. Maar ik durf niet eens terug te denken aan vroeger. Elke dag er steeds ongewilde trauma's omhoog die ik dan vervolgens weer weg dissocieër, tot de volgende trauma weer omhoog komt. Ik word zo gek van die cycle, maar ik durf het verle
Wow, alsof je mij hoort praten.den gewoon niet onder ogen te zien. Ik doe altijd al alsof het gewoon nooit gebeurd is.
Heel erg herkenbaar wat je zegt. Doen alsof het er niet is en proberen volledig te negeren.
Heb mezelf ook altijd aangepraat dat ik geen trauma's had
#10
Ja ik ook, maar het zijn er echt ontelbaar veel 😭 Juist door dat ik het altijd ontkent te hebben, heb ik helemaal niks verwerkt. Ergens schaam ik me ook voor hoeveel trauma's ik heb? Ik weet niet waaromWow, alsof je mij hoort praten.
Heel erg herkenbaar wat je zegt. Doen alsof het er niet is en proberen volledig te negeren.
Heb mezelf ook altijd aangepraat dat ik geen trauma's had![:sweatsmile:]()
#11
Ik kan me voorstellen dat het zo voelt voor je.Ja ik ook, maar het zijn er echt ontelbaar veel 😭 Juist door dat ik het altijd ontkent te hebben, heb ik helemaal niks verwerkt. Ergens schaam ik me ook voor hoeveel trauma's ik heb? Ik weet niet waarom
Maar schamen voor je trauma's? No way!
#12
Ik heb het van m'n 15e t/m vorig jaar eigenlijk altijd wel erkend, totdat ik mensen leerden kennen die, naar mijn mening, veel heftigere dingen hebben meegemaakt. De daklozenopvang waar ik woonde zat echt helemaal vol met mensen die echt de meest verschrikkelijke dingen hebben moeten ervaren en voordat ik daar kwam had ik simpelweg niet echt mensen om me heen met zulke extreme trauma's. Ik heb even nagedacht, maar volgens mij was er tot vorig jaar oprecht niemand in mijn leven die zulke erge trauma's had dat ik het gevoel had dat ik een enorme aansteller was met mijn "trauma's". Begrijp me niet verkeerd, trauma's vergelijken slaat nergens op, wat voor de een traumatiserend is, is dat mogelijk niet voor de ander en ieders gevoel is echt, maar dat vergelijken blijf ik in mijn hoofd toch wel doen. Ik kende ook wel degelijk mensen met trauma's pre-daklozenopvangperiode, meer dan genoeg, maar omdat die veel herkenbaardere trauma's hadden, ervaarde ik het als een soort "gelijkwaardig" of zo. De shit die ik gehoord heb in de daklozenopvang en bij MBT was zo erg dat het me heeft doen twijfelen aan of ik wel echt trauma's heb. Vanaf toen maakte ik een complete 180° en praatte mezelf iedere dag aan dat ik letterlijk geen trauma's heb en dat ik gewoon mijn ouders haat omdat ze me emotioneel verwaarloosd hebben, maar meer dan dat niet. Ik dacht dat daarom EMDR waarschijnlijk niet bij me gewerkt heeft, anders had het vast wel wat gedaan (zo werkt het niet, uiteraard).Heb mezelf ook altijd aangepraat dat ik geen trauma's had
Nu ik weer nachtmerries en flashbacks heb over seksueel misbruik is het vrij moeilijk voor mij om dat nog te ontkennen als trauma, want dat heeft me zo geschaad dat het invloed heeft op mijn verlangen om intiem te zijn met mijn partner en dat ik bij aanrakingen op intieme plekken ook meteen flashbacks krijg, maar alle niet-seksueel gerelateerde trauma's die ik heb/dacht te hebben zie ik eigenlijk nog steeds niet als een echt trauma. Mijn hele idee van wat mijn trauma's wel of niet zijn is helemaal opgefokt geraakt.