ik ben 25 (wordt 26 deze maand). ik heb mijn nu 28-jarige vriend leren kennen in december 2010. Vroeger heb ik samen met hem op de lagere school gezeten maar al die tijd niet meer gezien. Toen wij elkaar leerden kennen was hij net uit elkaar met zijn vriendin waarmee hij een zoontje heeft van toen 6 Ã 7 maanden. Toen al ontdekte ik heel gauw dat hij een alcoholprobleem had, woonde in een oude lelijke tochtige caravan bij zoals we noemen "karrekes-volk" , hij zat in een cirkel waar hij niet leek uit te komen, en alle kansen die hij kreeg dronk hij weg, dan weer nuchtere perioden vol spijt, dan toch weer dronken, continu op en af, maandenlang probeerde ik hem te helpen en te steunen met al zijn problemen, dag en nacht 24/7. hij kreeg vrij snel gevoelens voor mij, ik wou niet, uiteindelijk groeide er toch gevoelens aan mijn kant, 5 maart viel onze eerste kus, maar ik bleef twijfelen omwille van zijn drank-probleem. met momenten ging het goed en dan weer slecht. uiteindelijk zijn we sinds 16 mei samen. 20 mei liet hij zich opnemen in een ontwennings-centum. 20 juli is hij daar gebroken en is hij gaan drinken en toen ze hem een sanctie wouden geven (op de kamer blijven en ontnuchteren) weigerde hij en hij vertrok onder invloed van drank en een zeer slechte kameraad. heel de avond probeerde ik hem terug daar te krijgen, tevergeefs, de volgende morgen wou hij dan toch terug maar weigerden ze hem daar. hij was een maand nuchter, ik reed elke dag op en af, tijdens de weekends was ik de hele dag daar, andere dagen als ik morgenpost had zat ik dagelijks daar van 17u-19u. nam geschreven brieven mee, je zag hem met de dag gezonder en zoveel mooier worden, meer energie, gelukkiger, hij straalde van top tot teen, hoewel ik hem moest missen was ik zo enorm gelukkig. toen hij daar vertrok stortte mijn wereld in !!! we waren terug bij af, maar ik was mis, we waren ver ONDER af. intussen kreeg ik een kopstoot met een gebroken neus tot gevolg, ik haal daar 23 lege flessen wijn en andere sterke buiten en vind nog 24 volle flessen in de kelder, daar is al het bier nog niet bijgeteld, en dat op pak 10 dagen tijd. als hij niet kan kopen bedelt of pikt hij gewoon. Intussen heeft hij sinds 1 september een appartement dankzij dat IK zijn geld beheerde en zijn eerste maand huur + huurwaarborg met zijn geld door te storten. Intussen is het gedaan (en dus wou hij al zijn geld en alles terug, wat hij dan ook kreeg) hij heeft rekeningen, processen, en gene rotte euro meer, werk houdt hij niet vol, hij werkt heel goed dat wel, ze zijn altijd enorm tevreden, maar zodra de drang tot drank er is gaat hij gewoon niet meer opdagen. we zijn halverwege de maand en hij heeft NIETS meer en er komt niets meer binnen, binnenkort staat hij terug op straat, dan is het hek terug helemaal van de dam. we zijn sinds 26 juli uit elkaar maar hoe gek het ook klinkt ik kan niet stoppen hem graag te zien! ik wou hem ZO graag helpen, maar kan geen kant op. Ik probeerde de lieve aanpak, heb al zo enorm veel gejankt, kwaad worden helpt ook niet, begrip tonen helpt niet, zelfs dreigen helpt niet. Zijn zoontje ziet hij al niet meer, hij jankt dat hij hem mist maar waarom dan zoveel drinken, als hij zou stoppen kon hij het mss nog klaarkrijgen z'n zoontje om het weekend bij hem te krijgen. maar dat aanvaard hij niet, niemand mag iets zeggen over "ZIJNE ZOON" manneke is nu 16 maand, hij is ervan overtuigd als hij groter is komt hij vanzelf wel naar ZIJNE PAPA, hij wil niet inzien dat als da zoontje een opvoeding krijgt de kans groot is dat die op deze manier niks met zijne pap te maken wilt hebben. nuchter is die zo lief en begripvol, kan met hem over alles babbelen, zo blij en vrolijk en grappig en gezellig en beleefd en schattig en toch ook "stoer" , nuchter is hij DE BESTE. nuchter is DAT MIJNE SJAT, maar zat is het een ander mens, onnozel doen en de grote stoere jan willen uithangen en HIJ is de overlever en HIJ breekt niet en NIEMAND moet hem in de weg staan en bla bla bla. Ik weet niet meer wat ik moet...ik probeer hem te confronteren soms met filmpjes van onze leuke momenten, filmpjes waarop die speelt en lacht en me dan lief vastpakt en kust, of met ne foto van hem met z'n zoontje of mij met z'n zoontje, dan begint die te wenen en denk ik soms "ja ik raak iets... ma derna is da over en doet die gewoon door. ik weet t nemeer, echt GEEN idee !!! sta volledig radeloos, hopeloos, machteloos te janken van miserie elke dag opnieuw. elke dag ga ik naar daar, hopend die nuchter te vinden, tevergeefs. Ikzelf woon nog thuis, nu wil hij da ik bij hem ga wonen en DAN gaat die stoppen maar zo werkt het voor mij niet. mijn ouders weten nog niet dat we uiteen zijn, ook niet dat hij zo drinkt, ze vinden het vreemd dat hij hier al even niet meer kwam maar ik verzin dan maar excuses. ik kan het gwn niet zeggen, maar ik kan die ook niet zat mee naar hier nemen toch. pfff wat moet ik toch doen? hem in de steek laten is makkelijk maar als iedereen hem altijd maar in de steek laat komt hij toch ook geen stap verder, maar mag ook mezelf niet vergeten, en die 2 combineren is verdomd lastig.
Gisteren heb ik er 16 volle flessen wijn buiten gehaald, 6 flessen sterke door de afvoer gegoten (overal verstopt) en nog eens 13 lege flessen sterke gevonden overal verspreid, daar is al het bier nog niet bijgeteld. kort bij zijn woonst wordt ook nog eens drugs gedeald, hij blijft volhouden van niet, maar hij had zo enorm grote pupillen dus ik denk dat hij iets pakte, gister hield hij ich zelfs bezig met een spuitbus buthaangas (waar je aanstekers mee vult) de hele tijd in zijne mond te spuiten... zo dingen doet ie als ie zat is ofwel samen met drinken ofwel bij gebrek aan drank. pffff.