Yoel Roth argues that his experiences being attacked by Trump and Musk were part of a greater strategy — one that is changing what all of us see online.
www.nytimes.com
De gave van internet was het vrijelijk kunnen delen, zoeken en ontvangen van informatie.
Tegelijk geeft internet de mogelijkheid om de informatievoorziening te sturen. Bizar genoeg weten juist de meest onsmakelijke stromingen daar goed gebruik van te maken:
clickbait = votebait ! En uiteindelijk staan die andere hokjes op een stembiljet er alleen maar voor de sier.
Ik deel nu een link naar een opinie artikel van Yoel Roth. Hij was bij Twitter verantwoordelijk voor de functie die valse informatie moest tegengaan.
(mijn abo geeft recht om dit artikel 10 keer te delen - hopelijk telt dit als 1 keer, anders PM me !)
Zou het kunnen dat het ideaal van een vrije informatie maatschappij veel te naĂŻef is?
Volgens Harvard-hoogleraar Shoshana Zuboff is het hele 'freedom of speech' verhaal inderdaad slechts een narratief wat het werkelijke doel van techbedrijven moet verhullen. Die bedrijven hebben online gedrag nodig als gratis grondstof voor hun digitale producten, waarmee ze voorspellingen over menselijk gedrag verkopen aan bedrijven. 'Freedom of speech' is in dat opzicht voornamelijk de vrijheid voor bedrijven en hun geldschieters
om de controle over internetgebruikers te verstevigen.
Dat is overigens ook waarom privacy een mensenrecht is. Het is eigenlijk nogal gek dat het toegestaan is om je mensenrecht op te zeggen met een simpel vinkje 'I agree'. Want dat is wat er gebeurt als je akkoord gaat met de algemene voorwaarden.
Wat je hier ziet gebeuren is dus ook het gevolg van verlies van privacy:
"The New York Post put several of my tweets making fun of Mr. Trump and other Republicans on its cover. I had posted them years earlier, when I was a student and had a tiny social media following of mostly my friends and family. Now, they were front-page news. Later that day, Mr. Trump tweeted that I was a “hater.”
(..)
I was embarrassed and scared. Up to that moment, no one outside of a few fairly niche circles had any idea who I was. Academics studying social media call this “context collapse”: things we post on social media with one audience in mind might end up circulating to a very different audience, with unexpected and destructive results. In practice, it feels like your entire world has collapsed."
Privacy is namelijk het vermogen om zelf te bepalen wat er gebeurt met informatie over jou. Op het moment dat je die controle verliest, dan kan iedereen informatie over jou gebruiken zoals zij dat willen. Daarbij hoort dus dat de informatie in een nieuwe context wordt geplaatst om zo een beeld te schetsen over jou.
In dit geval: de informatie over Yoel Roth is niet meer zijn eigendom. Dus kunnen andere de informatie gebruiken om hun belangen te beschermen. Ik denk alleen wel dat het probleem fundamenteler is dan de NYT hier beschrijft. Want de schrijver kan wel leuk beweren dat medewerkers van bedrijven moeten weigeren om immorele werkzaamheden uit te voeren. Maar zeker in de VS geldt er nog altijd de opvatting: 'no money, no food', net zo goed als 'no money, no roof', en 'no money, no security'. En hoe kan je nog opkomen voor iets dat juist of rechtvaardig is, als je daarmee een existentiële dreiging op jezelf afroept?
