DARK Side Of The Moon (Part 1)

Mooi om te lezen dat anderen die "momenten van openbaring" ook kennen. Ze geven je weer de kracht om door te gaan als je het moeilijk hebt. En het mooiste is dat je daardoor weer in staat bent om te relativeren.

Het leven hoeft geen hel te zijn, dat is - zoals Arie zegt - gewoon een vrijwillige keuze. Wij kiezen er zelf voor om in een ingewikkelde maatschappij te leven waar hoge eisen worden gesteld aan luxe, status, aanzien en hard werken. We worden soms meer geleefd dan dat we zelf leven.

Misschien geloven we wel in de verkeerde dingen en zien we daarom niet meer waar het allemaal om draait? Zijn die kleine momenten niet nodig om ons te laten inzien dat er meer is dan ons aardse geneuzel?

Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.

Sarori zei:

Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.

Klik om te vergroten...

Daar sla je volgens mij de spijker op zijn kop Sarori.
Er zijn nu eenmaal geen alles verklarende antwoorden, maar het stellen van die vragen doet je inderdaad relativeren. Je gaat toch weer anders tegen de dingen aankijken. Dat soort momenten heb ik echt af en toe nodig om alles voor mezelf weer een rijtje te krijgen. Het sluipt er stiekem in, mezelf superdruk maken over bepaalde dingen, gestrest worden, piekeren en rusteloosheid. Dan gaat ineens het roer om en zie ik de dingen weer binnen de juiste proporties.
Een stuk positiever dus, met als gevolg dat ik me niet meer zo k*t voel.

En dat is weer zoals Arie zegt voor ieder een keuze.
Geheel vrijwillig ben je zelf degene die bepaalt hoe je tegen het leven aankijkt.

No problem Yoro, ik kan wel tegen een geintje hoor
Het is ook allemaal erg verwarrend, mijn levensloop

Heroïne is een gevaarlijke drug die rare dingen met mensen kan doen.

Dat heb ik al op jonge leeftijd ervaren.

Ik heb er een nichtje aan verloren. Zij heeft vroeger bij ons een jaar in huis gewoond omdat zij bij mijn tante en haar stiefvader, die elders in het land woonden, teveel problemen had.

Zij was ongeveer een jaar of 15 toen ze bij ons kwam wonen, zelf was ik toen 11. Ik vond haar niet echt een stabiele meid en ik had met haar te doen. Zij had een rotjeugd achter de rug, kreeg een afgrijselijke stiefvader en had ook nog eens zware astmatische klachten en eczeem. Dat is erg op die leeftijd. Ik merkte dat zij langzaam veranderde, vager werd. Waardoor wist ik eerst nog niet. Ze kon maar moeilijk aansluiting vinden in ons gezin. Ik was al snel de enige in het gezin die nog contact met haar had en we luisterden vaak samen naar lp's van Pink Floyd in het schemerduister van haar zolderkamer, die precies tegenover de mijne lag. ‘Dark Side of The Moon’ was toen net uit (1973) en wij draaiden die lp vaak. Wij schepten zo onze eigen sfeer met een enkel kaarsje en geurende wierook.

Op een gegeven moment kreeg zij een vriend. Later heeft zij mij ook wel eens meegenomen naar deze “geheime vriend” (hij is nooit bij ons thuis geweest). Deze vriend was al heel wat jaren ouder, dreef een hotel en gebruikte en dealde daarnaast, dat voelde ik toen al intuïtief aan. Misschien heb ik in die richting ook wel eens iets opgevangen. Er hing altijd zo’n typische, geheimzinnige maar ook spannende sfeer daar in dat hotel. Beetje sinister zelfs. Heb later bij een van mijn bezoekjes ook een behoorlijke brok bruin, folie en een groot mes op tafel zien liggen. Kinderogen weten niet veel maar zien alles

Mijn nichtje begon zich steeds meer af te zonderen op haar kamer, was ook steeds meer bij haar vriend en sloot zich af voor de rest van het gezin. Ook ging zij zich steeds minder goed lichamelijk verzorgen. Bereiken kon ik haar op het laatst ook niet echt meer. Ik voelde toen al dat zij een geheim leven leidde, dat zij verborgen hield voor de rest van ons gezin. Zij was niet gelukkig, dat zag ik wel. Het leek wel of zij in een andere innerlijke wereld leefde, die niet leek op de mijne. Ik kon haar helaas niet helpen. Was daar ook veel te jong voor natuurlijk. Het was meer pure intuïtie dan een feitelijk weten of begrijpen allemaal.

Toen zij een jaar of 18 was hoorden wij dat ze in Rotterdam tippelde om haar verslaving te kunnen bekostigen. Het is niet goed met haar afgelopen. Verdomme.

Pas veel later heb ik mij gerealiseerd (toen ik zelf Engels leerde op school) dat de heel zacht uitgesproken laatste zin in het nummer ‘Eclipse’, het laatste nummer van dat album, zo op haar eigen duisternis, op de eigen schaduwkant van haar leven sloeg: "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark".