DARK Side Of The Moon (Part 1)

gelukkig zijn is een keuze

het is makkelijk om alle ellende om je heen te zien, daarvoor hoef je alleen om je heen te kijken. of naar het nieuws te kijken, de krant te lezen. you name it.
moeilijker wordt het als je ook die dingen wilt zien die je blij maken .. daarvoor moet je eerst naar binnen kijken om te weten wat je überhaupt blij kan maken

en naar binnen kijken is niet altijd even fijn, zeker als je daar allemaal dingen ziet die je ook in die gemene buitenwereld ziet diezelfde buitenwereld waar je zo de pest aan hebt als je de krant leest ...
En dan heb je eindelijk tussen al die ellende in jezelf, iets fijns gevonden, dan moet je dat nog nastreven ook. soms zelfs beschermen tegen mensen die het van je af willen pakken.

Gelukkig zijn mag dan wel een keuze zijn, maar een makkelijke keuze is het door al die multiple choice zeker niet

Ik denk weleens: als de hel al bestaat (of het vagevuur) dan is die hier.

Klik om te vergroten...

ik geloof niet in de hel, maar de hemel ... die is hier allang.. some would say since the beginning of time ..

De kunst is haar te vinden.
En hem dan te herkennen.
En haar dan ook nog eens toe te laten
En dan om dr dan ook nog eens niet opnieuw een hel van te maken

Vaak voelt het leven als een straf van God...
Daar ben ik dan heilg van overtuigd, het leven is k*t tot de dood er op volgt.
Hoe langer deze lijdensweg duurt, hoe groter de straf...

Tot ik dan op een gegeven ogenblik ineens aan de overkant ook de halfvolle kant van het glas tegen het lijf loop. Dat heb ik dan zomaar ineens.
Bijvoorbeeld wanneer ik op een zomerse ochtend door de voordeur stap. Op dat vroege tijdstip voel ik de zachte warmte van de lucht op mijn huid. De zon die zich net boven de horizon bevindt en zijn stralen op me af stuurt. Die heerlijke groene geur van bloeiende bloemen die je bijna kunt proeven. Het gezang van de vogels op de achtergrond...
Dan word ik overdonderd door een gevoel die alle ellende overboord gooit en plaats maakt voor een soort openbaring. Het leven kan zo mooi zijn... Dat is het ook eigenlijk gewoon.

Ik zie het alleen niet omdat ik me onbewust laat beïnvloeden door al die mensgemaakte maatstaven van geluk. Door de maatschappij gecreëerd. Dan denk ik aan hoe het leven was vóor deze laatste paar duizend jaar. Toen men nog niet zo gestrest was. Dat men zich nog niet bezig hield met het betalen van de rekeningen en de belastingen, het dragen van merkkleding, het rijden van mooie auto's, grote platte tv's en al dat andere oppervlakkige waar we ons nu gelukkig mee wanen. Dit is volgens mij ook het gene wat Hellraiser bedoelde met liever in Afrika te wonen en zijn eigen voedsel verbouwen.

Dan denk ik ook aan hoe men vroeger gelukkig kon zijn met de simpele dingen in het leven.
En dan maak ik die vergelijking met mijn eigen leven nu.
Wat is nu eigenlijk het verschil met duizenden jaren geleden??

Natuurlijk leven we nu eenmaal in een maatschappij en zijn er regels waar een ieder zich aan moet houden. Die regels zijn in de loop der jaren zo opgesteld en daar kun je niet omheen.
Maar dat kan je zo een ongelukkig gevoel geven terwijl dat niet bepalend zou moeten zijn voor je geluk. Het leven kan zo mooi zijn, waarom je humeur en geluk laten verpesten door dat soort oppervlakkige dingen. Die lijken op zo'n "moment van openbaring" wel zo onbelangrijk.
Dan ga ik mezelf uit zitten lachen. Man, waar maak ik me druk om. Is dit nou echt zo belangrijk? Is succesvol in de maatschappij zijn ons doel hier op aarde?
Of zit er meer achter...

Mooi om te lezen dat anderen die "momenten van openbaring" ook kennen. Ze geven je weer de kracht om door te gaan als je het moeilijk hebt. En het mooiste is dat je daardoor weer in staat bent om te relativeren.

Het leven hoeft geen hel te zijn, dat is - zoals Arie zegt - gewoon een vrijwillige keuze. Wij kiezen er zelf voor om in een ingewikkelde maatschappij te leven waar hoge eisen worden gesteld aan luxe, status, aanzien en hard werken. We worden soms meer geleefd dan dat we zelf leven.

Misschien geloven we wel in de verkeerde dingen en zien we daarom niet meer waar het allemaal om draait? Zijn die kleine momenten niet nodig om ons te laten inzien dat er meer is dan ons aardse geneuzel?

Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.

Sarori zei:

Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.

Klik om te vergroten...

Daar sla je volgens mij de spijker op zijn kop Sarori.
Er zijn nu eenmaal geen alles verklarende antwoorden, maar het stellen van die vragen doet je inderdaad relativeren. Je gaat toch weer anders tegen de dingen aankijken. Dat soort momenten heb ik echt af en toe nodig om alles voor mezelf weer een rijtje te krijgen. Het sluipt er stiekem in, mezelf superdruk maken over bepaalde dingen, gestrest worden, piekeren en rusteloosheid. Dan gaat ineens het roer om en zie ik de dingen weer binnen de juiste proporties.
Een stuk positiever dus, met als gevolg dat ik me niet meer zo k*t voel.

En dat is weer zoals Arie zegt voor ieder een keuze.
Geheel vrijwillig ben je zelf degene die bepaalt hoe je tegen het leven aankijkt.