Arie,
Ik heb mezelf waarschijnlijk niet helemaal goed verwoord.
Wat ik met unfair bedoel is inderdaad niet het feit dat er zozeer iemand overlijd aan drugs.
Want zoals je zegt, ze steken zelf die naald in de arm.
Ik bedoel meer het geen wat er aan vooraf gaat waardoor iemand op dat punt komt en de gevolgen voor diegenen die zo iemand achterlaat.
Ik zal je een voorbeeld uit mijn eigen familie geven.
Sorry, is een lang verhaal maar dit is nu eenmaal niet in te korten als ik het goed duidelijk wil maken.
![:wink:]()
Even vooraf voor de duidelijkheid, mijn vader is Nederlander en mijn moeder Francaise.
Mijn oom.
Wat er aan vooraf gaat:
Zijn vader is een keiharde rotzak die al zijn hele volwassen leven als Franse militair werkt.
Hij trouwt en ze krijgen 4 kinderen.
3 meisjes (de oudste is mijn moeder) en 1 zoontje (de betreffende oom).
Vaders werkt in hoge rang voor het franse leger. (blijkt achteraf ook spionage werk)
Hierdoor moest hij soms een paar keer per jaar verhuizen.
Bij deze verhuizingen moet het gezin hem steeds volgen.
Ze gaan steeds van het ene militaire kamp naar het andere.
Niet alleen in frankrijk, maar ook grotendeels in Senegal Afrika.
Mijn moeder heeft me pas nog verteld dat ze de keren geteld heeft dat ze in haar leven verhuisd is. 34 keer, waarvan grotendeels voor haar 25e verjaardag.
Je kunt je voorstellen dat steeds veranderen van woonomgeving, andere scholen, en als één van de weinige blanken op school zitten in afrika niet altijd een pretje was.
Vaders was een tiran, en werd in afrika allom gerespecteerd.
Wat niemand echter wist is dat die viezerik zijn dochters sexueel misbruikte.
Mijn oom was toen nog heel jong, wel oud genoeg om het te zien, maar niet oud genoeg om er iets aan te kunnen doen. Toen vaders uiteindelijk aan kanker overleed heeft mijn oom hierover gekampt met enorme schuldgevoelens. Zijn zussen (inclusief mijn moeder) hebben hier ook tot de dag vandaag nog psychologische problemen door.
Met als gevolg veelvuldige zelfmoordpogingen (nog geen gelukt tot nu toe)
Onder andere, polsen doorgesneden, voor de trein gesprongen maar net op tijd weggedraaid waardoor ze wel in het ziekenhuis lag maar het toch overleefde, alcoholisme, uit een rijdende auto springen, en de meest voorkomende: dmv enorme hoeveelheden medicijnen te slikken.
Al heel wat keertjes de maag leeg moeten laten pompen...
Tevens is hij grotendeels opgegroeid op het platteland van afrika tussen de negers. Toen hij terug naar Parijs verhuisde was hij nou eenmaal niet voorbereid op het leven in zo'n grote stad. Erg naief en beinvloedbaar leidde dit alles al gauw tot een heroineverslaving. En zoals we allemaal weten, als je daar eenmaal verslaafd aan bent...
Het gevolg voor degene die achterblijven:
Uiteindelijk is mijn oom dus overleden door een o.d. shot hero. Opzet of ongelukje? weten we nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat hij net een dochtertje had van een paar maanden.
Zijn vrouw (en dus haar moeder) was ook heroine verslaafd.
Ook had ze aids. Dochtertje is dus ook seropositief geboren.
Tot overmaat van ramp overlijdt moeders 3 maanden later in een botsing met de auto.
Dochter was nog voor haar eerste verjaardag beide ouders kwijt en was seropositief.
En dan heb ik het nog niet eens over de rest van de familie die het er natuurlijk ook zwaar mee heeft gehad.
Dat bedoelde ik met unfair. de oorzaak, en het gevolg voor de anderen.
En noem me maar een slappe zak, maar toch heb ik medelijden met zo iemand als mijn oom en zoals het nichtje van Sarori.
Nog veel meer voor de mensen die ze achterlaten natuurlijk, maar toch ook voor de manier waarop zo iemand op het punt komt om die dodelijke shot te zetten...
Ik praat het niet goed, en ik weet heel goed dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen beslissingen en hoe ze er mee omgaan. Maar sommigen maken gewoon zoveel mee, dat het wel een verklaring is waarom het zo ver gekomen is.
