#1
No problem Yoro, ik kan wel tegen een geintje hoor ![:)]()
Het is ook allemaal erg verwarrend, mijn levensloop![:confused:]()
Het is ook allemaal erg verwarrend, mijn levensloop
DARK Side Of The Moon (Part 1)
23 antwoorden
15 weergaven
18-5-2026
#2
ieder zn roze bril om de wereld te bekijken he ![:)]()
#3
Zo is het maar net!ArieKanariE zei:ieder zn roze bril om de wereld te bekijken he![:)]()
Ik denk weleens: als de hel al bestaat (of het vagevuur) dan is die hier. Het aardse leven met al haar ellende, verdriet, hongersnoden, hebzucht, oorlogen, onverdraagzaamheid en ga zo maar door is nou niet echt iets om vrolijk van te worden.
Het lijkt wel of we het nooit leren
En toch is dat maar één kant van de medaille. In al die die ellende is ook veel moois te vinden en te zien: liefde, begrip, oprechtheid, kameraadschap, zelfs overweldigende natuur. De schoonheid van een dauwdruppel kunnen zien, van een mistig landschap of van een mistral die een van hitte zinderend land geselt, ook al voel je je klam, koud of oververhit.
Er is niet echt een dark side net zo min als er een bright side bestaat. Ze bestaan beiden tegelijkertijd en je beslist zelf met welke bril je het leven om je heen gadeslaat. De bril die je opzet bepaalt welke kant je te zien krijgt. Een halfleeg glas is tegelijkertijd ook halfvol.
Ik zie veel te veel ellende om mij heen om vrolijk te kunnen zijn en toch betrap ik mij er op dat ik dat regelmatig toch wel ben
Maar eenmaal tot het/een dieptepunt gezakt hoor ik altijd weer ineens een vogeltje fluiten. Of ik wordt gepakt door een warme zonnestraal die plotseling door een gitzwart wolkendek heenbreekt. Of misschien is het gewoon een heel bijzonder telefoontje of ontmoet ik iemand die mijn leven verandert.
Op zich kleine dingen kunnen grote veranderingen teweeg brengen. De kunst is dat te durven zien en je ogen daarvoor niet te sluiten. Dan sta je er vanzelf wat gekleurder op....
#4
gelukkig zijn is een keuze ![:)]()
het is makkelijk om alle ellende om je heen te zien, daarvoor hoef je alleen om je heen te kijken. of naar het nieuws te kijken, de krant te lezen. you name it.
moeilijker wordt het als je ook die dingen wilt zien die je blij maken .. daarvoor moet je eerst naar binnen kijken om te weten wat je überhaupt blij kan maken![:)]()
en naar binnen kijken is niet altijd even fijn, zeker als je daar allemaal dingen ziet die je ook in die gemene buitenwereld ziet![:wink:]()
diezelfde buitenwereld waar je zo de pest aan hebt als je de krant leest ...
En dan heb je eindelijk tussen al die ellende in jezelf, iets fijns gevonden, dan moet je dat nog nastreven ook. soms zelfs beschermen tegen mensen die het van je af willen pakken.
Gelukkig zijn mag dan wel een keuze zijn, maar een makkelijke keuze is het door al die multiple choice zeker niet![:wink:]()
De kunst is haar te vinden.
En hem dan te herkennen.
En haar dan ook nog eens toe te laten
En dan om dr dan ook nog eens niet opnieuw een hel van te maken![:wink:]()
het is makkelijk om alle ellende om je heen te zien, daarvoor hoef je alleen om je heen te kijken. of naar het nieuws te kijken, de krant te lezen. you name it.
moeilijker wordt het als je ook die dingen wilt zien die je blij maken .. daarvoor moet je eerst naar binnen kijken om te weten wat je überhaupt blij kan maken
en naar binnen kijken is niet altijd even fijn, zeker als je daar allemaal dingen ziet die je ook in die gemene buitenwereld ziet
En dan heb je eindelijk tussen al die ellende in jezelf, iets fijns gevonden, dan moet je dat nog nastreven ook. soms zelfs beschermen tegen mensen die het van je af willen pakken.
Gelukkig zijn mag dan wel een keuze zijn, maar een makkelijke keuze is het door al die multiple choice zeker niet
ik geloof niet in de hel, maar de hemel ... die is hier allang.. some would say since the beginning of time ..Ik denk weleens: als de hel al bestaat (of het vagevuur) dan is die hier.
De kunst is haar te vinden.
En hem dan te herkennen.
En haar dan ook nog eens toe te laten
En dan om dr dan ook nog eens niet opnieuw een hel van te maken
#5
Vaak voelt het leven als een straf van God...
Daar ben ik dan heilg van overtuigd, het leven is k*t tot de dood er op volgt.
Hoe langer deze lijdensweg duurt, hoe groter de straf...
Tot ik dan op een gegeven ogenblik ineens aan de overkant ook de halfvolle kant van het glas tegen het lijf loop. Dat heb ik dan zomaar ineens.
Bijvoorbeeld wanneer ik op een zomerse ochtend door de voordeur stap. Op dat vroege tijdstip voel ik de zachte warmte van de lucht op mijn huid. De zon die zich net boven de horizon bevindt en zijn stralen op me af stuurt. Die heerlijke groene geur van bloeiende bloemen die je bijna kunt proeven. Het gezang van de vogels op de achtergrond...
Dan word ik overdonderd door een gevoel die alle ellende overboord gooit en plaats maakt voor een soort openbaring. Het leven kan zo mooi zijn... Dat is het ook eigenlijk gewoon.
Ik zie het alleen niet omdat ik me onbewust laat beïnvloeden door al die mensgemaakte maatstaven van geluk. Door de maatschappij gecreëerd. Dan denk ik aan hoe het leven was vóor deze laatste paar duizend jaar. Toen men nog niet zo gestrest was. Dat men zich nog niet bezig hield met het betalen van de rekeningen en de belastingen, het dragen van merkkleding, het rijden van mooie auto's, grote platte tv's en al dat andere oppervlakkige waar we ons nu gelukkig mee wanen. Dit is volgens mij ook het gene wat Hellraiser bedoelde met liever in Afrika te wonen en zijn eigen voedsel verbouwen.
Dan denk ik ook aan hoe men vroeger gelukkig kon zijn met de simpele dingen in het leven.
En dan maak ik die vergelijking met mijn eigen leven nu.
Wat is nu eigenlijk het verschil met duizenden jaren geleden??
Natuurlijk leven we nu eenmaal in een maatschappij en zijn er regels waar een ieder zich aan moet houden. Die regels zijn in de loop der jaren zo opgesteld en daar kun je niet omheen.
Maar dat kan je zo een ongelukkig gevoel geven terwijl dat niet bepalend zou moeten zijn voor je geluk. Het leven kan zo mooi zijn, waarom je humeur en geluk laten verpesten door dat soort oppervlakkige dingen. Die lijken op zo'n "moment van openbaring" wel zo onbelangrijk.
Dan ga ik mezelf uit zitten lachen. Man, waar maak ik me druk om. Is dit nou echt zo belangrijk? Is succesvol in de maatschappij zijn ons doel hier op aarde?
Of zit er meer achter...
Daar ben ik dan heilg van overtuigd, het leven is k*t tot de dood er op volgt.
Hoe langer deze lijdensweg duurt, hoe groter de straf...
Tot ik dan op een gegeven ogenblik ineens aan de overkant ook de halfvolle kant van het glas tegen het lijf loop. Dat heb ik dan zomaar ineens.
Bijvoorbeeld wanneer ik op een zomerse ochtend door de voordeur stap. Op dat vroege tijdstip voel ik de zachte warmte van de lucht op mijn huid. De zon die zich net boven de horizon bevindt en zijn stralen op me af stuurt. Die heerlijke groene geur van bloeiende bloemen die je bijna kunt proeven. Het gezang van de vogels op de achtergrond...
Dan word ik overdonderd door een gevoel die alle ellende overboord gooit en plaats maakt voor een soort openbaring. Het leven kan zo mooi zijn... Dat is het ook eigenlijk gewoon.
Ik zie het alleen niet omdat ik me onbewust laat beïnvloeden door al die mensgemaakte maatstaven van geluk. Door de maatschappij gecreëerd. Dan denk ik aan hoe het leven was vóor deze laatste paar duizend jaar. Toen men nog niet zo gestrest was. Dat men zich nog niet bezig hield met het betalen van de rekeningen en de belastingen, het dragen van merkkleding, het rijden van mooie auto's, grote platte tv's en al dat andere oppervlakkige waar we ons nu gelukkig mee wanen. Dit is volgens mij ook het gene wat Hellraiser bedoelde met liever in Afrika te wonen en zijn eigen voedsel verbouwen.
Dan denk ik ook aan hoe men vroeger gelukkig kon zijn met de simpele dingen in het leven.
En dan maak ik die vergelijking met mijn eigen leven nu.
Wat is nu eigenlijk het verschil met duizenden jaren geleden??
Natuurlijk leven we nu eenmaal in een maatschappij en zijn er regels waar een ieder zich aan moet houden. Die regels zijn in de loop der jaren zo opgesteld en daar kun je niet omheen.
Maar dat kan je zo een ongelukkig gevoel geven terwijl dat niet bepalend zou moeten zijn voor je geluk. Het leven kan zo mooi zijn, waarom je humeur en geluk laten verpesten door dat soort oppervlakkige dingen. Die lijken op zo'n "moment van openbaring" wel zo onbelangrijk.
Dan ga ik mezelf uit zitten lachen. Man, waar maak ik me druk om. Is dit nou echt zo belangrijk? Is succesvol in de maatschappij zijn ons doel hier op aarde?
Of zit er meer achter...
#6
Mooi om te lezen dat anderen die "momenten van openbaring" ook kennen. Ze geven je weer de kracht om door te gaan als je het moeilijk hebt. En het mooiste is dat je daardoor weer in staat bent om te relativeren.
Het leven hoeft geen hel te zijn, dat is - zoals Arie zegt - gewoon een vrijwillige keuze. Wij kiezen er zelf voor om in een ingewikkelde maatschappij te leven waar hoge eisen worden gesteld aan luxe, status, aanzien en hard werken. We worden soms meer geleefd dan dat we zelf leven.
Misschien geloven we wel in de verkeerde dingen en zien we daarom niet meer waar het allemaal om draait? Zijn die kleine momenten niet nodig om ons te laten inzien dat er meer is dan ons aardse geneuzel?
Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.
Het leven hoeft geen hel te zijn, dat is - zoals Arie zegt - gewoon een vrijwillige keuze. Wij kiezen er zelf voor om in een ingewikkelde maatschappij te leven waar hoge eisen worden gesteld aan luxe, status, aanzien en hard werken. We worden soms meer geleefd dan dat we zelf leven.
Misschien geloven we wel in de verkeerde dingen en zien we daarom niet meer waar het allemaal om draait? Zijn die kleine momenten niet nodig om ons te laten inzien dat er meer is dan ons aardse geneuzel?
Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.
#7
Sarori zei:Antwoorden heb ik niet, maar het stellen van de vragen alleen, is vaak al voldoende om van bril te wisselen.
Daar sla je volgens mij de spijker op zijn kop Sarori.
Er zijn nu eenmaal geen alles verklarende antwoorden, maar het stellen van die vragen doet je inderdaad relativeren. Je gaat toch weer anders tegen de dingen aankijken. Dat soort momenten heb ik echt af en toe nodig om alles voor mezelf weer een rijtje te krijgen. Het sluipt er stiekem in, mezelf superdruk maken over bepaalde dingen, gestrest worden, piekeren en rusteloosheid. Dan gaat ineens het roer om en zie ik de dingen weer binnen de juiste proporties.
Een stuk positiever dus, met als gevolg dat ik me niet meer zo k*t voel.
En dat is weer zoals Arie zegt voor ieder een keuze.
Geheel vrijwillig ben je zelf degene die bepaalt hoe je tegen het leven aankijkt.
#8
Heroïne is een gevaarlijke drug die rare dingen met mensen kan doen.
Dat heb ik al op jonge leeftijd ervaren.
Ik heb er een nichtje aan verloren. Zij heeft vroeger bij ons een jaar in huis gewoond omdat zij bij mijn tante en haar stiefvader, die elders in het land woonden, teveel problemen had.
Zij was ongeveer een jaar of 15 toen ze bij ons kwam wonen, zelf was ik toen 11. Ik vond haar niet echt een stabiele meid en ik had met haar te doen. Zij had een rotjeugd achter de rug, kreeg een afgrijselijke stiefvader en had ook nog eens zware astmatische klachten en eczeem. Dat is erg op die leeftijd. Ik merkte dat zij langzaam veranderde, vager werd. Waardoor wist ik eerst nog niet. Ze kon maar moeilijk aansluiting vinden in ons gezin. Ik was al snel de enige in het gezin die nog contact met haar had en we luisterden vaak samen naar lp's van Pink Floyd in het schemerduister van haar zolderkamer, die precies tegenover de mijne lag. ‘Dark Side of The Moon’ was toen net uit (1973) en wij draaiden die lp vaak. Wij schepten zo onze eigen sfeer met een enkel kaarsje en geurende wierook.
Op een gegeven moment kreeg zij een vriend. Later heeft zij mij ook wel eens meegenomen naar deze “geheime vriend” (hij is nooit bij ons thuis geweest). Deze vriend was al heel wat jaren ouder, dreef een hotel en gebruikte en dealde daarnaast, dat voelde ik toen al intuïtief aan. Misschien heb ik in die richting ook wel eens iets opgevangen. Er hing altijd zo’n typische, geheimzinnige maar ook spannende sfeer daar in dat hotel. Beetje sinister zelfs. Heb later bij een van mijn bezoekjes ook een behoorlijke brok bruin, folie en een groot mes op tafel zien liggen. Kinderogen weten niet veel maar zien alles![:)]()
Mijn nichtje begon zich steeds meer af te zonderen op haar kamer, was ook steeds meer bij haar vriend en sloot zich af voor de rest van het gezin. Ook ging zij zich steeds minder goed lichamelijk verzorgen. Bereiken kon ik haar op het laatst ook niet echt meer. Ik voelde toen al dat zij een geheim leven leidde, dat zij verborgen hield voor de rest van ons gezin. Zij was niet gelukkig, dat zag ik wel. Het leek wel of zij in een andere innerlijke wereld leefde, die niet leek op de mijne. Ik kon haar helaas niet helpen. Was daar ook veel te jong voor natuurlijk. Het was meer pure intuïtie dan een feitelijk weten of begrijpen allemaal.
Toen zij een jaar of 18 was hoorden wij dat ze in Rotterdam tippelde om haar verslaving te kunnen bekostigen. Het is niet goed met haar afgelopen. Verdomme.![:angry:]()
![:angry:]()
Pas veel later heb ik mij gerealiseerd (toen ik zelf Engels leerde op school) dat de heel zacht uitgesproken laatste zin in het nummer ‘Eclipse’, het laatste nummer van dat album, zo op haar eigen duisternis, op de eigen schaduwkant van haar leven sloeg: "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark".
Dat heb ik al op jonge leeftijd ervaren.
Ik heb er een nichtje aan verloren. Zij heeft vroeger bij ons een jaar in huis gewoond omdat zij bij mijn tante en haar stiefvader, die elders in het land woonden, teveel problemen had.
Zij was ongeveer een jaar of 15 toen ze bij ons kwam wonen, zelf was ik toen 11. Ik vond haar niet echt een stabiele meid en ik had met haar te doen. Zij had een rotjeugd achter de rug, kreeg een afgrijselijke stiefvader en had ook nog eens zware astmatische klachten en eczeem. Dat is erg op die leeftijd. Ik merkte dat zij langzaam veranderde, vager werd. Waardoor wist ik eerst nog niet. Ze kon maar moeilijk aansluiting vinden in ons gezin. Ik was al snel de enige in het gezin die nog contact met haar had en we luisterden vaak samen naar lp's van Pink Floyd in het schemerduister van haar zolderkamer, die precies tegenover de mijne lag. ‘Dark Side of The Moon’ was toen net uit (1973) en wij draaiden die lp vaak. Wij schepten zo onze eigen sfeer met een enkel kaarsje en geurende wierook.
Op een gegeven moment kreeg zij een vriend. Later heeft zij mij ook wel eens meegenomen naar deze “geheime vriend” (hij is nooit bij ons thuis geweest). Deze vriend was al heel wat jaren ouder, dreef een hotel en gebruikte en dealde daarnaast, dat voelde ik toen al intuïtief aan. Misschien heb ik in die richting ook wel eens iets opgevangen. Er hing altijd zo’n typische, geheimzinnige maar ook spannende sfeer daar in dat hotel. Beetje sinister zelfs. Heb later bij een van mijn bezoekjes ook een behoorlijke brok bruin, folie en een groot mes op tafel zien liggen. Kinderogen weten niet veel maar zien alles
Mijn nichtje begon zich steeds meer af te zonderen op haar kamer, was ook steeds meer bij haar vriend en sloot zich af voor de rest van het gezin. Ook ging zij zich steeds minder goed lichamelijk verzorgen. Bereiken kon ik haar op het laatst ook niet echt meer. Ik voelde toen al dat zij een geheim leven leidde, dat zij verborgen hield voor de rest van ons gezin. Zij was niet gelukkig, dat zag ik wel. Het leek wel of zij in een andere innerlijke wereld leefde, die niet leek op de mijne. Ik kon haar helaas niet helpen. Was daar ook veel te jong voor natuurlijk. Het was meer pure intuïtie dan een feitelijk weten of begrijpen allemaal.
Toen zij een jaar of 18 was hoorden wij dat ze in Rotterdam tippelde om haar verslaving te kunnen bekostigen. Het is niet goed met haar afgelopen. Verdomme.
Pas veel later heb ik mij gerealiseerd (toen ik zelf Engels leerde op school) dat de heel zacht uitgesproken laatste zin in het nummer ‘Eclipse’, het laatste nummer van dat album, zo op haar eigen duisternis, op de eigen schaduwkant van haar leven sloeg: "There is no dark side of the moon really, as a matter of fact, it's all dark".
#9
Sneu om te horen Sarori ![:(]()
Vervelend dat het zo slecht met haar is afgelopen.
Als ik het zo lees denk ik dat ze al op jonge leeftijd erg ongelukkig is geweest.
En dat is volgens mij niet beter geworden naar mate ze ouder is geworden.
Doodzonde...
Natuurlijk ook heel rot voor jou en je familie om het machteloos te zien gebeuren.
En ook al is een ieder verantwoordelijk voor zijn eigen daden, is er natuurlijk wel een oorzaak geweest. Als je op zo'n jonge leeftijd al heel veel ellende hebt gezien en meegemaakt,
dan vormt dat wel wie je bent en hoe je tegen het leven aankijkt.
Op zo'n jonge leeftijd is het niet een foute beslissing die ze gemaakt heeft, maar zijn haar gewoon foute dingen overkomen. En ze was niet volwassen, 15 jaar is nog gewoon een kind. En die kun je moeilijk verantwoordelijk houden voor hoe het gelopen is.
En toen ze eenmaal wel wat ouder werd, was het waarschijnlijk te laat.
Het kwaad was al geschied. Ik hoop maar dat ze ooit toch inziet dat ze op deze manier nooit gelukkig zal worden. En dat ze , beter laat dan nooit, het roer omgooit en toch nog geluk zal vinden in haar leven.
Zoals je zegt
Vervelend dat het zo slecht met haar is afgelopen.
Als ik het zo lees denk ik dat ze al op jonge leeftijd erg ongelukkig is geweest.
En dat is volgens mij niet beter geworden naar mate ze ouder is geworden.
Doodzonde...
Natuurlijk ook heel rot voor jou en je familie om het machteloos te zien gebeuren.
En ook al is een ieder verantwoordelijk voor zijn eigen daden, is er natuurlijk wel een oorzaak geweest. Als je op zo'n jonge leeftijd al heel veel ellende hebt gezien en meegemaakt,
dan vormt dat wel wie je bent en hoe je tegen het leven aankijkt.
Op zo'n jonge leeftijd is het niet een foute beslissing die ze gemaakt heeft, maar zijn haar gewoon foute dingen overkomen. En ze was niet volwassen, 15 jaar is nog gewoon een kind. En die kun je moeilijk verantwoordelijk houden voor hoe het gelopen is.
En toen ze eenmaal wel wat ouder werd, was het waarschijnlijk te laat.
Het kwaad was al geschied. Ik hoop maar dat ze ooit toch inziet dat ze op deze manier nooit gelukkig zal worden. En dat ze , beter laat dan nooit, het roer omgooit en toch nog geluk zal vinden in haar leven.
Zoals je zegt
Heroïne is een gevaarlijke drug die rare dingen met mensen kan doen.
#10
misschien wat crux, maar wat is er unfair aan iemand die een spuit in zn arm steekt en daar dood aan gaat?
oorzaak - gevolg kan in mijn ogen niet duidelijker ... Zelfs al gaat het vaak om mensen die maar ten dele beseffen wat ze echt doen. Dat s misschien het enige unfaire aan drugs, voor je ermee begint overzie je de impact niet die ze op je kunnen leggen. En die impact is nu eenmaal variabel voor mensen.
En dat geldt natuurlijk extra voor hele jonge mensen en hele gevaarlijke dope als bruin en wit, maar uiteindelijk weet zelfs een kind van 13 dat drugs gevaarlijk zijn, dat naalden pijn doen en dat je een beetje verrot wordt van drugs.
Als je het dan toch doet, kun je niet zeggen van ik wist niet dat het slecht was, dat weet iedereen.
Maar dat het zó enorm slecht is en zo sterk kan zijn in het bepalen van je verdere leven dat weten de meesten niet, dat is wel unfair misschien, gewoon omdat je iemand niet kan zeggen hoeveel pijn iets doet, ze kunnen het alleen ervaren door het zelf te voelen ... en dan is het vaak te laat.
het is pas echt unfair voor diegenen eromheen, die genen die een familielid of een vriend zien lijden en afglijden en het is nog veel meer unfair als je diegenen ondanks al je goede bedoelingen, niet kan bereiken.
Medelijden met mensen die drugs gebruiken heb ik eigenlijk bijna nooit, ik denk altijd ach gosj die arme familie van die figuren ... ik weet nog donders goed hoe ikzelf was tenslotte.
mooi geschreven btw sarori![:)]()
oorzaak - gevolg kan in mijn ogen niet duidelijker ... Zelfs al gaat het vaak om mensen die maar ten dele beseffen wat ze echt doen. Dat s misschien het enige unfaire aan drugs, voor je ermee begint overzie je de impact niet die ze op je kunnen leggen. En die impact is nu eenmaal variabel voor mensen.
En dat geldt natuurlijk extra voor hele jonge mensen en hele gevaarlijke dope als bruin en wit, maar uiteindelijk weet zelfs een kind van 13 dat drugs gevaarlijk zijn, dat naalden pijn doen en dat je een beetje verrot wordt van drugs.
Als je het dan toch doet, kun je niet zeggen van ik wist niet dat het slecht was, dat weet iedereen.
Maar dat het zó enorm slecht is en zo sterk kan zijn in het bepalen van je verdere leven dat weten de meesten niet, dat is wel unfair misschien, gewoon omdat je iemand niet kan zeggen hoeveel pijn iets doet, ze kunnen het alleen ervaren door het zelf te voelen ... en dan is het vaak te laat.
het is pas echt unfair voor diegenen eromheen, die genen die een familielid of een vriend zien lijden en afglijden en het is nog veel meer unfair als je diegenen ondanks al je goede bedoelingen, niet kan bereiken.
Medelijden met mensen die drugs gebruiken heb ik eigenlijk bijna nooit, ik denk altijd ach gosj die arme familie van die figuren ... ik weet nog donders goed hoe ikzelf was tenslotte.
mooi geschreven btw sarori
#11
Helaas zal dat niet meer gaan, want zij heeft het niet overleefd.Yoro zei:Ik hoop maar dat ze ooit toch inziet dat ze op deze manier nooit gelukkig zal worden. En dat ze , beter laat dan nooit, het roer omgooit en toch nog geluk zal vinden in haar leven.
Je hebt gelijk als je zegt dat haar foute dingen zijn overkomen. Zij was nog te jong om alles te beseffen en haar ongelukkige achtergrond maakte haar denk ik heel erg ontvankelijk. Verkeerde vrienden kunnen dan veel verschil uitmaken. In de seventies was er in mijn stad een grote en duidelijk zichtbare heroïnescene, dus het was ook niet zo moeilijk om ermee in aanraking te komen.
Ik heb het altijd nogal oneerlijk gevonden. Waarom heeft de één alles mee terwijl de ander alleen maar tegenwind ervaart? Waarom is de buitenwacht vaak zo stekeblind? Waarom willen we de waarheid niet zien?...is die te hard om te verdragen? Mijn nichtje is daarvan in ieder geval het slachtoffer geworden.
Iedere ervaring die je meemaakt vormt je tot wie je bent. Deze trieste ervaring vormt daarop geen uitzondering. Misschien wel daardoor ben ik al op jonge leeftijd ervan doordrongen geraakt dat spelen met vuur (drugs) tot kettingreacties kan leiden die je niet meer in de hand kunt houden. En daarom was die ervaring voor mij toch waardevol. Het heeft mij de ogen geopend en er tot op heden voor kunnen zorgen dat ik (nog) overeind ben gebleven in mijn eigen nooit aflatende experimenteerdrang.
Het goede zit altijd in het slechte verborgen.....
#12
Sarori zei:Helaas zal dat niet meer gaan, want zij heeft het niet overleefd.
Damn...
Dat is even slikken.. gewoon zo f*cking unfair.
Ik kan me soms zo kwaad maken om die oneerlijkheid...waarom!!
Precies zoals je zegt, sommigen lijken wel vanaf de geboorte verdoemd.
Rollen van de ene ellende in de andere.
En dat maakt ze zo veel ontvankelijker voor die ene uitweg.
Tel daar een leefomgeving surrounded by drugs en foute vrienden bij op, en de uitkomst is haast onontkomelijk...
De schrale troost is dan de manier waarop jij er mee om hebt kunnen gaan en er van hebt kunnen leren. Een waardevolle ervaring die je wel doet nadenken, en misschien voor jou net de drempel is om niet aan je experimenteerdrang toe te geven...
#13
waar woon je?ArieKanariE zei:misschien wat crux, maar wat is er unfair aan iemand die een spuit in zn arm steekt en daar dood aan gaat?
oorzaak - gevolg kan in mijn ogen niet duidelijker ... Zelfs al gaat het vaak om mensen die maar ten dele beseffen wat ze echt doen. Dat s misschien het enige unfaire aan drugs, voor je ermee begint overzie je de impact niet die ze op je kunnen leggen. En die impact is nu eenmaal variabel voor mensen.
En dat geldt natuurlijk extra voor hele jonge mensen en hele gevaarlijke dope als bruin en wit, maar uiteindelijk weet zelfs een kind van 13 dat drugs gevaarlijk zijn, dat naalden pijn doen en dat je een beetje verrot wordt van drugs.
Als je het dan toch doet, kun je niet zeggen van ik wist niet dat het slecht was, dat weet iedereen.
Maar dat het zó enorm slecht is en zo sterk kan zijn in het bepalen van je verdere leven dat weten de meesten niet, dat is wel unfair misschien, gewoon omdat je iemand niet kan zeggen hoeveel pijn iets doet, ze kunnen het alleen ervaren door het zelf te voelen ... en dan is het vaak te laat.
het is pas echt unfair voor diegenen eromheen, die genen die een familielid of een vriend zien lijden en afglijden en het is nog veel meer unfair als je diegenen ondanks al je goede bedoelingen, niet kan bereiken.
Medelijden met mensen die drugs gebruiken heb ik eigenlijk bijna nooit, ik denk altijd ach gosj die arme familie van die figuren ... ik weet nog donders goed hoe ikzelf was tenslotte.
mooi geschreven btw sarori![:)]()
#14
Arie,
Ik heb mezelf waarschijnlijk niet helemaal goed verwoord.
Wat ik met unfair bedoel is inderdaad niet het feit dat er zozeer iemand overlijd aan drugs.
Want zoals je zegt, ze steken zelf die naald in de arm.
Ik bedoel meer het geen wat er aan vooraf gaat waardoor iemand op dat punt komt en de gevolgen voor diegenen die zo iemand achterlaat.
Ik zal je een voorbeeld uit mijn eigen familie geven.
Sorry, is een lang verhaal maar dit is nu eenmaal niet in te korten als ik het goed duidelijk wil maken.![:wink:]()
Even vooraf voor de duidelijkheid, mijn vader is Nederlander en mijn moeder Francaise.
Mijn oom.
Wat er aan vooraf gaat:
Zijn vader is een keiharde rotzak die al zijn hele volwassen leven als Franse militair werkt.
Hij trouwt en ze krijgen 4 kinderen.
3 meisjes (de oudste is mijn moeder) en 1 zoontje (de betreffende oom).
Vaders werkt in hoge rang voor het franse leger. (blijkt achteraf ook spionage werk)
Hierdoor moest hij soms een paar keer per jaar verhuizen.
Bij deze verhuizingen moet het gezin hem steeds volgen.
Ze gaan steeds van het ene militaire kamp naar het andere.
Niet alleen in frankrijk, maar ook grotendeels in Senegal Afrika.
Mijn moeder heeft me pas nog verteld dat ze de keren geteld heeft dat ze in haar leven verhuisd is. 34 keer, waarvan grotendeels voor haar 25e verjaardag.
Je kunt je voorstellen dat steeds veranderen van woonomgeving, andere scholen, en als één van de weinige blanken op school zitten in afrika niet altijd een pretje was.
Vaders was een tiran, en werd in afrika allom gerespecteerd.
Wat niemand echter wist is dat die viezerik zijn dochters sexueel misbruikte.
Mijn oom was toen nog heel jong, wel oud genoeg om het te zien, maar niet oud genoeg om er iets aan te kunnen doen. Toen vaders uiteindelijk aan kanker overleed heeft mijn oom hierover gekampt met enorme schuldgevoelens. Zijn zussen (inclusief mijn moeder) hebben hier ook tot de dag vandaag nog psychologische problemen door.
Met als gevolg veelvuldige zelfmoordpogingen (nog geen gelukt tot nu toe)
Onder andere, polsen doorgesneden, voor de trein gesprongen maar net op tijd weggedraaid waardoor ze wel in het ziekenhuis lag maar het toch overleefde, alcoholisme, uit een rijdende auto springen, en de meest voorkomende: dmv enorme hoeveelheden medicijnen te slikken.
Al heel wat keertjes de maag leeg moeten laten pompen...
Tevens is hij grotendeels opgegroeid op het platteland van afrika tussen de negers. Toen hij terug naar Parijs verhuisde was hij nou eenmaal niet voorbereid op het leven in zo'n grote stad. Erg naief en beinvloedbaar leidde dit alles al gauw tot een heroineverslaving. En zoals we allemaal weten, als je daar eenmaal verslaafd aan bent...
Het gevolg voor degene die achterblijven:
Uiteindelijk is mijn oom dus overleden door een o.d. shot hero. Opzet of ongelukje? weten we nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat hij net een dochtertje had van een paar maanden.
Zijn vrouw (en dus haar moeder) was ook heroine verslaafd.
Ook had ze aids. Dochtertje is dus ook seropositief geboren.
Tot overmaat van ramp overlijdt moeders 3 maanden later in een botsing met de auto.
Dochter was nog voor haar eerste verjaardag beide ouders kwijt en was seropositief.
En dan heb ik het nog niet eens over de rest van de familie die het er natuurlijk ook zwaar mee heeft gehad.
Dat bedoelde ik met unfair. de oorzaak, en het gevolg voor de anderen.
En noem me maar een slappe zak, maar toch heb ik medelijden met zo iemand als mijn oom en zoals het nichtje van Sarori.
Nog veel meer voor de mensen die ze achterlaten natuurlijk, maar toch ook voor de manier waarop zo iemand op het punt komt om die dodelijke shot te zetten...
Ik praat het niet goed, en ik weet heel goed dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen beslissingen en hoe ze er mee omgaan. Maar sommigen maken gewoon zoveel mee, dat het wel een verklaring is waarom het zo ver gekomen is.
Ik heb mezelf waarschijnlijk niet helemaal goed verwoord.
Wat ik met unfair bedoel is inderdaad niet het feit dat er zozeer iemand overlijd aan drugs.
Want zoals je zegt, ze steken zelf die naald in de arm.
Ik bedoel meer het geen wat er aan vooraf gaat waardoor iemand op dat punt komt en de gevolgen voor diegenen die zo iemand achterlaat.
Ik zal je een voorbeeld uit mijn eigen familie geven.
Sorry, is een lang verhaal maar dit is nu eenmaal niet in te korten als ik het goed duidelijk wil maken.
Mijn oom.
Wat er aan vooraf gaat:
Zijn vader is een keiharde rotzak die al zijn hele volwassen leven als Franse militair werkt.
Hij trouwt en ze krijgen 4 kinderen.
3 meisjes (de oudste is mijn moeder) en 1 zoontje (de betreffende oom).
Vaders werkt in hoge rang voor het franse leger. (blijkt achteraf ook spionage werk)
Hierdoor moest hij soms een paar keer per jaar verhuizen.
Bij deze verhuizingen moet het gezin hem steeds volgen.
Ze gaan steeds van het ene militaire kamp naar het andere.
Niet alleen in frankrijk, maar ook grotendeels in Senegal Afrika.
Mijn moeder heeft me pas nog verteld dat ze de keren geteld heeft dat ze in haar leven verhuisd is. 34 keer, waarvan grotendeels voor haar 25e verjaardag.
Je kunt je voorstellen dat steeds veranderen van woonomgeving, andere scholen, en als één van de weinige blanken op school zitten in afrika niet altijd een pretje was.
Vaders was een tiran, en werd in afrika allom gerespecteerd.
Wat niemand echter wist is dat die viezerik zijn dochters sexueel misbruikte.
Mijn oom was toen nog heel jong, wel oud genoeg om het te zien, maar niet oud genoeg om er iets aan te kunnen doen. Toen vaders uiteindelijk aan kanker overleed heeft mijn oom hierover gekampt met enorme schuldgevoelens. Zijn zussen (inclusief mijn moeder) hebben hier ook tot de dag vandaag nog psychologische problemen door.
Met als gevolg veelvuldige zelfmoordpogingen (nog geen gelukt tot nu toe)
Onder andere, polsen doorgesneden, voor de trein gesprongen maar net op tijd weggedraaid waardoor ze wel in het ziekenhuis lag maar het toch overleefde, alcoholisme, uit een rijdende auto springen, en de meest voorkomende: dmv enorme hoeveelheden medicijnen te slikken.
Al heel wat keertjes de maag leeg moeten laten pompen...
Tevens is hij grotendeels opgegroeid op het platteland van afrika tussen de negers. Toen hij terug naar Parijs verhuisde was hij nou eenmaal niet voorbereid op het leven in zo'n grote stad. Erg naief en beinvloedbaar leidde dit alles al gauw tot een heroineverslaving. En zoals we allemaal weten, als je daar eenmaal verslaafd aan bent...
Het gevolg voor degene die achterblijven:
Uiteindelijk is mijn oom dus overleden door een o.d. shot hero. Opzet of ongelukje? weten we nog steeds niet. Wat ik wel weet is dat hij net een dochtertje had van een paar maanden.
Zijn vrouw (en dus haar moeder) was ook heroine verslaafd.
Ook had ze aids. Dochtertje is dus ook seropositief geboren.
Tot overmaat van ramp overlijdt moeders 3 maanden later in een botsing met de auto.
Dochter was nog voor haar eerste verjaardag beide ouders kwijt en was seropositief.
En dan heb ik het nog niet eens over de rest van de familie die het er natuurlijk ook zwaar mee heeft gehad.
Dat bedoelde ik met unfair. de oorzaak, en het gevolg voor de anderen.
En noem me maar een slappe zak, maar toch heb ik medelijden met zo iemand als mijn oom en zoals het nichtje van Sarori.
Nog veel meer voor de mensen die ze achterlaten natuurlijk, maar toch ook voor de manier waarop zo iemand op het punt komt om die dodelijke shot te zetten...
Ik praat het niet goed, en ik weet heel goed dat iedereen zelf verantwoordelijk is voor zijn eigen beslissingen en hoe ze er mee omgaan. Maar sommigen maken gewoon zoveel mee, dat het wel een verklaring is waarom het zo ver gekomen is.
#15
waar woon je?
just on a different spot on that sweet and dearest bright side of the moon
have a nice life, you are the weakest link
Iemand die gevoel kan tonen zal ik nooit een slappe zak noemen yoro
Als ik ooit mijn eigen redenen begrijp dan zal ik me werpen op die van anderen
volgens mij kun je mensen grofweg in twee groepen indelen.
mensen die van alles om hun oren krijgen en botweg doorgaan, hoe ellendig of voorspoedig hun leven ook is. Ze zullen nooit uit de band springen, nooit eens echt helemaal los gaan, ze gaan maar door.
en er zijn mensen die actiever reageren op hetgeen ze om hun oren krijgen.. Blijkbaar reageert de ene door zichzelf op te hijsen aan die ellende en zich eroverheen te werken ( or die trying, that happens a lot )
en reageert de ander door zichzelf laag te (laten) houden door die ellende die hen overkomt... op welke manier dan ook ... minderwaardigheidscomplex, onzekerheid, of zelfs overmoed you name it...
Vooral deze laatste groep is natuurlijk de groep die aan de drugs gaat ...
ik vraag me dan gewoon af of het de ellende is, of dat het de persoonlijkheid van de gebruiker zelf is... En ook al ben ikzelf blijkbaar zo'n figuur die vrij makkelijk vervalt/verviel aan drugs ik kan gewoon niet anders denken dan dat het de persoonlijkheid is van degene die gebruikt.
Want no offence, ik zou zo'n leven zoals jij beschreef nooit willen hebben, maar ik heb erger gehoord van mensen ( voor zover je met zulke ellende van erger kan praten natuurlijk) die niet aan de dope gingen .. die zelfs nooit in de gevarenzone kwamen.
Waarom gaan die niet aan de dope en anderen, zoals je oom en ik ( ik had een prima leven, ik hield er gewoon van om niet aanwezig te zijn, verder niet echt door ellende ofzo ) wel, tot aan nogal ellendige omstandigheden aan toe.
Uiteindelijk zit die hele dark side & bright side mythologie in je hoofd. En hoe je het zelf beleeft, zul je beoordelen. duister of licht, goed of slecht. Het is allemaal gekleurd door je eigen beleving. wat maakt de beleving van mensen die verslaafd raken zo licht of zo donker dat ze niets anders meer kunnen zien dat die dope, alleen ellende of alleen verveling kan het niet zijn, maar wat zou het dan wel zijn ...
Ik, kan net als elke andere verslaafde factoren aangeven waardoor die verslaving kon opbloeien, bij je oom waren die factoren wel heel erg duidelijk, voor wie dan ook, maar het blijven bijzaken, dingen die meehelpen aan een verslaving, alleen gewoon niet de oorzaak volgens mij. Maar ja, wat die oorzaak dan wel is? Zelfs van mezelf heb ik daar maar heel weinig info over...
dus ik heb geen flauw idee wat dat betreft en wilde je ook zeker niet bekritiseren hoor yoro
ah telefoon dus misschien dat ik hem nog afmaak
#16
ArieKanariE zei:ik vraag me dan gewoon af of het de ellende is, of dat het de persoonlijkheid van de gebruiker zelf is...
Daar moet ik je wel gelijk in geven! De hoeveelheid ellende maakt de waarschijnlijkheid wel groter om aan de drugs te gaan, maar toch zijn er grote verschillen.
Mensen die daar zoals je zei op heel andere manieren mee omgaan.
Je persoonlijkheid en karakter is uiteindelijk de beslissende factor of zo iemand wel of niet naar de drugs grijpt. Maar is persoonlijkheid en karakter iets aangeboren?
Zit het in je genen en word je daar simpelweg mee geboren?
Of zouden je levenservaringen vanaf de dag van je geboorte, je cultuur en je leefomgeving daar toch ook een grote rol bij spelen
Daarover is op zich al een eindeloze discussie over mogelijk omdat hier nog weinig feitelijk en wetenschappelijk over bewezen. De meningen zijn verdeeld, maar waar ik het in ieder geval mee met je eens ben is dat je persoonleikheid/karakter bepaalt hoe je op situaties reageert en daar naar handelt, en dat van de ene op de andere persoon ontzettend veel kan verschillen!
p.s. No offence taken
Juist door hierover te discusseren met anderen kan ik me er een betere beeld van vormen en als iemand overtuigende argumenten heeft kan ik daar mijn mening zelfs op aanpassen. En ik heb al best wat post van je gelezen verspreid op dit forum en heb daar genoeg van gelezen om te weten dat je niet zomaar iemand (zonder reden) zou bekritiseren hoor.
Maar dan moeten ze er natuurlijk ook niet zelf om vragen! net als: waar woon je?
#17
Ik zal ook weer eens een duit in het zakje doen:Yoro zei:Je persoonlijkheid en karakter is uiteindelijk de beslissende factor of zo iemand wel of niet naar de drugs grijpt. Maar is persoonlijkheid en karakter iets aangeboren?
Zit het in je genen en word je daar simpelweg mee geboren?
Of zouden je levenservaringen vanaf de dag van je geboorte, je cultuur en je leefomgeving daar toch ook een grote rol bij spelen![:confused:]()
Volgens mij zijn karakter en persoonlijkheid trouwens synoniem aan elkaar.
Je karakter of persoonlijkheid vormt je aard, je inborst, de manier hoe je met bepaalde dingen in het leven omgaat. Zo is de één bijvoorbeeld temperamentvol en opvliegend en is de ander heel kalm van aard. Of de één is goedgelovig en de ander (stront)eigenwijs. Je karakter ligt min of meer vast en geeft dus zeg maar je stabiele persoonskenmerken weer. Zo zingt de Kanarie een ander liedje dan Yoro en Sarori kan misschien alleen maar neurieën
Je persoonlijkheid wordt wel beïnvloed en dus gevormd door de dingen die je meemaakt. Dus hoe je je als mens in het leven uit, hangt van beide factoren af. De output wordt dus bepaald door je persoonlijkheid + de input (het geheel van je ervaringen).
Ik kan dat goed zien aan mijn beide zonen.
De oudste is een twijfelaar, heeft moeite om in zichzelf te geloven en heeft veel bevestiging nodig van anderen. De jongste, die toch min of meer dezelfde ervaringen heeft opgedaan staat sterker in het leven, blaakt van zelfvertrouwen en hoe de anderen hem zien is hem eigenlijk scheissegal. Een minder leuke gebeurtenis slaat bij de oudste naar binnen, terwijl de jongste zijn schouders ophaalt en zijn leven er ogenschijnlijk niet door laat beïnvloeden.
Nu mogen jullie tien keer raden (één keer is al raak denk ik
Mijn nichtje was ook één van die twee. Kennelijk zat het een beetje in haar genenpakket en zij behoorde tot één van die twee grondtypen die AkA noemde:
Uiteindelijk heb je gelukkig ook nog een vrije wil en die vormt de doorslag denk ik. Ook mijn nichtje had de keuze, ook al had zij al een grote dosis shit achter de rug. Net zoals de oom van Yoro trouwens. Zij had de keuze om, hoe jong zij ook was, om NEE te zeggen en dat zij dat niet gedaan heeft was niet zo verstandig, want daardoor heeft zij het noodlot over haarzelf afgeroepen.ArieKanariE zei:volgens mij kun je mensen grofweg in twee groepen indelen.
mensen die van alles om hun oren krijgen en botweg doorgaan, hoe ellendig of voorspoedig hun leven ook is. Ze zullen nooit uit de band springen, nooit eens echt helemaal los gaan, ze gaan maar door.
en er zijn mensen die actiever reageren op hetgeen ze om hun oren krijgen.. Blijkbaar reageert de ene door zichzelf op te hijsen aan die ellende en zich eroverheen te werken ( or die trying, that happens a lot )
en reageert de ander door zichzelf laag te (laten) houden door die ellende die hen overkomt... op welke manier dan ook ... minderwaardigheidscomplex, onzekerheid, of zelfs overmoed you name it...
Vooral deze laatste groep is natuurlijk de groep die aan de drugs gaat ...
Ik heb geen medelijden, want iemand maakt zelf zijn keuzes en moet de gevolgen daarvan dragen. Zij heeft zelf de naald er in gejast.
Het onrechtvaardige zit hem er voor mij in dat de uitgangspositie van iemand (karakter + ervaringen) maar ook de vrije wil haast niet te beïnvloeden is. Dat maakt machteloos en voelt gewoon niet eerlijk, vooral niet als de één op jonge leeftijd al zoveel shit heeft moeten meemaken, terwijl de ander fluitend door het leven gaat.
#18
Waar we waarschijnlijk wel anders over zullen blijven denken, is de manier we ons daarbij voelen.
Wel of geen medelijden, boos, machteloos, dat zijn natuurlijk ook net die dingen die variëren per persoonlijkheid, en aangezien Arie fluitend liedjes zingt, ikzelf krasse tonen jodel, en Sarori haar deuntjes neuriet, is dat ook niet meer dan normaal!
#19
<laat glas kapot springen met schitterend gefluit>
als ik zou kunnen zingen had ik pigglypuff willen zijn van de pokemon. Heerlijk mezelf elke avond in slaap zingen
#20
Dank je wel, heb net de glaszetter gehadArieKanariE zei:![:tearsofjoy:]()
<laat glas kapot springen met schitterend gefluit>
Moet IK weer hebben dat ze me voor een vrouw aanzienYoro zei:...en Sarori haar deuntjes neuriet...
You both made my day!