Maar in mijn geval kon ze niet bij mij blijven omdat ze me als opiaat gebruiker zag (ook oxycodon) en niet als symptoom bestrijding/ pijn bestrijding.
Toevallig hadden we het hier laatst over. Ik heb bewust nooit gevraagd naar de aard van je pijn omdat ik hier geen nadruk op wou leggen en vooral een rationeel empathisch mens zag. Iemand niet willen behandelen als zijn of haar dingetje zogezegd. Van wat ik mee pikte geloof ik echter wel dat het chronisch en gerechtvaardigd is, al is zelfs dit moeilijk voor mij te accepteren vanwege tolerantie vorming. Maar goed, compleet ander verhaal natuurlijk.
Dat gezegd hebbende, de meeste mensen die ik tegen kwam die benzos op opioiden gebruikten zeiden ook vrij standaard: 'Ja maar ik MOET het hebben omdat ik dit en dat / zo'n persoon ben'. Ten eerste, wellicht relevant om te vermelden, mijn overtuiging is dat menselijk overwegend instinctief handelen en dat rationaliteit en instinct in elkaar overvloeit.
Veel van deze mensen hadden vreselijke dingen mee gemaakt en waren zwaar getraumatiseerd, waarbij ik vaak toch twijfels kreeg over hoe rationeel deze mensen er in staan. Voor mijn gevoel was het vaak toch wel de zwaar overschatte emotionele pijn die verzacht werd met benzos op opiaten. Om een concreet voorbeeld te geven, iemand van 17-23 die tijdens zijn jeugd zwaar emotioneel maar ook meer concreet seksueel mishandeld was door familieleden. En vervolgens (wat de waarschijnlijk aanstichter ook steeds herhaalde) zegt deze jongen dat hij hypergevoelig is, angstaanvallen, etc. Hij was keihard verslaafd aan downers en dan zegt hij dat dat door zijn persoonlijkheid komt.
Zelfmoorden (en pathologische aandoeningen) kwamen ook veel voor in zijn familie, voortkomend uit trauma 2de wereldoorlog dat nog altijd voortsleept werd wel eens gezegd. Intense verdriet en pijn dat ze naar elkaar blijven kanaliseren. Hij heeft ook enkel zijn daadwerkelijk onderliggende pijn benoemd tijdens gezamenlijk gebruik van psychedelica wat regelmatig voort kwam. Je wilt een ander ook daarmee niet belasten op afschrikken.
De emotionele pijn was niet bespreekbaar, hij was deels echt gaan geloven dat het aan hem lag. Hij kanaliseerde zijn pijn vaak naar anderen en voelde zich vervolgens enorm schuldig. Hij wist dat hij zwaar verslaafd was, ontkende altijd stellig dat hij afhankelijk was. In vertrouwen vertelde hij wel eens dat hij wel wist dat dit niet waar was. Hoe ga je zoiets uitleggen, hoe groot is de kans dat mensen begrip opbrengen voor emotionele pijn. Hij was niet angstig maar zwaar getraumatiseerd. Dan zou ik ook zeggen dat ik HSP heb ondanks dat ik het op zichzelf een onzin term vind.
Op een gegeven moment liep zijn gebruik (uiteraard) enorm uit de hand, hij zag zichzelf geforceerd om opgenomen te worden. Hij zei wel vaker dat de downers (benzos, heroïne, etc) zijn leven nog een paar jaar gegund hebben, een uitspraak waar ik sceptisch tegen sta, ik ben het er niet mee eens in ieder geval. Hij was 7 maanden aan het afkicken in (afgesloten) kliniek voor jongeren met drugsproblematiek. Hij moest waarschijnlijk nog zeker 5 maanden afbouwen/afkicken.
Hij had afscheid genomen van verschillende mensen op verschillende manieren en vervolgens als 'statement' zelfmoord gepleegd met een heroïne cocaïne speedbal. Politie en kliniek kon niet in zijn Iphone komen, maar daar stond zelfs nog de inname van hoe, wat en hoeveel genoteerd. Ik zal de details verder besparen maar het was heel bewust en gepland in ieder geval.
Kliniek stelt tot de dag van vandaag dat het een ongelukje was, zelfs nadat 'de zaak' heropent was' (ze weten nog altijd niet eens dat hij eerder een zelfmoordpoging had gedaan in het verleden). Niet zo chique dat het zo hard ontkent wordt vind ik, maar blijkbaar is dat belangrijk voor managers. Het doet er eigenlijk ook niet toe dat kliniek en politie tekort schiet in fatsoen omdat ik er van overtuigd ben dat zelfmoord niet te voorkomen was. Ik stoor me gewoon aan het hoge taboe gehalte in Vlaanderen. Ruimte was voor bespreekbaarheid had immens verschil gemaakt. "Niet alles hoeft geweten te worden" wordt mij dan verteld, zucht.
In dezelfde context had ik het zelf kunnen wezen, hij zei dat de laatste jaren de mooiste waren. Echt een gigantisch lulverhaal weer maar een oordeel vellen is makkelijk. Iedereen heeft een mening over alles maar kennis van feiten ontbreekt vrijwel standaard. Met wat Angel67 verteld, 5 jaar lang oxycodon en oxynorm, die gaat sowieso hoge mate verslaafd/afhankelijk wezen en slechts beperkt rationele keuzes meer kunnen maken. Maar ik ken de context niet en zelfs al was het gerechtvaardigd, als je oordeelt schiet die persoon enkel in de verdediging en ben je alsnog verder van huis.
Persoonlijk denk ik dat fentanyl een geschiktere inslaper en angstremmer is dan benzos, ik weet dat er mensen zijn die mij zullen aanvliegen voor die uitspraak. Ik denk echter dat ik deze statement kan onderbouwen en zo niet laat ik mij graag overtuigen.
TLDR;
Communiceren, blijven praten, je hoeft niet alles te vertellen maar probeer het voor zover mogelijk. Ik heb jaren lang de meest debiele dingen gedaan qua drugs. Ik zit nog altijd meeste dagen aan de stimulanten omdat ik mij zogezegd anders 'niet normaal voel'. Mijn vriendin heeft ooit eenmalig MDMA, 2C-B. truffels en MXE uitgeprobeerd jaren geleden en gebruikt in principe helemaal niets. Ondanks dat ik voor veel mensen onder de definitie 'junk' val kunnen ik en mijn vriendin onder wisselende omstandigheden prima samen leven (de afgelopen '6' jaar) en blijft onze relatie nog minstens 6 extra jaren gezond en constructief ondanks dat ik haar vaak tekort schiet en een vermoeiend persoon ben.
Er is een moment voorgekomen dat ze zei, je stopt nu, op dit moment deze dag of het is voorbij. Heroïne en fentanyl misbruik op zijn hoogtepunt. Ze had ook gewoon gelijk. Ik was dwars, niemand hoefde mij te vertellen wat ik moest doen en ieder mens moet zijn eigen keuzes maken. Maar het sloeg door en op een gegeven moment nergens meer op. Ik wist dat als ik op dat moment bleef vluchten in mijn gebruik het einde verhaal was qua toekomst, integriteit, stigma en dat ik waarschijnlijk de rest van mijn leven zou compenseren met mijn menselijkheid.
De gedachte dat ik mijzelf zou reduceren tot een dier omdat ik korte termijn pijn niet wil voelen. En opiaat ontwenning doet pijn, letterlijk, enorm veel pijn, zelfs bij mensen zonder pijnklachten. De cliché koortssymptomen, ik heb mij 1-2maanden constant geïrriteerd gevoeld, prikkelbaar. Downers vervormen de rationele gedachtegang enorm, laat er geen twijfel over ontstaan. En dan kom je bij het grootste dilemma van allemaal, verandering is alleen mogelijk als je zelf achter je keuzes staat.
Oxycodon en (merk) 'oxynorm' vallen in de opium familie, werken overwegen op dezelfde receptoren als morfine en diacetylmorfine (/heroïne), is potenter in gewicht, sterker agonisme, je kunt er beter onder functioneren in het dagelijks leven.
Ik wil niet hypocriet overkomen of dogmatiseren. Waar voor mij de lijn ligt is wanneer het mij sociaal en functioneel leven dermate belemmerd (met nadruk op de lange termijn). Ongeveer een maand geleden zat ik nog aan de potente opioiden. Dagelijks functioneel gebruik van dermate ingrijpende middelen geloof ik echter niet in. Dan hoor je thuis te blijven en te herstellen.
Voor mij voelt mijn stimulant misbruik/gebruik ook als noodzakelijk wil ik ooit een diploma halen of iets presteren. Ik heb veel slechtere dagen gekend maar verandering op de korte termijn is vaak niet haalbaar. Er komt altijd veel context bij kijken, en veel dingen zijn onbegrijpelijk als je het niet hebt mee gemaakt.
Sterkte er mee in ieder geval.
Dit gedeelte mag je overslaan, maar op gebied van verslaving een belangrijke inspiratie voor mij persoonlijk. Wellicht niet geheel relevant, wellicht interessant.
Veel inspiratie haal ik uit wat A. Shulgin heeft geschreven (en gezegd). Wat ik deze wellicht nog het meest voor waardeer is dat hij een morele standaard heeft gezet in een wereld vol taboe en tegenstrijdige belangen. Een van deze richtlijnen is, blijf nooit te lang in eenzelfde middel hangen.
Als Shulgin zijn meest bekende boek PIKHAL leest is een van de eerste dingen die hij aanhaalt dat hij middelen heeft gebruikt waar mensen naar refereren als 'heroïne' (hij heeft een pesthekel aan het gebruik van merknamen), en cocaïne en taboe middelen die controversieel zijn. Maar dat hij heel bewust een keuze heeft gemaakt dat hij een hekel heeft aan 'vluchtmiddelen' omdat dit voor zijn gevoel niet te verantwoorden valt, laat staan therapeutische waarde heeft.
Shulgin heeft op een ander punt zelfs gesteld dat dissociatieven geen therapeutische meerwaarde hebben vanwege een te hoog misbruik potentieel. Ondanks dat dissociatieven effectiever werken tegen pijn, depressie en niet het immense verslavingspotentieel en belachelijke tolerantievorming van opioiden en opiaten met zich mee draagt.
Wat betreft het topic pijnbestrijding, dit artikel is puur goud als je het mij vraagt: www.vice.com/en_us/article/ppzgk9/interview-with-ketamine-chemist-704-v18n2
Deze meneer verloor bij een (IRA) bomaanslag zijn hand, immense pijn, de sterkste opioiden deden niets voor hem. Ketamine echter deed wonderen tegen zijn pijnsymptomen en dit werd zijn motivatie om nieuwe RC dissociatieven te ontwikkelen. Het is absoluut geen advies maar wellicht interessant.
In klinische setting wordt ketamine tegen pijn en depressie rond de 6-12mg toegepast, een dosering die je (verwaarloosbaar) bewust niet merkt.
Shulgin werd ontslagen, zijn huis binnen gevallen en afgebroken door zo'n 60 DEA agenten, zijn 'lab'/schuurtje platgewalst, zijn tuintje/botanica aan zeldzame planten vernietigd als statement, zijn licenties ontnomen, aangeklaagd voor milieuvervuiling, op de zwarte lijst geplaatst, zijn telefoonlijn standaard afgetapt. Een boete van $25,000 (minstens $100.000 waard vandaag de dag) voor het testen van samples geleverd door de DEA. Dat terwijl hij nota bene nieuwe molecuulstructuren had ontwikkeld voor de DEA.
Hij heeft daarvoor afgaand ironisch genoeg meerdere onderscheidingen ontvangen van de DEA voor in feite vrijwilligerswerk, gedien in het leger van de VS, een Russische achtergrond, geen cent verdient aan drugs. Ik kan blijven door gaan maar A. Shulgin had geen makkelijk leven en desondanks bleef hij altijd voor zijn principes staan en vechten. Ondanks dat alle opties open stonden en hij ook de makkelijke route had kunnen kiezen op meerdere manieren. Dit was in een tijd dat het internet nog niet bestond.
Alexander Shulgin verdient een standbeeld van minstens 2 meter, al zou hij dat nooit accepteren. Maar mocht ik ooit een straatnaam mogen dopen zou het geheid de Shulginstraat gedoopt worden, het liefst een straat met slechts 1 huis(nummer).