Depresief na tijdje niet gebruikt

Ik heb nu bijna 3 weken niet gebruikt, maarja omdat ik pas ben begonnen denk ik er nog wel veel aan, eigenlijk wel te veel, ik ben veel aan het vergelijken met realiteit, en onder invloed.. maar ik wil niet vergelijken, maar kan er niks aan doen.

ik merk ook dat ik van de kleinste dingetjes echt kut kan voelen, en nja, ik lach echt altijd om alles, maar laatste paar dagen vind ik niks meer echt om te lachen...

Wat zou hier de rede van kunnen zijn?

Als je een aantal dagen geleden had gebruikt zou ik zeggen dat het "het soort van dinsdagdipje" was. Maargoed, als je al drie weken niet hebt gebruikt dan moet het dipperig gevoel toch eigenlijk haast wel weg zijn als het goed is.

Na je laatste keer XTC gebruik wel weer goed bijgeslapen, vitamine'tjes gegeten, gezond gegeten etc? Dit is altijd erg belangrijk om alles in je lichaam weer aan te vullen. Doe je dit niet dan kun je ook in je hoofd je niet lekker voelen. En is er wat naars gebeurd voor je in de afgelopen drie weken? Wat kan duiden op een dipje.

Ik zou je adviseren om voorlopig even geen XTC te nemen. Niet toegeven aan deze depressiviteit, want als je dan nu wat neemt dan is de kans op verslaving groter. Als je er erg last van hebt, en als dit gevoel (niet kunnen lachen) langer als nog een paar dagen duurt dan zou ik eens naar de huisarts stappen. Deze heeft toch een beroepsgeheim en kan je wellicht beter verder helpen

je heb helemaal gelijk

ik eet ook nooit echt gezond, nja daar komt et door :P

ik ga ook echt een lange tijd niet meer te doen, nja en er is wat gebeurt ja beetje ruzie.. en heel veel gitaar werk van me kwijt... achja, ik voel me nu al weer helemaal normaal, ben nu wel gezond bezig,.. maar bedankt

Ik heb een vraag die erg op deze lijkt alleen net iets anders..
Het gaat eigelijk over mijn buurjongen.

Het zit zo: 2 maanden terug leerde ik mijn buurjongen wat beter kennen en kwam ik erachter dat hij ook drugs gebruikte aan de ene kant leuk maar ik wist dat het risico er was dat ik dan te veel ging gebruiken want et was altijd dichtbij.
en zoals ik al dacht dit gebeurde ook. nu hebben we 2 maanden lang toch al gauw minimaal 3 avonden in de week geknalt, op een gegeven moment was ik op een punt dat ik makkelijk 10 pillen wegvroot om dat gevoel te krijgen.

Nu heb ik met mn buurjongen afgesproken dat we het nog maar uiterlijk 1 keer per maand xtc/harddrugs gebruiken.
Nu heb ik niet egt die neiging ernaar ik zou voor mijn gevoel een tijd zonder kunnen.

Daarintegen blijft mijn buurjongen aan xtc denken niet 24 uur per dag maar toch wel elke dag en ziekelijk vaak..
Ik zie in dat zowel ik als hij verslaafd zijn aan drugs alleen ik heb geloof ik wat meer geestkracht op dit gebied.

Hij ontkent zn verslaving hoe kan ik dit nou het beste aanpakken, soms zou ik hem wel willen negeren maar hij heeft niet egt veel mensen die om em geven.
Ik weet dat ik het hem natuurlijk niet kan verbieden en heb hem ook gezegt als je de afspraak breekt zeg het dan gewoon...

Maarjah mijn angst is nu eigelijk dit:

Ik ben bang me te verantwoordelijk voor hem te gaan voelen (voel me een soort vaderfiguur)
Ik ben bang dat ik mezelf erin laat meeslepen omdat als het er is ik geen nee zeg..
en ik ben bang dat ik die jongen misschien op het goede pad breng maar dit ten kostte gaat van mezelf..

Iemand tips?