Weer een terugval..

Nou, dit lijkt me idd geen ideale situatie zo.

Een paar tips: onderneem leuke activiteiten buiten, zeker met dit zomers weertje. Doe je iets van sport? Of zoek anderen fijne interesses. Heb je een baan/studie waarop je je kan focussen? Een doel om na te streven?

Ik lees dat je psychiater vermoedens heeft van ADD en dat je daarop een Ritalin recept kreeg. Heb je dan ooit een officiële ADD-diagnose gekregen? Zo'n uitgebreid diagnostisch onderzoek kan je veel handvatten geven om (je leven) weer verder rond te bouwen en organiseren.

Tenslotte lees ik dat je vooral medicijnen slikt en vind ik nergens iets van gevolgde therapie terug. Klopt dit, dat je enkel begeleiding krijgt in de vorm van medicatie? Naar mijn inziens brengt het slikken van medicijnen alleen je geen stap verder. Zeker niet als de lijdensdruk zo groot is, zoals ik bij jou lees.

Nee ik krijg begeleiding in de vorm van hulp aan huis. Iemand die met me praat en samen stellen we doelen zoals het huishouden doen op tijd opstaan en naar bed meer naar buiten etc. Ik heb geen therapie nee. Daar ben ik nu nog veel te chaotisch en niet gemotiveerd voor. Dat komt nog wel. Ik vind het alleen zo eng om naar buiten te gaan. Meer dan een half uur per dag kan ik niet opbrengen ivm mijn sociale fobie. Ik weet wel dat ik tegen mn angst moet vechten maar het valt me zo zwaar. De antidepressiva werkt ook niet meer. Ik slik het al 18 jaar. Misschien overwegen om een andere te gaan slikken. Ik heb nooit een officiële diagnose gehad voor add . Maar na enig aandringen van mijn kant heeft hij toch Ritalin voorgeschreven. Het was een psych die heel erg makkelijk recepten voorschreef. Ik heb nu een ander. Ik ga wel proberen om meer te ondernemen. Bedankt voor je reactie.

Ps ik heb een uitkering en niet veel om handen.

You’re welcome.

Ik lees dat je aan je structuur werkt, da’s prima.
Gewoon blijven werken aan jezelf, ook kleine stapjes zijn stappen. Zolang je maar niet stil valt. Niet denken in termen als “misschien”, “ik heb niet veel om handen” of “dat komt nog wel”. Ik begrijp dat je je situatie als lastig ervaart. Maar je LEEFT in het HIER en NU. Niet in verleden of toekomst.

Ook wat @Mindless adviseert, om je angsten in de ogen te kijken, is een belangrijke bouwsteen naar een fijner leven.

Ga ervoor! Het is jouw eigen unieke leven.

Ja ik moet ook mn angsten onder ogen zien en eraan werken maar dat doe ik al wel. Alleen nog niet genoeg. Ik denk er bv al heel lang aan om naar de sportschool te gaan. Die zit hier praktisch bij mij om de hoek. Maar als ik dan wil gaan houdt iets me tegen. Weerzin en angst verschrikkelijke angst wat mensen wel niet van me zullen denken. Ik weet dat dit irreëel is maar zo voelt het niet. Misschien toch maar aan therapie beginnen?

Therapie lijkt me wel belangrijk.

Nu ben je alleen maar het gevolg aan t aanpakken, terwijl je eigenlijk de oorzaak moet aanpakken, wat die ook is.

Succes!

Gelukkig heb je wel iemand om mee te praten. En het niet veel om handen hebben kan negatief zijn, maar je kunt dit ook benutten om goed de tijd te nemen voor jezelf.

Wat me opvalt is dat je zegt dat je weet dat je tegen je angsten moet vechten, en op een bepaalde manier is dit waar. Maar ik krijg daar toch wat het idee door dat je je angsten en gevoelens als een verkeerd iets ziet, dat deze er eigenlijk niet zouden mogen zijn. Wat als je het nou eens zo ziet: het enige dat gevoelens willen, is aandacht: gevoeld/begrepen worden. Wat dat betreft zijn het net kleine kinderen. En kinderen weten dat ze recht op aandacht hebben. Wanneer je ze dat ontneemt, worden het net kleine duiveltjes. Als je je gevoelens nou ook eens op die manier bekijkt. Je angsten en gevoelens zijn niks verkeerds, maar ze moeten gevoeld worden. Wees als een moeder voor ze en zie hoe snel ze veranderen voor je. Alles wat ze willen is gevoeld worden, dus probeer dat te onthouden.

Dit helpt mij altijd enorm en ik denk dat het voor iedereen kan werken. Je moet van het idee af dat die gevoelens slecht zijn en niet gevoeld mogen worden.

Ja daar heb je wel een punt mindless. Ik probeer soms ook om met andere ogen naar mijn angst te kijken. Soms koester ik het zelfs in de hoop dat ik er dan wat beter mee om kan gaan. Ik zie mijn angst idd als iets verkeerds. Maar dat is toch wel logisch? Een mens hoort niet non-stop angstig te zijn. Ik probeer het niet meer te verdringen wat ik eerst wel deed. Ik laat het over me heen komen maar soms lukt dat niet en krijg ik weer een aanval. Dan probeer ik de buikademhaling toe te passen en dan wordt ik wel weer rustig. Maar jullie hebben gelijk. Ik moet professionele hulp hebben. Iig meer dan ik nu aan begeleiding heb. Therapie is nogal een issue voor mij omdat ik twee keer niet ben komen opdagen en nu geen therapie meer mag volgen bij die instantie. Dus maar op zoek gaan dan. Mbv begeleiding.

Dat is ook wel logisch Maddy. Maar is het ook praktisch om angst als iets verkeerds te zien? Want wat is angst, behalve onze weerstand tegen iets? Het kan dus nog zo logisch zijn om geen angst te willen voelen, maar praktisch gezien houd je daar nou juist je angst mee in stand.

Dat je het over je heen laat komen is goed, maar misschien heb je de verwachting dat het dan snel moet ophouden. Maar soms moet angst heel intensief gevoeld worden, omdat het er al zo lang zit. Als een soort knoop moet het soms ontrafelt worden. Dit kan veel tijd en aandacht nemen soms. Het is denk ik een kwestie om er naar terug te blijven komen, de gevoelens intens te ervaren en niet teveel verwachtingen hebben wat betreft het snel weggaan van die gevoelens.

Het is vannacht heel slecht gegaan. Ik heb heel de nacht Ritalin geslikt en voel me nu depri en angstig. Het is nu op dus kan ik niet nog meer slikken. Zal me vandaag wel heel down en moe gaan voelen.. sorry dit moest ik ff kwijt.

Mag ik vragen waarom je überhaupt de hele nacht ritalin slikt?

Ik snap sowieso niet waarom mensen uppers en downers door elkaar slikken. Zo zinloos.

Ik zou als ik jou was beginnen met jezelf wat structuur op te leggen. Normale tijd opstaan, normale tijd naar bed, 3 keer per dag een maaltijd op steeds dezelfde tijd. En vandaar kan je weer verder werken aan jezelf.

@Mindless heeft helemaal gelijk, je gevoelens moet je gewoon accepteren, wat die ook zijn.

Hallo even een update ik heb nieuwe begeleiding en dat gaat goed. Ik zat een tijdje zonder en dat brak me op. Vandaar misbruik meds. Het gaat wel redelijk. Ik voel me nu stabiel en heb geen extra medicijnen meer geslikt.

hallo
is het niet beter voor jou als je dag besteding gaat zoeken afleiding? heb je wel vrienden waar je terecht kan?

Hallo ik ben een 36jarige vrouw die al haar hele leven worstelt met problemen. Ik ben chronisch depressief heb een sociale fobie en een angststoornis met psychotische symptomen. Ik slik vanaf mijn achttiende al medicijnen eerst weinig maar later steeds meer. Ik slik nu zo'n twaalf pillen per dag. Ik was bezig met afbouwen en dat ging goed. Totdat ik zelfmoordgedachten kreeg. Weer opgehoogd en nu heb ik dat niet meer. Maar waar ik wel heel erg mee zit is dat ik nu zoveel medicijnen slik en er blijkbaar dus niet zonder kan. Ik slik het vlg; seroxat 60 mg fluanxol 5 mg lyrica 75mg xanax 2.5mg en ik bestel op internet Ritalin. Dat doe ik sinds een paar weken en geeft me rust in mm hoofd. Psychiater had laten vallen dat ik weleens add zou kunnen hebben. Ik had dus ook Ritalin op recept zo'n vier jaar geleden. Dat ging ook verkeerd. Ipv vier pillen nam ik een hele strip v 15 stuks. Dus daarmee gestopt. Nu mis ik de Ritalin weer en heb zodoende besteld. Ik ben alleen bang dat ik het weer ga misbruiken en dat wil ik absoluut niet. Ik wil twee a drie pilletjes per dag slikken en dan om de dag zodat mijn lichaam er niet teveel aan went. Vandaag is dat gelukt en morgen slik ik niet. Maar ik heb sterk de drang om nu nog een pil te nemen ook al is dat niet verstandig want ik heb er al 5 op. Ik slik het sinds een paar weken dus tolerantie heb ik nog niet echt opgebouwd denk ik. Ik leid nu zo'n nutteloos leven. Mijn angststoornis speelt mij parten en wil van al die troep af maar dat zal heel moeilijk worden. De Ritalin geeft me nog enigzins rust focus en een vrolijkere mij. Ik sta op met angst en ga ermee naar bed. Dit is slopend. De kans dat ik Ritalin ga misbruiken is misschien heel groot omdat ik me zo ongelukkig voel nu. Mijn vraag is eigenlijk hoe kan ik mijn leven weer een beetje op de rails krijgen. Ik zit de hele dag binnen ga wel elke dag een halfuurtje wandelen buiten. Maar ik wil soms alleen maar slapen en huilen lukt niet meer ook al zou ik het willen. Ik ben te verdoofd door die zooi. Ik hoop dat hier mensen zijn die iets soortgelijks meemaken of meegemaakt hebben en tips hoe ik nou het beste uit die put kan klimmen. Gr s

Geen reacties? Ik zie het niet meer zitten...

Hoi Maddy,

Dat klinkt niet goed. Maar heb je zelf ook niet een beetje het idee dat dit allemaal (het "medicijnen" gebruik) niet een echte oplossing is? Ik wil niet zeggen dat je angsten en depressie niet vreselijk zijn voor je, maar als je dat ervaart en dat je dan een middel neemt en dat je daardoor dan even rustig/vrolijk wordt, dat kan toch nooit de oplossing zijn?

Ik zou je aanraden op de een of andere manier je angsten te gaan voelen. Niet direct zonder je medicatie misschien, maar een begin maken aan die negatieve gevoelens juist opzoeken. Je zult dit ooit een keer moeten doen, dus waarom niet nu beginnen? Het verhaal wat we onszelf vertellen óver onze angsten is altijd het ergste eraan, dus probeer er eens meer neutraal naar te kijken. Ze meer beschouwen als sensaties. Dit zal natuurlijk eerst moeilijk gaan zijn.

Ik reageer meestal niet meer op deze topics (ondanks de stortvloed aan topics met verslaafde angstige depressieve mensen hier), omdat mensen toch bijna altijd een quick fix willen. Maar om je hier nou te laten hangen... Ik denk dat je voor echt geestelijk welzijn uiteindelijk toch echt de confrontatie met je angsten aan zult moeten gaan. Dit kan in net zulke grote/kleine stapjes als je zelf wilt, maar jij zult de baas moeten worden over je emoties.

Wat denk je hier zelf over?