#1
Hoezee.... nog aan het landen nu. 
Ik kom net terug van een spiritueel en interessant reisje.
Mijn heftigste trip tot nu toe. Spiritueel. opgeslokt door muziek. Ego-death..!
Mijn zintuigen waren weer zo scherp als een mes.
Ik zag kleuren. Hallucinaties. Behang dat de Taj Mahal niet zou misstaan.
Een bijna indisch 'gevoel', patronen, olifanten en hindoestaanse spiritualiteit. Wat voel ik? Wat is dat licht?
Rolgordijnen waarop zich het alledaagse azteekse leven afspeelde. Een solidworks-lamp. Een zwart wit poster aan de muur van de eiffeltoren. Het park in Parijs met de eiffeltoren op de achtergrond. Nog nooit was het zo duidelijk: deze poster is een samenraapsel van twee foto's. De eiffeltoren was grijs en statisch. De zwarte bomen op de voorgrond bloeiden en groeiden. Hun bladeren overwoekerden de parkbankjes. De zwart-witte poster kreeg een donkerpaarse ondertoon.
Een lichtbron achter de muur. Deze brak bijna door. Het huis barstte bijna uit zijn voegen. Blauwe plekken. De witte kamer werd blauw. Daarna paars.
De muziek. de 7 zintuigen van muziek. Ik kon het ruiken, zien, voelen, 'gevoelen', aanraken, isoleren, abstraheren, abstract maken tot de kern, het kloppende hart van de muziek.
Meevliegen op de rauwe, lage tonen van de muziek.
Gorrillaz-Man research. Ik zag het ritme voor me, weergegeven in massieve, kloppende hoekige pilaren. Paars-roze, rauwe kracht. Ze dreven de muziek aan, ik voelde de vibraties.
Als het muzikale 'oneness' mij te veel werd keek ik weer naar de groeiende en bloeiende bomen in Parijs.
Tijd! ik begrijp je nog. Maar de tijd is zichzelf kwijt. Bijna stilstaand. Grappig. De muziek staat ook bijna stil. Ik sta op de toon, nee beter ik ben de toon. De toon schraapt over mij heen als schuurpapier.
De muziek was ik. De tonen verstomden tot de rauwe ondertoon van het ritme. Het ritme vertelde haar verhaal. Het liet mij zien waaruit het bestond. Gevangen in de gedisciplineerde gesyntheseerde ritme-regime van Gorrillaz of daft punk. Of vrij op de melodieuze, onvoorspelbare zweeftonen van shpongle. De muziek liet mij haar essentie voelen.
'gevoelen', en emotie. Zo veel gelijkenis maar toch heel verschillend van elkaar. 'gevoelen' is je zesde zintuig. Naast ruiken, horen, zien, voelen, en proeven. Het is het gevoel dat je hebt als je die specifieke smaak, of ervaring, zicht of wat dan ook ervaart. Dat ongrijpbare gevoel in je dat heerlijk maar ook verschrikkelijk kan zijn. Angst. Heimwee. Nostalgie. emoties roepen het ook op.
Ik zag het ritme voor mij, bij elk lied. Muziek had geen geheimen meer voor mij. De berekende, zeg maar opgenomen tonen. De plaatsing van deze opgenomen tonen tot een ritme. De muzikale Grid gleed mijn innerlijk oog voorbij. Kleurrijke voorstellingen van de strelende tonen.
Muziek werd een verhaal. het verhaal had een plot. twists. sensatie. drama. nouja, niet veel drama. wel veel sensatie.
Lanzaam splitst de muziek zich van mij. Ik ben terug. Mijn eetlust ook.
Terwijl ik ovenfriet uit de vriezer pak zweef ik nog half op de tonen in mijn hoofd. Wat was de baktijd ook al weer? Ik zie mijzelf in het verleden de verpakking lezen. 180 graden. 18 minuten. Dat scheelt. hoef ik niet meer op de verpakking te kijken.
Ik rol de azteekse samenleving met rolgordijn en al naar boven. De wolken openen zich voor mij. Waarom veranderen de wolken zo snel? Even niet kijken, en alles is anders.
Ondertussen eet ik een appel. Sappig wordt rauw, rot en ranzig. Ik kijk naar de appel. Maar ik kan niet zien wat zijn kleur is! Alles in mijn kamer kan ik zien maar de appel ontwijkt mijn blik. Diep in mijn hoofd geef ik 'zonneblindheid' de schuld. Ja hoor, langzaam maar zeker krijgt ook de appel een kleur. Bruin. Rottend bruin. Terwijl ik staar verschijnen er witte, rottende plekjes. De appel krijgt een rode gloed, alsof een onmetelijke warmte de appel van binnenuit verteert. Dan wordt de appel langzaam weer de appel die ik ken. Rood met geel. Hij smaakt ook weer normaal.
Tijdens het eten besluit ik te landen. De trip was heel helder, heel controleerbaar. Het stak heel snel op. Bijna geen gevoel van verwarring. Wel misselijkheid en onrust. Heel snel werd ik gekatapulteerd naar de diepte. Alsof ik een 'shorcut' nam.
Ik sta weer op de grond. En je vraagt je misschien af: hoe veel is er gebruikt voor deze inzichten?
Minder dan een kwart portie truffels natuurlijk!!!!
Het overblijfsel van mijn trip twee weken geleden. Genoeg voor een kleine boswandeling zou je zeggen. Heftig portie, dit!
Ik kom net terug van een spiritueel en interessant reisje.
Mijn heftigste trip tot nu toe. Spiritueel. opgeslokt door muziek. Ego-death..!
Mijn zintuigen waren weer zo scherp als een mes.
Ik zag kleuren. Hallucinaties. Behang dat de Taj Mahal niet zou misstaan.
Een bijna indisch 'gevoel', patronen, olifanten en hindoestaanse spiritualiteit. Wat voel ik? Wat is dat licht?
Rolgordijnen waarop zich het alledaagse azteekse leven afspeelde. Een solidworks-lamp. Een zwart wit poster aan de muur van de eiffeltoren. Het park in Parijs met de eiffeltoren op de achtergrond. Nog nooit was het zo duidelijk: deze poster is een samenraapsel van twee foto's. De eiffeltoren was grijs en statisch. De zwarte bomen op de voorgrond bloeiden en groeiden. Hun bladeren overwoekerden de parkbankjes. De zwart-witte poster kreeg een donkerpaarse ondertoon.
Een lichtbron achter de muur. Deze brak bijna door. Het huis barstte bijna uit zijn voegen. Blauwe plekken. De witte kamer werd blauw. Daarna paars.
De muziek. de 7 zintuigen van muziek. Ik kon het ruiken, zien, voelen, 'gevoelen', aanraken, isoleren, abstraheren, abstract maken tot de kern, het kloppende hart van de muziek.
Meevliegen op de rauwe, lage tonen van de muziek.
Gorrillaz-Man research. Ik zag het ritme voor me, weergegeven in massieve, kloppende hoekige pilaren. Paars-roze, rauwe kracht. Ze dreven de muziek aan, ik voelde de vibraties.
Als het muzikale 'oneness' mij te veel werd keek ik weer naar de groeiende en bloeiende bomen in Parijs.
Tijd! ik begrijp je nog. Maar de tijd is zichzelf kwijt. Bijna stilstaand. Grappig. De muziek staat ook bijna stil. Ik sta op de toon, nee beter ik ben de toon. De toon schraapt over mij heen als schuurpapier.
De muziek was ik. De tonen verstomden tot de rauwe ondertoon van het ritme. Het ritme vertelde haar verhaal. Het liet mij zien waaruit het bestond. Gevangen in de gedisciplineerde gesyntheseerde ritme-regime van Gorrillaz of daft punk. Of vrij op de melodieuze, onvoorspelbare zweeftonen van shpongle. De muziek liet mij haar essentie voelen.
'gevoelen', en emotie. Zo veel gelijkenis maar toch heel verschillend van elkaar. 'gevoelen' is je zesde zintuig. Naast ruiken, horen, zien, voelen, en proeven. Het is het gevoel dat je hebt als je die specifieke smaak, of ervaring, zicht of wat dan ook ervaart. Dat ongrijpbare gevoel in je dat heerlijk maar ook verschrikkelijk kan zijn. Angst. Heimwee. Nostalgie. emoties roepen het ook op.
Ik zag het ritme voor mij, bij elk lied. Muziek had geen geheimen meer voor mij. De berekende, zeg maar opgenomen tonen. De plaatsing van deze opgenomen tonen tot een ritme. De muzikale Grid gleed mijn innerlijk oog voorbij. Kleurrijke voorstellingen van de strelende tonen.
Muziek werd een verhaal. het verhaal had een plot. twists. sensatie. drama. nouja, niet veel drama. wel veel sensatie.
Lanzaam splitst de muziek zich van mij. Ik ben terug. Mijn eetlust ook.
Terwijl ik ovenfriet uit de vriezer pak zweef ik nog half op de tonen in mijn hoofd. Wat was de baktijd ook al weer? Ik zie mijzelf in het verleden de verpakking lezen. 180 graden. 18 minuten. Dat scheelt. hoef ik niet meer op de verpakking te kijken.
Ik rol de azteekse samenleving met rolgordijn en al naar boven. De wolken openen zich voor mij. Waarom veranderen de wolken zo snel? Even niet kijken, en alles is anders.
Ondertussen eet ik een appel. Sappig wordt rauw, rot en ranzig. Ik kijk naar de appel. Maar ik kan niet zien wat zijn kleur is! Alles in mijn kamer kan ik zien maar de appel ontwijkt mijn blik. Diep in mijn hoofd geef ik 'zonneblindheid' de schuld. Ja hoor, langzaam maar zeker krijgt ook de appel een kleur. Bruin. Rottend bruin. Terwijl ik staar verschijnen er witte, rottende plekjes. De appel krijgt een rode gloed, alsof een onmetelijke warmte de appel van binnenuit verteert. Dan wordt de appel langzaam weer de appel die ik ken. Rood met geel. Hij smaakt ook weer normaal.
Tijdens het eten besluit ik te landen. De trip was heel helder, heel controleerbaar. Het stak heel snel op. Bijna geen gevoel van verwarring. Wel misselijkheid en onrust. Heel snel werd ik gekatapulteerd naar de diepte. Alsof ik een 'shorcut' nam.
Ik sta weer op de grond. En je vraagt je misschien af: hoe veel is er gebruikt voor deze inzichten?
Minder dan een kwart portie truffels natuurlijk!!!!
Het overblijfsel van mijn trip twee weken geleden. Genoeg voor een kleine boswandeling zou je zeggen. Heftig portie, dit!