Op reis met onze reisleider, de Paddo!

Kort, maar zeer krachtig, heel goed report met ook een mooi einde.

Prachtig geschreven reportje, zo hoort het
Mijn complimenten

Gast, je beschrijft dingen waar ik toch echt flink wat tripjes nodig voor had om daar achter te komen en het leest ook nog eens heerlijk. Ben je eigenlijk een ervaren tripper? Zo kom je namelijk wel over.

Mooi geschreven, ik vind het ook erg leuk om te zien dat je zo'n respectvolle houding hebt tegenover de paddestoelen. Dat zou iedereen moeten doen

Verder had ik graag nog meer gelezen wat er gebeurd was, vreemde gedachtes of gesprekken. Maar in ieder geval complimenten voor je schrijfstijl

Ook ik sluit me aan bij mijn voorgangers, en erg leuke en vlot lezende schrijfstijl. Zo zouden er meer tripreports geschreven moeten worden! Het is inderdaad een erg beknopt verslag van een uren durende ervaring, maar ik weet sinds gisteren dat het niet altijd even makkelijk is om alles uit te leggen, sommige dingen kun je gewoonweg niet uitleggen in onze taal...

Erg leuk dus!

Hemi

Eerst en vooral bedankt voor de vele leuke reacties!

Van tijd tot tijd heb'k ook ontzettend veel plezier in het lezen van andersmans rapport én na 'nlangere periode van inactiviteit op het forum vond'k het een beetje 'nmust dat'k ook is inbreng deed om jullie (hopelijk) te laten genieten.


Even om 'npaar vraagjes te beantwoorden, die ik tussen de regels kon terugvinden in jullie vragen:

* mijn tripervaring: is volgens mij eerder beperkt aangezien ik het nog maar 4x gedaan heb.
Het is wel een bewuste keuze geweest om hier zolang mee te wachten, omdat ik vind dat je tot een bepaalde lichamelijke en vooral geestelijke rijpheid moet bereikt hebben om deze confrontatie met de paddo aan te gaan. Ook vind ik het (persoonlijk) best om toch een halfjaarlijkse periode tussen de verschillende trips in te laten...'tis nu eenmaal veel (nieuwe) inzichten die je te verwerken krijgt én natuurlijk moet er in de periode tussen de trips tijd om nieuwe stof tot denken mee te krijgen vanuit het dagdagelijkse leven.

* over de inhoud van gesprekken tijdens de trip: wijd ik liever niet teveel uit omwille van persoonlijke belangen. Natuurlijk mag je me steeds privé nog wel contacteren om zo ervaringen uit te wisselen én zodoende misschien leuke personen te leren kennen

Voor de rest zou ik zeggen geniet nog van de wonderen der natuur die moeder aarde ons aanreikt

Weken van tevoren begint het onderhuids te leven.
Het verlangen om terug te keren naar je innerlijke mens, het moment van de zelfreflectie is weder daar.

Je voelt aan alles om je heen dat dit geen dag als een ander zal zijn.
Carpe diem… een begrip dat we jammer genoeg maar al te vaak vergeten, maar niet vandaag ! Niet op deze dag, want deze dag is van ons!!


In de vroege ochtend staan T. en ik vertrekkensklaar voor onze tocht in een wonderlijke wereld.
Naar goede gewoonte rijden we naar ons vaste plekje in de natuur. Hoe dichter we onze bestemming naderen, hoe vager het geluid van de bruisende stad achter ons wordt.
Bij het bereiken van onze bestemming leggen we niet enkel onze motor stil; nee, we verbreken ook het contact met de wereld waarin we ons dagelijks bevinden.

Omringd door bossen, maisvelden en waters neem ik de zuivere lucht in me op en ontsteek ons vuurtje.
Samen beginnen we met het snijden van de groenten én voegen de ingrediënten toe aan het warmer wordende water.
Tijdens bereiden van de soep wordt er opvallend weinig gesproken. Meestal huiver ik van stiltemomenten, maar vandaag word ik er oprecht gelukkig van en de blik die ik uitwissel met T. wijst erop dat we beiden hetzelfde denken.
Van jongsaf kennen we mekaar. Vroeger speelden we verstoppertje en oorlogje in deze bossen, waarna we uitgeput aan tafel mochten schuiven bij een onze ouders.
Hoe geweldig is het dan niet dat we ook deze soep straks samen kunnen nuttigen.

De soep is klaar én zo worden na het afkoelen de laatste ingrediënten toegevoegd: de paddestoelen.
Terwijl we deze laten trekken rollen we de dekens én kussens uit, stellen onze ligstoelen op én zetten een rustig muziekje op.
Het grote moment is daar…samen nuttigen we ons gezonde, met vers bereide groenten, soepje.

Terwijl T. zich rustig ontspannen neerlegd en geniet van de muziek, plof ik me neer in ‘nstoel en sla één of andere natuuratlas open.
Beiden zijn we ingecheckt voor onze reis én wachten we enkel tot onze reisleider, de paddo, het startsignaal geeft.


Na enige tijd lijkt het of we beiden zenuwachtig worden omdat bij ons beiden onze voeten wispelturig van links naar recht bewegen.
Bewust tracht ik m’n voet stil te houden en na enige tijd lukt dit ook, waarna ik terugkeer naar het lezen van m’n atlas. Al gauw blijkt dit vergeefse moeite, want van zodra ik me probeer te concentreren op het boek gaat m’n voet weer wild tekeer…net een kompas dat het noorden kwijt is.

Of mss ben ik het wel die stilletjes aan het noorden kwijt raakt? De informatie uit het boek opnemen lijkt meer dan ooit onbegonnen werk én eigenlijk interesseert dit me ook totaal niet meer.
Vanuit mijn voeten verspreid zich een warme gloed doorheen heel men lichaam. Ik moet rechtstaan, ik moet bewegen!
Met benen zo gewichtloos moet het toch heerlijk zijn te wandelen door het groene gras, te springen tussen de maisplanten, …te zweven boven het water. Zweven, jah…het is net alsof ik van boven de wereld onder me bekijk…alles krijgt een nieuwe dimensie.
Voor het eerst denk ik te begrijpen wat men met een 4-dimensionaal beeld bedoeld…mijn emotionele wereld neemt de bovenhand én al gauw ben ik diep in gedachten verzonken.

Op een gegeven moment haal ik om één of andere reden mijn godsdienstlessen van vroeger voor ogen én besef dat in al die jaren ik nooit zo diep in mezelf op zoek ben gegaan naar vragen en antwoorden.
Aanvankelijk trek ik eerst dan ook het gehele onderwijssysteem in twijfel en dit breidt zich logischerwijs ook razendsnel uit naar de grotere wereld buiten het onderwijs.
Ik tracht bepaalde dingen te kaderen, zoals: waarom ik in mijn leven deze of die beslissing heb genomen of ik de juiste weg bewandel op dit moment.

Na enige tijd val ik half huilend op mijn ligbed en verkondig de hele wereld dat ik blij ben met mezelf en mijn daden…ik ben gelukkig om wie ik ben én ben zo immens blij dat de vogels me toezingen, de zon me stralend toelacht en de wind me lieflijk toefluisterd.
Van alle kanten ontvang ik prikkels en het is oprecht moeilijk om hier ‘nrode draad in te vinden.
Terwijl de zon me blijer en blijer lijkt te worden en dus eigenlijk gewoon bijna haar hoogste punt aan de hemel heeft bereikt zie ik plots de samenhang van alles rondom me.
De zon het centrum van ons stelsel…alles draait rondom de zon herinner ik me plotseling én alzo moet ook alles met de zonnestralen verbonden zijn met mekaar.

De zonnestralen laten de wolken prachtig roze kleuren aan de blauwe lucht. Verwonderd staar ik naar die prachtige roze vormen in de lucht tot het plotseling harder begint te waaien.
De bomen wiegen heen en weer in de blauwe lucht en wanneer ik snel van de lucht naar de grond kijk, lijkt het net of de zonnestralen brengen het de blauwe lucht mee in de bomen.
Net of alle bomen vol met blauwe kerstverlichting hangen!
Geruime tijd ben ik blijven kijken naar dit fascinerende spel van licht én vormen, tot plotseling mijn beste vriend T. wat begon te mompelen tegen me…zo zijn we samen rustig uitgebold met het kijken naar de hemel, de wolken, de lucht en de verlichte bomen 


Tegen de avond hebben we ons samen rustig rond de braai gezet én al smullend hebben we nog uren nagekaard over onze wonderlijke reis.


Ik heb al veel gereisd in mijn leven, naar plaatsen dicht en ver, maar ik denk dat het van essentieel belang is dat iedere persoon minstens eenmaal in zijn leven op reis gaat in zichzelf om zijn/haar ware ik te zoeken.
Ik dank daarom ook mijn reisleider, de paddo, voor deze openbarende ervaring.

Geweldig report
Leuke schrijfstijl ook.

Wow, dit is zeker één van de betere reports! Misschien wel de beste die ik tot nu toe heb gelezen. Prachtige manier van vertellen heb je zeg, ik kreeg echt het gevoel alsof ik erbij was. Het gebeurt niet snel dat iemand mij versteld doet staan, maar je kunt het echt goed onder woorden brengen. Ik zeg applausje waard (: