#1
Gelukscocktail
Philosopher’s Stones – 2C-B – Dex.Amfetamine - THC
De vorige trip was nog maar een week geleden (drie Panoramix-zegels, ineens mijn hoogste dosis), maar door omstandigheden kon ik opnieuw de verste zielekrochten verkennen.
De onverwachte omstandigheid in casu was de oogst van mijn growbox Philosopher’s Stones, na een goede 6 maanden wachttijd.
De oogst was schandalig klein. Niet de beloofde 80 gr, maar wel een schamele 8 gr.
Soit, deze kweekbespiegelingen even daar gelaten. Na een half jaar wachten wou ik deze instant portie dan maar ineens consumeren. Geduld kent zijn grenzen.
T+ 0:00 Tijdens het theezetten valt me nog eens op hoe armzalig de portie wel niet is. Ik maak me mentaal klaar voor een lichte trip, handelbaar maar toch verrassend. Een kwak honing maakt de paddo-met-munt-thee zelfs lekker.
T+0:30 Al vrij snel ervaar ik de eerste effecten. Licht in het hoofd, meer beïnvloedbaar, perceptiever voor indrukken. Licht energetisch hoewel ik reeds 5 uur niets meer gegeten heb. De come-up van paddo’s vind ik meestal niet zo aangenaam en traditiegetrouw breng ik het eerste uur door in een stomend bad.
Ik maak snel mentale sprongen naar hetgeen mij de laatste tijd beziggehouden heeft. Een onverwachte professionele en educatieve heroriëntatie heeft me vervreemd achtergelaten. Ik heb graag zelf zeggenskracht over mijn leven, en als zoiets mij overvalt, beklijft die onbehaaglijkheid me voor lange tijd.
Temidden de zeepbellen contemplateer ik over de toekomst. Maar ik ben rationeel genoeg om op te merken hoe een zekere ‘donkerte’ me bekruipt, hoe dat ‘donker’ gevoel alles overschaduwt. Van optimisme, levensvreugde en gebalanceerdheid is niets meer in huis als ik paddo’s op heb. Dat blijkt eens te meer een constante. Buiten één enkele uitzondering van een trip op Ecuadoriaanse paddestoelen, zijn mijn paddo-trips steeds in depressieve, donkere hellevaarten geëindigd. Soms ronduit een ‘bad trip’, soms gewoon het leven door een zwarte bril vervormd.
T+1:30 Eerlijk gezegd verveelt het me. Ik tracht de ‘glooming darkness’ op afstand te houden door een Kuifje-strip te lezen. Dat lukt zelfs vrij aardig. Maar anderhalf uur na inname voel ik me weer helemaal normaal en nuchter. Wat dat dan de piek? Heeft de badtemperatuur de effecten misschien verdampt? Ik voel nu wel wat voor 2C-B. De paddo-portie was zo benedengemiddeld klein dat ik het wel aandurf iets ander bij te nemen, in casu een fenethylamine die me altijd plezier gebracht heeft. In eerste instantie omdat ik de 2C-B steeds kan sturen en nog nooit mentale ontreddering ervaren heb. Andere reden zijn de typische sterke visuals, die volledig afwezig waren op de onvoorstelbaar korte paddo-trip.
Grasduinend door andermands trip reports op internet valt me op dat de combo shrooms + 2C-B doorgaans probleemloos is.
Een goede 15 mg afgewogen en dan gesnoven. Dat viel deze keer wel mee. Aangenaam is het niet te noemen, maar ook niet meer de fysieke foltering zoals toen ik de eerste keer abusievelijk 40 mg gesnoven had (na herhaaldelijke orale en rectale experimenten die niets opleverden – deze beginnelingenfout heb ik al eerder uit de doeken gedaan).
Mentaal kan ik me terug focussen en visueel inzoomen op details. Ik zoom in op mijn huid en ervaar een microscopische diepte. De visuals zo eigen aan de stof (kleurspectrum-vervormingen, tracers,…) zijn zo goed als afwezig, maar ik ervaar (subjectief uiteraard) een enorm versterkt zievermogen. Alles lijkt esthetisch als ik in de bedompte badkamer de spiegel met snuifbuis weg leg. Het heeft wel wat hoe de lichtinval van de spots de dampen doorkruist.
T+2:00 Ik ben nu toch wat uitgekeken op de badkamer en verhuis me naar de leefkamer om er eindelijk de verfilming van The Hitchhikers’ Guide to the Galaxy te bekijken. Spacy input voor een even spacy output hoop ik dan. Prachtig. De kleuren spreken me enorm aan. En de donkerte van bij het tripbegin is gelukkig helemaal weg. Ditmaal zoom ik in op de filmdecors en plaats mezelf in het script wat al even hilarisch eindigt als Douglas Adams’ humor.
T+3:30 De vermoeidheid slaat toe. Ik ben nog vrij begaaid, maar ik dwaal telkens af. Twee lijntjes dexamfetamine doen wonderen. Mijn neus heeft nu veel te verduren gekregen. Ik heb nog te weinig gegeten sinds het vasten voor de paddo-inname, zodat ik mijn maagwand wil besparen om een bommetje te slikken.
Prachtig effect. De synergie tussen de drie middelen laat zich snel blijken. Upbeat van de amfetamine, psychedelisch van de 2C-B en emotioneel van de truffels. Synergie in hoofdletters geschreven op een billboard brandend zoals in Adams’ reeks. Deze toevalscombinatie ontstond zonder de gebruikelijke voorstudie zoals altijd, maar het is een gelukscocktail die ik beslist moet herhalen.
Na een kwartiertje voel ik eenzelfde openbreken als bij MDMA – waarmee ik deze combo het best kan vergelijken zonder de eigenheid van de stof te onderkennen. Mijn interesse voor de film als visueel afleidingsmiddel is direct voorbij. Ik wil praten over datgene waar ik eerder aan dacht (de toekomst dus), maar dan zonder de zwartgalligheid van de truffels die alles blokkeerden. Zoals op een MDMA-rush wil ik het waarheidsserum zijn werk laten doen. Alles moet er echt uit. En ondanks de combo ben ik lucide genoeg om hier lessen uit te trekken. Mijn emoties zijn rauw, maar toch voel ik dat dit een echtere projectie van mijn zieleroerselen is dan onder de paddo’s die alles uit perspectief trekken en domineerden.
Ik ben helemaal gewonnen voor het concept van introspectief trippen, maar nu vraag ik me af waarom die trips steevast in zwartgalligheid eindigen bij mij? Visuele en recreatieve trips zijn best aardig, maar nooit als afleiding voor onderliggende problemen. Als ik mezelf hiervoor afzonder op paddo’s ben ik binnen de kortste keren verder van huis. Het is geen kwestie van emotionele problemen oplossen. De stof zorgt er nu eenmaal voor dat alles wezensvreemd geprojecteerd wordt. Ben ik anders te weinig met emoties bezig dat het eerste begin van introspectie me dan als een boemerang treft?
Het overrationaliseren van persoonlijke drijfveren en emoties heeft blijkbaar tot een verkrampte omgang met emoties geleid. Zou Ayahuasca misschien een goede optie zijn om deze barrière te doorbreken? We babbelen op een hoog tempo zonder in het ijle te verzanden.
T+6:00 Helemaal uitgebabbeld en terug zelfvertrouwen ingewonnen. Heerlijk dat deze middelen bestaan en al helemaal fijn dat ik mijn weg er zo goed in vind.
Gelukzalig en in elkaar verstrengeld bekijken we de rest van de film. Een dijkbreuk heeft plaatsgevonden. Dat onbehagen om de toekomst heeft nu plaats geruimd voor een vertrouwen.
Nadeel is wel dat de dex-upper nog zijn werk doet en ik de avond toch wil beëindigen in schoonheid. Met een joint de sofa in ploffen en wartaal uitkramen. Heerlijk. Ik geraak terug in balans en wil wegdromen in bed.
Dit was zonder meer één van de meest emotionele trips hoewel deze zich niet zo aangeboden heeft.
De combo is zonder meer fantastisch. Het heeft de beste eigenschappen van een chaotisch maar introspectief tripmiddel, van een tripmiddel en van een upper die het in goede banen leidt. Benieuwd of ik onder andere omstandigheden (set en setting dus) een soortgelijke MDMA-rush vol empathie mag ervaren?
De laatste tijd vroeg ik me inderdaad al af of er geen alternatieve manieren bestonden om die rush te bereiken. ‘Gewone’ euforie en levensvreugde doen daar natuurlijk niet voor onder. Misschien heeft deze combo wel de voordelen (euforie en empathie) zonder de nadelen (serotonine-leegloop met bijbehorend dipje)?
In hoeverre het de chemisch-neurologische synergie van de combo was of eerder externe factoren als set & setting valt moeilijk af te leiden uit mij herinnering.
Daags nadien neem ik de gelukzaligheid mee als we ’s morgens in het park gaan picknicken. Experiment geslaagd.
Philosopher’s Stones – 2C-B – Dex.Amfetamine - THC
De vorige trip was nog maar een week geleden (drie Panoramix-zegels, ineens mijn hoogste dosis), maar door omstandigheden kon ik opnieuw de verste zielekrochten verkennen.
De onverwachte omstandigheid in casu was de oogst van mijn growbox Philosopher’s Stones, na een goede 6 maanden wachttijd.
De oogst was schandalig klein. Niet de beloofde 80 gr, maar wel een schamele 8 gr.
Soit, deze kweekbespiegelingen even daar gelaten. Na een half jaar wachten wou ik deze instant portie dan maar ineens consumeren. Geduld kent zijn grenzen.
T+ 0:00 Tijdens het theezetten valt me nog eens op hoe armzalig de portie wel niet is. Ik maak me mentaal klaar voor een lichte trip, handelbaar maar toch verrassend. Een kwak honing maakt de paddo-met-munt-thee zelfs lekker.
T+0:30 Al vrij snel ervaar ik de eerste effecten. Licht in het hoofd, meer beïnvloedbaar, perceptiever voor indrukken. Licht energetisch hoewel ik reeds 5 uur niets meer gegeten heb. De come-up van paddo’s vind ik meestal niet zo aangenaam en traditiegetrouw breng ik het eerste uur door in een stomend bad.
Ik maak snel mentale sprongen naar hetgeen mij de laatste tijd beziggehouden heeft. Een onverwachte professionele en educatieve heroriëntatie heeft me vervreemd achtergelaten. Ik heb graag zelf zeggenskracht over mijn leven, en als zoiets mij overvalt, beklijft die onbehaaglijkheid me voor lange tijd.
Temidden de zeepbellen contemplateer ik over de toekomst. Maar ik ben rationeel genoeg om op te merken hoe een zekere ‘donkerte’ me bekruipt, hoe dat ‘donker’ gevoel alles overschaduwt. Van optimisme, levensvreugde en gebalanceerdheid is niets meer in huis als ik paddo’s op heb. Dat blijkt eens te meer een constante. Buiten één enkele uitzondering van een trip op Ecuadoriaanse paddestoelen, zijn mijn paddo-trips steeds in depressieve, donkere hellevaarten geëindigd. Soms ronduit een ‘bad trip’, soms gewoon het leven door een zwarte bril vervormd.
T+1:30 Eerlijk gezegd verveelt het me. Ik tracht de ‘glooming darkness’ op afstand te houden door een Kuifje-strip te lezen. Dat lukt zelfs vrij aardig. Maar anderhalf uur na inname voel ik me weer helemaal normaal en nuchter. Wat dat dan de piek? Heeft de badtemperatuur de effecten misschien verdampt? Ik voel nu wel wat voor 2C-B. De paddo-portie was zo benedengemiddeld klein dat ik het wel aandurf iets ander bij te nemen, in casu een fenethylamine die me altijd plezier gebracht heeft. In eerste instantie omdat ik de 2C-B steeds kan sturen en nog nooit mentale ontreddering ervaren heb. Andere reden zijn de typische sterke visuals, die volledig afwezig waren op de onvoorstelbaar korte paddo-trip.
Grasduinend door andermands trip reports op internet valt me op dat de combo shrooms + 2C-B doorgaans probleemloos is.
Een goede 15 mg afgewogen en dan gesnoven. Dat viel deze keer wel mee. Aangenaam is het niet te noemen, maar ook niet meer de fysieke foltering zoals toen ik de eerste keer abusievelijk 40 mg gesnoven had (na herhaaldelijke orale en rectale experimenten die niets opleverden – deze beginnelingenfout heb ik al eerder uit de doeken gedaan).
Mentaal kan ik me terug focussen en visueel inzoomen op details. Ik zoom in op mijn huid en ervaar een microscopische diepte. De visuals zo eigen aan de stof (kleurspectrum-vervormingen, tracers,…) zijn zo goed als afwezig, maar ik ervaar (subjectief uiteraard) een enorm versterkt zievermogen. Alles lijkt esthetisch als ik in de bedompte badkamer de spiegel met snuifbuis weg leg. Het heeft wel wat hoe de lichtinval van de spots de dampen doorkruist.
T+2:00 Ik ben nu toch wat uitgekeken op de badkamer en verhuis me naar de leefkamer om er eindelijk de verfilming van The Hitchhikers’ Guide to the Galaxy te bekijken. Spacy input voor een even spacy output hoop ik dan. Prachtig. De kleuren spreken me enorm aan. En de donkerte van bij het tripbegin is gelukkig helemaal weg. Ditmaal zoom ik in op de filmdecors en plaats mezelf in het script wat al even hilarisch eindigt als Douglas Adams’ humor.
T+3:30 De vermoeidheid slaat toe. Ik ben nog vrij begaaid, maar ik dwaal telkens af. Twee lijntjes dexamfetamine doen wonderen. Mijn neus heeft nu veel te verduren gekregen. Ik heb nog te weinig gegeten sinds het vasten voor de paddo-inname, zodat ik mijn maagwand wil besparen om een bommetje te slikken.
Prachtig effect. De synergie tussen de drie middelen laat zich snel blijken. Upbeat van de amfetamine, psychedelisch van de 2C-B en emotioneel van de truffels. Synergie in hoofdletters geschreven op een billboard brandend zoals in Adams’ reeks. Deze toevalscombinatie ontstond zonder de gebruikelijke voorstudie zoals altijd, maar het is een gelukscocktail die ik beslist moet herhalen.
Na een kwartiertje voel ik eenzelfde openbreken als bij MDMA – waarmee ik deze combo het best kan vergelijken zonder de eigenheid van de stof te onderkennen. Mijn interesse voor de film als visueel afleidingsmiddel is direct voorbij. Ik wil praten over datgene waar ik eerder aan dacht (de toekomst dus), maar dan zonder de zwartgalligheid van de truffels die alles blokkeerden. Zoals op een MDMA-rush wil ik het waarheidsserum zijn werk laten doen. Alles moet er echt uit. En ondanks de combo ben ik lucide genoeg om hier lessen uit te trekken. Mijn emoties zijn rauw, maar toch voel ik dat dit een echtere projectie van mijn zieleroerselen is dan onder de paddo’s die alles uit perspectief trekken en domineerden.
Ik ben helemaal gewonnen voor het concept van introspectief trippen, maar nu vraag ik me af waarom die trips steevast in zwartgalligheid eindigen bij mij? Visuele en recreatieve trips zijn best aardig, maar nooit als afleiding voor onderliggende problemen. Als ik mezelf hiervoor afzonder op paddo’s ben ik binnen de kortste keren verder van huis. Het is geen kwestie van emotionele problemen oplossen. De stof zorgt er nu eenmaal voor dat alles wezensvreemd geprojecteerd wordt. Ben ik anders te weinig met emoties bezig dat het eerste begin van introspectie me dan als een boemerang treft?
Het overrationaliseren van persoonlijke drijfveren en emoties heeft blijkbaar tot een verkrampte omgang met emoties geleid. Zou Ayahuasca misschien een goede optie zijn om deze barrière te doorbreken? We babbelen op een hoog tempo zonder in het ijle te verzanden.
T+6:00 Helemaal uitgebabbeld en terug zelfvertrouwen ingewonnen. Heerlijk dat deze middelen bestaan en al helemaal fijn dat ik mijn weg er zo goed in vind.
Gelukzalig en in elkaar verstrengeld bekijken we de rest van de film. Een dijkbreuk heeft plaatsgevonden. Dat onbehagen om de toekomst heeft nu plaats geruimd voor een vertrouwen.
Nadeel is wel dat de dex-upper nog zijn werk doet en ik de avond toch wil beëindigen in schoonheid. Met een joint de sofa in ploffen en wartaal uitkramen. Heerlijk. Ik geraak terug in balans en wil wegdromen in bed.
Dit was zonder meer één van de meest emotionele trips hoewel deze zich niet zo aangeboden heeft.
De combo is zonder meer fantastisch. Het heeft de beste eigenschappen van een chaotisch maar introspectief tripmiddel, van een tripmiddel en van een upper die het in goede banen leidt. Benieuwd of ik onder andere omstandigheden (set en setting dus) een soortgelijke MDMA-rush vol empathie mag ervaren?
De laatste tijd vroeg ik me inderdaad al af of er geen alternatieve manieren bestonden om die rush te bereiken. ‘Gewone’ euforie en levensvreugde doen daar natuurlijk niet voor onder. Misschien heeft deze combo wel de voordelen (euforie en empathie) zonder de nadelen (serotonine-leegloop met bijbehorend dipje)?
In hoeverre het de chemisch-neurologische synergie van de combo was of eerder externe factoren als set & setting valt moeilijk af te leiden uit mij herinnering.
Daags nadien neem ik de gelukzaligheid mee als we ’s morgens in het park gaan picknicken. Experiment geslaagd.