#1
Fear And Loathing in het donker
Drugs: LSD, 2c-E, Ketamine, Wiet, Hasj, Hasjolie, later oxazepam en opium
Waar: In het donker !
Wie: S + ik
Nou, het was zo ver ! Eindelijk de trip waar ik al maanden naar uit aan het kijken was. Ik zou gaan trippen met S, een vriend met wie ik al vaker had getript en met wie ik altijd lol had. Ik had alle middeltjes in huis, net als mijn tripspeeltjes (Absurde groene laser, dikke zaklamp, trip mp3speler met boxen, verrekijker, en nog wat andere zooi) Het weer was een beetje vochtig, maar het zou droog worden dus dat mocht de pret niet drukken. Om 2100 uur ongeveer kwam S aan. We gingen zitten, even chillen, en toen was het tijd om te beginnen met de LSD. We hadden beide 1× LSD genomen, maar bij ons beide deed het die keer niet veel. We waren dus erg benieuwd en hadden er veel zin in. We hadden ook nog een hoop andere drugs voor erbij om de trip heftiger en interessanter te maken. Dus we nemen de zegel en besluiten om tijdens het wachten "where the buffalo roams" te kijken, een vroegere verfilming van het boek van Fear And Loathing. Na een uurtje ofzo voelden we ons wel space, maar we besloten om nog een zegel te delen. We hadden zoiets van als we het doen, dan doen we het goed !
Nou, film afgelopen, en we zouden beginnen aan onze toer. Ik had op de vorige trip al een groene laser, wat extreem vet speeltje bleek te zijn en daarom had S er nu zelf ook een gekocht. Om wat voor reden dan ook had hij hem elders gekocht als mij en had voor meer geld een minder sterke. Het viel opzich niet op ofzo, maar was gewoon vreemd. En wij dus lopen, extra een donker stuk opgezocht, en maar spelen met de lasers maar het viel ons beide steeds op, dat die van de ander altijd veel sterker leek... En we begrepen het maar niet en na veel gedoe en talloze testen kwamen we erachter dat de richting van het licht (!) het verschil uitmaakte ! Nouja, dat vonden we wel genoeg wetenschap voor de avond en we liepen verder. Op een gegeven moment pakte ik mijn lamp, die ik vorige trip nog niet had en begon te schijnen. En beide stonden we stil van verbazing hoe mooi de 1000en kleine deeltjes in de lucht wel niet waren, het miezerde een beetje en het zag er allemaal maar wát spectaculair uit !
Op een gegeven moment vonden we het wel tijd voor ketamine, maar het weer was nou ook weer niet zo goed dat het maar gewoon op straat ging. Ik wist dat ietsje verder op een tunnel was en we besloten erheen te lopen. We liepen over een gewone weg, met lantaarnpalen dus die dus uitkwam bij een spoortbrug en na de spoorbrug was er geen verharde weg meer, en geen lantarenpalen dus. Nou wij komen in die tunnel aan, VET veel licht en graffiti op de muren dus we helemaal spacen op die tekeningen. Van dichtbij, ver af, andere kant, zitten staan, terwijl we onze adem in hielden enzovoorts :P toen op een gegeven moment keek ik de kant op waar we niet vanaf kwamen, die zonder lampen dus, en met dat ik het zag VOELDE ik dat het "het niets" was. Ik wist wel wat er kwam, maar het zag er precies zo uit als in een film, een groot zwart gaat, met NIETS, en het voelde ook echt zo ! Het was niet eng ofzo, vooral omdat ik wist wat er kwam maar het gevoel en alles er omheen was gewoon heel vet. Goed, wij uiteindelijk in de tunnel paar puntjes ketamine genomen en voor het gemak ook maar de 30mg 2c-e capsule erbij gegooid.
Wij dus doorgelopen, en het was de route van onze vorige trip, alleen miezerde het toen niet. Het was een donker zandpad waar we gingen lopen, met veel kuilen gevuld met water. Wij vonden het wel een avontuur en we hadden de lamp en tig batterijen bij, dus in principe kon ons weinig overkomen. We vonden het licht nogal een anticlimax, vooral omdat we het spelen met de laser maar wat gaaf vonden. Die spikkeltjes van de regen en de wolken hingen laag genoeg om er op te schijnen. Ik deed de lamp dus alleen aan om zo nu en dan even te kijken waar de plassen waren. Maar het viel me op, dat S zodra ik de lamp weer uit deed weer was vergeten dat er plassen waren, met als resultaat dat die constant in het water stond en shit riep, waarop wij weer dubbel lagen van het lachen. Ik had mn laser, de lamp, een joint en een aansteker vast, en kreeg het op een gegeven moment allemaal niet meer zo goed geregeld en probeerde dat dus uit te leggen maar dat resulteerde ook weer in een ontzettende lachkick enzo, en hij zei dat ie het toch niet snapte nu. Evenlater wou ik de batterijen van mn laser vervangen en ik vroeg of hij me even licht bij kon geven. Hij zei ja natuurlijk en ik gaf hem de lamp. Hij had zijn laser nog vast en toen lukte het hem dus ook allemaal niet meer, en toen begon die ook keihard te lachen en zei ja nu snap ik het ! Na de zoveelste lachkick daar had ik mn batterijen vervangen en konden we verder lopen over het donkere pad, spelend met de lasers...
Na een tijd had ik het wel een beetje gezien met het donker en de lasertjes, ik herinnerde me hoe fucking vet het licht in de tunnel was en ik stelde voor om naar het licht te gaan. S vond het goed plan en we besloten de kortste weg naar de verlichte wereld te nemen, nog een minuutje of 15 lopen en dus tijd om nog te spelen met de lasers enzo. Op een gegeven moment gingen we drinken pakken wat in zijn tas zat en hij kreeg het allemaal echt niet geregeld merkte ik. Evenlater wou ik door mn nieuwe verrekijker gaan kijken, maar ik moest ff focussen, en het enige wat ik vroeg was of ie niet steeds voor me langs wou lopen, maar hij vergat het gewoon steeds. Had toen nog niet zoiets van oei, maar het viel me wel op...
- Even tussendoor - Eerder op de avond hadden we het erover gehad waarom mensen nou zeiden dat LSD zo anders was als andere drugs. Sprutuele ervaringen, kamertjes in de hersenen, bepaalde inzichten etc. We konden ons er allebei niets bij voorstellen en waren wel benieuwd ernaar of wij dit ook zouden ervaren.
We liepen dus verder, naar een buurt die ik goed kende en die goed verlicht was. Onderweg natuurlijk weer veel gelachen en geluld enzo. En opeens liepen we ergens, en er drong zich in mijn gedachten een herinnering naar voren. Een hele oude herinnering die te maken had met die plek, die ik totaal vergeten was, en waar ik anders ook nooit meer op gekomen was. Hij drong zich naar voren en begon als het ware te leven, en ik herinnerde me steeds meer en meer, alles tot in het kleinste detail, het was bijna alsof ik er midden in zat ! En toen zomaar opeens, snapte ik het ! De inzichten, waarom LSD niet zomaar trippen is, waarom het anders is als alle andere middelen, waarom het speciaal is, de inzichten, alles begreep ik gewoon. Mn hersenen draaide echt overtoeren en ik bleef even stil staan en zette de muziek uit om het even allemaal te begrijpen. Alles wat ik even uit kon brengen was wow... Ik wou het uitleggen aan S maar op dat moment lukte het niet omdat ikte snel dacht. Ik besloot er eerst even over na te denken en het dan te vertellen. Want wou het heel graag vertellen aan hem. Evenlater had ik het voor mezelf uitgedacht en wou het dus aan S gaan vertellen. Maar S leek het niet echt te horen, of begrijpen, ik weet het niet, er klopte iets niet... En zomaar in mijn verhaal begon die opeens keihard op en neer te rennen en te schreeuwen, wat mij opzich best irriteerde omdat ik mn verhaal gewoon even kwijt wou. Maar ik had zoiets van nouja, hij tript gewoon harder als mij, laat hem hij heeft gewoon een introverte periode. We liepen verder en het stoorde me steeds meer dat er geen contact meer met hem te maken viel. Hij zei nix terug. Hij keek me wel aan, en liep wel gewoon met me mee, maar zei niets meer... De hele tijd. Ik vond het best storend maar had nog steeds zoiets van laat hem maar, zal zo wel over gaan. Op een gegeven moment ging zijn telefoon, het was R een van mijn beste vrienden die eerst nog moest draaien en dan zou kijken of hij kwam. S begon als een idioot op en neer te rennen maar nam de telefoon niet op. Na wat gedoe had ik de telefoon bemachtigd en ik nam op. R vroeg waar we waren en we spraken een plek in de buurt af. We moesten even door een parkje lopen en dan waren we er. S was ergens aan het rondrennen en ik besloot de telefoon maar bij me te houden. We liepen door maar S ging op een gegeven moment liggen. Ik wou doorlopen want we hadden afgesproken maar ik kreeg hem niet echt mee... Na een tijdje roepen en doen stond hij weer op en liep weer mee. Had nog steeds geen woord gesproken sinds het was begonnen met niet praten. We liepen over een paadje waar berg naast was. Ik wist dat want was al vaak in dat park geweest, maar S liep net aan het randje en bleef daar staan. Ik riep tegen hem dat ie daar weg moest omdat ie niet omlaag wou flikkeren maar wederom geen reactie. Ik ergerde me er intussen best aan en besloot maar door te lopen, hij zou me wss toch wel volgen. En dat was ook zo. Uiteindelijk kwamen we aan bij de afgesproken plek.
R was er nog niet. Maar een minuutje of wat later kwam hij aanfietsen. Hij stopte naast me en ik begroette hem. S was even doorgelopen ofzo, weet eht ook niet maar kwam opeens terug gerend met een megavaart, en rent gewoon keihard tegen R aan. R valt met fiets en al behoorlijk hard op de grond en S struikeld en valt ook. Hij begint te lachen en schreeuwen als een waanzinnige en ik had zelf zoiets van "dit is toch niet meer leuk ?". Maar R was zat en kon dr wel om lachen. R stond op en zette zn fiets weg, maar S bleef midden op straat liggen en schreeuwen. Toen begonnen R en ik pas echt in de gaten te krijgen dat er iets mis was. Uiteindelijk stond hij op maar gedroeg zich totaal waanzinnig. De simpelste boodschappen kwamen niet meer over, hij was zijn zippo al verloren, en zijn dure laserpen was kapot. Hij reageerde er totaal niet op toen we dat zeiden en hij begreep de boodschap dat ie zn zippo in zn jas moest stoppen ook niet. Op een gegeven moment begon die weer te schreeuwen en wild te doen en rende weer weg. R probeerde nog een paar keer contact met hem te maken, maar ik had intussen in de gaten dat dat niet meer ging... S was compleet waanzinnig geworden, de LSD had totale controle over zijn brein. Hij kende ons niet meer en reageerde op geen enkele vorm van prikkels van buitenaf. Hij had duidelijk geen pijn als die viel, kou ook niet want hij liep intussen in zijn t-shirt rond, en hij was ook zijn tas met allemaal spullen verloren, dat had hij ook niet in de gaten. Hij was gewoon compleet iemand anders. Helemaal verdwaald in zijn eigen gedachten...
We stonden op een bepaalde plek waar hij veel ruimte had om te rennen en te doen, zonder dat het gevaarlijk was op dat punt. Wij stonden op een plek waar we niet gezien konden worden door omstanders maar waar we het wel in de gaten konden houden, zodat hij niet weg kon. De hekken waren best hoor en daar klim je niet overheen zonder dat je het in de gaten hebt. Dat was dus een gelukpunt, maar wat moesten we doen ? We hadden al besloten dat hij naar R thuis moest, daar was het namelijk een zeer vertrouwde omgeving. Maar hoe wisten we niet, want het was zo'n 3, 4 kilometer van waar we waren. Wij anderhalf uur mensen gebeld en bekeken wat we gingen doen, maar iedereen had gedonken en kon niet meer rijden. We hadden echt geen idee maar R ging nog eens kijken of hij S mee kreeg op de een of andere manier. Het wilde maar niet lukken toen R opeens met een idee kwam; hij had een plaat van S gekregen via bluetooth, op zijn telefoon, een total classic die S helemaal geweldig vond. Hij zette de plaat op en dat herkende hij ! Hij liep zo achter het geluid aan. R sloeg een arm om hem heen en begon te lopen. Hij gebaarde mij zijn tas en fiets te pakken. Dat ging redelijk aardig en zo zijn we toen de hele tijd gelopen. Met S viel nog steeds niet te praten maar hij zei steeds de losse woorden: zeven, bliss, rust, vrede en dood... Daarbij ook de hele tijd: "Is het dan echt zo simpel ?!? NEE dat kan toch niet ?!?" waar R die naast hem liep dan maar steeds op antwoorde: "Jazeker ! ZO - SIMPEL - IS HET !"
Nou dat ging allemaal redelijk goed, maar S had nogal de neiging om eens in de zoveel tijd waanzinskreten te doen, die nogal veel herrie waren. En bij R thuis woonde nog iemand, en die sliep, en die wouden we niet wakker maken natuurlijk. Nou in de woonkamer aangekomen, S op de grond gelegd, die was namelijk moe en vond liggen wel prima. Nog steeds de zelfde 5 woorden die in willekeurige volgorde eens in de zoveel tijd langskwamen. Wij dus blij dat hij heelhuids daar was gekomen, en toen merkte ik pas weer hoe hard ik zelf eigenlijk aan het trippen was :P alles bewoog weer als een gek, en ik wou mijn ogen dicht doen maar dat bewoog allemaal net zo hard. Nou daar nog een tijd gechilled, jointjes gerookt, en R hartelijk bedankt, want ik had echt niet geweten wat ik zonder hem had moeten doen.
Net voor ik besloot te gaan stond S in verwarde staat op en we maanden hem te gaan zitten. Hij wreef even in zijn gezicht, uitte nog wat waartaal, en toen was het ff stil, deed hij zijn ogen open, keek ons aan en zei: "Jongens, volgens mij ben ik een stuk van de film kwijt, help me eens even op weg". Dus R en ik keken elkaar aan, en ik vroeg hem, zou hij het weer snappen ? Waarop hij antwoorde: "waar heb je het over, wat snappen ? ik zit gewoon hier hoor... en... hoe the hell komen we hier terecht ?" dus hij was letterlijk wakker geworden op de stoel. We vroegen m of hij nog wist of hij op de grond had gelegen, 2 minuten ervoor, maar dat wist hij niet meer...
Na wat vragen kwamen we erachter dat ie al ongeveer vanaf het begin van het gedeelte in het licht niets meer wist... Totdat hij dus wakker werd op de stoel. We vertelden hem vanalles, en vroegen hem of de 5 woorden die hij steeds herhaald had iets voor hem betekenden, maar hij wist nergens iets van.
Ik was kapot moe door alles en ging naar huis... Daar heb ik een oxazepam gepakt en een pijpje met opium gerookt, om erna alsnog niet te kunnen slapen met een ontzettend brakke zaterdag als gevolg.
Al met al een zéér leerzame avond ! Behalve mijn eigen lsd moment, wat gelukkig nog net voor de stress is geweest heb ik ook eens gezien dat zoiets dus wel kan gebeuren. Ik wist wel dat je bad kon trippen, maar dat de LSD totale controle over iemand kon overnemen wist ik niet. Zo erg als dat heb ik zelfs nooit in een film gezien ofzo ! Het was natuurlijk wel kutsituatie, waar wat stress bij kwam kijken, maar ik ben gelukkig niet "bang" geweest. Daarbij was het stiekem ook wel héél fascinerend om het eens van dichtbij meegemaakt te hebben. Maar bovenal; leerzaam !
Drugs: LSD, 2c-E, Ketamine, Wiet, Hasj, Hasjolie, later oxazepam en opium
Waar: In het donker !
Wie: S + ik
Nou, het was zo ver ! Eindelijk de trip waar ik al maanden naar uit aan het kijken was. Ik zou gaan trippen met S, een vriend met wie ik al vaker had getript en met wie ik altijd lol had. Ik had alle middeltjes in huis, net als mijn tripspeeltjes (Absurde groene laser, dikke zaklamp, trip mp3speler met boxen, verrekijker, en nog wat andere zooi) Het weer was een beetje vochtig, maar het zou droog worden dus dat mocht de pret niet drukken. Om 2100 uur ongeveer kwam S aan. We gingen zitten, even chillen, en toen was het tijd om te beginnen met de LSD. We hadden beide 1× LSD genomen, maar bij ons beide deed het die keer niet veel. We waren dus erg benieuwd en hadden er veel zin in. We hadden ook nog een hoop andere drugs voor erbij om de trip heftiger en interessanter te maken. Dus we nemen de zegel en besluiten om tijdens het wachten "where the buffalo roams" te kijken, een vroegere verfilming van het boek van Fear And Loathing. Na een uurtje ofzo voelden we ons wel space, maar we besloten om nog een zegel te delen. We hadden zoiets van als we het doen, dan doen we het goed !
Nou, film afgelopen, en we zouden beginnen aan onze toer. Ik had op de vorige trip al een groene laser, wat extreem vet speeltje bleek te zijn en daarom had S er nu zelf ook een gekocht. Om wat voor reden dan ook had hij hem elders gekocht als mij en had voor meer geld een minder sterke. Het viel opzich niet op ofzo, maar was gewoon vreemd. En wij dus lopen, extra een donker stuk opgezocht, en maar spelen met de lasers maar het viel ons beide steeds op, dat die van de ander altijd veel sterker leek... En we begrepen het maar niet en na veel gedoe en talloze testen kwamen we erachter dat de richting van het licht (!) het verschil uitmaakte ! Nouja, dat vonden we wel genoeg wetenschap voor de avond en we liepen verder. Op een gegeven moment pakte ik mijn lamp, die ik vorige trip nog niet had en begon te schijnen. En beide stonden we stil van verbazing hoe mooi de 1000en kleine deeltjes in de lucht wel niet waren, het miezerde een beetje en het zag er allemaal maar wát spectaculair uit !
Op een gegeven moment vonden we het wel tijd voor ketamine, maar het weer was nou ook weer niet zo goed dat het maar gewoon op straat ging. Ik wist dat ietsje verder op een tunnel was en we besloten erheen te lopen. We liepen over een gewone weg, met lantaarnpalen dus die dus uitkwam bij een spoortbrug en na de spoorbrug was er geen verharde weg meer, en geen lantarenpalen dus. Nou wij komen in die tunnel aan, VET veel licht en graffiti op de muren dus we helemaal spacen op die tekeningen. Van dichtbij, ver af, andere kant, zitten staan, terwijl we onze adem in hielden enzovoorts :P toen op een gegeven moment keek ik de kant op waar we niet vanaf kwamen, die zonder lampen dus, en met dat ik het zag VOELDE ik dat het "het niets" was. Ik wist wel wat er kwam, maar het zag er precies zo uit als in een film, een groot zwart gaat, met NIETS, en het voelde ook echt zo ! Het was niet eng ofzo, vooral omdat ik wist wat er kwam maar het gevoel en alles er omheen was gewoon heel vet. Goed, wij uiteindelijk in de tunnel paar puntjes ketamine genomen en voor het gemak ook maar de 30mg 2c-e capsule erbij gegooid.
Wij dus doorgelopen, en het was de route van onze vorige trip, alleen miezerde het toen niet. Het was een donker zandpad waar we gingen lopen, met veel kuilen gevuld met water. Wij vonden het wel een avontuur en we hadden de lamp en tig batterijen bij, dus in principe kon ons weinig overkomen. We vonden het licht nogal een anticlimax, vooral omdat we het spelen met de laser maar wat gaaf vonden. Die spikkeltjes van de regen en de wolken hingen laag genoeg om er op te schijnen. Ik deed de lamp dus alleen aan om zo nu en dan even te kijken waar de plassen waren. Maar het viel me op, dat S zodra ik de lamp weer uit deed weer was vergeten dat er plassen waren, met als resultaat dat die constant in het water stond en shit riep, waarop wij weer dubbel lagen van het lachen. Ik had mn laser, de lamp, een joint en een aansteker vast, en kreeg het op een gegeven moment allemaal niet meer zo goed geregeld en probeerde dat dus uit te leggen maar dat resulteerde ook weer in een ontzettende lachkick enzo, en hij zei dat ie het toch niet snapte nu. Evenlater wou ik de batterijen van mn laser vervangen en ik vroeg of hij me even licht bij kon geven. Hij zei ja natuurlijk en ik gaf hem de lamp. Hij had zijn laser nog vast en toen lukte het hem dus ook allemaal niet meer, en toen begon die ook keihard te lachen en zei ja nu snap ik het ! Na de zoveelste lachkick daar had ik mn batterijen vervangen en konden we verder lopen over het donkere pad, spelend met de lasers...
Na een tijd had ik het wel een beetje gezien met het donker en de lasertjes, ik herinnerde me hoe fucking vet het licht in de tunnel was en ik stelde voor om naar het licht te gaan. S vond het goed plan en we besloten de kortste weg naar de verlichte wereld te nemen, nog een minuutje of 15 lopen en dus tijd om nog te spelen met de lasers enzo. Op een gegeven moment gingen we drinken pakken wat in zijn tas zat en hij kreeg het allemaal echt niet geregeld merkte ik. Evenlater wou ik door mn nieuwe verrekijker gaan kijken, maar ik moest ff focussen, en het enige wat ik vroeg was of ie niet steeds voor me langs wou lopen, maar hij vergat het gewoon steeds. Had toen nog niet zoiets van oei, maar het viel me wel op...
- Even tussendoor - Eerder op de avond hadden we het erover gehad waarom mensen nou zeiden dat LSD zo anders was als andere drugs. Sprutuele ervaringen, kamertjes in de hersenen, bepaalde inzichten etc. We konden ons er allebei niets bij voorstellen en waren wel benieuwd ernaar of wij dit ook zouden ervaren.
We liepen dus verder, naar een buurt die ik goed kende en die goed verlicht was. Onderweg natuurlijk weer veel gelachen en geluld enzo. En opeens liepen we ergens, en er drong zich in mijn gedachten een herinnering naar voren. Een hele oude herinnering die te maken had met die plek, die ik totaal vergeten was, en waar ik anders ook nooit meer op gekomen was. Hij drong zich naar voren en begon als het ware te leven, en ik herinnerde me steeds meer en meer, alles tot in het kleinste detail, het was bijna alsof ik er midden in zat ! En toen zomaar opeens, snapte ik het ! De inzichten, waarom LSD niet zomaar trippen is, waarom het anders is als alle andere middelen, waarom het speciaal is, de inzichten, alles begreep ik gewoon. Mn hersenen draaide echt overtoeren en ik bleef even stil staan en zette de muziek uit om het even allemaal te begrijpen. Alles wat ik even uit kon brengen was wow... Ik wou het uitleggen aan S maar op dat moment lukte het niet omdat ikte snel dacht. Ik besloot er eerst even over na te denken en het dan te vertellen. Want wou het heel graag vertellen aan hem. Evenlater had ik het voor mezelf uitgedacht en wou het dus aan S gaan vertellen. Maar S leek het niet echt te horen, of begrijpen, ik weet het niet, er klopte iets niet... En zomaar in mijn verhaal begon die opeens keihard op en neer te rennen en te schreeuwen, wat mij opzich best irriteerde omdat ik mn verhaal gewoon even kwijt wou. Maar ik had zoiets van nouja, hij tript gewoon harder als mij, laat hem hij heeft gewoon een introverte periode. We liepen verder en het stoorde me steeds meer dat er geen contact meer met hem te maken viel. Hij zei nix terug. Hij keek me wel aan, en liep wel gewoon met me mee, maar zei niets meer... De hele tijd. Ik vond het best storend maar had nog steeds zoiets van laat hem maar, zal zo wel over gaan. Op een gegeven moment ging zijn telefoon, het was R een van mijn beste vrienden die eerst nog moest draaien en dan zou kijken of hij kwam. S begon als een idioot op en neer te rennen maar nam de telefoon niet op. Na wat gedoe had ik de telefoon bemachtigd en ik nam op. R vroeg waar we waren en we spraken een plek in de buurt af. We moesten even door een parkje lopen en dan waren we er. S was ergens aan het rondrennen en ik besloot de telefoon maar bij me te houden. We liepen door maar S ging op een gegeven moment liggen. Ik wou doorlopen want we hadden afgesproken maar ik kreeg hem niet echt mee... Na een tijdje roepen en doen stond hij weer op en liep weer mee. Had nog steeds geen woord gesproken sinds het was begonnen met niet praten. We liepen over een paadje waar berg naast was. Ik wist dat want was al vaak in dat park geweest, maar S liep net aan het randje en bleef daar staan. Ik riep tegen hem dat ie daar weg moest omdat ie niet omlaag wou flikkeren maar wederom geen reactie. Ik ergerde me er intussen best aan en besloot maar door te lopen, hij zou me wss toch wel volgen. En dat was ook zo. Uiteindelijk kwamen we aan bij de afgesproken plek.
R was er nog niet. Maar een minuutje of wat later kwam hij aanfietsen. Hij stopte naast me en ik begroette hem. S was even doorgelopen ofzo, weet eht ook niet maar kwam opeens terug gerend met een megavaart, en rent gewoon keihard tegen R aan. R valt met fiets en al behoorlijk hard op de grond en S struikeld en valt ook. Hij begint te lachen en schreeuwen als een waanzinnige en ik had zelf zoiets van "dit is toch niet meer leuk ?". Maar R was zat en kon dr wel om lachen. R stond op en zette zn fiets weg, maar S bleef midden op straat liggen en schreeuwen. Toen begonnen R en ik pas echt in de gaten te krijgen dat er iets mis was. Uiteindelijk stond hij op maar gedroeg zich totaal waanzinnig. De simpelste boodschappen kwamen niet meer over, hij was zijn zippo al verloren, en zijn dure laserpen was kapot. Hij reageerde er totaal niet op toen we dat zeiden en hij begreep de boodschap dat ie zn zippo in zn jas moest stoppen ook niet. Op een gegeven moment begon die weer te schreeuwen en wild te doen en rende weer weg. R probeerde nog een paar keer contact met hem te maken, maar ik had intussen in de gaten dat dat niet meer ging... S was compleet waanzinnig geworden, de LSD had totale controle over zijn brein. Hij kende ons niet meer en reageerde op geen enkele vorm van prikkels van buitenaf. Hij had duidelijk geen pijn als die viel, kou ook niet want hij liep intussen in zijn t-shirt rond, en hij was ook zijn tas met allemaal spullen verloren, dat had hij ook niet in de gaten. Hij was gewoon compleet iemand anders. Helemaal verdwaald in zijn eigen gedachten...
We stonden op een bepaalde plek waar hij veel ruimte had om te rennen en te doen, zonder dat het gevaarlijk was op dat punt. Wij stonden op een plek waar we niet gezien konden worden door omstanders maar waar we het wel in de gaten konden houden, zodat hij niet weg kon. De hekken waren best hoor en daar klim je niet overheen zonder dat je het in de gaten hebt. Dat was dus een gelukpunt, maar wat moesten we doen ? We hadden al besloten dat hij naar R thuis moest, daar was het namelijk een zeer vertrouwde omgeving. Maar hoe wisten we niet, want het was zo'n 3, 4 kilometer van waar we waren. Wij anderhalf uur mensen gebeld en bekeken wat we gingen doen, maar iedereen had gedonken en kon niet meer rijden. We hadden echt geen idee maar R ging nog eens kijken of hij S mee kreeg op de een of andere manier. Het wilde maar niet lukken toen R opeens met een idee kwam; hij had een plaat van S gekregen via bluetooth, op zijn telefoon, een total classic die S helemaal geweldig vond. Hij zette de plaat op en dat herkende hij ! Hij liep zo achter het geluid aan. R sloeg een arm om hem heen en begon te lopen. Hij gebaarde mij zijn tas en fiets te pakken. Dat ging redelijk aardig en zo zijn we toen de hele tijd gelopen. Met S viel nog steeds niet te praten maar hij zei steeds de losse woorden: zeven, bliss, rust, vrede en dood... Daarbij ook de hele tijd: "Is het dan echt zo simpel ?!? NEE dat kan toch niet ?!?" waar R die naast hem liep dan maar steeds op antwoorde: "Jazeker ! ZO - SIMPEL - IS HET !"
Nou dat ging allemaal redelijk goed, maar S had nogal de neiging om eens in de zoveel tijd waanzinskreten te doen, die nogal veel herrie waren. En bij R thuis woonde nog iemand, en die sliep, en die wouden we niet wakker maken natuurlijk. Nou in de woonkamer aangekomen, S op de grond gelegd, die was namelijk moe en vond liggen wel prima. Nog steeds de zelfde 5 woorden die in willekeurige volgorde eens in de zoveel tijd langskwamen. Wij dus blij dat hij heelhuids daar was gekomen, en toen merkte ik pas weer hoe hard ik zelf eigenlijk aan het trippen was :P alles bewoog weer als een gek, en ik wou mijn ogen dicht doen maar dat bewoog allemaal net zo hard. Nou daar nog een tijd gechilled, jointjes gerookt, en R hartelijk bedankt, want ik had echt niet geweten wat ik zonder hem had moeten doen.
Net voor ik besloot te gaan stond S in verwarde staat op en we maanden hem te gaan zitten. Hij wreef even in zijn gezicht, uitte nog wat waartaal, en toen was het ff stil, deed hij zijn ogen open, keek ons aan en zei: "Jongens, volgens mij ben ik een stuk van de film kwijt, help me eens even op weg". Dus R en ik keken elkaar aan, en ik vroeg hem, zou hij het weer snappen ? Waarop hij antwoorde: "waar heb je het over, wat snappen ? ik zit gewoon hier hoor... en... hoe the hell komen we hier terecht ?" dus hij was letterlijk wakker geworden op de stoel. We vroegen m of hij nog wist of hij op de grond had gelegen, 2 minuten ervoor, maar dat wist hij niet meer...
Na wat vragen kwamen we erachter dat ie al ongeveer vanaf het begin van het gedeelte in het licht niets meer wist... Totdat hij dus wakker werd op de stoel. We vertelden hem vanalles, en vroegen hem of de 5 woorden die hij steeds herhaald had iets voor hem betekenden, maar hij wist nergens iets van.
Ik was kapot moe door alles en ging naar huis... Daar heb ik een oxazepam gepakt en een pijpje met opium gerookt, om erna alsnog niet te kunnen slapen met een ontzettend brakke zaterdag als gevolg.
Al met al een zéér leerzame avond ! Behalve mijn eigen lsd moment, wat gelukkig nog net voor de stress is geweest heb ik ook eens gezien dat zoiets dus wel kan gebeuren. Ik wist wel dat je bad kon trippen, maar dat de LSD totale controle over iemand kon overnemen wist ik niet. Zo erg als dat heb ik zelfs nooit in een film gezien ofzo ! Het was natuurlijk wel kutsituatie, waar wat stress bij kwam kijken, maar ik ben gelukkig niet "bang" geweest. Daarbij was het stiekem ook wel héél fascinerend om het eens van dichtbij meegemaakt te hebben. Maar bovenal; leerzaam !