#1
Nu ik mij weer in het land der levenden bevind en geland ben in de realiteit, leek het me toch eens aardig om me aan een verslagje te wagen.
Drug: 10 gram truffels
Reisgezelschap: samen met 2 vrienden/collega's B en M, alle drie bekend met tripmiddelen
Setting: Knusse huiskamer gevuld hindoestaanse/boeddhistische voorwerpen (beeldjes, bonsaiboom) posters van rocklegendes.
Muziek: Elektro, minimal techno, denk aan Booka Shade ed.
Na een half jaar van halve afspraken "wanneer gaan we nou eens keertje" "oh maar dit weekend kan ik niet" "misschien volgende maand" moest het er toch maar een keer van komen.
Deze maand pas ik op het huis van mijn broer in Haarlem dus dit was de kans om het te doen.
Enige ervaring met paddestoelen waren chocoladerepen en dat was alweer anderhalf jaar terug.
Begrijpelijk dus dat we er allemaal weer zin in hadden.
Ik had al vaker gehoord dat het belangrijk was om met een nuchtere maag de trip in te gaan dus na de lunch niks meer gegeten.
Bij de smartshop 30 gram truffels gehaald en bij de supermarkt een pot pindakaas en om half 6 kon het feest beginnen![:sunglasses:]()
De smaak was houterig maar na de eerste hap met een goede lik pindakaas proefde je daar niks meer van. Dat viel me allemaal 100% mee aangezien bij de gedachte van een vieze xtc pil mijn maag al omdraait en daar hoef je geeneens niet op te kauwen
Eerst half uurtje hebben we lekker gezeten gepraat over eerdere ervaringen, beetje nerveus op wat er komen ging. Tussen een half uur en een uur begonnen de handen klammer te worden en de ledematen lomer. Goede reis allemaal!
Het begon met een enorme lachkick over alles en niks. Dit ging gepaard met het niet meer goed uit je woorden komen wat voor nog meer hilariteit zorgde.
Daarna kwamen de visuals. Ik had begrepen dat truffels een laag visueel effect hadden dus ik had mij er niet zo veel van voorgesteld dus alles was mooi meegenomen. Dit was denk ik een goede instelling want het was zeer bevredigend.
De kamer is vrij smal en dit resulteerde er naar dat je een werd met de 'vibe' van het huis. De muren leken wel te ademen alsof je je in een reusachtig organisme bevond. De ene keer stonden de muren weer bol en een seconde later weer normaal.
Wat qua visual toch het meeste effect had was deze poster van Pink Floyd
Al die mooie felle kleuren dansten in volledige harmonie met elkaar en de nevel die boven het zwembad hangt begon ook zijn eigen leven te leiden. Hoe langer je er naar keek hoe meer bewegende details naar voren kwamen. De vrouwen zelf leken ook tot leven te zijn gekomen want die ademden ook. Na verloop van tijd leek de schilderij 3D te worden en kwamen de vrouwen en de nevel los van de muur en bleven in de kamer hangen. Prachtig was dat. Ik heb thuis dezelfde poster maar ik die zal ik nooit meer met dezelfde ogen kunnen zien.
Deze poster hing ernaast en bevat de laatste tekstregels van Led Zeppelins' 'Stairway to Heaven'. De oude man met de lantaarn leek door de achtergrond te zweven. Wat hij zocht of wat zijn doel was, was onduidelijk. Wel heel gaaf om te zien.
Een ander onderdeel van de trip was de enorme zitzak die midden in de kamer ligt.
Als je daarop ging liggen leek het net een beest die je verslond. We kwamen er alle drie met geen mogelijkheid vanaf. Niet dat dit als negatief werd ervaren hoor, alles was lachen en we lagen alleen maar dubbel. Het had ook wel iets weg van de zee, of een soort vlot op de zee.
Deze jongen kon ook zijn armen niet stilhouden dus die hadden we gepromoveerd van schoorsteenmantel (onder de Led Zep-poster) naar het midden van tafel. Hij draaide met zijn middel en zijn armen en handen gingen lichtelijk op en neer. Heel fascinerend.
Daarna opende M een gesprek over recente wijzigingen en sfeer op het werk (we zijn tenslotte collega's) Ik had daar eigenlijk niet zo'n zin in dus ik ging er niet op in, maar hield ze ook niet tegen.
Dit was voor mij niet zo'n trip waarbij je jezelf een spiegel voorhoud en over dingen gaat nadenken wat ik de vorige keer wel had. Ik vond het niet erg hoor, ik had me voorgenomen om mee te gaan met de flow die de trip zou brengen. Heerlijk om af en toe de controle uit handen te geven.
Ik denk dat het rond 8 uur 's avonds was toen de heftige visuele effecten afnamen en we in een soort staat kwamen dat we er helemaal niks meer van begrepen. In de kamer stond een rubic's cube, je weet wel zo'n kubus met allemaal kleuren. Normaal heb ik geen probleem om die op te lossen maar je begrijpt wel dat dit onmogelijk was. Met zijn drieën zaten we gefascineerd te kijken hoe B een beetje zat te draaien. Elke kleur verandering bij elke draai was nieuw, was fascinerend, was totaal onverwacht. Het bleef maar boeien.
De gesprekken daarna gingen helemaal nergens meer over. We snapten gewoon helemaal niks meer. We konden ons letterlijk 10 seconden focussen op iets en daarna waren we het weer kwijt. Het had wat weg van 'ten second Tom' uit de film '50 first dates'. Voor degene die dit pareltje(ahum) gemist heeft, dit was een personage die een korte termijn geheugen had van 10 seconden.
Zinnen die hieruit kwamen waren bijvoorbeeld:
"Ik zal nooit meer zeggen als ik wat zie, want het klopt toch nooit"
"Het is onmogelijk om voor jullie na te denken want ik kan geeneens voor mezelf denken, of was dat een gedachte"
Om een uurtje of 10 hadden we het wel weer gezien eigenlijk en hebben we de tv aangezet. Met lekkere minimal op de achtergrond beetje lachen op Animal Planet met een jointje in aanslag.
Tegen elven waren er zo goed als helemaal uit. Muziek was afgelopen en met een biertje in de hand nog een beetje lopen zappen. Gesprekken waren klaar, het was mooi geweest.
Om half twaalf gingen mijn reisgenoten weer naar huis en met een biertje op de bank had ik het laatste obstakel van de avond overwonnen.![:)]()
Drug: 10 gram truffels
Reisgezelschap: samen met 2 vrienden/collega's B en M, alle drie bekend met tripmiddelen
Setting: Knusse huiskamer gevuld hindoestaanse/boeddhistische voorwerpen (beeldjes, bonsaiboom) posters van rocklegendes.
Muziek: Elektro, minimal techno, denk aan Booka Shade ed.
Na een half jaar van halve afspraken "wanneer gaan we nou eens keertje" "oh maar dit weekend kan ik niet" "misschien volgende maand" moest het er toch maar een keer van komen.
Deze maand pas ik op het huis van mijn broer in Haarlem dus dit was de kans om het te doen.
Enige ervaring met paddestoelen waren chocoladerepen en dat was alweer anderhalf jaar terug.
Begrijpelijk dus dat we er allemaal weer zin in hadden.
Ik had al vaker gehoord dat het belangrijk was om met een nuchtere maag de trip in te gaan dus na de lunch niks meer gegeten.
Bij de smartshop 30 gram truffels gehaald en bij de supermarkt een pot pindakaas en om half 6 kon het feest beginnen
De smaak was houterig maar na de eerste hap met een goede lik pindakaas proefde je daar niks meer van. Dat viel me allemaal 100% mee aangezien bij de gedachte van een vieze xtc pil mijn maag al omdraait en daar hoef je geeneens niet op te kauwen
Eerst half uurtje hebben we lekker gezeten gepraat over eerdere ervaringen, beetje nerveus op wat er komen ging. Tussen een half uur en een uur begonnen de handen klammer te worden en de ledematen lomer. Goede reis allemaal!
Het begon met een enorme lachkick over alles en niks. Dit ging gepaard met het niet meer goed uit je woorden komen wat voor nog meer hilariteit zorgde.
Daarna kwamen de visuals. Ik had begrepen dat truffels een laag visueel effect hadden dus ik had mij er niet zo veel van voorgesteld dus alles was mooi meegenomen. Dit was denk ik een goede instelling want het was zeer bevredigend.
De kamer is vrij smal en dit resulteerde er naar dat je een werd met de 'vibe' van het huis. De muren leken wel te ademen alsof je je in een reusachtig organisme bevond. De ene keer stonden de muren weer bol en een seconde later weer normaal.
Wat qua visual toch het meeste effect had was deze poster van Pink Floyd
Al die mooie felle kleuren dansten in volledige harmonie met elkaar en de nevel die boven het zwembad hangt begon ook zijn eigen leven te leiden. Hoe langer je er naar keek hoe meer bewegende details naar voren kwamen. De vrouwen zelf leken ook tot leven te zijn gekomen want die ademden ook. Na verloop van tijd leek de schilderij 3D te worden en kwamen de vrouwen en de nevel los van de muur en bleven in de kamer hangen. Prachtig was dat. Ik heb thuis dezelfde poster maar ik die zal ik nooit meer met dezelfde ogen kunnen zien.
Deze poster hing ernaast en bevat de laatste tekstregels van Led Zeppelins' 'Stairway to Heaven'. De oude man met de lantaarn leek door de achtergrond te zweven. Wat hij zocht of wat zijn doel was, was onduidelijk. Wel heel gaaf om te zien.
Een ander onderdeel van de trip was de enorme zitzak die midden in de kamer ligt.
Als je daarop ging liggen leek het net een beest die je verslond. We kwamen er alle drie met geen mogelijkheid vanaf. Niet dat dit als negatief werd ervaren hoor, alles was lachen en we lagen alleen maar dubbel. Het had ook wel iets weg van de zee, of een soort vlot op de zee.
Deze jongen kon ook zijn armen niet stilhouden dus die hadden we gepromoveerd van schoorsteenmantel (onder de Led Zep-poster) naar het midden van tafel. Hij draaide met zijn middel en zijn armen en handen gingen lichtelijk op en neer. Heel fascinerend.
Daarna opende M een gesprek over recente wijzigingen en sfeer op het werk (we zijn tenslotte collega's) Ik had daar eigenlijk niet zo'n zin in dus ik ging er niet op in, maar hield ze ook niet tegen.
Dit was voor mij niet zo'n trip waarbij je jezelf een spiegel voorhoud en over dingen gaat nadenken wat ik de vorige keer wel had. Ik vond het niet erg hoor, ik had me voorgenomen om mee te gaan met de flow die de trip zou brengen. Heerlijk om af en toe de controle uit handen te geven.
Ik denk dat het rond 8 uur 's avonds was toen de heftige visuele effecten afnamen en we in een soort staat kwamen dat we er helemaal niks meer van begrepen. In de kamer stond een rubic's cube, je weet wel zo'n kubus met allemaal kleuren. Normaal heb ik geen probleem om die op te lossen maar je begrijpt wel dat dit onmogelijk was. Met zijn drieën zaten we gefascineerd te kijken hoe B een beetje zat te draaien. Elke kleur verandering bij elke draai was nieuw, was fascinerend, was totaal onverwacht. Het bleef maar boeien.
De gesprekken daarna gingen helemaal nergens meer over. We snapten gewoon helemaal niks meer. We konden ons letterlijk 10 seconden focussen op iets en daarna waren we het weer kwijt. Het had wat weg van 'ten second Tom' uit de film '50 first dates'. Voor degene die dit pareltje(ahum) gemist heeft, dit was een personage die een korte termijn geheugen had van 10 seconden.
Zinnen die hieruit kwamen waren bijvoorbeeld:
"Ik zal nooit meer zeggen als ik wat zie, want het klopt toch nooit"
"Het is onmogelijk om voor jullie na te denken want ik kan geeneens voor mezelf denken, of was dat een gedachte"
Om een uurtje of 10 hadden we het wel weer gezien eigenlijk en hebben we de tv aangezet. Met lekkere minimal op de achtergrond beetje lachen op Animal Planet met een jointje in aanslag.
Tegen elven waren er zo goed als helemaal uit. Muziek was afgelopen en met een biertje in de hand nog een beetje lopen zappen. Gesprekken waren klaar, het was mooi geweest.
Om half twaalf gingen mijn reisgenoten weer naar huis en met een biertje op de bank had ik het laatste obstakel van de avond overwonnen.
