#1
Het is weer een tijdje geleden, dus ik denk, post maar weer eens een tripreportje.
Na een aantal maanden niet te hebben getruffeld, werd het voor mijn gevoel weer eens tijd. Ik was een beetje nerveus, maar dat heb ik altijd wel. Dus ik bel een goede maat van me op(ik noem hem S), of hij ook zin heeft om weer een keertje te trippen. Het is voor hem alweer 2 jaartjes geleden, de eerste keer dat ik ook truffels had gebruikt(mexicana) was hij er ook bij. Was een toffe ervaring.
Ik heb in de tussentijd al wat vaker getruffeld als hem(zo'n keer of 14). Voor hem was het helemaal spannend. Ik had nog Atlantis in de vriezer liggen, en we hebben die van hem gehaald bij een smartshop. Het was weer tijd om te gaan trippen, en wat hadden we er zin in! Nadat mijn truffels weer waren ontdooit, werd het tijd om ze te eten. Doordat ze ingevroren waren leken ze dit keer nog viezer als normaal. Een beetje smeuïg, beetje als hazelnoot pasta zonder de lekkere chocoladesmaak, die structuur schoot me meteen te binnen, lekker is anders.
Toen begon het wachten weer. Wachten op het eerste effect. Ik voelde hem langzaam opkomen na ongeveer 20 minuten, bij S duurde het wat langer. Na ongeveer een half uurtje zaten we er al flink in. Met een leuk achtergrondje(http://iacopoapps.appspot.com/hopalongwebgl/) en Pink Floyd uit mijn boxen begonnen we aan onze trip. Ik herinner me niet zo heel erg veel, in het begin ben ik nogal gedesoriënteerd. We hebben veel gelachen, en na een tijdje hoorden we een ratelend geluid. We zagen mijn ventilator staan, dat ding zat te trillen als een malle. Verbeelden we ons dit nou? Of maakt het echt geluid? Toch eventjes de stekker eruit. Nee hij maakt toch geluid![:confused:]()
Achja, zal wel aan onze verbeelding liggen.
Na een tijdje begon ik mij misselijk te voelen, begon te zweten als een malle, voelde mij gewoon niet lekker. Ik probeerde maar niet over te geven, maar ik kon het niet inhouden. Mijn beeld begon heel erg te trillen, ik kon niet goed meer zien. Ik raakte hierdoor in paniek, ben wezen overgeven, en had mijzelf wijsgemaakt dat ik bloed uitkotste. Ik raakte steeds meer in paniek, kreeg het voor mijn gevoel steeds warmer en warmer, en S wist niet wat hij met me aan moest. Gelukkig had ik nog een tripsitter thuis, een arts in opleiding nota bene. Ik ging maar snel naar hem toe. Ik zag geesten die naar me klauwden, en dood zelf, die mij kwam halen. Hij stelde mij gerust dat alles in mijn hoofd zat(ook een ervaren tripper) en ik voelde me steeds beter. Ik hoef niet bang te zijn voor de dood, dat komt vanzelf wel. Na dit leven volgt er weer een ander. Ik ben sterker als de dood.
Na wat voor mijn gevoel een uur was(maar volgens hem, in de werkelijke wereld een kwartier) ging ik weer naar beneden om te kijken hoe het met S gesteld was.
S en ik zijn erg goede vrienden. Hij zat er zo erg mee dat het zo slecht met me ging dat hij ook in paniek raakte. Voor een persoon die nooit laat zien hoe hij zich voelt, of waar hij mee zit, zag ik dat hij behoorlijk was aangedaan, en dat hij teveel in zijn eigen hoofd zat. Hij heeft mij daarna dingen verteld over zichzelf, dingen die ik eigenlijk wel wist, maar nooit heb aangekaart, omdat ik dacht dat, als hij er mee wil komen, komt hij er wel mee. Onze vriendschap is hierdoor flink versterkt, voor zover hij nog sterker kon worden.
Na ongeveer 2 uurtjes(gevoelsmatig, besef van tijd is niet aanwezig) ging het ook weer een stuk beter met hem. We hebben lekker uitgetript, lekker gelachen, lekker gehuild over van alles en nog wat. Na ongeveer 6 uurtjes was het voorbij, en hadden we nog een beetje gepraat over wat we nou meegemaakt hadden. Daarna volgde een diepe slaap.
Ondanks dat het eventjes slecht met mij ging, vond ik dit een prachtige trip. Mijn vriendschap met S is sterker geworden hierdoor, ik weet nu eindelijk(zeker) wat hem dwarszit. Trippen is niet rainbows en butterflies, maar ook een stukje jezelf leren kennen, en je maten leren kennen. Negatieve ervaringen TIJDENS het trippen, kunnen voor positieve ervaringen NA het trippen zorgen.
Bedankt voor het lezen!
Na een aantal maanden niet te hebben getruffeld, werd het voor mijn gevoel weer eens tijd. Ik was een beetje nerveus, maar dat heb ik altijd wel. Dus ik bel een goede maat van me op(ik noem hem S), of hij ook zin heeft om weer een keertje te trippen. Het is voor hem alweer 2 jaartjes geleden, de eerste keer dat ik ook truffels had gebruikt(mexicana) was hij er ook bij. Was een toffe ervaring.
Ik heb in de tussentijd al wat vaker getruffeld als hem(zo'n keer of 14). Voor hem was het helemaal spannend. Ik had nog Atlantis in de vriezer liggen, en we hebben die van hem gehaald bij een smartshop. Het was weer tijd om te gaan trippen, en wat hadden we er zin in! Nadat mijn truffels weer waren ontdooit, werd het tijd om ze te eten. Doordat ze ingevroren waren leken ze dit keer nog viezer als normaal. Een beetje smeuïg, beetje als hazelnoot pasta zonder de lekkere chocoladesmaak, die structuur schoot me meteen te binnen, lekker is anders.
Toen begon het wachten weer. Wachten op het eerste effect. Ik voelde hem langzaam opkomen na ongeveer 20 minuten, bij S duurde het wat langer. Na ongeveer een half uurtje zaten we er al flink in. Met een leuk achtergrondje(http://iacopoapps.appspot.com/hopalongwebgl/) en Pink Floyd uit mijn boxen begonnen we aan onze trip. Ik herinner me niet zo heel erg veel, in het begin ben ik nogal gedesoriënteerd. We hebben veel gelachen, en na een tijdje hoorden we een ratelend geluid. We zagen mijn ventilator staan, dat ding zat te trillen als een malle. Verbeelden we ons dit nou? Of maakt het echt geluid? Toch eventjes de stekker eruit. Nee hij maakt toch geluid
Na een tijdje begon ik mij misselijk te voelen, begon te zweten als een malle, voelde mij gewoon niet lekker. Ik probeerde maar niet over te geven, maar ik kon het niet inhouden. Mijn beeld begon heel erg te trillen, ik kon niet goed meer zien. Ik raakte hierdoor in paniek, ben wezen overgeven, en had mijzelf wijsgemaakt dat ik bloed uitkotste. Ik raakte steeds meer in paniek, kreeg het voor mijn gevoel steeds warmer en warmer, en S wist niet wat hij met me aan moest. Gelukkig had ik nog een tripsitter thuis, een arts in opleiding nota bene. Ik ging maar snel naar hem toe. Ik zag geesten die naar me klauwden, en dood zelf, die mij kwam halen. Hij stelde mij gerust dat alles in mijn hoofd zat(ook een ervaren tripper) en ik voelde me steeds beter. Ik hoef niet bang te zijn voor de dood, dat komt vanzelf wel. Na dit leven volgt er weer een ander. Ik ben sterker als de dood.
Na wat voor mijn gevoel een uur was(maar volgens hem, in de werkelijke wereld een kwartier) ging ik weer naar beneden om te kijken hoe het met S gesteld was.
S en ik zijn erg goede vrienden. Hij zat er zo erg mee dat het zo slecht met me ging dat hij ook in paniek raakte. Voor een persoon die nooit laat zien hoe hij zich voelt, of waar hij mee zit, zag ik dat hij behoorlijk was aangedaan, en dat hij teveel in zijn eigen hoofd zat. Hij heeft mij daarna dingen verteld over zichzelf, dingen die ik eigenlijk wel wist, maar nooit heb aangekaart, omdat ik dacht dat, als hij er mee wil komen, komt hij er wel mee. Onze vriendschap is hierdoor flink versterkt, voor zover hij nog sterker kon worden.
Na ongeveer 2 uurtjes(gevoelsmatig, besef van tijd is niet aanwezig) ging het ook weer een stuk beter met hem. We hebben lekker uitgetript, lekker gelachen, lekker gehuild over van alles en nog wat. Na ongeveer 6 uurtjes was het voorbij, en hadden we nog een beetje gepraat over wat we nou meegemaakt hadden. Daarna volgde een diepe slaap.
Ondanks dat het eventjes slecht met mij ging, vond ik dit een prachtige trip. Mijn vriendschap met S is sterker geworden hierdoor, ik weet nu eindelijk(zeker) wat hem dwarszit. Trippen is niet rainbows en butterflies, maar ook een stukje jezelf leren kennen, en je maten leren kennen. Negatieve ervaringen TIJDENS het trippen, kunnen voor positieve ervaringen NA het trippen zorgen.
Bedankt voor het lezen!