#1
Wie? - Ik alleen. Man, 30 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~15 gram truffels (Atlantis)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 27-06-2015
"Er valt helemaal niets te melden." Was wat er gisteren door me heen ging tijdens de piek van mijn trip. "Er is geen wereld, er is geen tijd, er zijn geen anderen, er zijn geen dingen, er is geen ik. Er is alleen dit wonderlijke "spul" dat constant van vorm veranderd en als een soort hologram het hele universum in zichzelf projecteert. En "ik" heb geen flauw benul hoe dit allemaal mogelijk kan zijn." Het enige dat ik wist, is dat dit de realiteit is. Een immens gevoel van stilte en vrede waarin tegelijkertijd perceptie plaatsvindt, zonder die stilte ook maar een moment te verbreken. "Vergeet dat tripreport." kwam in me op. "De zoveelste ervaring die je aan je collectie herinneringen toevoegt. De zoveelste ervaring waar je je aan vast kunt klampen en je identiteit in probeert te zoeken. De arrogantie om te denken dat je dit kunt samenvatten in een verslagje van een paar a4tjes." Dus... hier is mijn verslagje van een paar a4tjes. :P
Het was alweer een tijdje geleden dat ik mijn favoriete drug psilocybine had genomen. Mijn laatste 3 trips waren op LSD en hoewel ik die drug ook fantastisch vind, verlangde ik zelfs tijdens die trips naar mijn nummer 1. En mijn nummer 1 heeft me weer eens even goed duidelijk gemaakt waarom het mijn nummer 1 is. Met psilocybine had ik gisteren geen zin om muziek te luisteren, geen plezier van eten, geen zin om de wereld in te gaan, weinig tot geen controle over het verloop van de trip, het grootste gedeelte van de trip lag ik versuft en verward op de bank, de volgende ochtend hoofdpijn en toch prefereer ik het boven LSD. Uiteraard heb ik dan nog maar 3 keer getript op LSD en dat op niet al te hoge dosissen, maar psilo heeft gewoon iets heiligs. De dosis is trouwens ook totaal ondergeschikt aan je eigen state of mind. Op 15 gram truffels trip ik nu net zo hard, als dat ik eerst deed op 50 gram paddo's.
Alles draait bij deze drug om loslaten. Loslaten van wie jij denkt wie je bent en wat jij denkt dat de wereld is. Het is simpel: hoe minder activiteit van gedachten, hoe meer de realiteit zich openbaart (aan zichzelf). En dat kan ervaren worden als absolute existentiële horror of als absolute oneindige eeuwige vrijheid, vrede, geluk. Dat is allemaal afhankelijk van jouw bereidheid om je ego los te durven laten.
Al snel nadat ik de truffels had genomen (zo'n 20 minuten later), begon ik dieper en dieper weg te zakken in mijn eigen bewustzijn. Weer dat bekende gevoel, alsof tijd langzaam van je af valt. Alles wordt ineens enorm stil en ruimtelijk, maar toch hoor ik álles. Wat er stil is, is mijn verstand. Er zijn geen gedachten, enkel pure perceptie. Niets wordt vervormd door interpretatie. Maar ik glijd nog steeds dieper en dieper weg. Dan klinkt er ineens een startende auto buiten. Maar het starten gaat maar door en door, zonder dat de motor echt aanslaat. Ik merk dat ik de boel zit tegen te houden. Iets in mij probeert het complete universum tegen te houden. Ik laat het los en de motor slaat aan. Een toeter er achteraan en de auto rijdt weg. Een bootje met kinderen erin komt langs varen. Hetzelfde gebeurd weer: de buitenboordmotor maakt minder toeren en het bootje komt tot stilstand. Er is ongeloof in mij, dit is absurd... Ik laat het ongeloof los en de hele wereld komt weer op gang. Nog een bootje, zelfde verhaal. Een immense blijdschap komt in me op: "Natuurlijk, dit valt niet te begrijpen. Dus waarom steeds maar weer proberen? Laat het los." Ineens schiet ik nog veel dieper door in bewustzijn en zie ik het mechanisme van het ego kraakhelder voor me: De persoon/het ego is niets anders dan gevoelens van angst en weerstand die zich ophopen in het lichaam en zo het leven zelf proberen tegen te houden. Dit uit zich vervolgens in hoe je de wereld ziet, hoe je beweegt, hoe je praat, enzovoort. Enkel het zien hiervan is genoeg om delen van deze opgehoopte energie af te laten voeren. Alles gaat compleet vanzelf: het stroomt van boven naar beneden uit alle hoekjes waar het zich heeft verstopt en glijdt "gewoon" van me af, met als resultaat een enorm gevoel van opluchting.
Ik kijk om me heen en ik zie dat alles alleen uit oppervlakten bestaat. Mijn salontafel bestaat alleen uit kleur en vorm. De "achterkant" fantaseer ik er in de "werkelijkheid" bij. Er is geen achterkant. Er is alleen perceptie die nu de vorm aanneemt van een zogenaamde "salontafel". Zelfs al zou ik hem doormidden zagen, dan vind ik alleen maar meer oppervlakten. Het is volkomen duidelijk: er bestaat geen wereld daarbuiten. Tijd was al van me afgevallen en nu ook ruimte. Ruimte (afstand) wordt "gecreëerd" door gedachten. Zijn er geen gedachten, dan is alles gewoon hier en nu, waar het altijd is. Alles krijgt een soort transparante kwaliteit en wordt een oneindig aantal keren "per seconde" voor mijn ogen geprojecteerd. Wat is dit voor spul in godsnaam? Materie is het in ieder geval niet, dat is ook weer zo'n mooi verzinsel van het verstand/intellect. Nog steeds dat immense gevoel van stilte en onbeschrijfelijke schoonheid, maar met daarin een diep gevoel van rouw. Ik wil het niet geloven, ik ben hier niet klaar voor, ik wil gewoon terug naar mijn veilige interpretatie van wat de werkelijkheid is. Het is het ego die zich realiseert dat alles een complete illusie is. Alles is nep. Het hele universum (en alle eventuele universums) bestaat niet, heeft nooit bestaan en kan onmogelijk ooit bestaan op de manier hoe we normaal denken. Ook weet ik dat het onvermijdelijk is om terug te keren naar wat ik werkelijk ben. Alles en iedereen moet onvermijdelijk terugkeren naar dat.
Daar is die waanzin weer. Ik voel het weer aan me trekken, het wil me weer meesleuren in die oneindige gekte. Gelukkig is er ook een onvoorstelbaar sterkere kracht, die zich manifesteert als het geluid van zingende vogels en die enorme stilte. Het voelt als onvoorwaardelijke liefde, het weten dat het hele universum mij helpt om hier doorheen te komen. Een onbeschrijflijke tederheid vouwt zich om mij heen. Het wordt me duidelijk dat deze liefde er altijd is. Letterlijk alles bestaat hieruit. We zwemmen in dit "spul". Het is ons eigen Zelf. Ik weet met absolute zekerheid dat alles goed is, hoe moeilijk het nu ook lijkt. Het antwoord is simpelweg 'loslaten'. Niet proberen 'grip op de realiteit' te krijgen, dat is maar een absurde gedachte van het intellect. De realiteit valt niet te begrijpen. Het intellect is een onvoorstelbaar klein gedeelte van de allesomvattende oneindige intelligentie dat het bestaan zelf is, dat wat je in je essentie bent. Toch weet ik dat wanneer deze trip voorbij is, ik weer met dat intellect zal gaan proberen mijn werkelijkheid te begrijpen, net zoals ieder ander. Maar ik heb er vrede mee. De waarheid is uiteindelijk onvermijdelijk, alles op z'n tijd.
De comedown is anders dan vorige keren. Ik heb nu iets gezien wat niet ongedaan gemaakt kan worden, ook al zie ik gedeeltelijk weer de objecten die het verstand op de pure perceptie plakt. Het is een dag later en ik vraag me serieus af wanneer een trip begint en eindigt. Is het hele leven niet een trip? Eigenlijk wel. Ik heb genoeg om te gaan verwerken de komende tijd in ieder geval. Verder is alles oké met me.![:wink:]()
Wat? - ~15 gram truffels (Atlantis)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 27-06-2015
"Er valt helemaal niets te melden." Was wat er gisteren door me heen ging tijdens de piek van mijn trip. "Er is geen wereld, er is geen tijd, er zijn geen anderen, er zijn geen dingen, er is geen ik. Er is alleen dit wonderlijke "spul" dat constant van vorm veranderd en als een soort hologram het hele universum in zichzelf projecteert. En "ik" heb geen flauw benul hoe dit allemaal mogelijk kan zijn." Het enige dat ik wist, is dat dit de realiteit is. Een immens gevoel van stilte en vrede waarin tegelijkertijd perceptie plaatsvindt, zonder die stilte ook maar een moment te verbreken. "Vergeet dat tripreport." kwam in me op. "De zoveelste ervaring die je aan je collectie herinneringen toevoegt. De zoveelste ervaring waar je je aan vast kunt klampen en je identiteit in probeert te zoeken. De arrogantie om te denken dat je dit kunt samenvatten in een verslagje van een paar a4tjes." Dus... hier is mijn verslagje van een paar a4tjes. :P
Het was alweer een tijdje geleden dat ik mijn favoriete drug psilocybine had genomen. Mijn laatste 3 trips waren op LSD en hoewel ik die drug ook fantastisch vind, verlangde ik zelfs tijdens die trips naar mijn nummer 1. En mijn nummer 1 heeft me weer eens even goed duidelijk gemaakt waarom het mijn nummer 1 is. Met psilocybine had ik gisteren geen zin om muziek te luisteren, geen plezier van eten, geen zin om de wereld in te gaan, weinig tot geen controle over het verloop van de trip, het grootste gedeelte van de trip lag ik versuft en verward op de bank, de volgende ochtend hoofdpijn en toch prefereer ik het boven LSD. Uiteraard heb ik dan nog maar 3 keer getript op LSD en dat op niet al te hoge dosissen, maar psilo heeft gewoon iets heiligs. De dosis is trouwens ook totaal ondergeschikt aan je eigen state of mind. Op 15 gram truffels trip ik nu net zo hard, als dat ik eerst deed op 50 gram paddo's.
Alles draait bij deze drug om loslaten. Loslaten van wie jij denkt wie je bent en wat jij denkt dat de wereld is. Het is simpel: hoe minder activiteit van gedachten, hoe meer de realiteit zich openbaart (aan zichzelf). En dat kan ervaren worden als absolute existentiële horror of als absolute oneindige eeuwige vrijheid, vrede, geluk. Dat is allemaal afhankelijk van jouw bereidheid om je ego los te durven laten.
Al snel nadat ik de truffels had genomen (zo'n 20 minuten later), begon ik dieper en dieper weg te zakken in mijn eigen bewustzijn. Weer dat bekende gevoel, alsof tijd langzaam van je af valt. Alles wordt ineens enorm stil en ruimtelijk, maar toch hoor ik álles. Wat er stil is, is mijn verstand. Er zijn geen gedachten, enkel pure perceptie. Niets wordt vervormd door interpretatie. Maar ik glijd nog steeds dieper en dieper weg. Dan klinkt er ineens een startende auto buiten. Maar het starten gaat maar door en door, zonder dat de motor echt aanslaat. Ik merk dat ik de boel zit tegen te houden. Iets in mij probeert het complete universum tegen te houden. Ik laat het los en de motor slaat aan. Een toeter er achteraan en de auto rijdt weg. Een bootje met kinderen erin komt langs varen. Hetzelfde gebeurd weer: de buitenboordmotor maakt minder toeren en het bootje komt tot stilstand. Er is ongeloof in mij, dit is absurd... Ik laat het ongeloof los en de hele wereld komt weer op gang. Nog een bootje, zelfde verhaal. Een immense blijdschap komt in me op: "Natuurlijk, dit valt niet te begrijpen. Dus waarom steeds maar weer proberen? Laat het los." Ineens schiet ik nog veel dieper door in bewustzijn en zie ik het mechanisme van het ego kraakhelder voor me: De persoon/het ego is niets anders dan gevoelens van angst en weerstand die zich ophopen in het lichaam en zo het leven zelf proberen tegen te houden. Dit uit zich vervolgens in hoe je de wereld ziet, hoe je beweegt, hoe je praat, enzovoort. Enkel het zien hiervan is genoeg om delen van deze opgehoopte energie af te laten voeren. Alles gaat compleet vanzelf: het stroomt van boven naar beneden uit alle hoekjes waar het zich heeft verstopt en glijdt "gewoon" van me af, met als resultaat een enorm gevoel van opluchting.
Ik kijk om me heen en ik zie dat alles alleen uit oppervlakten bestaat. Mijn salontafel bestaat alleen uit kleur en vorm. De "achterkant" fantaseer ik er in de "werkelijkheid" bij. Er is geen achterkant. Er is alleen perceptie die nu de vorm aanneemt van een zogenaamde "salontafel". Zelfs al zou ik hem doormidden zagen, dan vind ik alleen maar meer oppervlakten. Het is volkomen duidelijk: er bestaat geen wereld daarbuiten. Tijd was al van me afgevallen en nu ook ruimte. Ruimte (afstand) wordt "gecreëerd" door gedachten. Zijn er geen gedachten, dan is alles gewoon hier en nu, waar het altijd is. Alles krijgt een soort transparante kwaliteit en wordt een oneindig aantal keren "per seconde" voor mijn ogen geprojecteerd. Wat is dit voor spul in godsnaam? Materie is het in ieder geval niet, dat is ook weer zo'n mooi verzinsel van het verstand/intellect. Nog steeds dat immense gevoel van stilte en onbeschrijfelijke schoonheid, maar met daarin een diep gevoel van rouw. Ik wil het niet geloven, ik ben hier niet klaar voor, ik wil gewoon terug naar mijn veilige interpretatie van wat de werkelijkheid is. Het is het ego die zich realiseert dat alles een complete illusie is. Alles is nep. Het hele universum (en alle eventuele universums) bestaat niet, heeft nooit bestaan en kan onmogelijk ooit bestaan op de manier hoe we normaal denken. Ook weet ik dat het onvermijdelijk is om terug te keren naar wat ik werkelijk ben. Alles en iedereen moet onvermijdelijk terugkeren naar dat.
Daar is die waanzin weer. Ik voel het weer aan me trekken, het wil me weer meesleuren in die oneindige gekte. Gelukkig is er ook een onvoorstelbaar sterkere kracht, die zich manifesteert als het geluid van zingende vogels en die enorme stilte. Het voelt als onvoorwaardelijke liefde, het weten dat het hele universum mij helpt om hier doorheen te komen. Een onbeschrijflijke tederheid vouwt zich om mij heen. Het wordt me duidelijk dat deze liefde er altijd is. Letterlijk alles bestaat hieruit. We zwemmen in dit "spul". Het is ons eigen Zelf. Ik weet met absolute zekerheid dat alles goed is, hoe moeilijk het nu ook lijkt. Het antwoord is simpelweg 'loslaten'. Niet proberen 'grip op de realiteit' te krijgen, dat is maar een absurde gedachte van het intellect. De realiteit valt niet te begrijpen. Het intellect is een onvoorstelbaar klein gedeelte van de allesomvattende oneindige intelligentie dat het bestaan zelf is, dat wat je in je essentie bent. Toch weet ik dat wanneer deze trip voorbij is, ik weer met dat intellect zal gaan proberen mijn werkelijkheid te begrijpen, net zoals ieder ander. Maar ik heb er vrede mee. De waarheid is uiteindelijk onvermijdelijk, alles op z'n tijd.
De comedown is anders dan vorige keren. Ik heb nu iets gezien wat niet ongedaan gemaakt kan worden, ook al zie ik gedeeltelijk weer de objecten die het verstand op de pure perceptie plakt. Het is een dag later en ik vraag me serieus af wanneer een trip begint en eindigt. Is het hele leven niet een trip? Eigenlijk wel. Ik heb genoeg om te gaan verwerken de komende tijd in ieder geval. Verder is alles oké met me.