#1
Hallo hallo,
Afgelopen maandag heb ik voor het eerst een solotrip gedaan, het was de 3e keer dat ik truffels at en de 2e keer dat ik echt een normale dosis at (en niet een uitprobeerdosis).
Ik ben een 22-jarige vrouw, woon op kamers en mijn kamer is ongeveer 20m2 en echt "mijn plekje".
Ik was een beetje zenuwachtig omdat ik toch benieuwd was wat het werd als ik in mijn uppie ging trippen, maar (als je denkt TL;DR) het was absoluut mooi.
Ter voorbereiding heb ik gelezen, inspirerende films gekeken en zelfs naar een tentoonstelling van mijn favoriete artiest geweest (Banksy). Of ja, die stond sowieso gepland en ik dacht... Een dag of 2 daarna trippen is wel een idee... Ik zat het telkens uit te stellen omdat ik het toch erg spannend vond. Voor mijn eigen gemoedsrust heb ik mijn tripbuddy ingelicht dat ik truffels ging eten, zodat ik hem eventueel kon bellen/appen als ik daar even behoefte aan had (een reality-check zoals we dat noemen![:)]()
). De reden dat ik wilde solotrippen is omdat ik de laatste tijd weer erg in de knel aan het komen ben (ik heb een depressieverleden inclusief trauma) en de vorige keer ervaarde dat die knoop er een beetje uitgehaald kan worden als ik onder invloed ben van truffels. Dit effect bleef ook nog erg lang aanhouden.
Rond 3 uur heb ik de truffels opgegeten, ze waren natuurlijk weer onwijs lekker!![:grin:]()
![:grin:]()
Ik moest nog even het een en ander doen wat precies kon in de iktripnognietmaargadatstraksweldoentijd tot het moment dat ik dacht... Heuj... Ik merk iets.
Daarna ben ik lekker in mijn bedje gekropen en heb ik Netflix aangezet om de film The Good Dinosaur te kijken. Tijdens deze film begon de trip echt op te zetten en tegen het einde was ik echt vol aan het trippen. Wat resulteerde in een jankbui vanwege het einde van de film. En dan heb ik het niet alleen over het einde van het verhaal, maar ook het feit dat de film dus klaar was en ik niet meer kon kijken :')
Dat zakte al snel weer weg en ik was nog helemaal na aan het genieten van het verhaal. Om even tot rust te komen ben ik naar buiten gegaan en heb ik een sigaretje opgestoken, terwijl ik heerlijk in de zon naar de lucht en de wolken zat te staren. Wederom ervaarde ik intens geluk en alles viel op zijn plek.
Vervolgens ben ik naar binnen gegaan om mezelf even af te sluiten van de buitenwereld. Ik heb een tshirt over mijn ogen gelegd en muziek aangezet (oortjes) en tadaa. Nu weet ik wat écht trippen is. Ik zag hele mooie visuals in het donker, gekleurde spiralen, driehoeken, patronen... Op den duur waande ik me in een tunnel waar ik daadwerkelijk doorheen kon zweven. Het was verschrikkelijk intens maar wauw! Wat ontzettend mooi en geweldig ook dat je lichaam dit zelf kan maken.
Het voornaamste wat ik merk tijdens een truffeltrip is dat ik intens gelukkig ben en ontzettend veel liefde voel voor alles om mij heen. Een beetje het gevoel dat je na een lange werkdag op vrijdag eindelijk thuiskomt en neerploft op de bank met een bakje thee. En eigenlijk is dat ook de fase waar ik nu in ben. Ik heb een hele, hele lastige tijd achter de rug en ik heb mezelf nooit kunnen ontwikkelen op persoonlijk vlak omdat er altijd iets in de weg zat. Nu is dat niet meer zo en daar moet ik heel erg aan wennen, wat af en toe nog voor stress zorgt. Eigenlijk wacht in onbewust tot de volgende bom barst. Daarom vind ik het erg fijn dat ik tijdens de trip weer ervaarde dat er een bepaalde rust over me heen komt. Alles is goed, en alles komt goed als het op dat moment even niet goed is.
Toen de trip wat af begon te zwakken merkte ik dat het mentaal inderdaad wat zwaar was, maar wel op een goede manier. Een aantal vrienden begon te appen of er misschien gegadigden waren om Pokemon te gaan vangen (ja.....) en aangezien ik inmiddels weer besef had van tijd en ruimte dacht ik, heu, waarom niet. Dus zodoende heb ik 's avonds lekker bijgekletst met vrienden. Ik was gewoon weer helemaal helder, af en toe merkte ik nog wel dat ik wat euforischer was dan normaal maar ik heb in ieder geval geen rare blikken gehad![:)]()
Toen ik terug was merkte ik dat ik redelijk wat hoofdpijn had, wat gangbaar blijkt te zijn als ik truffels heb gegeten. Omdat paracetamol ongeveer 0,0 doet bij mij en wiet een stuk beter helpt tegen hoofdpijn, besloot ik mijn jack herer nog even aan te steken en dan te gaan slapen.
En nu weet ik dus ook waarom afgeraden wordt om truffels en cannabis te combineren.
De trip kwam volledig terug en hield zeker 2 uur weer aan. Dit vond ik overigens ab-so-luut niet erg, aangezien het inmiddels dus daadwerkelijk donker was en ik mooi vanuit mijn bedje alle mooie kleuren en patronen kon bekijken die zich vormden in mijn kamer.
Helaas kwam er toen een keerzijde, maar dat was precies waar ik op hoopte voor ik aan de trip begon. Ik begon na te denken. Ik besefte me dat mijn cannabisgebruik eigenlijk echt uit de hand aan het lopen was en ik vroeg me ook ten zeerste af in hoeverre ik nog steeds "niet verslaafd was". Ik raakte er wat van in paniek want ik wist echt niet wat ik nu moest doen. Daarom besloot ik om vanaf de volgende dag minstens 1 week niet te gebruiken en te kijken wat dat deed. Dat is nu inmiddels dus 4 dagen geleden en ik heb inderdaad braaf mijn handjes thuisgehouden. Het is lastig, en ik durf nu wel toe te geven aan mezelf dat ik minstens een beginnende cannabisverslaving had (psychisch).
Wanneer ik het gevoel heb die controle terug te hebben wil ik zeker wel weer gematigd gaan blowen, maar niet meer dagelijks zoals het afgelopen tijd was.
Kort maar krachtig, het was een bijzondere en af en toe heftige trip maar ik heb er zeker wat aan gehad. Ik schrijf dit ook uit om het een beetje te verwerken en om mijn doel (minderen met cannabis) ook te kunnen zien en terug te kunnen lezen voor "future reference".
Groetjes, Bee.
Afgelopen maandag heb ik voor het eerst een solotrip gedaan, het was de 3e keer dat ik truffels at en de 2e keer dat ik echt een normale dosis at (en niet een uitprobeerdosis).
Ik ben een 22-jarige vrouw, woon op kamers en mijn kamer is ongeveer 20m2 en echt "mijn plekje".
Ik was een beetje zenuwachtig omdat ik toch benieuwd was wat het werd als ik in mijn uppie ging trippen, maar (als je denkt TL;DR) het was absoluut mooi.
Ter voorbereiding heb ik gelezen, inspirerende films gekeken en zelfs naar een tentoonstelling van mijn favoriete artiest geweest (Banksy). Of ja, die stond sowieso gepland en ik dacht... Een dag of 2 daarna trippen is wel een idee... Ik zat het telkens uit te stellen omdat ik het toch erg spannend vond. Voor mijn eigen gemoedsrust heb ik mijn tripbuddy ingelicht dat ik truffels ging eten, zodat ik hem eventueel kon bellen/appen als ik daar even behoefte aan had (een reality-check zoals we dat noemen
Rond 3 uur heb ik de truffels opgegeten, ze waren natuurlijk weer onwijs lekker!
Ik moest nog even het een en ander doen wat precies kon in de iktripnognietmaargadatstraksweldoentijd tot het moment dat ik dacht... Heuj... Ik merk iets.
Daarna ben ik lekker in mijn bedje gekropen en heb ik Netflix aangezet om de film The Good Dinosaur te kijken. Tijdens deze film begon de trip echt op te zetten en tegen het einde was ik echt vol aan het trippen. Wat resulteerde in een jankbui vanwege het einde van de film. En dan heb ik het niet alleen over het einde van het verhaal, maar ook het feit dat de film dus klaar was en ik niet meer kon kijken :')
Dat zakte al snel weer weg en ik was nog helemaal na aan het genieten van het verhaal. Om even tot rust te komen ben ik naar buiten gegaan en heb ik een sigaretje opgestoken, terwijl ik heerlijk in de zon naar de lucht en de wolken zat te staren. Wederom ervaarde ik intens geluk en alles viel op zijn plek.
Vervolgens ben ik naar binnen gegaan om mezelf even af te sluiten van de buitenwereld. Ik heb een tshirt over mijn ogen gelegd en muziek aangezet (oortjes) en tadaa. Nu weet ik wat écht trippen is. Ik zag hele mooie visuals in het donker, gekleurde spiralen, driehoeken, patronen... Op den duur waande ik me in een tunnel waar ik daadwerkelijk doorheen kon zweven. Het was verschrikkelijk intens maar wauw! Wat ontzettend mooi en geweldig ook dat je lichaam dit zelf kan maken.
Het voornaamste wat ik merk tijdens een truffeltrip is dat ik intens gelukkig ben en ontzettend veel liefde voel voor alles om mij heen. Een beetje het gevoel dat je na een lange werkdag op vrijdag eindelijk thuiskomt en neerploft op de bank met een bakje thee. En eigenlijk is dat ook de fase waar ik nu in ben. Ik heb een hele, hele lastige tijd achter de rug en ik heb mezelf nooit kunnen ontwikkelen op persoonlijk vlak omdat er altijd iets in de weg zat. Nu is dat niet meer zo en daar moet ik heel erg aan wennen, wat af en toe nog voor stress zorgt. Eigenlijk wacht in onbewust tot de volgende bom barst. Daarom vind ik het erg fijn dat ik tijdens de trip weer ervaarde dat er een bepaalde rust over me heen komt. Alles is goed, en alles komt goed als het op dat moment even niet goed is.
Toen de trip wat af begon te zwakken merkte ik dat het mentaal inderdaad wat zwaar was, maar wel op een goede manier. Een aantal vrienden begon te appen of er misschien gegadigden waren om Pokemon te gaan vangen (ja.....) en aangezien ik inmiddels weer besef had van tijd en ruimte dacht ik, heu, waarom niet. Dus zodoende heb ik 's avonds lekker bijgekletst met vrienden. Ik was gewoon weer helemaal helder, af en toe merkte ik nog wel dat ik wat euforischer was dan normaal maar ik heb in ieder geval geen rare blikken gehad
Toen ik terug was merkte ik dat ik redelijk wat hoofdpijn had, wat gangbaar blijkt te zijn als ik truffels heb gegeten. Omdat paracetamol ongeveer 0,0 doet bij mij en wiet een stuk beter helpt tegen hoofdpijn, besloot ik mijn jack herer nog even aan te steken en dan te gaan slapen.
En nu weet ik dus ook waarom afgeraden wordt om truffels en cannabis te combineren.
De trip kwam volledig terug en hield zeker 2 uur weer aan. Dit vond ik overigens ab-so-luut niet erg, aangezien het inmiddels dus daadwerkelijk donker was en ik mooi vanuit mijn bedje alle mooie kleuren en patronen kon bekijken die zich vormden in mijn kamer.
Helaas kwam er toen een keerzijde, maar dat was precies waar ik op hoopte voor ik aan de trip begon. Ik begon na te denken. Ik besefte me dat mijn cannabisgebruik eigenlijk echt uit de hand aan het lopen was en ik vroeg me ook ten zeerste af in hoeverre ik nog steeds "niet verslaafd was". Ik raakte er wat van in paniek want ik wist echt niet wat ik nu moest doen. Daarom besloot ik om vanaf de volgende dag minstens 1 week niet te gebruiken en te kijken wat dat deed. Dat is nu inmiddels dus 4 dagen geleden en ik heb inderdaad braaf mijn handjes thuisgehouden. Het is lastig, en ik durf nu wel toe te geven aan mezelf dat ik minstens een beginnende cannabisverslaving had (psychisch).
Wanneer ik het gevoel heb die controle terug te hebben wil ik zeker wel weer gematigd gaan blowen, maar niet meer dagelijks zoals het afgelopen tijd was.
Kort maar krachtig, het was een bijzondere en af en toe heftige trip maar ik heb er zeker wat aan gehad. Ik schrijf dit ook uit om het een beetje te verwerken en om mijn doel (minderen met cannabis) ook te kunnen zien en terug te kunnen lezen voor "future reference".
Groetjes, Bee.