#1
Wie? - Ik alleen. Man, 31 jaar. 188cm/~70KG
Wat? - ~50 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 6-11-2016 ~21:30 uur
Meerdere keren na mijn report over mijn gebruik van 6-APB voor bewustzijnsverruiming heb ik op het punt gestaan om een deel 2 te maken over het gebruik van entactogenen voor dat doel. Elke keer na MDMA te hebben genomen had ik echter het gevoel dat ik niet genoeg had te vertellen om een volwaardig report te schrijven. Deze keer is dat er wel, dus hierbij.
O ja, hier een link naar het eerste deel, voor wie dat zou willen lezen.
Ik ga er niet teveel omheen draaien. Rond 21:30 gisteravond heb ik een kwartje van een ~200mg pil genomen. Zo'n drie kwartier later sloeg deze in. Nou ja, van echt inslaan was niet echt sprake. Het was meer zo dat er eerst een twijfel was over of ik nou wat voelde, of dat ik mij dat verbeeldde. Over een periode van ongeveer tien minuten werd de zekerheid dat hij toch echt begon te werken geleidelijk aan steeds sterker. Tot het moment dat ik een niet te ontkennen roll had te pakken waarbij mijn lichaam zeer ontspannen was en mijn ademhaling diep en vloeiend. Het onmiskenbare MDMA gevoel was er, maar het was alsnog subtiel te noemen. Het deed me direct denken aan mijn eerdere 6-APB ervaringen waarbij er exact hetzelfde gevoel is als dat van MDMA, maar dan nooit in overweldigende mate. Ik zat nooit echt met mijn hoofd in de wolken. Aan de ene kant jammer, maar ik had besloten om het bij dit kwartje te laten. Dit om twee redenen: om te zien of de negatieve effecten van MDMA gebruik minder aanwezig zouden zijn op deze manier en omdat het voor meditatie doeleinden beter is om je helderheid te behouden en dus juist niet met je hoofd in de wolken te zitten. Over het eerste kan ik kort zijn: ik ben compleet verrast over het feit dat ik vrijwel geen negatieve effecten heb ondervonden, zowel gisteren tijdens de ervaring zelf als nu, de dag erna. Geen stijve kaken, geen twitchy zicht, geen hoofdpijn en lamlendig gevoel de dag erna. Het enige wat ik me nu kan bedenken qua negatieve effecten, is dat ik tijdens de come-up heel even een heel klein beetje misselijk was, maar ook dat trok heel gauw weg. Oké, ook een droge mond maar dat was niet erg storend en makkelijk te verhelpen door zo nu en dan water te drinken.
Maar dan waar dit report eigenlijk om draait. Hoe was deze lage dosis MDMA voor meditatie/introspectie doeleinden? Simpelgezegd was deze dosering ideaal daarvoor. Ik heb een ongelofelijk inzichtelijke, verhelderende ervaring gehad. Ook hier kan ik kort over zijn, maar dat doe ik liever niet.![:wink:]()
Het eerste uurtje van m'n roll heb ik besteedt zoals ik dat altijd doe met entactogenen: simpelweg genieten van het lichamelijke gevoel. Alle lichamelijke spanning van me af laten glijden, m'n schouders laten hangen, over de stoffen bekleding van mijn bank aaien, helemaal inademen en dan diep uitzuchten... Damn, dat voelt goed... Iets in me wil dit gevoel intenser beleven. Heel even twijfel ik of ik niet nog een kwartje zal nemen. Maar nee, ik heb besloten het hier bij te houden. Zelfs als dit gevoel nu helemaal wegzakt ga ik niet bijnemen. Ik wil kijken wat voor effect zo'n lage dosis heeft op de eventuele bijeffecten en kater. Ik besluit om te gaan mediteren. Dit zorgt ervoor dat ik mezelf niet meer helemaal laat meevoeren in het lichamelijke gevoel. Al heel gauw komen er inzichten. Ik ben me ervan bewust dat er ondanks mijn ontspannen lichamelijke staat een subtiel verlangen in me is. Een verlangen om meer van het MDMA gevoel te hebben. En tegelijk een bezorgdheid over of dit gevoel wel lang genoeg zal blijven. Niet lang daarna besluit ik om de vaporizer aan te zetten en goede white widow te verdampen. De wiet zorgt ervoor dat ik nog meer naar weten getrokken wordt, in plaats van gewoon te genieten van het lichamelijke gevoel. Aan de andere kant zorgt de openheid/ontvankelijkheid van MDMA ervoor dat ik heel diep in dat weten kan gaan. Al heel snel daarop volgt een simpele maar immens diepgaande realisatie: Het zien van verlangen is zelf verlangeloos. Het is niet afhankelijk van de vervulling van het verlangen (welk verlangen dan ook) om vrij te zijn van verlangen/willen. Het zien van het verlangen staat helemaal en absoluut los van het al dan niet vervullen van het verlangen. En dan nog iets: de liefde van MDMA is echt. Het is niet een kunstmatige liefde. Dit was altijd wat ik had gedacht, maar ik zag nu dat deze liefde weldegelijk echt is. Maar...
Het is een blinde liefde en dat is altijd waar de problemen beginnen. Liefde is prachtig, liefde is belangrijk. In al haar vormen. Maar liefde alleen is niet genoeg als niet geleden wil worden. Wat liefde nodig heeft is weten, zien, of anders gezegd: intelligentie. Het niet negeren van wat is. Oftewel: bewustzijn zonder interpretatie. Aan de andere kant heeft weten liefde nodig. Om niet te vervallen in het intellectuele. Om niet door te slaan in redenering. Niet dat ik wil zeggen dat het fout is om puur rationeel te zijn of om je te laten gaan in het simpel genieten van de lichamelijke euforie van MDMA of elk ander iets dat je plezier geeft. Absoluut niet. We zijn hier om te leren en "fouten" moeten gemaakt worden. Het is ons eigen keus om in kille rationaliteit of blinde liefde te vervallen. En zeg nou zelf: wie wil bijvoorbeeld de ervaring van lichamelijk plezier gemist hebben? Maar... Er is hier een hele grote 'maar' in dit alles. Wanneer liefde afgescheiden wordt van weten door zich slechts te richten op dat wat fijn voelt, dat wat 'goed' is, degradeert het tot plezier. Vanaf dat moment wordt één: twee. Vanaf dan is er in plaats van onvoorwaardelijke liefde een verlangen naar (meer ) plezier en daarbij de bezorgdheid om het kwijt te raken. De prijs die je betaald voor het scheiden van liefde en weten is lijden. In élk geval, zonder uitzondering. En lijden is de roep van onvoorwaardelijke liefde om terug te komen naar onvoorwaardelijke liefde. Maar dat niet alleen: de ervaring van lijden is letterlijk het terugtrekken van liefde uit onwetendheid naar weten. Lijden is niet verkeerd. Het is ook niet goed, het is slechts wat het is. Maar het is alleen lijden zolang je teruggetrokken lijkt te worden. Wanneer je ziet dat jij het bent die jezelf uit onwetendheid trekt, stopt het lijden.
Wat ik graag duidelijk wil maken met wat ik bedoel met 'weten', is dat dit niets te maken heeft met kennis. Weten is niet zoals de kennis die je hebt over bijvoorbeeld het verleden. Het soort weten waarmee je bijvoorbeeld weet dat je gisteren een vrije dag had of dat je zoveel jaar oud bent is niet wat ik hier bedoel. Dat is conceptuele kennis. Misschien waar in zijn eigen context, maar alsnog conceptueel. Wat ik bedoel met weten is het kennen van je directe ervaring, nu. Niets meer en niets minder. Weten is het ervaren van zien bijvoorbeeld. Dat wat je nu ziet, wat het ook is, die ervaring. Je kunt niet zeggen wat het is in absolute termen, maar je kent het: je weet het. En alles wat gedachten óver dat weten zegt is ontkenning van weten: onwetendheid. Negeren van wat hier echt is. Niet willen inzien dat je niet intellectueel kúnt weten wat je ervaring is/betekent. Paradoxaal genoeg is weten het niet weten wat ervaring is en wat jij bent. Er komt geen antwoord in de vorm van iets waar je naar kunt grijpen, iets wat je vast kunt houden als een idee. En als dat wel komt, dan is het een van de vele ervaringen die komt en ook weer gaat. Maar het is niet zo dat er geen echt antwoord komt wanneer er geen verlangen is om te weten. Integendeel...
Het moment dat het verlangen om intellectueel te weten opgegeven wordt, gebeurd er namelijk iets dat ik niet anders kan omschrijven dan echte magie. Dat wat je dénkt dat je lichaam is wordt namelijk op het exácte moment van opgeven van willen weten gevuld met een uitzonderlijke stilte. Een buitengewoon levendige vrede. Maar niet zomaar een vrede. Deze vrede is bewust. Het is de vrede zelf die bewust is van zichzelf. Wanneer ik terugdenk aan het begin van de avond wanneer de lichamelijke rust/vrede van de MDMA over me heen valt, zie ik dat dit een onintelligente vrede is. Een blinde vrede. Maar dit is iets totaal absoluut anders. Deze stilte die vanaf de bovenkant van mijn hoofd (of tenminste: dat wat ik normaal mijn hoofd noem) neerdaalt en stukje bij beetje mijn hele lichaam vult is intens levendig en bewust. Dan krijg ik een idee: ik ga douchen. Op dit moment wil ik in contact met water zijn.
Even later sta ik onder de douche en weet ik meteen waarom ik zo graag water wilde voelen. Water is een goede geleider. Water vervaagt de grens tussen jou(w lichaam) en je omgeving. En bovendien heeft water een hogere frequentie dan lucht, waardoor het je niet alleen fysiek reinigt, maar ook op het gebied van spanningen in je lichaam. Het laat je letterlijk makkelijker ontspannen. Maar dat is nog niet alles. Ik begin op dit moment iets op te merken in de verte/diepte. Het is een lage toon die constant aanwezig is. Achteraf gezien denk ik dat dit de Aum is geweest waar ik me bewust van werd. Het is de hoofd frequentie. De overkoepelende golfbeweging die alle andere frequenties herbergt. De eerste manifestatie. Intens "luid" en aanwezig, maar toch enkel bestaande uit spul dat ik 'vredigheid' zou kunnen noemen. Ik merk dat door het water de opening bij de bovenkant van mijn hoofd groter wordt. Meer en meer wolken van stilte dalen vanaf daar neer en vullen mijn "lichaam". Deze stilte vervangt letterlijk het verlangen om te weten. De stilte heeft een onmiskenbaar 'vloeibare' kwaliteit over zich. Niet alleen door het water, maar de stilte zelf vloeit door mij heen. Er is op dat moment geen gedachte meer in mij, zelfs geen emotie. Er is alleen vredigheid, gelukzaligheid. Ik zie een washandje hangen voor me en zie dat het eigenlijke spul van het washandje, dat waaruit het werkelijk bestaat, de absolute werkelijkheid is. Het is dezelfde stilte die in mij is. Dezelfde stilte is ook daar, in de "buitenwereld". En niet alleen het washandje. Ook het douchegordijn, de tegeltjes, mijn lichaam, het water. Alles is dezelfde levendige stilte die verschijnt als deze 'objecten'. Het is de stilte die gefilterd wordt door het verstand/voorstellingsvermogen en zo de objecten wordt. Maar vergis je niet: dit was niet een extatische of overdonderende ervaring. Het was eigenlijk heel gewoon. Absoluut onovertroffen diepgaand, inzichtelijk en gelukzalig, maar tegelijkertijd ook heel gewoon. Ineens besef je je dat je je hele leven compleet verdraaid naar je ervaring hebt zitten kijken, 180 graden de "verkeerde" kant op. De interpretatie van het verstand van wat realiteit is, is volstrekt belachelijk en vergezocht. En toch ziet 99,99% van de mensheid op die manier naar de subjectieve ervaring.
En ook op dit moment ben ik weer (gedeeltelijk) gaan geloven in die volstrekt belachelijke interpretatie van het verstand. Maar na gisteren is er weer voor de zoveelste keer een bevestiging van de valsheid daarvan. En ik kan het gebruik van entactogenen voor bewustwording alleen maar aanraden, zeker met zo'n lage dosering. Hopelijk vonden jullie het interessant of vermakelijk. Het lijkt me leuk ook eens een report van jullie te zien over deze toepassing van entactogenen.
Groeten van jullie zweefteef.![:wink:]()
Wat? - ~50 mg MDMA
Waar? - Thuis
Wanneer? - 6-11-2016 ~21:30 uur
Meerdere keren na mijn report over mijn gebruik van 6-APB voor bewustzijnsverruiming heb ik op het punt gestaan om een deel 2 te maken over het gebruik van entactogenen voor dat doel. Elke keer na MDMA te hebben genomen had ik echter het gevoel dat ik niet genoeg had te vertellen om een volwaardig report te schrijven. Deze keer is dat er wel, dus hierbij.
O ja, hier een link naar het eerste deel, voor wie dat zou willen lezen.
Ik ga er niet teveel omheen draaien. Rond 21:30 gisteravond heb ik een kwartje van een ~200mg pil genomen. Zo'n drie kwartier later sloeg deze in. Nou ja, van echt inslaan was niet echt sprake. Het was meer zo dat er eerst een twijfel was over of ik nou wat voelde, of dat ik mij dat verbeeldde. Over een periode van ongeveer tien minuten werd de zekerheid dat hij toch echt begon te werken geleidelijk aan steeds sterker. Tot het moment dat ik een niet te ontkennen roll had te pakken waarbij mijn lichaam zeer ontspannen was en mijn ademhaling diep en vloeiend. Het onmiskenbare MDMA gevoel was er, maar het was alsnog subtiel te noemen. Het deed me direct denken aan mijn eerdere 6-APB ervaringen waarbij er exact hetzelfde gevoel is als dat van MDMA, maar dan nooit in overweldigende mate. Ik zat nooit echt met mijn hoofd in de wolken. Aan de ene kant jammer, maar ik had besloten om het bij dit kwartje te laten. Dit om twee redenen: om te zien of de negatieve effecten van MDMA gebruik minder aanwezig zouden zijn op deze manier en omdat het voor meditatie doeleinden beter is om je helderheid te behouden en dus juist niet met je hoofd in de wolken te zitten. Over het eerste kan ik kort zijn: ik ben compleet verrast over het feit dat ik vrijwel geen negatieve effecten heb ondervonden, zowel gisteren tijdens de ervaring zelf als nu, de dag erna. Geen stijve kaken, geen twitchy zicht, geen hoofdpijn en lamlendig gevoel de dag erna. Het enige wat ik me nu kan bedenken qua negatieve effecten, is dat ik tijdens de come-up heel even een heel klein beetje misselijk was, maar ook dat trok heel gauw weg. Oké, ook een droge mond maar dat was niet erg storend en makkelijk te verhelpen door zo nu en dan water te drinken.
Maar dan waar dit report eigenlijk om draait. Hoe was deze lage dosis MDMA voor meditatie/introspectie doeleinden? Simpelgezegd was deze dosering ideaal daarvoor. Ik heb een ongelofelijk inzichtelijke, verhelderende ervaring gehad. Ook hier kan ik kort over zijn, maar dat doe ik liever niet.
Het eerste uurtje van m'n roll heb ik besteedt zoals ik dat altijd doe met entactogenen: simpelweg genieten van het lichamelijke gevoel. Alle lichamelijke spanning van me af laten glijden, m'n schouders laten hangen, over de stoffen bekleding van mijn bank aaien, helemaal inademen en dan diep uitzuchten... Damn, dat voelt goed... Iets in me wil dit gevoel intenser beleven. Heel even twijfel ik of ik niet nog een kwartje zal nemen. Maar nee, ik heb besloten het hier bij te houden. Zelfs als dit gevoel nu helemaal wegzakt ga ik niet bijnemen. Ik wil kijken wat voor effect zo'n lage dosis heeft op de eventuele bijeffecten en kater. Ik besluit om te gaan mediteren. Dit zorgt ervoor dat ik mezelf niet meer helemaal laat meevoeren in het lichamelijke gevoel. Al heel gauw komen er inzichten. Ik ben me ervan bewust dat er ondanks mijn ontspannen lichamelijke staat een subtiel verlangen in me is. Een verlangen om meer van het MDMA gevoel te hebben. En tegelijk een bezorgdheid over of dit gevoel wel lang genoeg zal blijven. Niet lang daarna besluit ik om de vaporizer aan te zetten en goede white widow te verdampen. De wiet zorgt ervoor dat ik nog meer naar weten getrokken wordt, in plaats van gewoon te genieten van het lichamelijke gevoel. Aan de andere kant zorgt de openheid/ontvankelijkheid van MDMA ervoor dat ik heel diep in dat weten kan gaan. Al heel snel daarop volgt een simpele maar immens diepgaande realisatie: Het zien van verlangen is zelf verlangeloos. Het is niet afhankelijk van de vervulling van het verlangen (welk verlangen dan ook) om vrij te zijn van verlangen/willen. Het zien van het verlangen staat helemaal en absoluut los van het al dan niet vervullen van het verlangen. En dan nog iets: de liefde van MDMA is echt. Het is niet een kunstmatige liefde. Dit was altijd wat ik had gedacht, maar ik zag nu dat deze liefde weldegelijk echt is. Maar...
Het is een blinde liefde en dat is altijd waar de problemen beginnen. Liefde is prachtig, liefde is belangrijk. In al haar vormen. Maar liefde alleen is niet genoeg als niet geleden wil worden. Wat liefde nodig heeft is weten, zien, of anders gezegd: intelligentie. Het niet negeren van wat is. Oftewel: bewustzijn zonder interpretatie. Aan de andere kant heeft weten liefde nodig. Om niet te vervallen in het intellectuele. Om niet door te slaan in redenering. Niet dat ik wil zeggen dat het fout is om puur rationeel te zijn of om je te laten gaan in het simpel genieten van de lichamelijke euforie van MDMA of elk ander iets dat je plezier geeft. Absoluut niet. We zijn hier om te leren en "fouten" moeten gemaakt worden. Het is ons eigen keus om in kille rationaliteit of blinde liefde te vervallen. En zeg nou zelf: wie wil bijvoorbeeld de ervaring van lichamelijk plezier gemist hebben? Maar... Er is hier een hele grote 'maar' in dit alles. Wanneer liefde afgescheiden wordt van weten door zich slechts te richten op dat wat fijn voelt, dat wat 'goed' is, degradeert het tot plezier. Vanaf dat moment wordt één: twee. Vanaf dan is er in plaats van onvoorwaardelijke liefde een verlangen naar (meer ) plezier en daarbij de bezorgdheid om het kwijt te raken. De prijs die je betaald voor het scheiden van liefde en weten is lijden. In élk geval, zonder uitzondering. En lijden is de roep van onvoorwaardelijke liefde om terug te komen naar onvoorwaardelijke liefde. Maar dat niet alleen: de ervaring van lijden is letterlijk het terugtrekken van liefde uit onwetendheid naar weten. Lijden is niet verkeerd. Het is ook niet goed, het is slechts wat het is. Maar het is alleen lijden zolang je teruggetrokken lijkt te worden. Wanneer je ziet dat jij het bent die jezelf uit onwetendheid trekt, stopt het lijden.
Wat ik graag duidelijk wil maken met wat ik bedoel met 'weten', is dat dit niets te maken heeft met kennis. Weten is niet zoals de kennis die je hebt over bijvoorbeeld het verleden. Het soort weten waarmee je bijvoorbeeld weet dat je gisteren een vrije dag had of dat je zoveel jaar oud bent is niet wat ik hier bedoel. Dat is conceptuele kennis. Misschien waar in zijn eigen context, maar alsnog conceptueel. Wat ik bedoel met weten is het kennen van je directe ervaring, nu. Niets meer en niets minder. Weten is het ervaren van zien bijvoorbeeld. Dat wat je nu ziet, wat het ook is, die ervaring. Je kunt niet zeggen wat het is in absolute termen, maar je kent het: je weet het. En alles wat gedachten óver dat weten zegt is ontkenning van weten: onwetendheid. Negeren van wat hier echt is. Niet willen inzien dat je niet intellectueel kúnt weten wat je ervaring is/betekent. Paradoxaal genoeg is weten het niet weten wat ervaring is en wat jij bent. Er komt geen antwoord in de vorm van iets waar je naar kunt grijpen, iets wat je vast kunt houden als een idee. En als dat wel komt, dan is het een van de vele ervaringen die komt en ook weer gaat. Maar het is niet zo dat er geen echt antwoord komt wanneer er geen verlangen is om te weten. Integendeel...
Het moment dat het verlangen om intellectueel te weten opgegeven wordt, gebeurd er namelijk iets dat ik niet anders kan omschrijven dan echte magie. Dat wat je dénkt dat je lichaam is wordt namelijk op het exácte moment van opgeven van willen weten gevuld met een uitzonderlijke stilte. Een buitengewoon levendige vrede. Maar niet zomaar een vrede. Deze vrede is bewust. Het is de vrede zelf die bewust is van zichzelf. Wanneer ik terugdenk aan het begin van de avond wanneer de lichamelijke rust/vrede van de MDMA over me heen valt, zie ik dat dit een onintelligente vrede is. Een blinde vrede. Maar dit is iets totaal absoluut anders. Deze stilte die vanaf de bovenkant van mijn hoofd (of tenminste: dat wat ik normaal mijn hoofd noem) neerdaalt en stukje bij beetje mijn hele lichaam vult is intens levendig en bewust. Dan krijg ik een idee: ik ga douchen. Op dit moment wil ik in contact met water zijn.
Even later sta ik onder de douche en weet ik meteen waarom ik zo graag water wilde voelen. Water is een goede geleider. Water vervaagt de grens tussen jou(w lichaam) en je omgeving. En bovendien heeft water een hogere frequentie dan lucht, waardoor het je niet alleen fysiek reinigt, maar ook op het gebied van spanningen in je lichaam. Het laat je letterlijk makkelijker ontspannen. Maar dat is nog niet alles. Ik begin op dit moment iets op te merken in de verte/diepte. Het is een lage toon die constant aanwezig is. Achteraf gezien denk ik dat dit de Aum is geweest waar ik me bewust van werd. Het is de hoofd frequentie. De overkoepelende golfbeweging die alle andere frequenties herbergt. De eerste manifestatie. Intens "luid" en aanwezig, maar toch enkel bestaande uit spul dat ik 'vredigheid' zou kunnen noemen. Ik merk dat door het water de opening bij de bovenkant van mijn hoofd groter wordt. Meer en meer wolken van stilte dalen vanaf daar neer en vullen mijn "lichaam". Deze stilte vervangt letterlijk het verlangen om te weten. De stilte heeft een onmiskenbaar 'vloeibare' kwaliteit over zich. Niet alleen door het water, maar de stilte zelf vloeit door mij heen. Er is op dat moment geen gedachte meer in mij, zelfs geen emotie. Er is alleen vredigheid, gelukzaligheid. Ik zie een washandje hangen voor me en zie dat het eigenlijke spul van het washandje, dat waaruit het werkelijk bestaat, de absolute werkelijkheid is. Het is dezelfde stilte die in mij is. Dezelfde stilte is ook daar, in de "buitenwereld". En niet alleen het washandje. Ook het douchegordijn, de tegeltjes, mijn lichaam, het water. Alles is dezelfde levendige stilte die verschijnt als deze 'objecten'. Het is de stilte die gefilterd wordt door het verstand/voorstellingsvermogen en zo de objecten wordt. Maar vergis je niet: dit was niet een extatische of overdonderende ervaring. Het was eigenlijk heel gewoon. Absoluut onovertroffen diepgaand, inzichtelijk en gelukzalig, maar tegelijkertijd ook heel gewoon. Ineens besef je je dat je je hele leven compleet verdraaid naar je ervaring hebt zitten kijken, 180 graden de "verkeerde" kant op. De interpretatie van het verstand van wat realiteit is, is volstrekt belachelijk en vergezocht. En toch ziet 99,99% van de mensheid op die manier naar de subjectieve ervaring.
En ook op dit moment ben ik weer (gedeeltelijk) gaan geloven in die volstrekt belachelijke interpretatie van het verstand. Maar na gisteren is er weer voor de zoveelste keer een bevestiging van de valsheid daarvan. En ik kan het gebruik van entactogenen voor bewustwording alleen maar aanraden, zeker met zo'n lage dosering. Hopelijk vonden jullie het interessant of vermakelijk. Het lijkt me leuk ook eens een report van jullie te zien over deze toepassing van entactogenen.
Groeten van jullie zweefteef.
