Al enige tijd geleden, maar ik had destijds het al grotendeels uitgewerkt, dus zal hem nu toch ook maar delen. Lang verhaal!
4 personen (Roy, Bianca, Vriendje en ik), 2CB, 1 rood nijntje pp
Dosis: De eerste keer 2CB hebben we iets meer dan een half rood nijntje genomen, om te kijken hoe sterk ze zouden zijn en omdat drie van ons (geloof ik, in elk geval ik zelf) nog zonder enige tripervaring zijn. We merkten van dat halve dingetje eigenlijk weinig op visueel vlak. Mijn emoties kwamen wel duidelijk iets sterker door, en met gesloten ogen kon ik met veel moeite lichte visuals oproepen, maar daar blijf het vooral bij. Zo'n net-niet ervaring. Enkele weken gingen voorbij, als het niet maanden was, maar uiteindelijk gingen we voor een tweede poging. Deze keer gingen we voor allemaal één hele, welke volgens verkoper 18mg zou zijn. We zijn allemaal van verschillend postuur en lengte maar gaan voor dezelfde dosis, omdat we gelezen hebben dat bij 2CB de dosis en het effect niet per se afhankelijk van je lichaamsgewicht is.
(16.00) We spelen een kaartspelletje om de tijd te doden. Na ongeveer een half uur voelen sommige van ons licht fysieke effecten, kriebels, klamme handjes: 'maar het kunnen ook de zenuwen zijn'.
(17.00) Ineens kijk ik verbaasd naar de Boer uit het spel. 'Euhm, sinds wanneer hebben we holografische kaarten? Je weet wel, als van die flippo's ofzo of kaartjes van vroeger'. Ik beweeg mijn hoofd van links naar rechts en zweer dat de kaart mee beweegt. De rest kijkt mij lachend aan. En dan de kaart van de Koning, wow, die baard... zijn baard is zooo cool! Als een soort hippe dip-dye heeft hij een grijs/groene gloed onderaan zijn baard. Vriendje en Roy zien het beide nog niet, maar gelukkig ziet Bianca het nu ook. Gefascineerd staren we naar de kaart en lachen. 'Wow, zijn haar wordt ook telkens grijzer in plaats van bruin!' Onze kaarten verouderen te plekke.
We besluiten door te spelen. Ik voel mij heel licht misselijk, maar echt niets onoverkomelijks. Een lichte kriebel in mijn buik. Mijn voeten voelen ineens heel anders aan en dat vind ik vervelend, want ik weet telkens niet of ik mijn sokken nou aan of uit wil doen. Datzelfde geldt voor mijn vest: ik zweet wel, maar heb het niet per se warm. Dat resulteert erin dat ik constant meer bezig ben met sokken en vest wisselen, dan met het kaartspel. Als ik mij weer op het spel richt ben ik helemaal in de wolken met mijn kaarten. Ik bedoel, niet dat ze zo goed zijn, daar heb ik namelijk geen idee meer van... Maar de afbeeldingen zijn ineens 3D! Hoe vet is dat?? Ik sta telkens naar die kaarten te staren en ben blij dat ook Bianca duidelijk ziet hoe vet deze set kaarten is. Zij zit ook telkens met haar neus er bovenop en dan weer verder af, gevolgd door een intense lachkick, die aanstekelijk werkt. Holy shit, dit kaartspel!! Ik heb geen idee meer hoe ik het moet spelen maar het is echt het allervetste spel ooit!
(+- 17.15) Inmiddels begint de rest ook wat te voelen. Mijn vriend nog niet zo veel, zegt hij, maar toch roept hij ineens: 'de Schoppenvrouw heeft een papegaai op haar schouder!' en iedereen schiet in de lach. Ja hoor, en jij voelt er nog niet zo veel van? Maar hij gooit overtuigd zijn kaart op tafel en verdomd, hij heeft gelijk, de schoppen vrouw uit dit kaartspel heeft een papegaai op haar schouder. Niemand snapt waarom de kaartspelmaker dit bedacht heeft, maar we vinden het hilarisch. Een beetje hilarischer dan het normaal zou zijn, zegmaar. Maar ik weet nu wel zeker dat deze kaarten echt gemaakt zijn om mee te trippen.
Ik heb inmiddels de grootste moeite om het kaartspel nog helemaal te begrijpen maar het geluk is aan mijn zijde, want ik win telkens, nice! Het is wel heel moeilijk om serieus mee te spelen en niet telkens stuk te gaan om het feit dat de baard van de Heer verkleurd en Schoppen Aas een soort draaikolk heeft welke af en toe door elkaar draait, dus uiteindelijk staken we lachend onze poging en geven toe aan de trip.
Ondertussen haal ik een ijsje uit de vriezer en merk duidelijk dat ijs eten ook weer een heel andere ervaring is dan normaal. Het ijs smelt echt op mijn lippen en dat 'knettert' als het ware, lastig uit te leggen, maar ik vind het wel chill. Ik probeer deze ervaring onder woorden te brengen, maar dat lukt niet goed. Dit leidt er toe dat ik vol enthousiasme het ijsje in iedereens gezicht douw, maar helaas blijk ik alleen in dit enthousiasme. Boeiend, besluit ik, meer ijs voor mij! We gaan wat op de bank hangen met lekkere muziek aan. Ik heb een broek aan die benoemd is tot 'trip-broek', want hij is heel lelijk, zit heel lekker, en staat vol vage patronen. Ik kijk naar mijn broek en snap niet waarom ik mijn benen niet stil kan houden, want alles blijft maar bewegen... De patronen 'ademen' in en uit, en draaien in en om elkaar en... oké, dit ligt dus niet aan mijn benen :')
Ik kijk naar een prachtige eenhoornposter met de tekst 'Believe in Magic' en zie ineens de eenhoorn uit de poster komen. Hell yeah, I believe in magic, it's happening right now! Als ik mij erop concentreer kan ik echt verdwalen in de wereld van de eenhoorn, die helemaal los komt van de poster en de woonkamer. Maar ik kan ook erg makkelijk mij weer focussen op de woonkamer en dan is alles relatief normaal.
We gaan even buiten roken, iets wat ik zelf nooit doe, maar met MDMA wel heel chill vind. Nu is het duidelijk niet zo boeiend, dus ik blijf maar een beetje op het balkon staan en naar buiten kijken. Binnen zit Vriendje, hij voelt nog niet zo veel als wij, wat ik wel balen voor hem vind. Ik kijk naar de maan, welke door de wolken schijnt, en zie ineens dat deze een soort lichtshow weggeeft. Het lijkt wel alsof de maan op meerdere plekken door de wolken schijnt en in meerdere kleuren, met wisselende intensiteit. De kleuren zijn niet heel erg fel, maar toch wel aanwezig.
We kijken naar binnen waar vriendlief nog steeds op de bank ligt. Inmiddels is hij met open mond naar de muur aan het staren. Zijn gezichtsuitdrukking wisselt ineens van neutraal naar bewondering, naar puur ongeloof, naar verontwaardiging, naar blijdschap, en zo door, en hij zit met zijn handen om zijn gezicht heen gevouwen zo te kijken. Nee, hij voelt er duidelijk nog nieeets van! Wij krijgen er een enorme lachstuip van. Als we weer naar binnen gaan, legt hij ons uit dat hij gewoon even een onderonsje had met een foto aan de muur. Logisch, dus..
(18.00) Binnen ben ik wel verbaasd dat het pas 18.00 is, het voelt alsof we al uren lang liggen te trippen. Ik merk wel dat de effecten nu niet meer toenemen, dus denk dat dit de piek is. Het mag allemaal nog wel wat meer van mij. Ik ga nog even in mijn eentje in de slaapkamer op bed liggen, in het donker, om te kijken of ik daar weer een andere ervaring op doe qua visuals of gedachtes. Het meeste speelt zich tot nu toe buiten mijn hoofd af, en ik zou graag iets meer in mijn gedachten verdwalen, maar misschien is dit niet het middel daar voor. Op bed waardeer ik wel duidelijk even de rust en het alleen zijn. De gedachtes nemen wel wat toe, maar uiteindelijk concludeer ik dat vooral het gevoel overheerst: een fijn gevoel, het genieten van deze geheel nieuwe ervaring.
Terug in de woonkamer besluit ik te kijken of ik wat kan drinken erbij, in de hoop dat alcohol wellicht het effect nog wat aanzet. (Achteraf gezien weet ik niet of dat het heeft gedaan, of dat de piek toch nog niet helemaal bereikt was, maar het effect is hooguit maar iets sterker geworden).
Starend naar mijn nieuwe favoriete poster, de eenhoorn, realiseer ik mij dat deze foto echt zó ziek veel textuur en details heeft, wow! Waarom heb ik dat nog nooit gezien? Het is echt een kunstwerkje. Ik zie elk stukje structuur, elk haartje, elk schaduwtje (en vooral elke Photoshopfout, wat ik hilarisch vind op dat moment). En dan verschijnen de patronen. Ik had nooit een idee van hoe dat eruit moest zien, als iemand op internet zulk soort patronen of fractals beschreef tijdens een trip. Ik dacht dat je dat alleen zou zien met je ogen dicht. Of dat je het vooral jezelf moest verbeelden. Maar ineens zijn ze er gewoon. Holy shit, de eenhoorn zit vól patronen! Bloem-achtige, barokke krullen, maar soms ook strakkere lijnen, met kleuren waarin vooral tinten van paars/groen/roze overheersen. En ze bewegen en pulseren rustig. De patronen bevinden zich nu ook op andere plekken, zoals in het houtwerk van onze kast, en met open mond ben ik aan het staren. Zo mooi! Dat ik dit nu echt zie, wauw. Ik merk dat ik bijna geraakt ben door de gedachte dat al dit moois zich zomaar hier afspeelt.
(+- 19.00) We breken een zak chips aan, want chips is altijd een goed idee! Ik snap helemaal niets meer van hoe dat werkt: chips, en eten, en alles. Het hele concept is anders dan normaal. Ik breek echt een mini-stukje chips af maar kan daar echt heel lang op kauwen, en het gaat mijn heeeeeele mond door. Heeeeeele mond, omdat deze ook echt beduidend groter is dan anders. Of ik ben mij meer bewust van mijn mond, analyseer ik op dat moment; dat kan ook. Ik heb nog niet eens één chipje op, nog niet eens een halve waarschijnlijk, maar het voelt alsof ik een hele zak op heb.
'
Wanna hold some fruit', vraagt Bianca lachend, en gooit een sinaasappel naar mij toe. Maar het effect neemt voor mij al weer redelijk af, en ik merk dat ik het niet zo boeiend vind als zij zelf, dus ze mag de sinaasappel houden. Bianca zelf zit daarop al snel tevreden met een ongeschilde sinaasappel half in haar mond. Roy zit, maar precies naast de bank in plaats van erop. Verderop ligt mijn vriend op de vloer naar het plafond te staren. Deze setting maakt me erg aan het lachen. We besluiten eens andere muziek op te zetten en zijn onder de indruk van hoe dit de vormen en kleuren van de trip weer beïnvloed. Bij mij zijn de patronen en kleuren wel helemaal weg, maar ik voel nog wel dat ik onder invloed van iets ben. Perspectieven kloppen nog niet helemaal. Bianca staat ineens naast mij met haar sinaasappel en ik schrik; WAT BEN JE GROOT!! roep ik uit, terwijl zij normaal toch kleiner is dan ik. Mijn vriend moet lachen omdat ik eerder zei dat ik 'al uitgetript' was, maar kennelijk nog niet helemaal. Toch is het grootste effect er wel af, bij mij.
(19.30 ?) Kom, we gaan naar buiten, dat is vast leuk! We willen eerst nog wat water drinken, maar de gootsteen is zo ver weg, en de glazen zijn zo groot. Oja, we moeten wel onze jassen aan. Waarom ook al weer? Dat hoort zo, maar we snappen niet meer waarom. Armen door de mouwen, dat hoort er ook bij, weten we nog. De huissleutels moeten mee. We praten over allerlei van dit soort dagelijkse zaken en concluderen dat we het concept van veel dingen momenteel niet zo goed begrijpen. Dingen zijn zo, maar waarom eigenlijk? 'Ik snap het concept erachter niet'. "Tja, het concept van het leven, wie snapt dat wel?" Dan komen we tot de diepzinnige conclusie: van het concept des levens, krijgt niemand het program. Vinden we zelf geweldig op dat moment. Het leek zo logisch en zo diep :') Echt waar! Achteraf staat iedereen met wie wij nuchter deze levenswijsheid delen, ons glazig aan te kijken....
We lopen buiten even wat rond. De tegels steken duidelijk op een andere manier in elkaar dan normaal en vriendje ziet er een hele lichtshow op. We lopen even rond ons gebouw, fascineren ons over hoe anders dingen eruit zien. Mijn effect begint wel behoorlijk af te nemen, maar wat wel chill is, is het kriebelige gevoel in mijn maag als ik van een verhoging af loop (of erop). De afstanden zijn nog altijd 'anders'. Ik kijk vanaf boven naar beneden terwijl ik op een laatste traptrede sta en heb het idee dat ik bovenaan een afgrond sta. Ik neem mijn stap ook alsof dat zo is en ben verbaasd dat de grond er al zo snel is.
(20.00 - 20.30) Vriendje en Roy halen nog wat te roken bij de coffeeshop vlakbij, wat achteraf wordt beschreven als 'nogal een uitdaging'. Thuis roken we nog wat, maar het haalt niet echt de effecten terug voor mij, maar maakt me wel relaxed, wat ook fijn is. De effecten voor mij en Roy inmiddels wel echt klaar, dus we zetten alvast de frituur aan, terwijl Vriendje en Bianca nog wat op de bank liggen te spacen en zich prima vermaken met ons plafond. Als iedereen helemaal uitgetript is, nassen we nog wat patat en snacks naar binnen (#healthylife) en zeggen gedag. Iedereen heeft geloof ik wel oke tot goed geslapen die avond, en geen last van een kater oid de volgende dag. Einde!