[Klik hier voor deel 1]
Zaterdag, 19 aug - LSD (125ug)
We werden weer vrij laat wakker, ergens in de vroege middag. Mijn vriend was flink verkouden geworden, waarschijnlijk vooral door de natte kleding door het zweten bij de xtc icm het weer. Hij wilde morgen wel naar huis. Ach goed dan, vandaag en morgen zouden niet de beste dagen worden en voor vandaag hadden we de LSD gepland. Mocht het opruimen van de tent etc morgen teveel werk zijn, dan kunnen we die dag altijd nog ff blijven rondhangen. We zien wel of dat gaat lukken, maar verder vond ik het niet heel erg. Het zou vandaag best wel gaan regenen, dus we namen de poncho's maar mee. Tijd om weer wat lekkers te eten. Het weer was erg wisselvallig en ik ging opzoek naar onze zonnebrillen in de tas. Opeens kreeg ik een enorme pijn steek in mijn duim, AUWW. In milisecondes dacht ik oke, wtf is dat? En zocht verder naar de zonnebrillen, tot ik de 2e pijnsteek in mijn duim voelde. AUWWWW en er zat een zwarte angel in mijn duim. Mijn vriend trok het er meteen uit, laat maar zitten die zonnebrillen. En de pijn bleef in heftige steken doorgaan en kreeg er tranen van in m'n ogen. We wilden snel een ehbo zoeken in de hoop dat ze de pijn wat konden verlichten. Al snel kwamen we onderweg 2 mensen van de ehbo tegen die er wat op smeerden. Ik merkte gelukkig dat de pijn al langzaam weer aan het afnemen was, heel langzaam. Pfff, wat schrok ik daarvan, ik had geen wesp gezien. Ik ben nooit bang voor wespen, ik had echt geen idee waarom en dat ik gestoken werd op dat moment. De mensen van de ehbo raadde me aan om het wat te koelen met ijs, dus we zijn een ijsje gaan halen. Het koude erop doen deed eigenlijk meer pijn dan er gewoon vanaf blijven. Shit, wat een kutzooi en zo onnodig. Ik hoop maar dat de pijn snel minder wordt, want het zit niet echt mee vandaag. Het gaat bijna heel de dag door wisselvallig regenen tot een uur of 9, dan zou het droog moeten blijven, mijn vriend is aardig verkouden en ik ben net gestoken door een wesp, great.. We zijn maar even gaan zitten om te bedenken wanneer we de lsd gaan nemen. Om 12 uur 's nachts zou er een bodypaint show ofzoiets komen in het midden van de art gallery had ik nog onthouden van een man die dat gisteren nog tegen me zei toen ik enorm vaag begon te worden. Van 12 tot 2 zou in de cinema ook een film komen genaamd "true hallucinations", die naam trok me wel, als het maar geen vage zweverige film weer zou zijn die ik eerder zag. Ook wilde ik nog graag door het bos lopen. Dus als de trip rond 2 uur wel uit zijn piek is en verder nog wat nagenieten, zou dat wel leuk zijn. Dus het plan om om 3 uur te beginnen met de zegel wat het al zou zijn binnen een half uur, werd 5 uur. Ja tis 's avonds toch wel erg mooi daar met alle lichtjes, het bos etc en met de gedachte dat het onze laatste dag daar zou zijn is het niet zo erg om t een beetje laat te maken. Plus ik hoopte dat de pijn in die 2 uur wel een stuk minder zou zijn. Af en toe kwam het wel in mijn gedachte op om de lsd maar niet te doen, maar als ik dan dacht dat dat juist hetgene was wat we het liefste wilde gaan doen, dat we de paar mensen die onze verhalen daarover wilden gaan horen moesten teleurstellen en dat het naar volgend jaar uitstellen ook weer zoiets stoms is terwijl we er nu gewoon zijn... Neh, we gaan het wel gewoon doen, komt wel goed. We wilden voorlopig wel ff rustig zitten, maar dat was lastig met telkens een stortbui van een paar minuten en dan weer de felle zon die doorbrak. Vervelend, want ik had erg veel last van mijn onderrug gekregen van al het staan en lopen en mijn nek deed ook nogsteeds zeer. Er kwam nog een vrouw naar ons toe die een bordje met "LSD te koop" vast had naar ons toe. Ze zei dat iemand vertelde dat er net mensen op dit bankje zaten die LSD zochten, grappig, misschien zitten die mensen van de eerste dag daar en heeft ie ons aangewezen. Ik wilde wel weten hoe en wat om wat voor thuis te hebben, maar ze had drops die ze op een stukje karton kon doen. Het was een groot stuk karton uit haar zak was ze vanaf scheurde, dus dat zag er toch niet helemaal geweldig uit en we wezen het af.
We besloten om allebei maar 1 zegel te nemen, we hadden het de laatste 2 dagen al wat heftig gemaakt voor ons, ik had nog wat pijn in m'n duim en mijn vriend verkouden.. Laten we het maar niet weer te gek maken, 125ug klinkt prima. Dus hup zegeltje onder de tong. De nattigheid van het bankje kwam opeens langs m'n poncho en vuilniszak die op het bankje lag naar mijn broek. Tijd om weer op te staan dus. Bijna elke 5 minuten was het regen en dan weer zon. Ik bleef die poncho maar aan en uit trekken, want dat ding is toch best warm in de zon. Ik werd het weer, de pijn in mijn nek en onderrug echt zat. De enige plek die ik kon bedenken die een beetje comfortabel was, uit de wind, zon en regen, was de zamnesia tent. Mooi groot overdekte plek, waar je maar via 1 kant naar binnen kan, dus 3 "muren" van zeil waar geen wind doorheen komt, plus zitzakken! Maar het is daar altijd druk, die dingen zijn altijd bezet en als het regent rent iedereen naar zo'n schuilplaats. Maar dat boeide me niet, als ik maar ff uit de wind etc ergens kon zitten, er komt vanzelf wel een keer een zitzak vrij. Dus we gingen ergens in een hoekje op de grond zitten, was er al erg blij mee. Even later gingen er mensen weg en konden we op een zitzak zitten, met nog 2 legen zitzakken naast ons waar ook mensen op kwamen zitten. Ik probeerde lekker te gaan liggen en vooral mijn nek te ontspannen. Ik was bang dat de lsd net zoals de mdma (en de truffels een aantal maanden geleden) ook weer ging trekken aan mijn nek. Erg vervelend als ik dat niet kan ontspannen, gelukkig nam de pijn in mijn onderrug wel af. Het wachten op de effecten van de lsd duurde erg lang en ik probeerde een beetje mee te socializen met de mensen die bij ons zaten. Zij waren net begonnen met truffels eten, het was wel grappig om te zien hoe ze steeds viezer keken bij elke hap die ze namen. Haha, toch wel blij dat we lsd hebben en we vandaag niet hoeven te dealen met de truffelsmaak. Het was een uur verder en maar heel lichtjes begonnen dingen te wiebelen en te veranderen van kleur. Vooral de textuur van hout zag ik een beetje veranderen. Ik wist nog wel dat alweer bijna een jaar geleden toen we het voor het laatst hadden het ook allemaal wel erg lang duurt. Steeds vroeg ik me dan af of het wel iets gaat doen, omdat het gewoon geen smaak heeft. Maar het begon heel langzaam op te komen. En echt leuk hoe je daar zo open over drugs kan praten. Er kwam een vrouw langs die ons zag liggen en zei iets als "nou die zitten ook al lekker te staren naar niks, ik weet het niet hoor, maar ik zie daar niks", mijn vriend reageerde daar gewoon op met dat er nog niet veel gebeurde en we nog aan het wachten waren. Truffels of LSD vroeg ze. LSD zeiden we en ze lachte vriendelijk en wenste ons een fijne trip. Haha zo makkelijk daar, zo leuk. Het groepje wat bij ons zat ging maar eens een stukje lopen en wij lagen opzich wel prima nog tot het wat meer effect zou hebben. M'n vriend begon steeds meer te niezen en ik begon me enorm rot te voelen dat we dit zijn gaan doen terwijl hij zo verkouden is. Shit, we zitten nog niet op de piek en we moeten nog uuuuren en hij blijft maar hard niezen. Hij zei dat het wel ging en het er erger uit zag dan het is. Op zijn hoofd begon ik patronen te zien die bewogen. Ja we kunnen hier wel heel de dag blijven liggen, lekker uit de wind enzo, de meest comfortabele plek. We misten het wel een beetje om thuis lekker overal te kunnen hangen en doen wat we willen, als we opstaan zijn we onze plek hier kwijt, maar we begonnen allebei te voelen dat we naar de wc moesten. Het was nu bijna 2 uur na inname en buiten zag het er steeds meer uit als de lsd omgeving. We zijn snel naar de wc geweest en gaan rondlopen. Gelukkig was dat helemaal niet zo zwaar en vervelend als ik daarvoor dacht. Alles werd zo helder, mijn zicht, het geluid, mijn gedachtes. Heerlijk, vooral na die dagen van vaagheid. Geweldig mooi was alles. Mijn vriend merkte ook op dat zijn verkoudheid weer gewoon een verkoudheid was geworden dan een heftige verkoudheid hoe het eerst leek. Mijn nek kon ik redelijk ontspannen toen mijn vriend de rugzak van mij overnam. Zo fijn, het vraagt niks extra's van mijn lichaam. Lichamelijk voel ik me erg normaal, qua gedachtes ook, maar wat ik allemaal zie is telkens het mooiste plaatje wat ik ooit heb gezien. De wind door de bomen en het gras, al dat groen wat wiebelde leken op soort veer structuur dat zo kronkelde als slangen/wormen. In het gras waren ze een stuk minder lang en zag ik soms van die ogen als patroon terugkomen, wat het ook een soort van pauwveren maakten, maar dan veel groener. Het voelde zo cartoonish, een schilderij, maar toch 3d. Ik liet het me allemaal erg in me opnemen en dacht veel na over hoe ik alles zag, zodat ik het niet meer zo snel zou vergeten en ook hoe ik het anderen die het nog nooit lsd hebben gedaan zou uitleggen. Lopen ging prima, praten ging prima, maar mijn emoties konden wel snel wisselen. Gewoon goed voelen leek precies hetzelfde te voelen op lsd, gewoon goed. Maar een kleine piek of dal in mijn emotie werd een sterke piek of dal. Ik zou niet langs iemand moeten lopen die aan het lachen was om niks, want dan zou ik ook in de lach schieten. Maar ik moest ook niet aan iets naars denken. Verder voelde ik me alsof ik echt alle alledaagse dingen hiermee zou kunnen doen, want alleen mijn zicht was het meest veranderd. Ik zou zo zelfs prima een dag in een pretpark kunnen vermaken en er zeker van zijn dat niemand iets vreemds aan me merkt. Ik was echt heel blij dat het zo makkelijk en helder voelde en ook zo mooi eruit zag. Dat ik alweer zoveel vergeten was van de laatste keer lsd (wat tevens de eerste echte trip op lsd was). Ik herinnerde me weer dat buiten het er weer ongeveer hetzelfde uitzag, de bomen enzo. Maar dat we toen vooral binnen zaten met pc en tv schermen en nu zoveel natuur om ons heen. Iets laat me denken dat ik me die laatste keer toch wat vager voelde dan nu, maar dat zou misschien ook wel kunnen als we toen iets meer gedoseerd hadden dan nu. Want we hadden echt geen idee hoeveel het was toen en nu hou ik me wel vast aan die 125ug. Die jongen waar we het van kregen zei dat hij het altijd liet testen, I know iedereen kan dat zeggen, maar ik geloof hem wel. We gingen naar de global theater, omdat het daar meestal best rustig is en een soort van houten zit tribune de wind kan tegenhouden.
Onderweg daar naartoe liepen we langs de mainstage en een enorme regenboog was volledig te zien. De linkerkant verdween in de mainstage en de rechterkant in de bomen bij de global theater. Waaaaauw en we stonden er recht voor! Ik stond helemaal versteld, dit, hier, psy fi, lsd, met mijn vriend, zo speciaal voelde alles. 10 jaar geleden had ik met photoshop een plaatje inelkaar geknutseld met het gezicht van mij en mijn vriend met de tekst: "One day we'll walk down the rainbow hand in hand together" (2007). Toen zo'n 1,5 jaar later toen ik het uitmaakte (niet omdat onze relatie niet goed was) maakte ik nog zo'n plaatje. Met de gedachte dat ik ooit later weer samen verder wilde gaan met hem voor de rest van mijn leven. Het was al zo speciaal dat we uberhaupt na zoveel jaar, en zoveel jaar geen contact alweer bijna 3 jaar een relatie hadden, maar die regenboog en die teksten. Bij dat 2e plaatje wat ik had gemaakt met onze foto's toen ik het uitmaakte had ik geschreven: "We just can't end this before we've walked down the rainbow hand in hand together" (2009). Dit allemaal schoot door me heen. Even werd ik heel bang, wat als we nu onder de regenboog lopen, betekent dat dat we ons doel hebben gehaald en dat we voorgoed uitelkaar kunnen gaan? Was dit mijn levensdoel en heb dat nu maar gewoon bereikt en heeft de rest van mijn leven geen nut? Ik heb altijd die regenboog willen visualiseren met ons, maar is dit het dan? Is het nu klaar? Gelukkig bedacht ik me vrij snel dat we vóór de regenboog liepen, we liepen m tegemoet. We lopen er niet onder en we zijn er ook niet voorbij, nee, we lopen er samen hand in hand heen. Dit is het begin, een bevestiging van een heel mooi begin! Samen zullen we met de tijd er onderdoor lopen en als we aan de andere kant zijn, dat zou betekenen dat we ons leven samen hebben doorgebracht. Van hier onder de regenboog door naar de andere kant voelde als de weg van ons leven. En ik bedacht me dat je in principe nooit echt onder de regenboog kan staan of er onderdoor lopen, toch? Dus ik voelde me weer fijn en vond het prachtig. We liepen richting bomen die ons het zicht op de regenboog wegnam.
We waren aangekomen bij de global theater. Alles was nat en zanderig, maar we konden wel leunen. Er kwam een zwerm vliegende beestjes voor ons hangen, waarschijnlijk muggen ofzo? Ik vond het leuk dat ik 1 zo'n beest die in de lucht hing precies super scherp kon volgen. Hoe die probeerde te blijven hangen op 1 plek in de lucht en opeens naar een ander plekje vloog om daar proberen stil te hangen. Maar misschien heb ik dat gewoon nog nooit eerder zo aandachtig geprobeerd te volgen haha. Opeens waren ze ook allemaal weg. We stonden op om voor de zekerheid een extra laagje shirts aan te gaan trekken bij de tent. Bah, m'n kont was toch beetje nat geworden van het leunen. Dan is het toch wel weer jammer dat dat niet anders voelt, of helemaal niet voel. Dit voelt gewoon als een vervelende plakkerige natte kont, achja. We zijn nog even bij de tent blijven hangen, omdat we daar wel konden zitten zonder een natte kont te krijgen. Mijn vriend vertelde dat hij er verder niet heel veel van merkte, omdat zijn verkoudheid hem toch wat in de weg zat om ervan te genieten. Dus ik gok dat hij zich erg normaal voelde zoals normaal met een verkoudheid en minder visuals, jammer, maar iig beter dan dat ie zich slechter zou voelen dan normaal. Verder was hij blij dat ik me wel kon vermaken. Dat was de afgelopen dagen ook steeds zijn doel en bij mij gebeurd t wel vaker dat hij meer van drugs merkt dan ik met dezelfde hoeveelheid, terwijl hij dus een stuk groter en zwaarder is. Hij zou me proberen nog overal te krijgen waar ik heen wilde, dan hoefde ik niet zo op de tijd te letten. Het werd donker, dus we hebben de rest van de glowsticks omgedaan, extra lampjes mee, glitterlavalamp in de tas aangezet etc. Weer lekker opvallen enzo. De glowsticks waren nu echt neon fel gekleurd. Zo fel, zo helder, zo mooi. We liepen weer terug het festivalterrein op, waar we de gast die over onze glowsticks droomde weer tegenkwamen. Leuk! Mensen herkennen ons weer haha. Maar het gesprek hield niet stand, ik merkte dat mijn enthousiastme niet hetzelfde was als met de mdma, of het lag ook aan de andere mensen en het weer. Ik begon ook veel na te denken over mijn mdma ervaring van 2 dagen geleden. Toen had ik het gevoel dat ik er best veel aan had gemist, en dat ik opzich vrij weinig grote verschillen merkte dan normaal. Maar toen ik er op dat moment over nadacht begon ik wat beter in te zien wat het allemaal wél met me deed. Gewoon lekker voelen, niet te koud, niet te warm. De lampen die zo'n grote gloed om zich heen kregen voelde toch erg knus. Was dat knusse gevoel wat die mensen bedoelen met knuffel gevoel? Ik had toen een stel gezien die samen danste, dat vond ik wel leuk en lief. Hmm, misschien begrijp ik het nu toch meer dan toen. Vooral nu alles juist super scherp en fel is, dat is toch een flink verschil. Maargoed, we hadden ook wel trek gekregen, maakte eigenlijk niet uit wat, dus we hebben een simpel patatje gehaald met pittige kip. Smaakte niet erg anders, maar was wel lekker. Tijdens het eten begon het ineens echt keihard te regenen. Shit, we dachten juist dat het nu droog zou blijven. Het was nog maar half 11, en het bos werd nu helemaal modderig door de regen. Balen, we hadden nog zoveel willen doen, maar hier viel niks mee te doen. Ik dacht nog even aan de andere mooie momentjes vandaag, bijvoorbeeld dat het overdag nog even was gaan hagelen en hoe dat eruit zag langs me heen het water in. We stonden dichtbij de winkeltjes en ik vond het wel een geweldig idee om een mooi souvernir uit te zoeken trippend op LSD. Vooral bij zo'n winkeltje met mooie posters/vlaggen waar een RGB ledstrip steeds van kleur veranderd en je steeds de afbeelding op een andere manier ziet. De blacklight shirts waar we bij stonden vond ik het allemaal net niet. Bij de posters/vlaggen hebben we aandachtig gekeken naar wat we zouden kopen. Ik wist alleen niet meer zeker hoe erg de LSD me nog beinvloedde. Ik vond dat veel dingen niet echt bewogen, bijna alleen natuur was vervormd en anders, de rest leek vrij normaal, strak en helder, maar niet duidelijk of dat normaal hetzelfde zou zijn. Ik probeerde nog een grappig praatje te maken met de paar andere mensen die in het winkeltje aan het rondkijken/schuilen waren, maar die waren eigenlijk al snel weer weg. Ik zag een mooie grote vlag die me een knus gevoel gaf, leuk voor thuis, hij was alleen veel te groot. Andere mensen keken er ook naar, die zagen dingetjes dansen en het wat vaagjes. Ik zei dat ik alles fel en helder zag met LSD en dat ik me afvroeg wat nu toch het allermooist hier moest wezen. "Oh wat, heb je LSD op? Dan weet alleen jijzelf wat nu het mooist is" ik dacht dat er misschien nog een leuk interessant gesprekje uitkwam maar ook hij was ineens weg. Jammer, ik had wel zin om met mensen te praten. Lag het aan mij dat ik LSD zei, of ligt het gewoon aan het kutweer? Geen idee, maar vond het erg jammer. Ook het idee dat we niemand meer zouden tegenkomen waar we wel mee hadden gepraat de laatste dagen, omdat we morgen weg zouden gaan. Jammer dat we de persoon waar we de LSD van hadden gekregen ook niet meer in het bos gaan tegenkomen, of hem nog persoonlijk kan bedanken voor toch een hele mooie trip in dit kutweer. Ik heb hem toen maar een smsje gestuurd om m toch te bedanken. Uiteindelijk hadden we de flag "Dimitri the Frog" gekocht, daar kon ik duidelijk 4 kleurveranderingen in zien en hij was in de juiste grootte. Ik zal thuis wel zoeken naar die ander die me zo'n knus gevoel gaf, hopelijk in een kleiner formaat. Achteraf kon ik die meer plaatsen als het gevoel in een liefdesbootje te zitten. Het was half 12, de regen stopte en het leek ons verstanding om niet meer naar de modderzooi van de art gallery te gaan, vooral juist het midden was al enorm sompig de laatste dagen. Dan maar naar de cinema, waar het ook vaak rustig was en waar je nog een beetje overdekt op/tegen hooibalen aan kan zitten, want mijn onderrug deed weer enorm veel pijn van het staan. Daar was nog een lecture over iets bezig, wat ik niet erg goed aan het volgen was. Wel sprongen de tranen weer in mn ogen toen ik me weer echt realiseerde dat ik het aller speciaalste ooit heb meegemaakt/gezien, die regenboog van vanmiddag. Wauw, ik hoop maar dat mijn vriend het net zo speciaal en prachtig vond als ik. Ik staarde een beetje voor me uit om wat te spelen met de visuals op het hooi en hout. Leuk dat ik er zelf een beetje dingen van kan maken wat ik wil en me gewoon kan laten verassen. Hoe minder focus, hoe sterker de visuals. Ik kon ze met het perspectief mee laten gaan of patronen plat over heel mijn zicht doortrekken. De man die aan het vertellen was werd weggeroepen, het was tijd voor de film. "True hallucinations" klinkt leuk, ik hoopte op wat trippy beelden. Maar helaas, al snel zagen we weer een man in het water zweven, zweverige fluisterende korte teksten en die vage dingen. Niet waar ik op zat te wachten, ik wilde gewoon lol met visuals en niet zo zeer diepe gedachtes. Het leek nogsteeds droog dus we zijn vrij snel weer weggegaan, om toch nog even door het bos te lopen en dan maar alles af te sluiten en naar de tent te gaan. Het was heel rustig en met z'n 2en gingen we weer met t pondje naar de kant waar meer lichten waren en de bossen etc. Ik voelde me vrij uitgeput en beetje teleurgesteld in het weer. Ik dacht aan het bos die ik niet wilde overslaan en dat ik daarna wel tevreden was. Ik zocht naar de hand hygiene gel in de tas, maar het lukte me niet meer zo goed om na te denken of ik wel goed zocht. Even brak ik, moeite doen om zoiets te zoeken lukte niet, nadenken daarover lukte niet, de pijn in mijn onderrug werd opeens veel erger. Het lukte me gewoon even niet om een klein beetje moeite te doen voor de dingen waar ik geen zin in had. Gelukkig stelde m'n vriend mij gerust, ik hoefde niks te doen behalve nog eventjes van de dingen genieten. Ik hoefde niet na te denken, alleen lekker om me heen kijken en hij nam me wel mee naar het bos. Dat hielp me erg om m'n stemming weer beter te krijgen. In het donker leek de natuur niet zoveel meer te veranderen, maar ook de extra neergezette dingen vond ik er erg normaal uitzien. Alleen de gekleurde lichten in het bos vond ik nog wel interessant, maar ook niet van dichtbij. Van een afstand leken bomen waar een gekleurd licht op scheen alsof de bomen nep waren. Doorzichtige tubes in de vorm van een boom, gevuld met felle led verlichting. Verder leken dingen weer best normaal, terwijl ik dacht dat de trip rond deze tijd nog sterker aanwezig had moeten zijn. Rond 1 uur lagen we in de tent en hoopte ik dat er nog vrienden wakker waren die ik nu nog dingen kon appen over LSD, waar sommigen erg nieuwsgierig naar zijn. Helaas sliep bijna iedereen al en heb ik maar wat dingen erover getypt, zodat ze het later konden lezen. glitterlavalamp deed het nog eventjes en zorgde voor vage gekleurde stukjes licht die tegen de binnenkant van de tent zweefden. Ik kon er zwemmende jellyfish van maken, of bewegende paddenstoelen. Verder was ik best moe en heb ik nog een aardige tijd met m'n ogen dicht gelegen voor ik in slaap kon vallen.
Zondag, 20 aug - Naar huis
We werden wakker rond 9 uur, maar wat vreemd, er was geen muziek. Geen bass gedreun, niks. De muziek zou toch elke dag beginnen om 9 uur? Blijkbaar vandaag pas om 1 uur. Nou, prima dan, dan kunnen we nog ff een tijdje rustig liggen. Rond een uur of 11 wilde mijn vriend al beginnen met inpakken. Ik voelde me moe en kapot, geen zin en vooral het feit dat we op een dag dat het festival nog bezig is weg zouden gaan vond ik best jammer. Niet dat we nog iets wilden gaan doen op het festival, maar het waren gewoon zulke mooie en speciale dagen. Het is daar zo mooi en alles. Thuis klinkt ook wel fijn met eindelijk weer een warme douche, een comfortabele bank en bed, maar de weg ernaartoe en alles inpakken kost zoveel moeite. Pff, alles kost moeite en ik begon me heel erg down te voelen. Ik ken dat down voelen best wel, daarvoor hoef ik niet in een xtc dip te zitten. Dat maakt het ook wel een beetje extra kut, wetende dat ik me vaker zo voel zonder goede reden. Dit voelde wel iets meer geforceerd, wat ook wel fijn is omdat ik dan weet dat geforceerd leuke dingen me misschien ook beter laten voelen. Maarja, die hadden we niet echt op het moment, geen speciale dingen om naar uit te kijken of wat dan ook. Terug naar huis, het alledaagse leven weer in, waar ik me ook al vrij nutteloos kan voelen. Vrij nutteloos, maar toch kan ik niks bedenken hoe ik me in het alledaagse leven nog beter kan voelen. Emoties waren nog erg versterkt en ik zat erg in de knoop. Waarschijnlijk had ik me wel beter gevoeld als we nog een dagje hier hadden rondgelopen, maarja het weer zou vandaag ook niet geweldig worden. Gelukkig voelde m'n vriend zich mentaal prima en was druk bezig met opruimen, hij wilde erg graag naar huis om daar een stuk comfortabeler zijn verkoudheid uit te zitten. Het inpakken en bij de auto komen met de bus ging een stuk soepeler dan ik had verwacht. Onderweg in de auto bleef ik maar denken aan de laatste dagen, ik wilde alles zo goed mogelijk onthouden. Mijn spraak om mijn trips te verwoorden was heel vaag, maar op een manier dat alleen op die vage manier het kon kloppen. Normale woorden en zinnen om het te omschrijven waren te normaal, die woorden hebben een te definitieve betekenis die niet goed kloppen met wat ik wilde overbrengen. Langzaam kon ik ook steeds meer dingen niet meer goed herinneren, vooral het gevoel en het gevoel van de omgeving erbij. Ik voelde me vaagjes en alleen op die manier kon ik de herinneringen het beste vasthouden, maar hoe moeilijker het was om te denken aan thuis komen en de aankomende dagen thuis, dagen, weken, maanden, jaren. Als ik mezelf er heel even uit trok voelde het allemaal weer wat normaler, maar dan verloor ik het gevoel van de herinneringen wat ik ook niet wilde. Ik stond een beetje in 2 werelden en ze waren allebei moeilijk om me in goed te voelen. Ik bleef maar dingen denken en herhalen die ik niet wilde vergeten en dingen die ik wilde opschrijven voordat ik het vergeet. Thuis aangekomen was alles zo leeg. We hadden extra goed opgeruimd en schoongemaakt voor mijn ouders die af en toe langs zouden komen om onze huisdieren eten en drinken te geven. Het voelde zo leeg aan, zo opgeruimd en schoon. Ik kreeg mijn psy fi bandje niet af, dus heb m met veel emotie door laten knippen. We zijn lekker gaan douchen, waar ik de diepe gevoelens bij de herinneringen weer wat meer losliet en plaats maakte voor herinneringen met normale woorden. Ook wat nieuwe en meer heldere gedachtes kwamen boven van mijn trips, meer over nagedacht dan op gevoel. Maar omdat ik nu met dit alles schrijven allang al die diepe gevoelens met vage woorden kwijt ben, heb ik heel dit report veel meer geschreven met de normale woorden en gedachtes die achteraf zijn gekomen. Het voelde in ieder geval alsof ik voorlopig wel ff klaar ben met drugs. Ik werd er zelfs een beetje bang van om me nogmaals zo te moeten gaan voelen. Bang om een ander jaar terug te gaan naar psy fi, gewoon omdat het zo groots is. Drugs geeft al een trip, maar thuis zit je nog in je eigen omgeving en maak je er een dagje van. Psy fi was al een vakantie waar heel veel te doen, te zien en te horen viel op een plek waar je niet zomaar komt, plus de trip van drugs geeft je een mega speciale vakantie. Paar gedachtes schoten door me heen of ik me nog wel helemaal normaal zou gaan voelen, of er niet een moment gaat komen later dat ik me niet meer helemaal normaal ga voelen etc. Ik vind mezelf al een raar mens met mijn gedachtes en gevoelens, sowieso dat ik niet al te gekke dingen moet gaan doen, zoals te vaak en veel te veel drugs. Maar gelukkig heb ik daar ook helemaal geen behoefte aan. Een serie op de bank kijken lukte voor geen meter, beetje inleven in verzonnen situaties, ik heb het al moeilijk zat met mijn situatie. Niks kwam binnen, en ik viel soms half slapend weg met m'n ogen open, want ik wilde wel opletten, maar het lukte niet. Ik bleef maar aan alles wat we meegemaakt hadden denken, maar hoe dieper ik eroverna probeerde te denken hoe meer mijn brein weigerde. Het voelde als een soort storing in m'n hoofd, een zweverige buzz, het ging niet meer, ik moest het loslaten. Toen ik in bed lag werd ik even heel angstig, omdat ik een soort gedreun/gezoem bleef horen in m'n hoofd. Gehoorbeschadiging? Blijft dit voor de rest van mijn leven? Kan ik nog wel slapen? Mijn vriend zei dat hij al heel lang last had van zoiets, maar het wel meeviel als ie er niet op let. Krijg ik dit nu ook? Ik moest me niet zo druk maken van m'n vriend en gelukkig was dat weg toen ik wakker werd.
De paar dagen erna voelde ik me nog steeds een beetje sad en vreemd en dat buzz gevoel in m'n hoofd, maar het werd allemaal steeds minder.
Conclusie
Het was super! Ik heb me erg vermaakt en ik kan niks een slechte ervaring noemen. Het weer zat niet altijd mee en je kan niet zoals thuis altijd je comfortzone hebben. Maar dat was sowieso duidelijk en heb er gewoon het beste van gemaakt!
Gek genoeg ben ik eigenlijk het meest onder de indruk van de xtc pil en de mdma kristallen. Het verschil in beide, en of dat echt puur door de dosis kwam? De pil die zo lekker rustig opkwam, en alles wat ik had verwacht en dacht niet te hebben gekregen, maar achteraf toch in hebben kunnen zien dat ik ook wel heel veel kreeg wat ik had verwacht maar dat niet inzag op dat moment. Zo vreemd, dat zou ik echt nog heel graag nog eens willen ervaren, en zo benieuwd hoe anders dat gaat zijn thuis. Het voelt alsof de xtc voor mij perfect past daar op psy fi, de ruimte hebben om overal door de natuur te lopen, de gekleurde lichten overal, al die mensen die zo makkelijk aanspreekbaar zijn en waar je je zo op je gemak bij voelt met welke drugs dan ook. Het lijkt me de meest ideale plek, ik kan even niet begrijpen hoe het ook fijn zou kunnen zijn op een ander festival/feest waar het niet zo "normaal" is of hoe het thuis zou moeten zijn, maar daar kom ik ooit wel een keer achter hoop ik!
Regenboog<3
