Wie? - Ik alleen. Man, 33 jaar. 188cm/73KG
Wat? - 1 zegel 1P-LSD (~100 µg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 25-2-2018 11:30 uur
O jee, 3 weken na de laatste trip en ik had afgelopen zondag alweer een zegel onder m'n tong. De allerlaatste zegel 1P-LSD. Eigenlijk 1 zegel en 1/8 ste. Er zat namelijk nog een stukje aan vast van een zegel waarmee ik microdoseringen had gedaan. Tijdens de 20 minuten dat ik de zegel in mijn mond had waren er lichte twijfels omdat ik zo snel alweer zou gaan trippen ten opzichte van de vorige keer. Niet goed natuurlijk, maar nu was het al te laat. Dus besloot ik de zegel niet uit te spugen en er maar het beste van te maken. Steeds opnieuw op mijn bek gaan is blijkbaar de manier waarop ik dingen (af) moet leren. Het zij zo. Een harde les in nederigheid is wat zou volgen.
De come up is hetzelfde verhaal als andere keren (1P)LSD/ALD. Een opgewekt vrolijk gevoel, energie teveel en het gevoel de wereld aan te kunnen. De twijfels trokken hierdoor compleet weg en ik kreeg enorm veel zin om te gaan trippen en echt de diepte in te gaan. Ik besloot al snel om de enorme push aan energie en overvloed aan optimisme te gebruiken voor meditatie (verrassing!). Nee, niet origineel maar whatever. Het is tot nu toe dé methode gebleken om een trip in overdrive te krijgen. Tijdens het voelen van wat er geestelijk en lichamelijk door mij heen gaat, komt er op een gegeven moment een gedachte in mij op:
"Show me fear!"
Toon me angst... Alsof ik het universum beval mij te laten zien en voelen wat angst is. En dat werkte... Het werkte op een manier dat ik de pure sensatie van angst kon voelen, zonder er door overweldigd te worden. Ik zag het feit ervan in dat als angst aan mij getoond moest worden, ik van mezelf zonder angst ben. Angst werd immers getoond áán mij. En het was voelbaar alsof er zich iets lichamelijk vastgehaakt had in mij. In en rond mijn hart was er een intense pijn, alsof iets losgetrokken werd. Maar dit klinkt erger dan het was, want het was enkel een neutrale sensatie en de optimistische vrolijkheid en onophoudelijke energie waren hierbij steeds aanwezig. Er was een duidelijke afstand tussen mij en de sensatie van pijn. Op een gegeven moment begon ik zelfs de duivel te vragen om mij te tonen wat angst is. Ongelofelijk onverstandig natuurlijk om dit tijdens een trip te doen, maar ik was hoog in de wolken, ik was overmoedig, ik was arrogant. Maar de duivel komt je niet bezoeken op je beste moment, maar op je slechtste...
Nog steeds die push ervarende kwam ik op het idee om even een pauze te houden van mijn overmoedige meditatie sessie en een paar klusjes in huis te gaan doen. Sommige mensen houden ervan om het huis helemaal spik en span te hebben vóór een trip, ik doe dit nu vaak tijdens de trip. Althans, bij LSD(-analogen). Ik heb dan namelijk alle energie, zeeën van tijd en feitelijk zín om huishoudelijke taken te gaan doen. Los daarvan geeft het een goed gevoel om even actief bezig te zijn en daarna ook nog eens de voldoening van iets nuttigs te hebben gedaan. Dus ik heb mijn waardevolle triptijd deze keer besteedt aan onder andere de wc schoonmaken...
Daarna ben ik op mijn meest geliefde tripplekje gaan zitten: vlak voor het raam in mijn woonkamer. Hier kan ik urenlang zitten naar buiten te kijken zonder me te vervelen. Buiten scheen de winterzon volop en lag de vaart vol met ijs en een winterse lucht met een raster van kleine wolkjes bewoog zich langzaam voort van links naar rechts. Altocumulus als ik het zo op google opzoek... Door langer mijn focus op een wolk te houden begon deze van vorm te veranderen. Kwaadaardige monsterlijke gezichten in rode en paarse tinten vormden zich. Geen probleem, het doel was om angst/pijn/weerstand te voelen en vaak uit zich dit tijdens een trip tegelijk visueel. Buiten op de grond zag ik het gras en de bomen van kleur veranderen. Van gewoon groen, naar bruine en sepia achtige tinten. Ik wist precies wat dit was, want dit is iets wat ik nu in vrijwel elke 1P/ALD trip ervaar. Tegelijk met het veranderen van de groene kleur naar de bruine/sepia tinten is er een merkbare verandering in gevoel van energie. Alsof iemand een knop omdraait en de frequentie van hoog naar laag brengt. Alsof de wereld eerst levend is en daarna overgaat naar dor, doods. Eerder was dit weleens aanleiding voor mij om hiervan te schrikken en het doemdenken in gang te zetten, maar nu kon ik mij hier zelf van blijven distantiëren en behield ik mijn eigen 'bubbel' van hogere energie om vanuit die soort van duikboot een kijkje te nemen in deze lagere dimensie. Op dat moment begon ik geluiden in de appartementen naast mij te horen. Kuchende en ongemakkelijk kreunende mensen, hard dichtslaande deuren... Het waren van die geluiden waarvan je niet zeker weet of je ze nu buiten je of in jezelf hoort. En net zoals ik naar beneden dook, kwam ik ook weer boven en kwam de kleur weer terug in mijn belevingswereld. Dit proces herhaalde zich een aantal keren.
Achteraf kan ik mij niet exact herinneren wat er rond die tijd allemaal gebeurde, maar na enkele uren trippen begon de mentale moeheid iets toe te slaan en voelde ik hoe de aanvankelijke energie wat weg begon te ebben. Na verloop van tijd werd dit steeds meer merkbaar en je raadt natuurlijk al dat op een gegeven moment degene die ik eerder uit had gedaagd nu zijn kans schoon zag om mij te laten zien wat angst is...
De mens is tot afschuwelijke wandaden in staat. Onvoorstelbaar kwaad waarbij je je niet kunt voorstellen dat een mens dit een medemens aan kan doen. Totdat je in een zwakke mentale staat een kijkje gaat nemen in wat er diep, diep in jezelf zit verscholen. In ons is het onderbewuste. Dat wat we niet zien, dat wat het licht niet kan verdragen. Maar zondag ben ik daarin afgedaald zonder mijn beschermende bubbel en heb ik dingen gezien die voorbij weerzinwekkend gaan. Gedachten en beelden die zó over the top gewelddadig zijn, dat het je shockeert tot diep in je botten. 'Dit kan niet waar zijn' dacht ik bij mezelf. 'Ik heb het gewoon wéér zo ver laten komen op deze "plek" te belanden'. De lucht lijkt compleet uit de kamer gezogen. Alsof je stof aan het inademen bent. En ondertussen die onophoudelijke stem in je hoofd die er enkel en alleen op uit is om je ziel te breken. Met de tranen in mijn ogen, zweet over mijn hele lichaam en strak van de angst breek ik bijna uit in een paniekaanval, maar dan zie ik mijn redding liggen. Op de salontafel ligt een boek van mij: Tao Te Ching van Lao Tsu. Dit is zo'n beetje de bijbel van het Taoïsme. Hier heb ik de laatste tijd in zitten lezen, maar ik had hem niet speciaal neergelegd voor deze trip. Nu pak ik het boek erbij en begin vanaf het begin te lezen. Het is een boek met op elke pagina een paar korte zinnen. Tegelijk met het lezen ervan begint mijn angst af te nemen. Ik heb vers 6 onthouden, omdat de enorme significantie van wat geschreven stond mij diep ontroerde. Dit is vers 6:
The valley spirit never dies;
It is the woman, primal mother.
Her gateway is the root of heaven and earth.
It is like a veil barely seen.
Use it; it will never fail.
Wellicht dat je een idee hebt wat dit betekent, of misschien ook helemaal niet. Vóór deze trip had ik dat niet. Maar op dat moment wist ik exact waar naar verwezen wordt. De 'valley spirit' wordt opgemerkt wanneer het bewustzijn afgedaald is van het hoofd (gedachten), door het hart (gevoel) en verder tot in de buik (stilte). Daar is waar 'het' rust, waar 'het' wacht tot wij er naar wederkeren. Het is als een baarmoeder. Het is onmiskenbaar vrouwelijk. Bij het binnentreden van deze "plek" voelt de ademhaling alsof deze vloeibaar is geworden in plaats van gasvormig. Je bevindt je in een oceaan van gelukzaligheid. Het is alsof alles naar het laagste punt loopt zonder moeite. Als rivieren die uitmonden in de oceaan. Niets wordt er gedaan, maar alles komt er naar toe. Het is moeilijk om dit in woorden uit te drukken, maar wanneer je er bent is er het gevoel absoluut veilig te zijn en gevoed te worden met moederlijke liefde. Dat is exact het gevoel. 'Wees in je buik', ik heb het hier geloof ik vaker over gehad in een report, maar nooit heb ik dit in deze mate ervaren. Het bovenstaande vers uit de Tao Te Ching zijn niet zomaar loze woorden. Het is tijdloze wijsheid welke we allemaal altijd hebben geweten, maar tijdelijk zijn vergeten. Wanneer je stopt met denken en met genoeg intensiteit je gevoelens voelt kun je nog lager afdalen tot in je onderbuik en op deze "plek" uitkomen. Maar het wordt nog vreemder dan dat...
Ben je daar, dan bouwt er zich een energie op die opwaarts gaat. Alsof je langs je ruggengraat omhoog gaat áls die oceanische stilte, totdat je weer in je hoofd bent maar nu met een totaal andere energie door je ogen kijkt. En wat ik zag was een ongelooflijk stille wereld en alles leek alsof het was gemaakt van gekristalliseerd licht. Woorden kunnen niet omschrijven hoe uitzonderlijk prachtig die dimensie was. Alles had een helderheid, een puurheid die ik alleen maar kan omschrijven als 'angelic', 'divine' (de Nederlandse woorden doen het geen eer aan...) Er was daar simpelweg geen corruptie, geen kwaad, niets daarvan. En alles is simpelweg vele malen "echter" dan hier in deze dichte zware materiële dimensie.
Op de een of andere manier ben ik dat pure oord uitgegaan, ik weet niet meer hoe precies. Maar achteraf heb ik zitten nadenken over wat dit allemaal betekent. Wat ik me al eens eerder tijdens trips en meditaties had gerealiseerd, is dat onze dagelijkse wereld een soort spiegel-wereld is. We zien wat we denken, niet wat er is. Iedereen kijkt naar zijn eigen projectie. Alles is slechts spiegels tegenover elkaar. Deze werkelijkheid waar we nu in zijn kan '3D' genoemd worden. Maar wij zien niet alles wat er om ons heen gebeurd. Er zijn verschillende frequenties in dit moment, waar andere "entiteiten" dan onszelf leven. Ik zie dit niet zozeer als echte wezens, maar meer als gedachtepatronen die een geautomatiseerd leven zijn gaan leiden. Dit is een andere dimensie dan de onze en zou '4D' genoemd kunnen worden. Alleen, dit is een mentale dimensie. Het is een soort plek waar energie niet vrij is, maar opgesloten. Opgesloten in de 'mind'. In de mind, die inherent corrupt is. Maar dan, door de mind te verlaten en naar het hart en verder naar de buik te gaan en vanaf daar met die nieuwe energie weer naar het hoofd te gaan, wordt nog weer een andere dimensie betreden: '5D'. Dit is een dimensie waar energie wél vrij is. En dat is omdat de energie hier niet automatisch/robotisch is, maar met een bewustzijn/bezieling erachter, namelijk: jijzelf. En door deze vrijheid van energie is er geen automatische herhaling van patronen = geen corruptie.
In onze wereld (3D) kunnen de robotische gedachtepatronen (evil, as you will...) ons niet per definitie beïnvloeden, behalve... wanneer onze energie, ons bewustzijn (erg) laag is. Het is dan dat "zij" ons kunnen beïnvloeden en in extreme gevallen zelfs overnemen. Bezetenheid door de duivel. Niet iedereen gelooft er in, maar het is een echt fenomeen. Allemaal worden we dagelijks beïnvloedt door deze lage energieën en sommigen zelfs erdoor bezeten. Alleen, er is geen echte duivel als in een echte op zichzelf functionerende entiteit, het is slechts gerobotiseerde onbewuste energie uit die dimensie (4D). Zolang wij als "units" van bewustzijn (zielen, as you will) in de 3de dimensie leven zijn wij potentiële slachtoffers van deze negatieve energie. Het is pas wanneer wij ons bewustzijn ophogen tot de 5de dimensie dat wij veilig zijn van deze "entiteiten", omdat 5D in tegenstelling tot 3D en 4D niet in de 'mind' is. Wat gebeurd wordt niet meer bepaald door een gefixeerd gedachtepatroon (vader tijd), maar door de 'valley-spirit', het hogere moederlijke wijze bewustzijn. Dit gebruik van de termen 3D, 4D en 5D heb ik sinds kort leren kennen via verschillende informatie buiten mijzelf, maar nu na deze ervaring begrijp ik dat dit allemaal niet zomaar uit de lucht gegrepen is. Vandaar dat ik ze nu ook gebruik.
En tijdens deze inzichten besefte ik me dat ik waarschijnlijk niet verder gegaan ben dan 5D, ook niet in mijn eerdere trips. Dat waren voornamelijk 'mind-trips' waarbij ik ronddoolde in 4D. Ik herken in deze ervaring van zondag wat beschreven wordt in DMT trips, maar dat lijkt nog veel verder te gaan dan dit. Voorbij 5D dus. (Als er mensen met DMT ervaring hier commentaar/kritiek op willen geven of toevoegingen, dan graag...) Ik besef me nu hoe ik mezelf een lange tijd voor de gek heb gehouden door te denken dat ik het allemaal wel gezien heb. Het is keer op keer mijn eigen ego die een 'spirituele' ervaring claimt en meent deze dan te 'bezitten'. En het voelt ook bij elke "volgende" stap dat je 'het' hebt bereikt. En dan is het zó verleidelijk om dat mezelf dan toe te eigenen. Ik zie dat ik op die manier een groot spiritueel ego heb opgebouwd en in die zin vaak helemaal niet spiritueel ben. Eigenlijk wist ik dit al een lange tijd, maar deze ervaring heeft dit zo helder voor me gemaakt. Want wat echte spiritualiteit is, is eerst dat worden wat het allerlaagste is. Het allerlaagste punt, dat absoluut niets van zichzelf denkt. Dat alles voor zichzelf laat gaan, zichzelf altijd als laatste ziet. Het is het worden van de 'valley-spirit'. En vanuit die oceaan of die aarde, die grond groeit er iets. Iets ongelofelijks, iets onmogelijk veel groter en mooier dan 'mij'. Het voelt als onvervalste arrogantie dat ik dacht dat 'ik' spiritueel ben. 'Ik' ben niet spiritueel, 'ik' ben dat wat in de weg staat van dat wat echt spiritueel/puur is.
Het was tijdens de comedown van deze trip dat de onrustigheid weer terug kwam. Ik wou gaan liggen op de bank, maar kreeg maar geen rust in mijn hoofd. Mentaal uitgeput, maar fysiek rusteloos en on-edge. Hierdoor kwamen er weer duistere gedachten in me op en ik heb hier nog een tijdje mee zitten worstelen waarna ik op het idee kwam om weer eens naar mijzelf in de spiegel te gaan kijken (ja, logisch...). Ik liep naar de badkamer en keek mezelf aan, net 'out of focus'. En net zoals tijdens een eerdere trip was er eerst niet zoveel bijzonders op te merken, maar al heel gauw begon mijn gezicht te veranderen. Heel andere gezichten, voornamelijk Aziatische. Het was alsof ik naar andere mensen aan het kijken was. Toen plotseling gebeurde er iets onverwachts. Het was alsof er tussen de steeds veranderende gezichten een paar tussen zaten die ik herkende. Niet dat ik wist wie het waren als persoonlijkheden, maar het was alsof er een wederzijdse herkenning was met exact op dat moment een liefdevolle lach van ons "beide". De lach kwam zonder aankondigen ineens in me op vanuit mijn buik, naar boven en mijn mond uit. Het leek ogenblikkelijk, zonder tijd te gebeuren. Maar er was een 100% herkenning, een weten dat je dat wat je ziet kent. Ik wist gewoon dat ik "hem" of "haar" kende. Weird... Weird..... Ik moet dat in de spiegel kijken echt vaker gaan doen. Sowieso een aanrader voor mensen die LSD of iets dergelijks doen. Het is niet eng. In eerste instantie misschien een beetje omdat je het niet gewend bent, maar daarna vond ik het eigenlijk heel mooi om zo dat "contact" te hebben. Zijn het eerdere reïncarnaties van mezelf? Geen idee. Zo voelde het, maar zoiets kun je jezelf makkelijk aanpraten.
Achteraf dus toch een zeer waardevolle trip om beleefd te hebben. Maar dat is achteraf hè. Toen ik er middenin zat kon ik het lang niet allemaal zo waarderen als nu.
![:wink:]()
Maar man, wat is dit toch een wonderlijk bestaan!