Ketamine monster, zo noem ik mijzelf en zo noemen een aantal andere mij ook. Ik zie het eigenlijk ook gewoon als lieve bijnaam. Ik heb gewoon een goede relatie met ketamine en ketamine met mij.
Ja ik ben zo een iemand die altijd net teveel keta neemt. Waarom? Omdat ik het gewoon vreselijk leuk vind.
In dit rapport schrijf ik over 1 ervaring eerder dit jaar. Waarom deze? Omdat deze leuk was maar tevens ook een tikkeltje angstaanjagend. Een goede combie!
Een stukje geschiedenis.
Ketamine en ik hebben elkaar voor het eerst ontmoet op een afterparty in een kerk. Ik was jong en onervaren. Iemand legde een flinke witte lijn op tafel en ik dacht mijn andere vriend coke te treffen. Ik nam een flinke snuif en kwam er al vrij snel achter dat dit niet mijn oude bekende was. De eerste keer was mild. Ik had moeite met lopen. De wereld deinde een beetje. Maar verder niks extreems.
Na een break up van een aantal jaar. Vond ik dit jaar mijn inmiddels geliefde ketamine weer terug.
Ik ben zo een iemand die ketamine op festivals een waar genot vind. Lekker met z'n alle aan de keta! Dit jaar op een festival, na een nacht 2CB trippen, besloten ik en mijn zakje ketamine nog een kleine afterparty te pakken op het festivalterrein. Het was inmiddels 9 uur in de ochtend en alleen de diehards waren nog aanwezig! Ochtend 4 op een festival wat 6 dagen duurt, zo een sfeer. En ik had deze ochtend de wens om zoveel mogelijk nieuwe vrienden te maken om mijn keta mee te delen.
Enfin, het was een mooie zomerse ochtend. Ik loop op het festivalterrein op weg naar een plekje naast het water waarvan ik wist dat er nog van alles te doen was. Een wandeling van 7 minuten en dus trok ik mijn zakje tevoorschijn om alvast een sleutelpunt(je) te proeven. Dit werden er 3, en al lichtelijk voldaan voeg ik mij bij het feestgedruis. Ik raak in gesprek met iemand en al vrij snel staan we met een clubje van 4 om de beurt uit mijn zakje te sleutelen. De setting is vreemd. Er zit een oude vrouw met haar rollator naast een kampvuur. Haar voeten liggen haast in het vuur en ik zie dat haar voetzolen zwart zijn. Ze kijkt in het niets voor haar uit. Ik vraag mij af wat ze gebruikt heeft. Zijn haar voeten verbrand?
Ik neem nog wat keta en begin rondjes om een houten paal te dansen samen met mijn nieuwe keta vriend / genoot. Er volgt nog een puntje, en direct weet ik dat ik nu teveel heb genomen. Ik moet mij vast blijven houden aan de paal. Tegelijkertijd snap Ik niet waar de paal is. De context is weg. Ik begin de wereld in losse stukken te zien. Ik zie mensen en dingen, maar ze hebben geen context meer. Het past niet meer in elkaar. Ik begrijp niet meer wat ik zie.
Normaal gesproken wordt ik niet bang maar ik voel nu wel een kleine lichte paniek opkomen. Je hebt teveel genomen. Niet net over het randje. Maar echt teveel. Iemand begint op een viool te spelen, er wordt tegen me gepraat maar ik kan geen antwoord meer geven. Ineens sta ik bij de vioolspeler. Ik kijk achter hem en zie dat de bar scheef staat. Alsof de wereld is gekanteld, is omgevallen. Er staat een oude brommer. Mensen zitten erop. Ik hoor mezelf een raar verhaal ophangen over brommers. Maar ik ben er niet bij. It just doesnt makes sense. De wereld draait. Staat scheef. Niks is meer waar het hoort te zijn. Maar waar kijk ik naar? Ik vind het moeilijk in te schatten waar ik heen moet lopen, of hoe ik ergens moet komen. Het is inmiddels 11 uur en ik besluit terug naar mijn tent te gaan.
Ik loop kruislings over de weg. Mn lichaam is zwaar en tegelijkertijd zo licht als een veertje. Ik voel geen angst meer en verwonder mij weer over het vreemde maar zo leuke effect dat keta heeft. De weg waarop ik loop is plat, maar ook weer niet. Alles staat los van elkaar. De wereld is niet langer een geheel. Ik zie mijn omgeving, ik weet waar ik naar kijkt, maar de connectie is helemaal weg. Boven is onder, links is rechts. De kerk die ik zie kan naast me zijn, maar ook voor mij, of onder mij. Het is er, alleen kan ik niet plaatsen waar. :')
Wonder boven wonder vind ik mijn tent en neem ik nog 1 lachgas ballon van mijn buren.
Dan is alles zwart.
Ik word wakker, in een slaapzak in de voortent om 3 uur. Ik voel me prima.
![:)]()
