"2CB
Het was onze derde dag op Ruigoord, Landjuweel. Een 6 daags festival waar tijd niet lijkt te bestaan. Waar de hippies, druggies en hipsters gemoedelijk hun drankje of drugs delen rondom het kampvuur. Waar je natuurljk High kunt worden met rondtrekkende new-agers. Waar er lachende kinderen door het feestgeruis heen dartelen. En waar slaap niet lijkt te bestaan. Er is altijd wel een feestje ergens op het terrein. Wil je 6 dagen niet slapen en non-stop vermaak, dan is dit mogelijk. Een unieke setting dus welke zich uitstekend leent voor een trip.
2CB, beide geen idee wat deze drugs nu eigenlijk inhield. Hij was nog vrij onervaren met het gebruik van drugs in het algemeen en mijn gebruik beperkt zich voornamelijk tot xtc of coke. Twee konijntjes hadden we gekocht en besloten deze (zonder oortjes, we wilde voorzichtig zijn) onder het genot van een biertje naar binnen te gooien.
Dit zal ongeveer rond 8 uur in de avond geweest zijn. We besloten het terrein nogmaals te verkennen. Overal klonk er muziek, waren er lichten, geluiden, mensen, geuren, dit kon nog wel eens een leuke avond worden.
Een uur later voelden we nog niks. En nog een half uur passeerde. We besloten er nog iets bij te nemen. De oortjes van het konijn. Hap slik weg.
We besloten naar de theetuin te gaan, de rust een beetje op te zoeken. Helaas was deze gesloten maar het voelde prettig om even uit de drukte te zijn. We gingen zitten aan het water omringt door bomen en precies op exact hetzelfde moment beginnen we beide iets waar te nemen. De bomen aan de andere kant van het water lijken te dansen in de wind. Het is soms vlak, houterig, alsof de bomen elke keer blijven hangen en weer losschieten. Maar dan weer heel vloeiend. Yes! Zeggen we tegen elkaar, het begint te werken.
We lopen het bos uit over een lange weg richting het festivalterrein. Ik zie de wereld door een soort waas. Er lijkt een soort laagje overheen te liggen. Tevens lijken er stromen van energie uit levende dingen te komen. Als ik naar mijn handen kijk stroomt er op harde snelheid witte rokerige energie naar buiten. Ik vind het een grappig gezicht. Ik kijk om mij heen en zie dat je kleuren veel intenser zijn. En soms loopt het in elkaar over. Dan besef ik mij ineens dat dit visueel nog wel eens een sterkte trip zou kunnen worden en boi, was I right.
We lopen het terrein op of eigenlijk binnen en ik vind het vrij overweldigend. Enorm veel indrukken elk zintuig wordt aangesproken. Ik vind het niet onprettig maar ja, overweldigend. Ik moet naar de wc, heel nodig en daar aangekomen ga ik zitten. Ik hoef helemaal niet te plassen besef ik mij nu. Het toilethokje waar ik inzit is wit, alles is wit. Zo wit dat het pijn doet aan mijn ogen. En dan begint het. Mijn hoofd begint de witte vlakte te vullen met geometrische vormen welke zich in en uit elkaar kronkelen. Overal om mij heen. Ik zie alleen nog maar vormen. Zie krioelen over de witte wanden, over de vloer, boven me. Mijn hele gezichtsveld wordt gevuld. Zelfs wanneer ik mijn ogen sluit blijf ik het zien.
Ik stap het hokje uit en een beetje lacherig loop ik naar mijn vriend toe die ook staat te lachen. Ook bij hem was de trip op dat moment een stukje dieper gegaan. En hij moest lachen om de gedachte dat ik op het toilet zat terwijl het gebeurde.
Het is inmiddels donker. Mijn lijf voelt zwaarder. Ik zie mensen eten of eigenlijk vreten, het lijken wel karikaturen, ik vind het zelfs een beetje vies. Ik hoor muziek, caribbien muziek overal. Het doet me denken aan de kleine zeemeermin, de kleurige lampjes zorgen voor een net van verschillende kleuren over mijn realiteit. De energiestromen zijn er ook nog. Kleine wervelwinden stromen uit de mensen om me heen. Soms lijkt het een videoband die vooruit wordt gespoeld en dan ineens weer op normale snelheid. We zitten op exact dezelfde lijn binnen de trip en ervaren gelijke dingen. Het is alsof de wereld zich voor ons afspoelt en wij zijn slecht toeschouwers.
We besluiten naar een ander deel van het festival te gaan, een houten dorpje, in een soort van moerasachtige omgeving. We moeten een houten bruggetje over en het water lijkt te rotten. De geur is zo sterk dat ik begin te kokhalzen. Het is walgelijk. En tegelijkertijd moet ik er om lachen. We lopen het houten dorpje in en ook hier weer kleine zeemeermin muziek en nu ook mensen die dansen in rieten rokjes. Het is absurd, ik begin te lachen en kan niet meer stoppen.
Op dit moment begon ik het zwaarder te krijgen. We waren al zo'n 3 A 4 uur aan het trippen en ook echt extreem visueel. Ik merk dat ik moe begin te worden maar uitrusten kan niet. We zien een groepje mensen zitten bij een soort tempel gemaakt van hout. Inmiddels is mijn zicht zo vertroebeld dat ik bijna niks meer zie. Alleen maar kleuren en energie achtige velden. Ik ga naast ze zitten en leg ze uit wat er aan de hand is. Zij zitten ook aan de 2CB en vertellen ons dat dit best een hele heftige omgeving is voor een eerste keer.
Ze adviseren ons de kleine houten tempel in te gaan en de trap op te klimmen en naar boven om daar tot rust te komen. Het idee van een heerlijke bank of iets anders om even op bij te komen spreekt ons wel aan.
We klimmen de kleine houten trap met moeite op en komen in een piepkleine ruimte verlicht door kaarslicht en mediterende mensen op een stuk tapijt. Ik voel alweer een lachkribel omhoog komen maar probeer het te onderdrukken. Ik kijk naar het tapijt en de vormen van het tapijt kronkelen en golven om heen. Alles beweegt continue (dat had ik de hele trip) Ik kijk naar de mensen die aan het mediteren zijn en muzikaal begeleid worden door die verschrikkelijke carribieen muziek en besef me dat dit wederom een absurdistisch tafereel is, ik moet lachen, en loop snel weer naar beneden. Dan merken we gelukkig dat de zwaarte van de trip afneemt. We zien alleen nog maar wat lichte kleuren en besluiten een biertje te gaan drinken. Daarna lopen we terug naar onze tent. Onderweg maken we nog een pitstop bij een joert om daar te luisteren naar een hippie gezelschap dat muziek maakt en mij een Jesus camp achtige vibe geeft. Wederom zorgt het karikatuur achtige effect dat de 2CB mij al de hele avond geeft, dat ik de hele setting zo weird vind dat ik in een laatste lachkick schiet.
Mijn vriend is daarna gaan slapen. Ik ben terug het dorp (festival) in gegaan om daar nog in een merkwaardige ketamine trip terecht te komen waarna ik om 11 uur s'ochtens totaal van de wereld in de voortent in slaap val.
Al met al vond ik het visuele van de 2CB trip echt heel heftig! Ik denk dat het heel erg werd versterkt door de omgeving. Het was wel een van de tofste drugservaringen die ik ooit heb gehad!"