#1
Dit betreft een oud report, die ik bij deze naar dit forum verhuis.
In dit report beschrijf ik het intramusculair injecteren van vloeibare ketamine, simpelweg omdat wij dit een makkelijkere weg vonden om een k-hole te bereiken dan het te snuiven. Ik wil hierbij benadrukken dat ik niemand, maar dan ook niemand zou aanraden om drugs in te spuiten. Het blijft een risico, met alle mogelijke gevolgen van dien. Voor mij was dit eenmalig, en blijft het ook eenmalig. Ook wil ik erbij toevoegen dat ik dit heb gedaan onder toeziend oog van een vriendin die is afgestudeerd en werkzaam is als arts, en dus goed wist waar ze mee bezig was. Mocht je deze "luxe" niet bezitten, dan raad ik ook met klem af hier ooit aan te beginnen.
Zondag 3 november, 2013.
00:00
We lopen in een groepje door een donkere straat, en ik ben een vriendin aan het uitleggen wat een DMT trip precies inhoud, omdat we van plan zijn vanavond DMT te gaan roken en ze het nog nooit gedaan heeft.
Praten is fijn. Ik wil het liefste aan een stuk door blijven praten, omdat ik een uur daarvoor speed heb gebruikt en heerlijk actief ben.
We komen net van een verjaardag af. Een deel van de groep is gaan feesten op een Halloween feestje, een ander deel van de groep bleef op de verjaardag. Het deel van de groep waar ik mee ben zou naar het huis van een vriend van ons gaan die een straat verder woonde van de vriend waarbij de verjaardag was.
Twee vrienden die al eerder van de verjaardag naar dit huis waren gegaan komen de slaapkamer uit en begroeten ons, ze waren eerder weggegaan omdat ze graag wilde keta trippen maar waren al uit hun trip eer dat wij thuis kwamen denk ik. Ik ga even bij ze op de slaapkamer zitten terwijl de andere mensen naar de woonkamer gaan. Ze vragen me of ik ook mee wil doen met de keta, waarop ik zeg dat ik van plan ben om straks met de groep DMT te gaan roken. We zitten een beetje in dubio, eerst DMT roken of eerst k-holen? We zijn het uiteindelijk met elkaar eens om eerst DMT te gaan roken en in de naspace de keta te injecteren.
In de woonkamer maakt een vriend een aantal dosissen DMT klaar, ieder 1 dosis. K. is de eerste die haar portie neemt. Ik zie haar naast me wegzakken in de kussens, haar ogen gesloten, en een grote glimlach op haar gezicht. Ik vind het nog steeds mooi; de uitdrukking op iemands gezicht als diegene DMT rookt, het is zo verschrikkelijk mooi om te zien hoe ze het "daar" zo naar hun zin hebben. Sommigen gaan glimlachen, anderen beginnen heel diep te ademen en kijken vol verwondering voor zich uit of hebben de ogen gesloten. Ik ben altijd blij voor ze als ik dat zie. Ik vraag me altijd af wát ze precies ervaren, en wat dat aan gaat vind ik het ergens ook wel jammer dat ik de enige ben in mijn vriendengroep die tripreports schrijft over de dingen die ze meemaakt. Ik vraag wel geregeld aan vrienden wat ze hebben gezien, maar het is toch anders dan het op papier van iemand te lezen, vind ik. Omdat als je iets verteld, je er vaak dingen bij vergeet, dan dat je goed de tijd neemt om je trip te beschrijven en het op papier zet. Dat vind ik soms gewoon heel erg jammer, vrienden lezen dingen van mij, wat ik ervaar, maar ik lees nooit iets van iemand anders.. Alleen als ze het vluchtig van mond op mond aan mij beschrijven.
Als K. goed genoeg tript loopt P. weg om een volgende dosis te maken, komt weer terug en gaat voor me zitten met het pijpje. Ik loop een beetje met de aansteker te klungelen, want als ik het vlammetje boven de DMT houd verbrand ik telkens mijn vingers waardoor ik mijn hand telkens weg trek van de pijn (het is een erg rotte aansteker, met een mini vlammetje)
P. merkt het op en pakt de aansteker over van me, en verwarmt het voor me. Ik neem een goede hit, en direct begint de kamer anders te worden. "Wil je nog meer?" vraag P. aan me en ik schud mijn hoofd "Nee, het is goed zo"
Ik merk dat ik niet erg veel behoefte heb aan een hele heftige trip of een breakthrough op dit moment, ik trip gewoon goed en hard en het is gewoon goed zo. Ik zit echt heerlijk op het matras, uitgezakt in de grote hoeveelheid kussens in mijn rug, en het word ineens een stuk lichter in de kamer. Het is alsof iemand een heel groot licht heeft aan gedaan, en de kamer daardoor verlicht wordt. De kleuren worden ongelofelijk intens, de witte muren witter dan het witst dat ik ooit heb gezien, en de kamer wordt heel erg "zacht". Heel uitnodigend, warm, en ik besef me ineens weer goed waarom DMT mijn favoriete psychedelica is. Ik begin me af te vragen waarom ik altijd, elke keer als ik DMT rook, zo ongelofelijk zenuwachtig ben. Ik heb nooit een bad trip meegemaakt op DMT, alle keren waren super fijn, maar toch versnelt mijn hartslag elke keer als ik net op het punt sta om DMT te roken. Misschien is het omdat ik nooit goed weet wat ik kan verwachten. Elke DMT trip is anders, en ook de trip zelf verandert constant, waardoor je nooit goed weet waar je nou eigenlijk aan toe bent. Dat is ook het leuke eraan.
Mijn trip verloopt goed, ik krijg een heerlijk uitgerust gevoel, de bodyload is zó heerlijk op DMT. Alles ziet er zo... uitnodigend uit. De hele kamer, alles. Ik kijk naar de tv die aangesloten is op de computer, en iemand heeft zijn facebook openstaan. Ik zie de profielfoto, en door het haar herken ik wie diegene is, maar alles is heel smooth. Alsof diegene teveel moeite heeft gedaan een mooi glad huidje te creëren in Photoshop. In werkelijkheid is dit niet zo, want ik herken deze foto. Op het matras naast me en op mijn tas zie ik allerlei fractals verschijnen, ze geven licht en kronkelen, bewegen, beginnen een eigen leven te lijden. Ik sluit mijn ogen en zie grote, oranje fractals als een soort klei in elkaar kruipen en weer opbloeien, op me af komen. Een gigantische vrouw komt op me af gelopen in een witte jurk, opent haar armen en omhelst me, alsof ik word welkom geheten. Alle lasten voel ik van me af glijden. Als ik mijn hoofd omdraai en de zijkant van mijn hoofd tussen haar borsten leg, terwijl ik de warmte van haar armen om mijn lichaam voel, zie ik ineens dat er om me heen vuur begint op te laaien. Het vuur geeft een ongelofelijke warmte af en maakt een soort cirkel om ons heen. Het voelt magisch, alsof we de goden zijn van deze andere dimensie, eindelijk herenigd. De trip komt tot zijn einde, en het vuur en de vrouw verdwijnen langzaam, gaan op in rook, en ik open mijn ogen. Ik voel me ontzettend opgelucht, en spreek dat ook uit. "Het voelt zo heerlijk. Alsof ik weer "overnieuw" kan beginnen met mijn leven. Alsof ik opnieuw geboren word."
Als iedereen zijn of haar dosis heeft opgemaakt, loop ik met drie vrienden naar de slaapkamer om te k-holen. Een vriendin pakt drie nieuwe naalden uit hun verpakking, en een glazen flesje met vloeibare ketamine en meet de dosissen voor ons af, om ons expres een k-hole te geven. Dat is het doel. Ik voel dat ik heel erg zenuwachtig word, mijn handen beginnen te trillen, want ik heb nooit echt een goede research gedaan over de "k-hole" en ik heb het nog nooit gedaan. Plus dat ik nooit drugs heb geïnjecteerd. Ik vertel dat het injecteren misschien een beetje rot wordt, omdat ik diep liggende aderen heb, maar ze verteld dat het een intramusculaire injectie wordt. In een spier in de bovenbeen dus, Ik hoef me dus geen zorgen te maken over de diep liggende aderen. Ik trek mijn broek uit en ga op de rand van het bed zitten, ik moet mijn been ontspannen, en ze helpt me de naald in te brengen. De vloeistof injecteren doe ik zelf. Ik moet het rustig aan doen verteld ze me, en het mag geen pijn doen. Ik wacht even tot de rest ook hun naald in hun been hebben, zodat we tegelijkertijd kunnen "gaan". Als iedereen de naald heeft ingebracht beginnen we met het injecteren zelf, en ik merk dat ik het al gelijk te snel doe want ik voel een erg pijnlijk gevoel opkomen. Ik doe het langzamer, en het gaat verder goed. Naast me hoor ik een vriendin heel hard kreunen van pijn, omdat ze het perongeluk ook te snel gedaan heeft.
Als iedereen klaar is met de injectie gaan we op het bed liggen. We blinddoeken onszelf, omdat de trip dan fijner zou zijn, en wachten tot het effect op komt. De vriendin die ons hielp met de injecties gaat weer weg, en we zetten een fijn muziekje op. Ik begin een tinteling te voelen op de plek waar ik mezelf geïnjecteerd heb, het stroomt door tot aan mijn voeten, mijn tenen, en vervolgens naar boven. Het verspreid zich door mijn hele lichaam. Het ketamine gevoel bouwt zich heel subtiel op, heel lichtjes, tot heftiger en heftiger. Ik begin te vergeten waar ik precies ben en wie ik ben, en ik voel hoe mijn lichaam verdooft raakt. De vriend naast mij die ook mee doet, zegt dat er een glas water op het plankje voor het bed staat, indien ik straks dorst krijg. Ik krijg maar de helft van de vraag goed mee, en met veel moeite krijg ik er twee woorden uit: "Ja. Kweenie." Praten is moeilijk, mijn kaken van elkaar krijgen is moeilijk, en bovendien voelt praten heel erg raar. Het voelt een beetje alsof ik in Vila Volta zit, zoals bij elke ketamine trip wel, alleen is dit honderd keer heftiger en weet ik ook niet zo goed meer wat boven en onder is. Ik voel me zakken, vallen, alsof het matras me probeert op te zuigen, alsof ik erdoorheen zak. Het gevoel dat zich door mijn lichaam verspreid voelt erg fijn, het verdoofde, het écht verdoofde. Ik zucht een paar keer diep, het lijkt alsof ik geen adem kan krijgen. Niet echt ademnood, meer dat ik me niet goed besef dat ik longen heb, maar wel weet dat ik moet ademen omdat ik anders dood ga. De blinddoek voor mijn ogen - wat grijs was toen ik nuchter was - begint steeds donkerder te worden, zwart, en ik zie een grote poort van blauwe fractals voor me verschijnen. Ik loop door de poort en ik ben ineens in de kamer waar ik eerder die avond was, de verjaardag. Ik zie de kamer vanuit verschillende perspectieven en verschillende vrienden komen naar me toe. Ik praat met ze in een taal die niet bestaat. De kamer verdwijnt langzaam, en ineens zie ik bergtoppen onder me verschijnen: Ik ben aan het vliegen. Ik vlieg boven bergen, met sneeuwtoppen. Het is koud, maar het is mooi. Kleuren zijn op dit punt totaal niet aan de orde, en ik vlieg door zwart witte Escher achtige taferelen. Ik blijf twintig jaar, voor mijn gevoel, vliegen, totdat ik mijn blinddoek afdoe. De wereld voor me is vlak, alsof alles een tekening is en ik weet niet zo goed of mijn realiteit is wat zich achter mijn blinddoek afspeelt, of dat dit de realiteit is. Ik ben heel erg duizelig, en ik voel me misselijk worden. Na de bizar lange trip, ga ik in foetushouding liggen en probeer ik hard om niet over te geven. Terugkomen in de realiteit is lastig, en heel naar. Alsof het niet lukt. En het duurt zó verschrikkelijk lang. Maar uiteindelijk lukt het, en lopen we terug naar de woonkamer, en daar val ik gelijk in slaap.
Hoe vond ik de k-hole? Fijn. Het is een erg prettig gevoel door je lichaam, de visuele effecten zijn minder dan met normale psychedelica, het is heel duister, heel "raar". Maar de tintelingen, en het dissociatieve gevoel is erg.. prettig denk ik. De ketamine heeft me enorm uitgeput, het heeft veel energie gevraagd, en het bijkomen vond ik dan ook alles behalve prettig of fijn, zeker het misselijke gevoel. Juist door die heftige comedown heb ik besloten om nooit meer een k-hole te doen. Al was het erg bijzonder om een keer mee te mogen maken.
Ik heb eindelijk geleerd hoe ik moet vliegen.
Als Rups zijnde geen overbodige luxe voor de toekomst.. toch?![:wink:]()
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/05/data30813964-a46fd9.jpg)
In dit report beschrijf ik het intramusculair injecteren van vloeibare ketamine, simpelweg omdat wij dit een makkelijkere weg vonden om een k-hole te bereiken dan het te snuiven. Ik wil hierbij benadrukken dat ik niemand, maar dan ook niemand zou aanraden om drugs in te spuiten. Het blijft een risico, met alle mogelijke gevolgen van dien. Voor mij was dit eenmalig, en blijft het ook eenmalig. Ook wil ik erbij toevoegen dat ik dit heb gedaan onder toeziend oog van een vriendin die is afgestudeerd en werkzaam is als arts, en dus goed wist waar ze mee bezig was. Mocht je deze "luxe" niet bezitten, dan raad ik ook met klem af hier ooit aan te beginnen.
Zondag 3 november, 2013.
00:00
We lopen in een groepje door een donkere straat, en ik ben een vriendin aan het uitleggen wat een DMT trip precies inhoud, omdat we van plan zijn vanavond DMT te gaan roken en ze het nog nooit gedaan heeft.
Praten is fijn. Ik wil het liefste aan een stuk door blijven praten, omdat ik een uur daarvoor speed heb gebruikt en heerlijk actief ben.
We komen net van een verjaardag af. Een deel van de groep is gaan feesten op een Halloween feestje, een ander deel van de groep bleef op de verjaardag. Het deel van de groep waar ik mee ben zou naar het huis van een vriend van ons gaan die een straat verder woonde van de vriend waarbij de verjaardag was.
Twee vrienden die al eerder van de verjaardag naar dit huis waren gegaan komen de slaapkamer uit en begroeten ons, ze waren eerder weggegaan omdat ze graag wilde keta trippen maar waren al uit hun trip eer dat wij thuis kwamen denk ik. Ik ga even bij ze op de slaapkamer zitten terwijl de andere mensen naar de woonkamer gaan. Ze vragen me of ik ook mee wil doen met de keta, waarop ik zeg dat ik van plan ben om straks met de groep DMT te gaan roken. We zitten een beetje in dubio, eerst DMT roken of eerst k-holen? We zijn het uiteindelijk met elkaar eens om eerst DMT te gaan roken en in de naspace de keta te injecteren.
In de woonkamer maakt een vriend een aantal dosissen DMT klaar, ieder 1 dosis. K. is de eerste die haar portie neemt. Ik zie haar naast me wegzakken in de kussens, haar ogen gesloten, en een grote glimlach op haar gezicht. Ik vind het nog steeds mooi; de uitdrukking op iemands gezicht als diegene DMT rookt, het is zo verschrikkelijk mooi om te zien hoe ze het "daar" zo naar hun zin hebben. Sommigen gaan glimlachen, anderen beginnen heel diep te ademen en kijken vol verwondering voor zich uit of hebben de ogen gesloten. Ik ben altijd blij voor ze als ik dat zie. Ik vraag me altijd af wát ze precies ervaren, en wat dat aan gaat vind ik het ergens ook wel jammer dat ik de enige ben in mijn vriendengroep die tripreports schrijft over de dingen die ze meemaakt. Ik vraag wel geregeld aan vrienden wat ze hebben gezien, maar het is toch anders dan het op papier van iemand te lezen, vind ik. Omdat als je iets verteld, je er vaak dingen bij vergeet, dan dat je goed de tijd neemt om je trip te beschrijven en het op papier zet. Dat vind ik soms gewoon heel erg jammer, vrienden lezen dingen van mij, wat ik ervaar, maar ik lees nooit iets van iemand anders.. Alleen als ze het vluchtig van mond op mond aan mij beschrijven.
Als K. goed genoeg tript loopt P. weg om een volgende dosis te maken, komt weer terug en gaat voor me zitten met het pijpje. Ik loop een beetje met de aansteker te klungelen, want als ik het vlammetje boven de DMT houd verbrand ik telkens mijn vingers waardoor ik mijn hand telkens weg trek van de pijn (het is een erg rotte aansteker, met een mini vlammetje)
P. merkt het op en pakt de aansteker over van me, en verwarmt het voor me. Ik neem een goede hit, en direct begint de kamer anders te worden. "Wil je nog meer?" vraag P. aan me en ik schud mijn hoofd "Nee, het is goed zo"
Ik merk dat ik niet erg veel behoefte heb aan een hele heftige trip of een breakthrough op dit moment, ik trip gewoon goed en hard en het is gewoon goed zo. Ik zit echt heerlijk op het matras, uitgezakt in de grote hoeveelheid kussens in mijn rug, en het word ineens een stuk lichter in de kamer. Het is alsof iemand een heel groot licht heeft aan gedaan, en de kamer daardoor verlicht wordt. De kleuren worden ongelofelijk intens, de witte muren witter dan het witst dat ik ooit heb gezien, en de kamer wordt heel erg "zacht". Heel uitnodigend, warm, en ik besef me ineens weer goed waarom DMT mijn favoriete psychedelica is. Ik begin me af te vragen waarom ik altijd, elke keer als ik DMT rook, zo ongelofelijk zenuwachtig ben. Ik heb nooit een bad trip meegemaakt op DMT, alle keren waren super fijn, maar toch versnelt mijn hartslag elke keer als ik net op het punt sta om DMT te roken. Misschien is het omdat ik nooit goed weet wat ik kan verwachten. Elke DMT trip is anders, en ook de trip zelf verandert constant, waardoor je nooit goed weet waar je nou eigenlijk aan toe bent. Dat is ook het leuke eraan.
Mijn trip verloopt goed, ik krijg een heerlijk uitgerust gevoel, de bodyload is zó heerlijk op DMT. Alles ziet er zo... uitnodigend uit. De hele kamer, alles. Ik kijk naar de tv die aangesloten is op de computer, en iemand heeft zijn facebook openstaan. Ik zie de profielfoto, en door het haar herken ik wie diegene is, maar alles is heel smooth. Alsof diegene teveel moeite heeft gedaan een mooi glad huidje te creëren in Photoshop. In werkelijkheid is dit niet zo, want ik herken deze foto. Op het matras naast me en op mijn tas zie ik allerlei fractals verschijnen, ze geven licht en kronkelen, bewegen, beginnen een eigen leven te lijden. Ik sluit mijn ogen en zie grote, oranje fractals als een soort klei in elkaar kruipen en weer opbloeien, op me af komen. Een gigantische vrouw komt op me af gelopen in een witte jurk, opent haar armen en omhelst me, alsof ik word welkom geheten. Alle lasten voel ik van me af glijden. Als ik mijn hoofd omdraai en de zijkant van mijn hoofd tussen haar borsten leg, terwijl ik de warmte van haar armen om mijn lichaam voel, zie ik ineens dat er om me heen vuur begint op te laaien. Het vuur geeft een ongelofelijke warmte af en maakt een soort cirkel om ons heen. Het voelt magisch, alsof we de goden zijn van deze andere dimensie, eindelijk herenigd. De trip komt tot zijn einde, en het vuur en de vrouw verdwijnen langzaam, gaan op in rook, en ik open mijn ogen. Ik voel me ontzettend opgelucht, en spreek dat ook uit. "Het voelt zo heerlijk. Alsof ik weer "overnieuw" kan beginnen met mijn leven. Alsof ik opnieuw geboren word."
Als iedereen zijn of haar dosis heeft opgemaakt, loop ik met drie vrienden naar de slaapkamer om te k-holen. Een vriendin pakt drie nieuwe naalden uit hun verpakking, en een glazen flesje met vloeibare ketamine en meet de dosissen voor ons af, om ons expres een k-hole te geven. Dat is het doel. Ik voel dat ik heel erg zenuwachtig word, mijn handen beginnen te trillen, want ik heb nooit echt een goede research gedaan over de "k-hole" en ik heb het nog nooit gedaan. Plus dat ik nooit drugs heb geïnjecteerd. Ik vertel dat het injecteren misschien een beetje rot wordt, omdat ik diep liggende aderen heb, maar ze verteld dat het een intramusculaire injectie wordt. In een spier in de bovenbeen dus, Ik hoef me dus geen zorgen te maken over de diep liggende aderen. Ik trek mijn broek uit en ga op de rand van het bed zitten, ik moet mijn been ontspannen, en ze helpt me de naald in te brengen. De vloeistof injecteren doe ik zelf. Ik moet het rustig aan doen verteld ze me, en het mag geen pijn doen. Ik wacht even tot de rest ook hun naald in hun been hebben, zodat we tegelijkertijd kunnen "gaan". Als iedereen de naald heeft ingebracht beginnen we met het injecteren zelf, en ik merk dat ik het al gelijk te snel doe want ik voel een erg pijnlijk gevoel opkomen. Ik doe het langzamer, en het gaat verder goed. Naast me hoor ik een vriendin heel hard kreunen van pijn, omdat ze het perongeluk ook te snel gedaan heeft.
Als iedereen klaar is met de injectie gaan we op het bed liggen. We blinddoeken onszelf, omdat de trip dan fijner zou zijn, en wachten tot het effect op komt. De vriendin die ons hielp met de injecties gaat weer weg, en we zetten een fijn muziekje op. Ik begin een tinteling te voelen op de plek waar ik mezelf geïnjecteerd heb, het stroomt door tot aan mijn voeten, mijn tenen, en vervolgens naar boven. Het verspreid zich door mijn hele lichaam. Het ketamine gevoel bouwt zich heel subtiel op, heel lichtjes, tot heftiger en heftiger. Ik begin te vergeten waar ik precies ben en wie ik ben, en ik voel hoe mijn lichaam verdooft raakt. De vriend naast mij die ook mee doet, zegt dat er een glas water op het plankje voor het bed staat, indien ik straks dorst krijg. Ik krijg maar de helft van de vraag goed mee, en met veel moeite krijg ik er twee woorden uit: "Ja. Kweenie." Praten is moeilijk, mijn kaken van elkaar krijgen is moeilijk, en bovendien voelt praten heel erg raar. Het voelt een beetje alsof ik in Vila Volta zit, zoals bij elke ketamine trip wel, alleen is dit honderd keer heftiger en weet ik ook niet zo goed meer wat boven en onder is. Ik voel me zakken, vallen, alsof het matras me probeert op te zuigen, alsof ik erdoorheen zak. Het gevoel dat zich door mijn lichaam verspreid voelt erg fijn, het verdoofde, het écht verdoofde. Ik zucht een paar keer diep, het lijkt alsof ik geen adem kan krijgen. Niet echt ademnood, meer dat ik me niet goed besef dat ik longen heb, maar wel weet dat ik moet ademen omdat ik anders dood ga. De blinddoek voor mijn ogen - wat grijs was toen ik nuchter was - begint steeds donkerder te worden, zwart, en ik zie een grote poort van blauwe fractals voor me verschijnen. Ik loop door de poort en ik ben ineens in de kamer waar ik eerder die avond was, de verjaardag. Ik zie de kamer vanuit verschillende perspectieven en verschillende vrienden komen naar me toe. Ik praat met ze in een taal die niet bestaat. De kamer verdwijnt langzaam, en ineens zie ik bergtoppen onder me verschijnen: Ik ben aan het vliegen. Ik vlieg boven bergen, met sneeuwtoppen. Het is koud, maar het is mooi. Kleuren zijn op dit punt totaal niet aan de orde, en ik vlieg door zwart witte Escher achtige taferelen. Ik blijf twintig jaar, voor mijn gevoel, vliegen, totdat ik mijn blinddoek afdoe. De wereld voor me is vlak, alsof alles een tekening is en ik weet niet zo goed of mijn realiteit is wat zich achter mijn blinddoek afspeelt, of dat dit de realiteit is. Ik ben heel erg duizelig, en ik voel me misselijk worden. Na de bizar lange trip, ga ik in foetushouding liggen en probeer ik hard om niet over te geven. Terugkomen in de realiteit is lastig, en heel naar. Alsof het niet lukt. En het duurt zó verschrikkelijk lang. Maar uiteindelijk lukt het, en lopen we terug naar de woonkamer, en daar val ik gelijk in slaap.
Hoe vond ik de k-hole? Fijn. Het is een erg prettig gevoel door je lichaam, de visuele effecten zijn minder dan met normale psychedelica, het is heel duister, heel "raar". Maar de tintelingen, en het dissociatieve gevoel is erg.. prettig denk ik. De ketamine heeft me enorm uitgeput, het heeft veel energie gevraagd, en het bijkomen vond ik dan ook alles behalve prettig of fijn, zeker het misselijke gevoel. Juist door die heftige comedown heb ik besloten om nooit meer een k-hole te doen. Al was het erg bijzonder om een keer mee te mogen maken.
Ik heb eindelijk geleerd hoe ik moet vliegen.
Als Rups zijnde geen overbodige luxe voor de toekomst.. toch?