#1
Wie
Ik (alleen); Man; 27 jaar
Wat en hoeveel
Truffels; Tampanensis
4 – 5 gram. Exact weet ik niet meer. Zie in mijn report waarom.
Eerdere ervaring met drugs
7,5 gram truffels; Tampanensis; met vrienden
10 gram truffels; Atlantis; met vrienden
15 gram truffels; Dragons Dynamite; met vrienden
Verder regelmatig wiet/hash, waarvan een paar keer in hoge dosis (vanaf 1 gram White Widow) voor het trip effect.
Waarom
Duik eens in mijn eerdere forumposts hier en je zult zien dat ik me al lange tijd bezig houd met psychedelica. Het boeit me enorm. Ik weet er vrijwel alles van af, maar het ontbreekt me (zo vind ik) aan daadwerkelijke ervaringen.
In 2016 gaf ik op dit forum aan dat ik graag weer eens psychedelica mee zou willen maken, maar daarna is het er eigenlijk nooit meer van gekomen. Waarom niet? Geen mensen om me heen die zich met psychedelica bezig houden en niet de ruimte/durf om het alleen te doen. Daarnaast zit ik momenteel al twee jaar in een relatie waarbinnen psychedelica lange tijd een taboe is geweest. Mijn vriendin vindt het maar niets en vooral heel spannend/eng namelijk.
Dit jaar begon het me te hard te kriebelen. Steeds vaker begon ik bij mijn vriendin over psychedelica te praten. In de herfst deed ik vervolgens een experiment met het microdoseren van truffels. Het resultaat? Moeilijk te zeggen. Mijn conclusie? Alle bevindingen kon ik toeschrijven aan mogelijke placebo. Aangezien je met microdoseren in principe zo weinig neemt dat je er niets van merkt, kun je niet stellen dat je er uberhaubt iets van merkt. Daarnaast denk ik niet dat je met microdoseren heel veel kan bereiken. Het effect op je brein is minimaal, en de echt grote inzichten die je met truffels kan bereiken blijven uit. Om dat te bereiken kun je het beste macrodoseren, dat wil zeggen een merkbare dosering nemen. En dat is precies wat ik na dit experiment wilde doen. Het zij met vrienden, het zij alleen.
Aangezien alleen de meest toegankelijke stap was heb ik hiervoor gekozen
De hoeveelheid heb ik gekozen omdat ik weet dat ik al snel overdonderd kan zijn door het effect van psychedelica. Aangezien ik alleen ben heb ik gekozen voor voorzichtig. Liever te weinig en niks merken om het een andere keer weer te proberen, dan blinde paniek door een te hoge dosering.
De voorbereiding
Ik heb mijn wens om truffels te doen enkele weken van tevoren uitgesproken bij mijn vriendin. Hoewel ze het allemaal een eng idee vond, en er niet bij wilde zijn hebben we afgesproken dat ik het toch ging doen. Wel op voorwaarde dat ik voorzichtig zou doen. Ik plande een dag, haalde de truffels in huis en sprak af met mijn vriendin dat ik me voor de bewuste dag terug zou trekken en mijn telefoon uit zou zetten. Ik lichte nog een vriend van me in over mijn voornemen om truffels te nemen zodat ik wist dat er meerdere mensen van op de hoogte waren. Mocht het echt fout gaan, dan kon ik nog proberen hem te bellen voor geruststelling. Ik wilde mijn vriendin er in ieder geval niet mee opzadelen aangezien ze zich al genoeg zorgen maakte.
Op de dag van de trip heb ik gezorgd voor een nuchtere maag (3 uur van tevoren niks gegeten) en eventuele taken uitgevoerd voor een leeg hoofd.
De dag van de trip
Het was zover. De dag van de trip. Zaterdag.
In de ochtend heb ik mijn hele huis schoon gemaakt. Lekker gedouched. Boodschappen gedaan voor het weekend. Kortom, geen taken meer om me druk over te maken.
Rond een uur of 12:00 was ik klaar met mijn taken en kon ik me gaan richten op de trip. Ik besloot om te beginnen met 2,00 gram truffels. Vervolgens zou ik over de termijn van een uur maximaal 2,00 gram truffels bijnemen. Achteraf niet zo handig, aangezien het een uur kan duren voor het maximale effect bereikt kan worden. Op het moment dat ik aan het bijnemen was had ik dus nog niet de piek bereikt. Nou goed, niet alles kan perfect lopen en er moet altijd wat zijn om van te leren.
Na ongeveer een half uur merkte ik de eerste effecten op terwijl ik een 3D-puzzel aan het maken was. Koude voeten, rillerig, gefocust op kleine dingetjes en werkelijk alles fout doen met de puzzel. Intussen was ik nog bezig om elke tien minuten één of twee truffeltjes af te wegen en naar de 4,00 gram truffels toe te werken. Dit proces duurde ongeveer een uur. Toen ik na deze tijd alle overgebleven truffels ging afwegen bleek dat ik nog maar vijf van de tien gram over had. Ik schrok me rot! Ik was allang aan het trippen en kon me helemaal niet meer focussen op het afwegen en had daardoor meer genomen dan ik wilde doen! Ik zat in een loopje met bijnemen. Ik heb de truffels in een kastje weggelegd maar kwam er telkens bij terug, totdat ik een briefje op het kastje heb geplakt met daarop de tekst ‘Genoeg!’. En dat werkte. Het is bij maximaal 5,00 gram gebleven.
Mijn lichaam voelde totaal niet lekker aan en ik ben met de gordijnen dicht onder een dekentje op de bank gaan liggen met muziek van Sphongle aan. Dat vind ik heerlijk als ik nuchter ben, maar bijzonder speciaal als ik trip, zo weet ik nog van eerdere ervaringen. Op het moment dat ik mijn ogen dicht deed zag ik mijn armen een soort geluidsgolven worden. Mijn ogen open doen hielp me om me weer een soort van nuchter te voelen, maar van het ene op het andere moment kon ik weer helemaal meegezogen worden in de trip. Overduidelijk ervaarde ik het pieken en dalen waardoor zich een psylocibine trip kenmerkt. De reflectie in de tv werd een wereld op zich. Mijn spiegelbeeld zat in zijn eigen wereld. De meubels keken me aan. Achter de gordijnen langs kwam een felblauwe gloed en zo nu en dan zag ik felle flitsen in mijn ooghoeken die niet weggingen als ik mijn ogen dicht deed.
Omdat ik wat schrok van het heftige effect van zo’n kleine dosis, en me lichamelijk echt niet chill voelde ben ik op bed gaan liggen. Maar niet voor ik de gordijnen open had gedaan. Toen ik naar buiten keek dacht ik dat ik daarmee wel weer mezelf kon herpakken. Niets was minder waar aangezien ik me continu verloor in kleine dingetjes waar ik op gefocust raakte. De wereld die 2-dimensionaal oogte en auto’s die ik niet letterlijk zag veranderen, maar in mijn beleving dieren werden. Toen ik naar mijn bed liep wist ik niet meer wat ik nou voelde. Moest ik een warme douche nemen? Moest ik in bed gaan liggen? Ik weet het niet meer, ik voel niet meer goed wat mijn lichaam voelt. Toch maar gewoon in bed gaan liggen. Dat was de beste keuze.
Eenmaal in bed had ik continu het gevoel dat ik verkeerd lag. Waar ligt mijn hoofd nu ten opzichte van mijn lichaam? Zijn alleen mijn voeten koud of ben ik overal koud? Terwijl ik me dit afvroeg keek ik zonder me te bewegen naar de muur. Ineens zag ik overal letters, sterren, regenbogen en eenhoorns op de muur. Een klein fabeltje dat ik uit de weg wil helpen is dat je met psylocibine nuchter naar hallucinaties kan kijken. Ze zitten namelijk voornamelijk in je ervaring en niet in wat je ziet (sensorische input). Dat wil zeggen dat je niet meer goed weet wat je ziet, en dat er daardoor van alles ingevuld wordt met behulp van associaties / gedachten. Je brein vult het aan, en gooit dat als een filter over wat er binnen komt. Zeker bij lage doseringen weet je ergens nog wel waar je naar kijkt, maar je ervaart het compleet anders. Wat me ook opviel is dat alles wat je tijdens de trip denkt op dat moment realiteit wordt. De scheiding tussen realiteit en gedachten vervalt. Je staat daardoor niet meer in de realiteit, maar kan je ook niet terugtrekken in je gedachten. Alles gebeurd nu, en jij kan daar niet meer uit. Dit is wat mij betreft het meest confronterende aan truffels, of eigenlijk specifiek deze trip. Je kan niet meer om je gedachten heen. Het parallel beleven van realiteit enerzijds, en gedachten anderszijds, is weg. Je zit in een seriële 'flow'.
Tijdens de trip zijn er heel veel gedachten voorbij gekomen. Ik heb het dagelijks leven visueel gescheiden gezien van fundamentele zaken als liefde en geluk. Ik heb me uit laten schelden (bij mijn naam, ik realiseerde nog wel dat het over mij ging) door mijn onderbewuste ik en daarnaar gekeken samen met familie, vrienden en mijn vriendin. Ik heb hele gesprekken gevoerd met mijn vriendin over wat ik zag en echt de overtuiging gehad dat ik die gesprekken op dat moment had. En nog heel wat zaken die voor mij persoonlijk belangrijk waren maar een stuk minder interessant zijn voor dit report.
Continu heb ik tijdens deze trip het gevoel gehad dat ik iets stoms had gedaan door er aan te beginnen. Dit werd bevestigd door het feit dat ik nu helder inzag dat de realiteit die ik normaal gesproken zie helemaal niet de realiteit is. Het is puur sensorische input gecombineerd met wat mijn brein er voor saus overheen giet. Dat geldt overigens voor iedereen. Niemand kan de realiteit ervaren. Na de trip zou ik dus ook niet kunnen terugkeren naar de realiteit, ik zou enkel minder bewust zijn van wat zich in mijn onderbewuste afspeelt. Dit vond ik een buitengewoon angstig idee. Hierdoor had ik het idee dat ik dingen heb gezien die ik niet had mogen zien, en dat ik nooit meer hetzelfde zou kunnen zijn. Deze angst heb ik kunnen ombuigen naar de realisatie dat ‘mijn realiteit’ niet enkel bestaat uit wat ik tijdens de trip in mijn onderbewuste zag, maar juist ook enorm gevormd wordt door wie mijn vriendin, familie, vrienden en de verdere wereld om mij heen voor mij zijn. Niet enkel mijn kale ik bepaalt mijn realiteit, maar ook zij. Wie je ten diepste bent is niet relevant, want je staat nooit helemaal op jezelf in het leven. Ook de mensen en de wereld om je heen en de inwerking die het op je heeft bepalen wie je bent in het leven. Alleen cultuur is hier al een voorbeeld van. Ben jij echt jezelf?
Conclusie
De conclusie tijdens en in de aftermath van mijn trip heb ik hiervoor al beschreven. De belangrijkste conclusie voor jullie, de lezers (en tevens de reden dat ik dit met jullie wilde delen) is dat ik me echt verbaasd heb over het effect van zo’n minimale hoeveelheid truffels. Ik denk dat de redenen van de zware impact enerzijds het feit was dat ik dit in mijn eentje deed, en anderszijds het feit dat ik me in het begin niet goed voelde door de truffels. Hoe dan ook. Ik heb de deur op een kier gezet, en vadertje truffel heeft hem wijd open gegooid voor. Wederom is me duidelijk geworden dat niet jij psychedelica gebruikt, maar dat psychedelica jou gebruikt om je te laten zien wat het je wil laten zien.
Mocht je voor het eerst een keer alleen willen trippen, realiseer je dan dat als de truffel je bij de hand neemt je moet volgen. En die hand kan hij bij vier gram al te pakken hebben.
Ik (alleen); Man; 27 jaar
Wat en hoeveel
Truffels; Tampanensis
4 – 5 gram. Exact weet ik niet meer. Zie in mijn report waarom.
Eerdere ervaring met drugs
7,5 gram truffels; Tampanensis; met vrienden
10 gram truffels; Atlantis; met vrienden
15 gram truffels; Dragons Dynamite; met vrienden
Verder regelmatig wiet/hash, waarvan een paar keer in hoge dosis (vanaf 1 gram White Widow) voor het trip effect.
Waarom
Duik eens in mijn eerdere forumposts hier en je zult zien dat ik me al lange tijd bezig houd met psychedelica. Het boeit me enorm. Ik weet er vrijwel alles van af, maar het ontbreekt me (zo vind ik) aan daadwerkelijke ervaringen.
In 2016 gaf ik op dit forum aan dat ik graag weer eens psychedelica mee zou willen maken, maar daarna is het er eigenlijk nooit meer van gekomen. Waarom niet? Geen mensen om me heen die zich met psychedelica bezig houden en niet de ruimte/durf om het alleen te doen. Daarnaast zit ik momenteel al twee jaar in een relatie waarbinnen psychedelica lange tijd een taboe is geweest. Mijn vriendin vindt het maar niets en vooral heel spannend/eng namelijk.
Dit jaar begon het me te hard te kriebelen. Steeds vaker begon ik bij mijn vriendin over psychedelica te praten. In de herfst deed ik vervolgens een experiment met het microdoseren van truffels. Het resultaat? Moeilijk te zeggen. Mijn conclusie? Alle bevindingen kon ik toeschrijven aan mogelijke placebo. Aangezien je met microdoseren in principe zo weinig neemt dat je er niets van merkt, kun je niet stellen dat je er uberhaubt iets van merkt. Daarnaast denk ik niet dat je met microdoseren heel veel kan bereiken. Het effect op je brein is minimaal, en de echt grote inzichten die je met truffels kan bereiken blijven uit. Om dat te bereiken kun je het beste macrodoseren, dat wil zeggen een merkbare dosering nemen. En dat is precies wat ik na dit experiment wilde doen. Het zij met vrienden, het zij alleen.
Aangezien alleen de meest toegankelijke stap was heb ik hiervoor gekozen
De hoeveelheid heb ik gekozen omdat ik weet dat ik al snel overdonderd kan zijn door het effect van psychedelica. Aangezien ik alleen ben heb ik gekozen voor voorzichtig. Liever te weinig en niks merken om het een andere keer weer te proberen, dan blinde paniek door een te hoge dosering.
De voorbereiding
Ik heb mijn wens om truffels te doen enkele weken van tevoren uitgesproken bij mijn vriendin. Hoewel ze het allemaal een eng idee vond, en er niet bij wilde zijn hebben we afgesproken dat ik het toch ging doen. Wel op voorwaarde dat ik voorzichtig zou doen. Ik plande een dag, haalde de truffels in huis en sprak af met mijn vriendin dat ik me voor de bewuste dag terug zou trekken en mijn telefoon uit zou zetten. Ik lichte nog een vriend van me in over mijn voornemen om truffels te nemen zodat ik wist dat er meerdere mensen van op de hoogte waren. Mocht het echt fout gaan, dan kon ik nog proberen hem te bellen voor geruststelling. Ik wilde mijn vriendin er in ieder geval niet mee opzadelen aangezien ze zich al genoeg zorgen maakte.
Op de dag van de trip heb ik gezorgd voor een nuchtere maag (3 uur van tevoren niks gegeten) en eventuele taken uitgevoerd voor een leeg hoofd.
De dag van de trip
Het was zover. De dag van de trip. Zaterdag.
In de ochtend heb ik mijn hele huis schoon gemaakt. Lekker gedouched. Boodschappen gedaan voor het weekend. Kortom, geen taken meer om me druk over te maken.
Rond een uur of 12:00 was ik klaar met mijn taken en kon ik me gaan richten op de trip. Ik besloot om te beginnen met 2,00 gram truffels. Vervolgens zou ik over de termijn van een uur maximaal 2,00 gram truffels bijnemen. Achteraf niet zo handig, aangezien het een uur kan duren voor het maximale effect bereikt kan worden. Op het moment dat ik aan het bijnemen was had ik dus nog niet de piek bereikt. Nou goed, niet alles kan perfect lopen en er moet altijd wat zijn om van te leren.
Na ongeveer een half uur merkte ik de eerste effecten op terwijl ik een 3D-puzzel aan het maken was. Koude voeten, rillerig, gefocust op kleine dingetjes en werkelijk alles fout doen met de puzzel. Intussen was ik nog bezig om elke tien minuten één of twee truffeltjes af te wegen en naar de 4,00 gram truffels toe te werken. Dit proces duurde ongeveer een uur. Toen ik na deze tijd alle overgebleven truffels ging afwegen bleek dat ik nog maar vijf van de tien gram over had. Ik schrok me rot! Ik was allang aan het trippen en kon me helemaal niet meer focussen op het afwegen en had daardoor meer genomen dan ik wilde doen! Ik zat in een loopje met bijnemen. Ik heb de truffels in een kastje weggelegd maar kwam er telkens bij terug, totdat ik een briefje op het kastje heb geplakt met daarop de tekst ‘Genoeg!’. En dat werkte. Het is bij maximaal 5,00 gram gebleven.
Mijn lichaam voelde totaal niet lekker aan en ik ben met de gordijnen dicht onder een dekentje op de bank gaan liggen met muziek van Sphongle aan. Dat vind ik heerlijk als ik nuchter ben, maar bijzonder speciaal als ik trip, zo weet ik nog van eerdere ervaringen. Op het moment dat ik mijn ogen dicht deed zag ik mijn armen een soort geluidsgolven worden. Mijn ogen open doen hielp me om me weer een soort van nuchter te voelen, maar van het ene op het andere moment kon ik weer helemaal meegezogen worden in de trip. Overduidelijk ervaarde ik het pieken en dalen waardoor zich een psylocibine trip kenmerkt. De reflectie in de tv werd een wereld op zich. Mijn spiegelbeeld zat in zijn eigen wereld. De meubels keken me aan. Achter de gordijnen langs kwam een felblauwe gloed en zo nu en dan zag ik felle flitsen in mijn ooghoeken die niet weggingen als ik mijn ogen dicht deed.
Omdat ik wat schrok van het heftige effect van zo’n kleine dosis, en me lichamelijk echt niet chill voelde ben ik op bed gaan liggen. Maar niet voor ik de gordijnen open had gedaan. Toen ik naar buiten keek dacht ik dat ik daarmee wel weer mezelf kon herpakken. Niets was minder waar aangezien ik me continu verloor in kleine dingetjes waar ik op gefocust raakte. De wereld die 2-dimensionaal oogte en auto’s die ik niet letterlijk zag veranderen, maar in mijn beleving dieren werden. Toen ik naar mijn bed liep wist ik niet meer wat ik nou voelde. Moest ik een warme douche nemen? Moest ik in bed gaan liggen? Ik weet het niet meer, ik voel niet meer goed wat mijn lichaam voelt. Toch maar gewoon in bed gaan liggen. Dat was de beste keuze.
Eenmaal in bed had ik continu het gevoel dat ik verkeerd lag. Waar ligt mijn hoofd nu ten opzichte van mijn lichaam? Zijn alleen mijn voeten koud of ben ik overal koud? Terwijl ik me dit afvroeg keek ik zonder me te bewegen naar de muur. Ineens zag ik overal letters, sterren, regenbogen en eenhoorns op de muur. Een klein fabeltje dat ik uit de weg wil helpen is dat je met psylocibine nuchter naar hallucinaties kan kijken. Ze zitten namelijk voornamelijk in je ervaring en niet in wat je ziet (sensorische input). Dat wil zeggen dat je niet meer goed weet wat je ziet, en dat er daardoor van alles ingevuld wordt met behulp van associaties / gedachten. Je brein vult het aan, en gooit dat als een filter over wat er binnen komt. Zeker bij lage doseringen weet je ergens nog wel waar je naar kijkt, maar je ervaart het compleet anders. Wat me ook opviel is dat alles wat je tijdens de trip denkt op dat moment realiteit wordt. De scheiding tussen realiteit en gedachten vervalt. Je staat daardoor niet meer in de realiteit, maar kan je ook niet terugtrekken in je gedachten. Alles gebeurd nu, en jij kan daar niet meer uit. Dit is wat mij betreft het meest confronterende aan truffels, of eigenlijk specifiek deze trip. Je kan niet meer om je gedachten heen. Het parallel beleven van realiteit enerzijds, en gedachten anderszijds, is weg. Je zit in een seriële 'flow'.
Tijdens de trip zijn er heel veel gedachten voorbij gekomen. Ik heb het dagelijks leven visueel gescheiden gezien van fundamentele zaken als liefde en geluk. Ik heb me uit laten schelden (bij mijn naam, ik realiseerde nog wel dat het over mij ging) door mijn onderbewuste ik en daarnaar gekeken samen met familie, vrienden en mijn vriendin. Ik heb hele gesprekken gevoerd met mijn vriendin over wat ik zag en echt de overtuiging gehad dat ik die gesprekken op dat moment had. En nog heel wat zaken die voor mij persoonlijk belangrijk waren maar een stuk minder interessant zijn voor dit report.
Continu heb ik tijdens deze trip het gevoel gehad dat ik iets stoms had gedaan door er aan te beginnen. Dit werd bevestigd door het feit dat ik nu helder inzag dat de realiteit die ik normaal gesproken zie helemaal niet de realiteit is. Het is puur sensorische input gecombineerd met wat mijn brein er voor saus overheen giet. Dat geldt overigens voor iedereen. Niemand kan de realiteit ervaren. Na de trip zou ik dus ook niet kunnen terugkeren naar de realiteit, ik zou enkel minder bewust zijn van wat zich in mijn onderbewuste afspeelt. Dit vond ik een buitengewoon angstig idee. Hierdoor had ik het idee dat ik dingen heb gezien die ik niet had mogen zien, en dat ik nooit meer hetzelfde zou kunnen zijn. Deze angst heb ik kunnen ombuigen naar de realisatie dat ‘mijn realiteit’ niet enkel bestaat uit wat ik tijdens de trip in mijn onderbewuste zag, maar juist ook enorm gevormd wordt door wie mijn vriendin, familie, vrienden en de verdere wereld om mij heen voor mij zijn. Niet enkel mijn kale ik bepaalt mijn realiteit, maar ook zij. Wie je ten diepste bent is niet relevant, want je staat nooit helemaal op jezelf in het leven. Ook de mensen en de wereld om je heen en de inwerking die het op je heeft bepalen wie je bent in het leven. Alleen cultuur is hier al een voorbeeld van. Ben jij echt jezelf?
Conclusie
De conclusie tijdens en in de aftermath van mijn trip heb ik hiervoor al beschreven. De belangrijkste conclusie voor jullie, de lezers (en tevens de reden dat ik dit met jullie wilde delen) is dat ik me echt verbaasd heb over het effect van zo’n minimale hoeveelheid truffels. Ik denk dat de redenen van de zware impact enerzijds het feit was dat ik dit in mijn eentje deed, en anderszijds het feit dat ik me in het begin niet goed voelde door de truffels. Hoe dan ook. Ik heb de deur op een kier gezet, en vadertje truffel heeft hem wijd open gegooid voor. Wederom is me duidelijk geworden dat niet jij psychedelica gebruikt, maar dat psychedelica jou gebruikt om je te laten zien wat het je wil laten zien.
Mocht je voor het eerst een keer alleen willen trippen, realiseer je dan dat als de truffel je bij de hand neemt je moet volgen. En die hand kan hij bij vier gram al te pakken hebben.