#1
Wie; ik, vrouw 35 jaar, ervaren drugsgebruiker en S. vrouw, 36 jaar, paar keer XTC gebruikt +/- 10 jaar geleden en een paar keer truffels met mij 3 jaar geleden.
Waar; bij mij thuis
Al een tijdje hadden S. en ik het over samen een keer XTC doen op een psy-feestje. Voor mij uit nostalgische overwegingen en voor haar als kennismaking met zo'n soort feestje.
Uiteindelijk vonden we het geen goed idee een nacht door te trekken en besloten we het overdag in een thuissetting te doen.
Zaterdagmiddag 15.30; we hebben flink wat fruit, groenten, sapjes, waterijsjes en maaltijdsalades gehaald. We hebben goed geslapen en ons humeur is goed.
Ik heb XTC getest op 200 mg per pil. Ik weeg 60 en S. 70 kg en we besluiten ieder een halve pil te nemen.
Ik ben nog wat in twijfel over het overdag nemen. Het is toch veel leuker 's avonds als het donker is en de gekleurde lampjes aan kunnen? Maar ik laat me overhalen door S. die vindt dat we dit toch eens moeten ervaren.
16.00 (t+0.30) Het is een zonnige dag en mijn huiskamer heeft veel lichtinval, dubmuziekje staat op en we zitten op de bank te wachten tot het gaat werken. Al vrij snel voelt S. de X opkomen. Ze voelt zich licht en lekker en kan niet meer zitten. Ze begint door de kamer te lopen en te dansen en begint honderduit te kletsen. Ik daarentegen voel weinig en blijf op de bank hangen.
16.30 (t+1.00) Ik heb wat zweterige handjes en voel dat ik niet nuchter meer ben, maar wat ik dan voel? Geen idee, geen euforie, geen lekkere lichamelijke sensaties, ik denk niet zoveel en blijf maar zitten.
Normaal ben ik de druktemaker, ik ben altijd in beweging, klets aan 1 stuk door en ben vrolijk. S. is altijd rustig en passief. Het lijkt wel alsof we na inname van de X van persoonlijkheid gewisseld zijn. S. grapt dat het zo fijn is dat ik een keer stil ben. Ik geniet dat zij zo aan het genieten is, maar ben ook een beetje teleurgesteld dat er bij mij vrij weinig gebeurt.
Op sommige momenten lijkt het wel alsof ik even een down in glijd, maar ik weet mezelf steeds op tijd te herpakken.
S. blijft maar praten en dansen en vertellen hoe fijn ze zich voelt. Dan zegt ze ineens; Purplext, ik weet het, het is altijd hetzelfde met jou, jij hebt zon nodig, dat is jouw levensbron!
Ik moet van de bank komen en aan de andere kant van de kamer aan de eettafel komen zitten, waar de zon door de ramen recht op mijn gezicht schijnt.
Dat voelt op zich niet verkeerd, alhoewel het zitten op een stoel wel zwaar is; ik leg m'n hoofd op tafel en voel me lui, heel lui.... Ik ben de muziek beu en besluit een Thunderdome-mix op te zetten. Daar geef ik normaal niet zoveel om, maar bij m'n laatste keer X vond ik dat fantastisch. Ja, dit is beter, een beukende beat, meer energie!
Ik had verwacht dat ik me heel erg goed zou gaan voelen, diepe gesprekken met S. zou gaan voeren, m'n katten kapot zou knuffelen. Maar nee, ik voel vrijwel niks, ik denk niks, ik heb geen zin om te praten en ook al zijn de katten de hele tijd bij ons (ze vinden onze energie blijkbaar heel interessant, met andere drugs, sos bijv. zijn ze vaak nergens te bekennen of kijken ze boos vanuit hun krabpaal neer op me) ik heb geen behoefte aan interactie.
17.00 (t+1.30) ik besluit nog een kwartje erbij te nemen. Ik kom dan uit op 150 mg, wat teveel is voor mijn gewicht. Ik doe dit nóóit, maar uit armoede waag ik toch een poging.
Ik heb een droge plakbek en drink sinas. Ik ga een sigaretje roken op m'n balkon, maar S. moet echt mee, want alleen zijn lijkt me helemaal niks. De sigaret smaakt goddelijk en de frisse buitenlucht doet me goed. Maar dat overdag, die normale werkelijkheid van mensen die over straat lopen, dat daglicht, het is te ontnuchterend voor me, ik kom er maar niet in... S. vraagt wat er dan door m'n hoofd gaat? "Niks, ik ben een lege cel", antwoord ik.
18.30 (t+3.00) De X begint nu echt uit te werken bij S. Ze vindt het zo jammer dat het zo kort was en ik vind het zo jammer dat ik nergens was. We besluiten er een kittyflip van te maken en ik pak er de 2F-DCK bij.
S. Heeft nog nooit een disso gedaan en zelfs nooit gesnoven, maar wil het heel graag proberen. Ik ben super voorzichtig en weeg een lijntje van 100 mg af voor haar, waar ze de helft van mag nemen. Voor mezelf leg ik op gevoel het dubbele neer en snuif het in 1x op (tolerantie is een bitch). Ik maak een screenshot van de tijd voor S. Voor mezelf weet ik precies hoe en wanneer ik kan stapelen, maar ik moet nu blijven nadenken, ik ben de tripsitter die onder invloed is....
Na 20 minuten wil S. de tweede helft van haar lijntje want ze voelt niks.
We gaan weer naar buiten voor een sigaretje en S. vraagt wat ze nou moet gaan voelen en ik kijk haar wat schaapachtig aan. "Jij zit er al helemaal in, he?!" "Ja, ik zit op een andere planeet", antwoord ik.
Maar ik zit niet op de bekende 2F-planeet. Er wordt aan me getrokken, de wazigheid van de M aan de ene kant en de ander soort wazigheid van de 2-F aan de andere kant. Wat een idiote synergie. Ik probeer dit te zeggen, maar ik zeg sinasergie, sinasenergie, nee synergasie, ah laat maarrrr. Jeetje, die sinas kickt nu ook in!
20.30 (t+5.00) We hebben ieder nog een aantal keren bijgesnoven, maar heel weinig en S. is het een beetje beu. Ze voelde zich tot nu toe alleen een beetje dronken en begint nu echt te ontnuchteren. "Ik snap niks van dissociatieven, wat moet ik nou dan voelen?"
Okay, dan gaan we er maar voor, beiden nemen we een grote lijn. We zitten inmiddels op het vloerkleed tegen de bank geleund, alle ledlampen staan van kleur te verspringen en voor ik het weet lig ik languit op de vloer met m'n ogen dicht. M'n lichaam en geest zijn gescheiden. M'n lichaam lijkt alsof het ingegraven is in warm zand en m'n bewustzijn zweeft daar ergens boven. Ik ervaar allerlei structuren en zie vreemde korrelachtige structuren aan de binnenkant van m'n ogen.
Op de achtergrond hoor ik S. maar ik heb geen flauw idee waar ze is, ik weet niet eens waar ik zelf ben. Maar waar ik ben is zo goed, ik wil geen vin verroeren of m'n ogen openen. S. geeft aan dat ze nu zeker wel wat merkt.
Ik vraag haar of ze haar hand op het tapijt heeft. Ze antwoordt met ja. Ik zeg dat ze haar hand er door heen moet laten zakken. "Oh my God, Purplext, ik ga erdoorheen, helemaal, ik begin weg te glijden!"
Ik zeg dat ze lekker moet gaan en tegelijkertijd worden we beiden door olie-achtige smeuïgheid, vloeren, tunnels en melkwegstelsels gestuurd. S. wordt gelanceerd en belandt in een zwarte kist met een zilver vlies om zich heen. Ik hang in een sterrenstelsel waar een groen/blauwige bolvormige entiteit me laat weten dat we veilig zijn.
We kunnen nog communiceren met elkaar, maar we zijn alleen nog stemmen in een eindeloze ruimte zonder tijd.
Na een tijdje komen we weer terug. Ik moet plassen, ik open m'n ogen en verbaas me dat ik in een hoek op de grond lig, hoe ben ik daar beland?
S. blijkt nog op het kleed tegen de bank te zitten met haar ogen dicht.
Als ze haar ogen opent, is ze helemaal enthousiast. Nú snapt ze disso's helemaal, ze vindt het helemaal te gek!
De rest van de avond en nacht nemen we om de zoveel tijd nog een lijntje en we liggen samen uren op onze rug met onze benen omhoog tegen de radiator en een muziekboxje tussen ons in. Pogingen tot eten mislukken, alles smaakt smerig en voelt raar aan. We tuimelen maar door van verdieping naar verdieping, van tunnels naar blokken en we zijn gelukzalig en ontspannen. Het voelt als een ouderwets logeerpartijtje met alle kussens en dekens waar we een fort van hebben gebouwd.
3.00 (t+11.5) S. begint nu echt in slaap te vallen. Ik leg haar op de bank met beddengoed en ik vertrek naar m'n eigen bed. Slapen lukt natuurlijk niet en ik neem om 5 uur toch maar een quetiapine pilletje, want ik wilde juist geen nacht overslaan...
Om 10.00 uur zijn we uit de veren. We ontbijten stevig, nemen een shitload aan vitaminen, vocht en een capsule 5-htp.
We praten uren na over wat we allemaal ervaren hebben. Voor S. was het natuurlijk de eerste keer en ik vond het heel leuk om dit samen met haar te delen. We zijn ideale tripmaatjes komen we achter. We voelen ons veilig bij elkaar en verbonden en we slepen elkaar er doorheen waar nodig.
Nu kijken we nog meer uit naar ons geplande weekend op de Veluwe, in een boshut met LSD, dat durven we wel aan samen. Waarschijnlijk eindigen we dan ook weer met 2-F, want het is de ideale afsluiter!
Waar; bij mij thuis
Al een tijdje hadden S. en ik het over samen een keer XTC doen op een psy-feestje. Voor mij uit nostalgische overwegingen en voor haar als kennismaking met zo'n soort feestje.
Uiteindelijk vonden we het geen goed idee een nacht door te trekken en besloten we het overdag in een thuissetting te doen.
Zaterdagmiddag 15.30; we hebben flink wat fruit, groenten, sapjes, waterijsjes en maaltijdsalades gehaald. We hebben goed geslapen en ons humeur is goed.
Ik heb XTC getest op 200 mg per pil. Ik weeg 60 en S. 70 kg en we besluiten ieder een halve pil te nemen.
Ik ben nog wat in twijfel over het overdag nemen. Het is toch veel leuker 's avonds als het donker is en de gekleurde lampjes aan kunnen? Maar ik laat me overhalen door S. die vindt dat we dit toch eens moeten ervaren.
16.00 (t+0.30) Het is een zonnige dag en mijn huiskamer heeft veel lichtinval, dubmuziekje staat op en we zitten op de bank te wachten tot het gaat werken. Al vrij snel voelt S. de X opkomen. Ze voelt zich licht en lekker en kan niet meer zitten. Ze begint door de kamer te lopen en te dansen en begint honderduit te kletsen. Ik daarentegen voel weinig en blijf op de bank hangen.
16.30 (t+1.00) Ik heb wat zweterige handjes en voel dat ik niet nuchter meer ben, maar wat ik dan voel? Geen idee, geen euforie, geen lekkere lichamelijke sensaties, ik denk niet zoveel en blijf maar zitten.
Normaal ben ik de druktemaker, ik ben altijd in beweging, klets aan 1 stuk door en ben vrolijk. S. is altijd rustig en passief. Het lijkt wel alsof we na inname van de X van persoonlijkheid gewisseld zijn. S. grapt dat het zo fijn is dat ik een keer stil ben. Ik geniet dat zij zo aan het genieten is, maar ben ook een beetje teleurgesteld dat er bij mij vrij weinig gebeurt.
Op sommige momenten lijkt het wel alsof ik even een down in glijd, maar ik weet mezelf steeds op tijd te herpakken.
S. blijft maar praten en dansen en vertellen hoe fijn ze zich voelt. Dan zegt ze ineens; Purplext, ik weet het, het is altijd hetzelfde met jou, jij hebt zon nodig, dat is jouw levensbron!
Ik moet van de bank komen en aan de andere kant van de kamer aan de eettafel komen zitten, waar de zon door de ramen recht op mijn gezicht schijnt.
Dat voelt op zich niet verkeerd, alhoewel het zitten op een stoel wel zwaar is; ik leg m'n hoofd op tafel en voel me lui, heel lui.... Ik ben de muziek beu en besluit een Thunderdome-mix op te zetten. Daar geef ik normaal niet zoveel om, maar bij m'n laatste keer X vond ik dat fantastisch. Ja, dit is beter, een beukende beat, meer energie!
Ik had verwacht dat ik me heel erg goed zou gaan voelen, diepe gesprekken met S. zou gaan voeren, m'n katten kapot zou knuffelen. Maar nee, ik voel vrijwel niks, ik denk niks, ik heb geen zin om te praten en ook al zijn de katten de hele tijd bij ons (ze vinden onze energie blijkbaar heel interessant, met andere drugs, sos bijv. zijn ze vaak nergens te bekennen of kijken ze boos vanuit hun krabpaal neer op me) ik heb geen behoefte aan interactie.
17.00 (t+1.30) ik besluit nog een kwartje erbij te nemen. Ik kom dan uit op 150 mg, wat teveel is voor mijn gewicht. Ik doe dit nóóit, maar uit armoede waag ik toch een poging.
Ik heb een droge plakbek en drink sinas. Ik ga een sigaretje roken op m'n balkon, maar S. moet echt mee, want alleen zijn lijkt me helemaal niks. De sigaret smaakt goddelijk en de frisse buitenlucht doet me goed. Maar dat overdag, die normale werkelijkheid van mensen die over straat lopen, dat daglicht, het is te ontnuchterend voor me, ik kom er maar niet in... S. vraagt wat er dan door m'n hoofd gaat? "Niks, ik ben een lege cel", antwoord ik.
18.30 (t+3.00) De X begint nu echt uit te werken bij S. Ze vindt het zo jammer dat het zo kort was en ik vind het zo jammer dat ik nergens was. We besluiten er een kittyflip van te maken en ik pak er de 2F-DCK bij.
S. Heeft nog nooit een disso gedaan en zelfs nooit gesnoven, maar wil het heel graag proberen. Ik ben super voorzichtig en weeg een lijntje van 100 mg af voor haar, waar ze de helft van mag nemen. Voor mezelf leg ik op gevoel het dubbele neer en snuif het in 1x op (tolerantie is een bitch). Ik maak een screenshot van de tijd voor S. Voor mezelf weet ik precies hoe en wanneer ik kan stapelen, maar ik moet nu blijven nadenken, ik ben de tripsitter die onder invloed is....
Na 20 minuten wil S. de tweede helft van haar lijntje want ze voelt niks.
We gaan weer naar buiten voor een sigaretje en S. vraagt wat ze nou moet gaan voelen en ik kijk haar wat schaapachtig aan. "Jij zit er al helemaal in, he?!" "Ja, ik zit op een andere planeet", antwoord ik.
Maar ik zit niet op de bekende 2F-planeet. Er wordt aan me getrokken, de wazigheid van de M aan de ene kant en de ander soort wazigheid van de 2-F aan de andere kant. Wat een idiote synergie. Ik probeer dit te zeggen, maar ik zeg sinasergie, sinasenergie, nee synergasie, ah laat maarrrr. Jeetje, die sinas kickt nu ook in!
20.30 (t+5.00) We hebben ieder nog een aantal keren bijgesnoven, maar heel weinig en S. is het een beetje beu. Ze voelde zich tot nu toe alleen een beetje dronken en begint nu echt te ontnuchteren. "Ik snap niks van dissociatieven, wat moet ik nou dan voelen?"
Okay, dan gaan we er maar voor, beiden nemen we een grote lijn. We zitten inmiddels op het vloerkleed tegen de bank geleund, alle ledlampen staan van kleur te verspringen en voor ik het weet lig ik languit op de vloer met m'n ogen dicht. M'n lichaam en geest zijn gescheiden. M'n lichaam lijkt alsof het ingegraven is in warm zand en m'n bewustzijn zweeft daar ergens boven. Ik ervaar allerlei structuren en zie vreemde korrelachtige structuren aan de binnenkant van m'n ogen.
Op de achtergrond hoor ik S. maar ik heb geen flauw idee waar ze is, ik weet niet eens waar ik zelf ben. Maar waar ik ben is zo goed, ik wil geen vin verroeren of m'n ogen openen. S. geeft aan dat ze nu zeker wel wat merkt.
Ik vraag haar of ze haar hand op het tapijt heeft. Ze antwoordt met ja. Ik zeg dat ze haar hand er door heen moet laten zakken. "Oh my God, Purplext, ik ga erdoorheen, helemaal, ik begin weg te glijden!"
Ik zeg dat ze lekker moet gaan en tegelijkertijd worden we beiden door olie-achtige smeuïgheid, vloeren, tunnels en melkwegstelsels gestuurd. S. wordt gelanceerd en belandt in een zwarte kist met een zilver vlies om zich heen. Ik hang in een sterrenstelsel waar een groen/blauwige bolvormige entiteit me laat weten dat we veilig zijn.
We kunnen nog communiceren met elkaar, maar we zijn alleen nog stemmen in een eindeloze ruimte zonder tijd.
Na een tijdje komen we weer terug. Ik moet plassen, ik open m'n ogen en verbaas me dat ik in een hoek op de grond lig, hoe ben ik daar beland?
S. blijkt nog op het kleed tegen de bank te zitten met haar ogen dicht.
Als ze haar ogen opent, is ze helemaal enthousiast. Nú snapt ze disso's helemaal, ze vindt het helemaal te gek!
De rest van de avond en nacht nemen we om de zoveel tijd nog een lijntje en we liggen samen uren op onze rug met onze benen omhoog tegen de radiator en een muziekboxje tussen ons in. Pogingen tot eten mislukken, alles smaakt smerig en voelt raar aan. We tuimelen maar door van verdieping naar verdieping, van tunnels naar blokken en we zijn gelukzalig en ontspannen. Het voelt als een ouderwets logeerpartijtje met alle kussens en dekens waar we een fort van hebben gebouwd.
3.00 (t+11.5) S. begint nu echt in slaap te vallen. Ik leg haar op de bank met beddengoed en ik vertrek naar m'n eigen bed. Slapen lukt natuurlijk niet en ik neem om 5 uur toch maar een quetiapine pilletje, want ik wilde juist geen nacht overslaan...
Om 10.00 uur zijn we uit de veren. We ontbijten stevig, nemen een shitload aan vitaminen, vocht en een capsule 5-htp.
We praten uren na over wat we allemaal ervaren hebben. Voor S. was het natuurlijk de eerste keer en ik vond het heel leuk om dit samen met haar te delen. We zijn ideale tripmaatjes komen we achter. We voelen ons veilig bij elkaar en verbonden en we slepen elkaar er doorheen waar nodig.
Nu kijken we nog meer uit naar ons geplande weekend op de Veluwe, in een boshut met LSD, dat durven we wel aan samen. Waarschijnlijk eindigen we dan ook weer met 2-F, want het is de ideale afsluiter!