#1
Wie: Ik, man, 36 jaar, 85 kg.
Wat: totaal 204 mg xtc
Waar: Gashouder Amsterdam, ADE Awakenings
Wanneer: 19 oktober 2019
Oke, ik zal er geen doekjes om winden, mijn xtc trips van dit jaar waren keer op keer een teleurstelling. Na Welcome To The Future Indoor in november vorig jaar (zie voor tripreport https://drugsforum.nl/posts/1293157/), waar ik zat te prutsen met capsules van vage vermaalde pillen die al of niet werkten, dacht ik dat ik het op die avond definitief had verpest voor mezelf. Mijn daaropvolgende trips in februari, mei en augustus waren maar zo en zo: zeer trage come up (geen duidelijk inkick moment), weinig liefde en matig sociaal. Afgelopen zaterdag stond er voor de tiende maal xtc op het menu: Joris Voorn in de Gashouder (ADE Awakenings). De avond van tevoren was ik al redelijk los gegaan op de NDSM werf met een puntje speed, 10mg 2cb en, voor het eerst, een kleine dosis ghb. De speed wilde ik eigenlijk niet doen omdat ik weet dat dit dit de xtc trip negatief kan beïnvloeden. Maar toch gedaan. De verwachtingen van vandaag waren dan ook wederom niet bijzonder hoog. Gelukkig had ik het mis, het zou een top 3 ervaring worden. Ik heb al mijn herinneringen i.c.m. de whatsappjes aan elkaar geknoopt in een zo gedetailleerd mogelijk verslag![:sunglasses:]()
Zaterdag 19 oktober:
Het festival begon al om 12:00 uur, maar door verplichtingen kon ik er pas om 15:45 zijn. Ik appte mijn vrienden en ben meteen even de zaal in gelopen in afwachting van het antwoord. Mijn eerste keer in de gashouder. Wow. Binnen was het al stampvol en, in tegenstelling tot de tochtige schuren waarin ik gisteren verbleef, was de temperatuur hier al ongeveer standje sauna. Maar wat een schitterende zaal zo zonder pilaren en met een fijne galm.
De vrienden waren snel gevonden. Zij waren al 1,5 uur eerder begonnen met hun pil en zaten lekker in hun rush. Jammer, ik had de ervaring graag gedeeld, maar ik ben nu eenmaal het type dat liever wat later dan vroeger begint; eerst even een rondje lopen, paar biertjes, sfeer proeven en dan langzaam opbouwen naar een climax. Zoals elke keer dat ik drugs gebruik was ook deze trip autistisch nauwkeurig voorbereidt. Het schema voor vandaag: 102mg (¾ pil) als startdosis, na anderhalf uur 68 mg (halfje) en na weer 1,5 uur misschien nog een kwartje (34mg).
17:20 – t= 0: toiletten bar slecht geregeld. Maar een paar hokjes, een pisgoot en slechts één (geen grap) kraan voor zowel de dames als de heren samen. Dan maar lekker midden in de zaal mijn ¾ innemen.
17:35 – t+ 0:15 Ik sta wat te praten met een dame uit Schotland. Ik ben gefascineerd over haar tattoo’s en vertel haar dat ik er ook een wil laten zetten en of ze nog advies voor me heeft. We babbelen wat over Above & Beyond, welke zij net als ik ook helemaal geweldig vindt en over ASOT950 wat er ook weer aankomt. Tijdens het gesprek begin ik me lichtelijk vaag te voelen.
17:41 – t + 0:21: wat krijgen we nu, het lijkt alsof het dak van de gashouder zich opent. Ik ervaar na lange tijd eindelijk weer dat typische, onbeschrijflijke gevoel van een inkickmoment.
Verschillende spontane gesprekken ontstaan. Ik herinner me een wat langer gesprek een met een Amerikaan die speciaal voor dit feest naar Nederland is gekomen. En wat voor festivals er overzee allemaal zijn. Ik geniet van zijn native accent, een verademing t.o.v. de schotse dame van zojuist welke ik soms maar moeilijk kon verstaan.
Ik schuifel steeds een beetje verder en zie een mooi stelletje staan, stel me even voor en vraag of ze gezellig samen uit zijn. De jongen geeft aan dat het zijn zus is, terwijl hij me een glimlach en een schouderklopje geeft. Bijzonder. Het werd tijd voor een rondje met mijn maatjes. Even onder de tribune door. ‘Is hier de dark room?’ zo vraag ik mij af. Onder de tribune staat een beveiliger helemaal alleen en ook hem sprak ik even aan dat het toch helemaal niet gezellig is dat hij hier alleen moet staan de hele avond. “WAT MOET JE’. Hij kijkt me raar aan. "Sorry ik bedoel, wat moet je eigenlijk beveiligen?" corrigeer ik mezelf. Hij wijst naar een hek waarachter allemaal buizen lopen, blijkbaar belangrijk. Ik kan er helemaal niks mee, geef hem een hand en we lopen door.
18:40 – t+ 1:20: we lopen dus onder de tribune door en gaan via de rechterkant de trappen van de tribune op. Halverwege de trap staat wederom een mooi stel. Het blijkt opnieuw om een broer en een zus te gaan, uit Zweden. Ze zijn hier speciaal voor Joeris naar toe gekomen. Wie? Joeris. O, you mean Joris! De dame ziet er geweldig uit, echt een 'typische' Zweedse blondine. We maken een babbeltje. Ze heeft een zoontje van 10 maanden en die zit thuis met papa in Zweden. Wederom bijzonder en genoeg gespreksstof. Ik maak wat grappen over poepluiers en slapeloze nachten. Ze kijkt me semi geplaagd aan. Tevens blijkt ze in haar omgeving bekend te staan als ‘the drugs capital’. Er volgt een interessant gesprek over drugs, een van mijn favoriete gespreksonderwerpen. Haar broer(tje) is tevens erg onderhoudend en communicatief, de perfecte voeding voor mijn tot nu toe uitstekende trip.
18:50 – t+ 1:30 mijn telefoon trilt als een malle. Wat nu dan. Het blijkt mijn vooraf ingestelde bijpak alarm te zijn wat aangeeft een halfje bij te pakken. Ik zet dit altijd omdat je met xtc al gauw de tijd uit het oog verliest en ik graag ‘in control’ wil zijn. De Zweedse broer ziet mij bezig zijn en vraagt of hij wat van mij kan kopen. Ik heb nog niet eerder zo’n situatie gehad. In een split second besluit ik dat het goed zit en vertel hem dat ik eigenlijk maar een halfje kan missen maar dat hij die wel mag hebben voor een token. Hij geeft aan dat ie me ook wel 2 tokens wil geven; ik vertel hem dat dat echt niet nodig is. En zo sta ik dus ineens halverwege de trap, verhoogd en dus vol in het zicht, te dealen. Hij slikt het halfje, terwijl ik hem vraag wanneer hij zijn laatste trip had: 2 weken geleden. Ik vloek met een glimlach en vertel hem semi serieus (met het moraal van dit forum in mijn achterhoofd) dat ik als ik dat wist, de pil niet aan hem had gegeven. We praten wat over o.a. de buitensporige prijzen in zijn land voor bijvoorbeeld een biertje, en ik grap wat over ons ‘tiny and cheap’ Nederland. Ik loop even naar de zijkant om wat raketjes voor ons allen te halen. Ze smaken heerlijk.
19:15 – t+ 1:55: we nemen afscheid van de broer en zus en wisselen nog contactgegevens uit. Dit zijn by far de fijnste mensen van deze avond. Het halfje erbij kickt duidelijk in ik voel dat er nog een schepje bovenop de toch al intense trip komt. Een meisje heeft zich volgehangen met gekleurde lampen alsof ze een kerstboom is. Het ziet er prachtig uit. Ik ontmoet nog een gespierde kerel die op stap is met 2 jongedames. Hij blijkt uit Zoetermeer te komen. We babbelen even over zijn hometown en wanneer Zoetermeer weer eens op de kaart wordt gezet. Hij weet het ook niet. Ik spot ermee dat hij de vrouwen waarschijnlijk constant van zich af moet schudden. Het valt mee en hij blijkt behoorlijk in de friends zone te zitten. Hij vraagt me zijn leeftijd te schatten. Ik zeg "je hebt de huid van een jonge dertiger, maar gezien je grijze baardje zou je weleens boven de 40 kunnen zijn". Hij blijkt 49 te zijn.
De set van Joris is inmiddels ruim een uur bezig en door de heerlijk galmende Westergasfabriek klinkt het iconische Seven Days and One Week van B.B.E., wat ik naar mijn gesprekspartner vertaal als "vette plaat, six days, seven nights" (een film met Harrison Ford uit dezelfde periode…).
19:40 = t+ 2:20: Ik ben nu echt superleip en niemand is nog veilig voor mij en mijn complimenten. Het is de hoogste tijd om te gaan roken met een gebietste sigaret (ik rook normaal niet). In het rokershok vraagt een dame of ik de polonaise met haar wil lopen. Ze stelt zich voor als Jolanda. Ik zeg zonder erbij na te denken dat ik haar ook echt zo’n Jolanda type vind. Niet mijn beste openingszin ooit. Ik blijk haar naam verkeerd te hebben verstaan, ze heet eigenlijk Yolanthe. We weten beiden niet hoe om te gaan met deze consternatie en besluiten om dan maar de polonaise te lopen, ik voorop met mijn sigaret. Het is ronduit beschamend, maar als ik omkijk blijkt er toch een groepje achter me te zijn gevormd. Bijzonder. We nemen afscheid. Ik wil terug naar de zaal lopen en zie rechts van me de stand van Unity met bezoekers die enquete aan het invullen zijn ofzo. Gezien al mijn opgedane kennis over drugs lijkt het me een goed idee deze ook even op de proef te stellen bij de experts. Ik ga aan de tafel staan en probeer het A4tje te lezen. Ik kan werkelijk helemaal niets van de letters maken, alles is onscherp. Eén oog dichthouden, geeft een van de medewerksters me als tip. Ook dat helpt niet. Ondertussen word ik meerdere malen aangesproken door random bezoekers met vragen over drugs. Blijkbaar lijkt een witte Tommy Hilfiger polo op de bedrijfskleding van Unity of zie ik eruit als een EHBO’er. In ieder geval, na de derde keer ben ik het beu en besluit ik zelf maar achter de toonbank te staan en mezelf te presenteren als medewerker die ‘al jullie vragen over drugs kan beantwoorden’. Dit kunnen de echte Unity medewerksters niet zo waarderen en ik word gepast verplaatst. Ik wil echter nog graag een gekleurd beessie hebben. Hiervoor moet ik de vragenlijst invullen. Maar dit lukt dus echt niet. ‘Dan maar een mondeling examen afnemen?’ stelt een van de dames voor. Hilariteit alom. Ze vragen wat ik op heb en hoeveel. Ik beschrijf ze mijn avondschema van geteste pillen en vertel iets over de 3 maanden regel en 1,5mg/kg (ook al zit ik daar inmiddels al -waarschijnlijk ook duidelijk zichtbaar- overheen). Ze vinden het helemaal mooi en ik krijg het beessie ‘omdat ik zo een bewuste gebruiker ben’. LOL.
20:00 – t+ 2:40: ik loop weer terug naar de zaal, vind mijn vrienden en we dansen nog wat Joris. Ik kom een groepje tegen waarvan een jongen een dermate grote smile en dansmoves had dat ik even een babbeltje met hem maak. Het blijkt zijn allereerste festival ever te zijn en hij vindt het me toch een partijtje mooi, hij staat helemaal te stralen. Volgens zijn vrienden heeft hij alleen maar alcohol op. Ik geloof er niks van.
20:20 – t+ 3:00: mijn bijpak alarm gaat weer af. Ik pak mijn portemonnee en sprokkel uit het muntvak de kleine brokjes welke voorheen de laatste kwart pil vormden bijeen en gooi ze in mijn mond met een slok water.
21:00 – t: 3:40: het vage 'dancing zombies' uurtje is begonnen. Dit laatste uurtje heeft altijd een bijzondere sfeer vind ik. Iedereen weet dat feest zometeen afgelopen is, het eigenlijk niet meer beter wordt en het gros beweegt een beetje op de autopilot. Ofzo. Ik ben inmiddels ook aardig afgekoeld, maar van een crash is geen sprake, waarschijnlijk door de laatste dosis. Hulde.
21:40 – t+4:20: “Jongens, ik ga even op de tribune zitten.”
21:50 – t+4:30: We staan buiten met jas en al.
Een van m’n maten heeft nog een gratis kaartje voor een afterparty ofzo iets. Hij moet zelf nog een flink stuk met het OV en stuurt mij het kaartje. Ik heb geen idee wat het is, maar besluit even naar binnen te gaan. Het blijkt geen afterparty te zijn maar een net beginnend en groot feest in de Westerunie. Binnen is nog praktisch niemand en ik voel mezelf als the last man standing, terwijl ik natuurlijk een van de eersten ben. Ik realiseer me dat als ik hier wil blijven, ik toch echt een sprong terug in de tijd zal moeten maken. Dit gaat hem niet meer worden en ik loop naar buiten. Ik besluit lekker te gaan lopen naar station Sloterdijk. Het was heerlijk en droog weer.
00:20 – t+ 7:00: ik ben goed moe en lig heerlijk in bed. Sinds vanmiddag trouwens niet geplast. Dit bevestigt nog even dat ik vandaag toch wel echt weer ver ben gegaan. Maar het voelt goed. De dag gaat nog even door mijn hoofd. Wat heb ik een lol gehad en wat heb ik een leuke mensen ontmoet. Niet al te lang daarna val ik diep in slaap.
’s Ochtends nog wat gekke ‘half slaap half wakker’ dromen gehad met wat rare stemmetjes en een brandende hond oid. Plassen lukt eindelijk weer. De komende dagen zo goed als geen dip gehad. Was ook bijna niet mogelijk met zoveel leuke herinneringen aan het gehele weekend.
Evaluatie:
Ik was aardig van het padje, maar toch ook wel redelijk in control, zoals ik het ook graag heb:
- Bewust van mijn drankjes, niet te veel gedronken.
- Geen kauwgom gekauwd; gewoon onderdrukt en mijn kaken zoveel mogelijk vrij van elkaar proberen te houden. Dit ging prima.
- Bijpak alarm is top, echt een aanrader.
- Ik herinner mee bijna alles nog. In tegenstelling tot mijn eerste xtc trips waarbij er soms echt een gat van 2 uur in mijn geheugen zat.
Verbeterpunten:
- Dat tweede halfje, dat had denk ik eigenlijk ook prima een kwartje kunnen zijn. Zo zou ik tenminste overall nog binnen de 2mg/kg blijven. Nu werd het eigenlijk allemaal net te dolletjes. Wellicht in de toekomst kijken hoe de startdosis valt, en daar dan de bijpak dosis op aanpassen.
- Lettertype van Whatsapp van tevoren op ‘groot’ zetten![:sweatsmile:]()
Conclusie:
Geen idee hoe het kan dat deze trip zo meer intens was dan de anderen. Mogelijk omdat dit een indoor feest betrof waarbij het donker was en het geluid flink galmde, terwijl mijn vorige trips zich voornamelijk buiten -en overdag- afspeelden.
XTC, je blijft vreemd maar, zoals Rob gee ooit bezong: Ecstasy you, you (still) got what I need!
Wat: totaal 204 mg xtc
Waar: Gashouder Amsterdam, ADE Awakenings
Wanneer: 19 oktober 2019
Oke, ik zal er geen doekjes om winden, mijn xtc trips van dit jaar waren keer op keer een teleurstelling. Na Welcome To The Future Indoor in november vorig jaar (zie voor tripreport https://drugsforum.nl/posts/1293157/), waar ik zat te prutsen met capsules van vage vermaalde pillen die al of niet werkten, dacht ik dat ik het op die avond definitief had verpest voor mezelf. Mijn daaropvolgende trips in februari, mei en augustus waren maar zo en zo: zeer trage come up (geen duidelijk inkick moment), weinig liefde en matig sociaal. Afgelopen zaterdag stond er voor de tiende maal xtc op het menu: Joris Voorn in de Gashouder (ADE Awakenings). De avond van tevoren was ik al redelijk los gegaan op de NDSM werf met een puntje speed, 10mg 2cb en, voor het eerst, een kleine dosis ghb. De speed wilde ik eigenlijk niet doen omdat ik weet dat dit dit de xtc trip negatief kan beïnvloeden. Maar toch gedaan. De verwachtingen van vandaag waren dan ook wederom niet bijzonder hoog. Gelukkig had ik het mis, het zou een top 3 ervaring worden. Ik heb al mijn herinneringen i.c.m. de whatsappjes aan elkaar geknoopt in een zo gedetailleerd mogelijk verslag
Zaterdag 19 oktober:
Het festival begon al om 12:00 uur, maar door verplichtingen kon ik er pas om 15:45 zijn. Ik appte mijn vrienden en ben meteen even de zaal in gelopen in afwachting van het antwoord. Mijn eerste keer in de gashouder. Wow. Binnen was het al stampvol en, in tegenstelling tot de tochtige schuren waarin ik gisteren verbleef, was de temperatuur hier al ongeveer standje sauna. Maar wat een schitterende zaal zo zonder pilaren en met een fijne galm.
De vrienden waren snel gevonden. Zij waren al 1,5 uur eerder begonnen met hun pil en zaten lekker in hun rush. Jammer, ik had de ervaring graag gedeeld, maar ik ben nu eenmaal het type dat liever wat later dan vroeger begint; eerst even een rondje lopen, paar biertjes, sfeer proeven en dan langzaam opbouwen naar een climax. Zoals elke keer dat ik drugs gebruik was ook deze trip autistisch nauwkeurig voorbereidt. Het schema voor vandaag: 102mg (¾ pil) als startdosis, na anderhalf uur 68 mg (halfje) en na weer 1,5 uur misschien nog een kwartje (34mg).
17:20 – t= 0: toiletten bar slecht geregeld. Maar een paar hokjes, een pisgoot en slechts één (geen grap) kraan voor zowel de dames als de heren samen. Dan maar lekker midden in de zaal mijn ¾ innemen.
17:35 – t+ 0:15 Ik sta wat te praten met een dame uit Schotland. Ik ben gefascineerd over haar tattoo’s en vertel haar dat ik er ook een wil laten zetten en of ze nog advies voor me heeft. We babbelen wat over Above & Beyond, welke zij net als ik ook helemaal geweldig vindt en over ASOT950 wat er ook weer aankomt. Tijdens het gesprek begin ik me lichtelijk vaag te voelen.
17:41 – t + 0:21: wat krijgen we nu, het lijkt alsof het dak van de gashouder zich opent. Ik ervaar na lange tijd eindelijk weer dat typische, onbeschrijflijke gevoel van een inkickmoment.
Verschillende spontane gesprekken ontstaan. Ik herinner me een wat langer gesprek een met een Amerikaan die speciaal voor dit feest naar Nederland is gekomen. En wat voor festivals er overzee allemaal zijn. Ik geniet van zijn native accent, een verademing t.o.v. de schotse dame van zojuist welke ik soms maar moeilijk kon verstaan.
Ik schuifel steeds een beetje verder en zie een mooi stelletje staan, stel me even voor en vraag of ze gezellig samen uit zijn. De jongen geeft aan dat het zijn zus is, terwijl hij me een glimlach en een schouderklopje geeft. Bijzonder. Het werd tijd voor een rondje met mijn maatjes. Even onder de tribune door. ‘Is hier de dark room?’ zo vraag ik mij af. Onder de tribune staat een beveiliger helemaal alleen en ook hem sprak ik even aan dat het toch helemaal niet gezellig is dat hij hier alleen moet staan de hele avond. “WAT MOET JE’. Hij kijkt me raar aan. "Sorry ik bedoel, wat moet je eigenlijk beveiligen?" corrigeer ik mezelf. Hij wijst naar een hek waarachter allemaal buizen lopen, blijkbaar belangrijk. Ik kan er helemaal niks mee, geef hem een hand en we lopen door.
18:40 – t+ 1:20: we lopen dus onder de tribune door en gaan via de rechterkant de trappen van de tribune op. Halverwege de trap staat wederom een mooi stel. Het blijkt opnieuw om een broer en een zus te gaan, uit Zweden. Ze zijn hier speciaal voor Joeris naar toe gekomen. Wie? Joeris. O, you mean Joris! De dame ziet er geweldig uit, echt een 'typische' Zweedse blondine. We maken een babbeltje. Ze heeft een zoontje van 10 maanden en die zit thuis met papa in Zweden. Wederom bijzonder en genoeg gespreksstof. Ik maak wat grappen over poepluiers en slapeloze nachten. Ze kijkt me semi geplaagd aan. Tevens blijkt ze in haar omgeving bekend te staan als ‘the drugs capital’. Er volgt een interessant gesprek over drugs, een van mijn favoriete gespreksonderwerpen. Haar broer(tje) is tevens erg onderhoudend en communicatief, de perfecte voeding voor mijn tot nu toe uitstekende trip.
18:50 – t+ 1:30 mijn telefoon trilt als een malle. Wat nu dan. Het blijkt mijn vooraf ingestelde bijpak alarm te zijn wat aangeeft een halfje bij te pakken. Ik zet dit altijd omdat je met xtc al gauw de tijd uit het oog verliest en ik graag ‘in control’ wil zijn. De Zweedse broer ziet mij bezig zijn en vraagt of hij wat van mij kan kopen. Ik heb nog niet eerder zo’n situatie gehad. In een split second besluit ik dat het goed zit en vertel hem dat ik eigenlijk maar een halfje kan missen maar dat hij die wel mag hebben voor een token. Hij geeft aan dat ie me ook wel 2 tokens wil geven; ik vertel hem dat dat echt niet nodig is. En zo sta ik dus ineens halverwege de trap, verhoogd en dus vol in het zicht, te dealen. Hij slikt het halfje, terwijl ik hem vraag wanneer hij zijn laatste trip had: 2 weken geleden. Ik vloek met een glimlach en vertel hem semi serieus (met het moraal van dit forum in mijn achterhoofd) dat ik als ik dat wist, de pil niet aan hem had gegeven. We praten wat over o.a. de buitensporige prijzen in zijn land voor bijvoorbeeld een biertje, en ik grap wat over ons ‘tiny and cheap’ Nederland. Ik loop even naar de zijkant om wat raketjes voor ons allen te halen. Ze smaken heerlijk.
19:15 – t+ 1:55: we nemen afscheid van de broer en zus en wisselen nog contactgegevens uit. Dit zijn by far de fijnste mensen van deze avond. Het halfje erbij kickt duidelijk in ik voel dat er nog een schepje bovenop de toch al intense trip komt. Een meisje heeft zich volgehangen met gekleurde lampen alsof ze een kerstboom is. Het ziet er prachtig uit. Ik ontmoet nog een gespierde kerel die op stap is met 2 jongedames. Hij blijkt uit Zoetermeer te komen. We babbelen even over zijn hometown en wanneer Zoetermeer weer eens op de kaart wordt gezet. Hij weet het ook niet. Ik spot ermee dat hij de vrouwen waarschijnlijk constant van zich af moet schudden. Het valt mee en hij blijkt behoorlijk in de friends zone te zitten. Hij vraagt me zijn leeftijd te schatten. Ik zeg "je hebt de huid van een jonge dertiger, maar gezien je grijze baardje zou je weleens boven de 40 kunnen zijn". Hij blijkt 49 te zijn.
De set van Joris is inmiddels ruim een uur bezig en door de heerlijk galmende Westergasfabriek klinkt het iconische Seven Days and One Week van B.B.E., wat ik naar mijn gesprekspartner vertaal als "vette plaat, six days, seven nights" (een film met Harrison Ford uit dezelfde periode…).
19:40 = t+ 2:20: Ik ben nu echt superleip en niemand is nog veilig voor mij en mijn complimenten. Het is de hoogste tijd om te gaan roken met een gebietste sigaret (ik rook normaal niet). In het rokershok vraagt een dame of ik de polonaise met haar wil lopen. Ze stelt zich voor als Jolanda. Ik zeg zonder erbij na te denken dat ik haar ook echt zo’n Jolanda type vind. Niet mijn beste openingszin ooit. Ik blijk haar naam verkeerd te hebben verstaan, ze heet eigenlijk Yolanthe. We weten beiden niet hoe om te gaan met deze consternatie en besluiten om dan maar de polonaise te lopen, ik voorop met mijn sigaret. Het is ronduit beschamend, maar als ik omkijk blijkt er toch een groepje achter me te zijn gevormd. Bijzonder. We nemen afscheid. Ik wil terug naar de zaal lopen en zie rechts van me de stand van Unity met bezoekers die enquete aan het invullen zijn ofzo. Gezien al mijn opgedane kennis over drugs lijkt het me een goed idee deze ook even op de proef te stellen bij de experts. Ik ga aan de tafel staan en probeer het A4tje te lezen. Ik kan werkelijk helemaal niets van de letters maken, alles is onscherp. Eén oog dichthouden, geeft een van de medewerksters me als tip. Ook dat helpt niet. Ondertussen word ik meerdere malen aangesproken door random bezoekers met vragen over drugs. Blijkbaar lijkt een witte Tommy Hilfiger polo op de bedrijfskleding van Unity of zie ik eruit als een EHBO’er. In ieder geval, na de derde keer ben ik het beu en besluit ik zelf maar achter de toonbank te staan en mezelf te presenteren als medewerker die ‘al jullie vragen over drugs kan beantwoorden’. Dit kunnen de echte Unity medewerksters niet zo waarderen en ik word gepast verplaatst. Ik wil echter nog graag een gekleurd beessie hebben. Hiervoor moet ik de vragenlijst invullen. Maar dit lukt dus echt niet. ‘Dan maar een mondeling examen afnemen?’ stelt een van de dames voor. Hilariteit alom. Ze vragen wat ik op heb en hoeveel. Ik beschrijf ze mijn avondschema van geteste pillen en vertel iets over de 3 maanden regel en 1,5mg/kg (ook al zit ik daar inmiddels al -waarschijnlijk ook duidelijk zichtbaar- overheen). Ze vinden het helemaal mooi en ik krijg het beessie ‘omdat ik zo een bewuste gebruiker ben’. LOL.
20:00 – t+ 2:40: ik loop weer terug naar de zaal, vind mijn vrienden en we dansen nog wat Joris. Ik kom een groepje tegen waarvan een jongen een dermate grote smile en dansmoves had dat ik even een babbeltje met hem maak. Het blijkt zijn allereerste festival ever te zijn en hij vindt het me toch een partijtje mooi, hij staat helemaal te stralen. Volgens zijn vrienden heeft hij alleen maar alcohol op. Ik geloof er niks van.
20:20 – t+ 3:00: mijn bijpak alarm gaat weer af. Ik pak mijn portemonnee en sprokkel uit het muntvak de kleine brokjes welke voorheen de laatste kwart pil vormden bijeen en gooi ze in mijn mond met een slok water.
21:00 – t: 3:40: het vage 'dancing zombies' uurtje is begonnen. Dit laatste uurtje heeft altijd een bijzondere sfeer vind ik. Iedereen weet dat feest zometeen afgelopen is, het eigenlijk niet meer beter wordt en het gros beweegt een beetje op de autopilot. Ofzo. Ik ben inmiddels ook aardig afgekoeld, maar van een crash is geen sprake, waarschijnlijk door de laatste dosis. Hulde.
21:40 – t+4:20: “Jongens, ik ga even op de tribune zitten.”
21:50 – t+4:30: We staan buiten met jas en al.
Een van m’n maten heeft nog een gratis kaartje voor een afterparty ofzo iets. Hij moet zelf nog een flink stuk met het OV en stuurt mij het kaartje. Ik heb geen idee wat het is, maar besluit even naar binnen te gaan. Het blijkt geen afterparty te zijn maar een net beginnend en groot feest in de Westerunie. Binnen is nog praktisch niemand en ik voel mezelf als the last man standing, terwijl ik natuurlijk een van de eersten ben. Ik realiseer me dat als ik hier wil blijven, ik toch echt een sprong terug in de tijd zal moeten maken. Dit gaat hem niet meer worden en ik loop naar buiten. Ik besluit lekker te gaan lopen naar station Sloterdijk. Het was heerlijk en droog weer.
00:20 – t+ 7:00: ik ben goed moe en lig heerlijk in bed. Sinds vanmiddag trouwens niet geplast. Dit bevestigt nog even dat ik vandaag toch wel echt weer ver ben gegaan. Maar het voelt goed. De dag gaat nog even door mijn hoofd. Wat heb ik een lol gehad en wat heb ik een leuke mensen ontmoet. Niet al te lang daarna val ik diep in slaap.
’s Ochtends nog wat gekke ‘half slaap half wakker’ dromen gehad met wat rare stemmetjes en een brandende hond oid. Plassen lukt eindelijk weer. De komende dagen zo goed als geen dip gehad. Was ook bijna niet mogelijk met zoveel leuke herinneringen aan het gehele weekend.
Evaluatie:
Ik was aardig van het padje, maar toch ook wel redelijk in control, zoals ik het ook graag heb:
- Bewust van mijn drankjes, niet te veel gedronken.
- Geen kauwgom gekauwd; gewoon onderdrukt en mijn kaken zoveel mogelijk vrij van elkaar proberen te houden. Dit ging prima.
- Bijpak alarm is top, echt een aanrader.
- Ik herinner mee bijna alles nog. In tegenstelling tot mijn eerste xtc trips waarbij er soms echt een gat van 2 uur in mijn geheugen zat.
Verbeterpunten:
- Dat tweede halfje, dat had denk ik eigenlijk ook prima een kwartje kunnen zijn. Zo zou ik tenminste overall nog binnen de 2mg/kg blijven. Nu werd het eigenlijk allemaal net te dolletjes. Wellicht in de toekomst kijken hoe de startdosis valt, en daar dan de bijpak dosis op aanpassen.
- Lettertype van Whatsapp van tevoren op ‘groot’ zetten
Conclusie:
Geen idee hoe het kan dat deze trip zo meer intens was dan de anderen. Mogelijk omdat dit een indoor feest betrof waarbij het donker was en het geluid flink galmde, terwijl mijn vorige trips zich voornamelijk buiten -en overdag- afspeelden.
XTC, je blijft vreemd maar, zoals Rob gee ooit bezong: Ecstasy you, you (still) got what I need!
